วันอังคารที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2556

ท่านผู้หญิงสุมาลี จาติกวนิช

งามเอยแสนงาม งามจริงยอดหญิงชาติไทย 



                อารมณ์ดี ร้องเพลงตั้งแต่หัวเรื่องเลยนะ ฮ่า ๆ ๆ เป็นเพราะน้ำชากำลังฮิตเพลงเชย ๆ เพลงนี้  ขออภัยที่เกิดมาตั้งเกือบครึ่งศตวรรษ เพิ่งรู้จักเพลง ๆ นี้ แล้วก็แสนจะหลงใหลในคำร้องอันไพเราะ ทำนองง่าย ๆ แต่เสนาะหู  พอมาจับบทความคราวนี้  ปรึกษากับพินิจธานีแล้ว เห็นพ้องต้องกันว่าน่าจะหยิบมาตั้งชื่อเรื่อง เนื่องจากท่านผู้หญิงสุมาลี เป็นหญิงไทยที่งามจริง ๆ น้ำชาแอบชื่นชมอยู่ห่าง ๆ มาตั้งแต่เด็ก  เพิ่งได้พูดคุยใกล้ชิดกันก็วันนี้เอง แล้วก็พบว่าท่านผู้หญิงนั้น งามทั้งระยะไกล และใกล้ทีเดียว
            เราสามคน สรวรรณ นพพร สรีวิมลมาถึงบ้าน Platinum Sand ก่อนใคร (เหตุที่ไม่เรียกบ้านทรายทองเพราะบ้านสวยหลังนี้ไฮเทคกว่าบ้านทรายทองเยอะเลยค่ะ ไฮเทคยังไงติดตามอ่านไปเรื่อย ๆ นะคะ)  ระหว่างนั่งรอสมาชิกอื่น ๆ ตามมาสมทบ น้ำชาก็เดินถ่ายรูปไปเรื่อย  ถ่ายกระทั่งน้ำลำไยที่แสนอร่อย รองเท้าแตะสำหรับใส่ในบ้าน ฯลฯ  อะไรที่ไม่เตะตาชาวโลก มักจะเตะตานพพร
พี่แดง-ปริศนาตามมาในคราบของพจมานไร้เปีย แล้วสามทายาทคณะราษฎร์ก็จับกลุ่มถกกันถึงบรรพบุรุษของตน คนที่อากงขึ้นเรือมาจากจีนก็ถ่ายรูปต่อไป พี่กาญจนามาก่อนหน้าพี่ลานทิพย์และครูวรรณดีไม่นาน พอครบคณะถึงเดินเข้าไปในตัวบ้านค่ะ ท่านผู้หญิงเข้ามาต้อนรับด้วยชุดสีแดงสดใส ท่านบ่นว่าเพราะพิษการเมืองช่วงนี้ ทำให้ไม่ได้ใส่เสื้อสีแดงมานาน วันนี้วัฒนามาเยี่ยมถึงบ้าน จึงได้โอกาสใส่เพราะเป็นสีของโรงเรียน
                ห้องรับแขกมีกระจกโต๊ะเครื่องแป้งของคุณหญิงมณี..เอ่อ..ท่านผู้หญิงสุมาลีตั้งเด่นเป็นสง่า ปัจจุบันท่านเจ้าของคงไม่ได้ใช้งานแล้ว จึงเอามาตั้งอวดในห้องรับแขก มีดอกไม้ประดิษฐ์ใส่แจกันใบโตตั้งเบื้องหน้า สงสัยเพื่อป้องกันไม่ให้กระจกดูดย้อนกลับไปอดีตภพ  อย่างไรก็ตามพวกเราก็ถ่ายภาพหมู่กันหน้ากระจกทวิภพ เรียกว่าถ้ามันจะดูด ก็ดูดไปทั้งคณะแหละ  
            บ้าน Platinum Sand กว้างขวางมาก ท่านเจ้าของบ้านเล่าว่ามีรางรถไฟด้วย เนื่องจากคุณพ่อผู้สร้างบ้านชื่นชอบรถไฟมาก ตอนแรกที่ฟัง น้ำชานึกว่าสมัยแรก ๆ มีรถไฟมาวิ่งอยู่ในบ้านด้วย ฟังไม่ได้ศัพท์จับมากระเดียดซะเพี้ยนหลุดโลกไปเลย  ที่ฮือฮากันทั้งคณะ (พี่หน่อยกับพี่แดงอดดูเพราะกลับไปก่อน) ไม่ใช่ลิฟต์ในบ้าน แต่เป็นหลังคาบ้าน...เปิดได้ค่ะ ในยามที่อากาศดี ๆ ท้องฟ้ามีดวงดาราแต่งแต้ม ก็คงเปิดหลังคาแล้วนั่งชมดาวในบ้านได้สบาย ๆ  แม้ว่าจะมีเครื่องประดับบ้านมากมาย แต่ทุกอย่างก็ถูกจัดวางไว้ถูกที่ถูกทาง ถึงขนาดว่ามีคนพูดว่า “ของในบ้านพี่(ท่านผู้หญิง)เข้าแถวทุกอย่าง” ซึ่งท่านผู้หญิงได้ยกประโยชน์ให้กับคุณครูตลับ ที่ปลูกฝังความเป็นระเบียบให้เป็นอย่างดี แต่คงจะได้กับรุ่นเก่า ๆ รุ่นหลัง ๆ ไม่ได้เรียนกับครูตลับแล้ว จึงไม่มีความเป็นระเบียบเรียบร้อยแบบเก่า ๆ โดยเฉพาะตัวน้ำชาเอง ห่างไกลจากความเป็นระเบียบเรียบร้อย เหมือนโลกกับพระจันทร์
            เมื่อใดที่ชาววัฒนาจับกลุ่มคุยกันถึงเรื่องเก่า ๆ สิ่งหนึ่งที่มักจะเป็นหัวข้อสนทนา ...ห้องน้ำห้องส้วม.. ครั้งก่อนคุณป้าจีรวัสส์เล่าให้ฟังเรื่องส้วม  วันนี้ท่านผู้หญิงสุมาลีเล่าให้ฟังเรื่องห้องอาบน้ำ..เป็นครั้งแรกที่เราได้ฟังว่าสมัยก่อน เด็กเล็ก (ป.4) เขาแก้ผ้าเดินเข้าแถวเพื่อจะเข้าไปอาบน้ำกัน  แถมห้องอาบน้ำตั้งขนานไปกับซอยร่วมใจ มีเพียงรั้วสังกะสีที่คนสามารถปีนมาแอบดูได้  โอ้จอร์จ ดีจังที่เกิดช้า ฮ่า ๆ
                ใคร ๆ คงจะทราบกันดีว่าท่านผู้หญิงสุมาลีนั้นเป็นสตรีนักบริหารชั้นแนวหน้าคนหนึ่งของเมืองไทย ท่านมีพรสวรรค์มาตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ โดยเฉพาะเรื่องการพูด โดยได้เคย “เทศน์” ในห้องประชุมด้วย 1 ครั้ง ซึ่งนับเป็นความภาคภูมิใจ ท่านเล่าว่าตอนนั้นท่านมีจุดเด่นคือกระโปรงนักเรียนของท่านสั้น กระโปรงมี 3 กลีบข้างหน้า 3 กลีบข้างหลัง ความที่ก้นท่านงอน จึงมีเพื่อนแซวว่า  " แหมเธอเดินก้นปัดขึ้นไปบนเวทีสง่ามาก" เมื่อขึ้นไปถึงแท่น ก็เกิดปัญหาอีกว่า แท่นโพเดี้ยมสูงไป เพราะท่านตัวเล็ก "อ้าว...หนูพูดไม่ได้..มองไม่เห็น"  ครูก็เลยเอาเก้าอี้มาแล้วก็ให้คุกเข่าพูดบนเก้าอี้ เป็นประสบการณ์พูดหน้าโพเดี้ยมครั้งแรกที่ไม่น่าประทับใจเพราะเจ็บหัวเข่ามาก แต่ก็ทำให้ท่านค้นพบความสามารถของตนเอง โดยปัจจุบันก็ได้ใช้พรสวรรค์นี้ระดมเงินเพื่อการกุศลอยู่เนือง ๆ
            ช่วงสงครามโลกที่วัฒนาย้ายไปที่ยกหมิ่น ก็มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย เพราะพื้นที่ไม่พอที่จะเขียนถึงทั้งหมด แต่มีเรื่องตลกแนวโรมานซ์เรื่องหนึ่งที่น้ำชาชอบ ฮ่า ๆ (ถ้าคนเขียนไม่ชอบ คนอ่านก็อดฟัง) คือในตอนนั้นด้านหลังของโรงเรียนเป็นรั้วสังกะสี  แล้วเป็นตรอกชาวบ้านห้องแถว วันหนึ่ง มีคนปีนหน้าต่างเข้ามา ห้องเรียนซึ่งอยู่ติดกับรั้วค่ะ “ทีนี้มีเพื่อนคนหนึ่งเขาสวยที่สุดในชั้น เขาชื่อประจง ทีนี้เราก็กำลังเรียนภาษาอังกฤษ เขาก็ใช้หนังสือของคุณอาเขา เป็นหนังสือภาคภาษาอังกฤษ มีภาษาไทยอยู่ตัวเดียวเขียนว่า " จินตมัย" ซึ่งเป็นชื่อของอาเขา เราก็นั่งเรียนกันอยู่ ทีนี้ไอ้คนที่ปีนรั้วขึ้นมา เราก็เห็นกัน ครูก็สังเกตนักเรียนหันบ่อยๆ ก็เห็นมันแล้ว มันก็มองมา มองทีละคนเลย จนถึงประจงนี่ มันก็ตะโกนขึ้นมา "จินตมัยจ๋า..ฉันรักเธอ" เราก็หัวเราะกันครืนเลย” วัยรุ่นซ่ากันทุกสมัยเลยนะ
                แม้ว่าท่านผู้หญิงจะเป็นเด็กเรียนดี  แต่ท่านก็มีจุดอ่อนที่กีฬา ท่านเล่าว่า  “ในสมัยนั้นมีแหม่มคนหนึ่งชื่อ แหม่ม Box เรียกกันว่ายมบาล (ท่าจะดุได้โล่) เวลาเรียกมาเข้าแถว..ต้องยืนตรง..เอามือขึ้นไว้ที่หน้าอก แล้วเอามือวิดกางออกไป  เราทำไม่เข้มแข็งท่านก็ให้ทำใหม่ ยังเถียงแหม่มอีกว่า "ถ้าทำแรงเดี๋ยวแขนหนูหลุด"...แหม่มคงเกลียดหน้าเรามาก ว่าเราเป็นพวกอ่อนแอ...ทีนี้มาวันหนึ่ง แหม่มก็ให้เราปีนต้นไม้ ต้นจามจุรีริมสระน้ำเล็กๆหน้าตึกเรียน...มันก็จะมีกิ่งที่มันโน้มลงมา แหม่มก็ให้เราปีนแล้วก็ให้เดินไปที่ปลายแล้วก็กระโดดลงมา...เราก็เข้าแถวกัน ก็คิดว่า...โอ้ย คุณแม่เราไม่อนุญาตให้ปีนอะไรเลยนะ มีแต่นั่งพับเพียบ แต่ก็เดินตามคนอื่นเขาขึ้นไป...ทีนี้ตอนเวลาที่จะกระโดด ก็ร้อง"หนูลงไม่ได้ ๆ" ครูก็บอกว่า "ไม่ได้ก็อยู่ไป.." คนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างหลังเราเขาก็กระโดดลงไปจนหมดเหลือเราอยู่คนเดียว” ต้องรอให้ครูไปแล้ว เพื่อนจึงขึ้นไปช่วยท่านลงจากต้นไม้ 
“อีกครั้งนึง แหม่มก็ได้ให้กระโดดข้ามท้องร่อง (สมัยนั้น วัฒนายังมีลักษณะเป็นสวน มีท้องร่องค่ะ)  เราก็สไตล์เดิม "หนูกระโดดไม่ได้ค่ะ"  แหม่มก็เหมือนเดิม คือกระโดดไม่ได้ก็อยู่ตรงท้องร่องนั่นแหละ” ท่านจึงจำใจกระโดด แล้วก็เป็นเด็กคนเดียวที่ตกลงไปในน้ำ เพราะข้ามไม่พ้น  แหม่ม Box คงเป็นเค้าโครงของหนังเรื่องครูไหวใจร้ายใช่ไหมคะท่านผู้หญิง? 
                เรื่องที่น้ำชาชอบที่สุด คือท่านบอกว่าท่านเคยได้คะแนนศูนย์ในวิชาวาดเขียนซึ่งเป็นวิชาที่ไม่น่าจะมีใครได้ศูนย์ (เป็นเพื่อนกับน้ำชาผู้สอบตกในวิชาขับร้องเลย) สาเหตุที่ได้ศูนย์เป็นเพราะครั้งนั้น ครูสอนให้วาดจากวัตถุจริง คือให้วาดแจกัน โดยสอนให้เหยียดแขนสุดแล้วใช้ดินสอในมือเล็งแจกัน แล้วจุดลงบนกระดาษร่างเป็นเค้าโครง เป็นพื้นฐานศิลปะที่ทุกคนน่าจะได้เคยผ่านมา  แต่ท่านผู้หญิงของพวกเราผ่านมาอย่างเจ๋งที่สุดค่ะ ฮ่า ๆ ๆ (ขออนุญาตขำนะคะ) ก็ในเวลา 1 คาบวิชา คนอื่นเขาวาดเป็นแจกันส่งครูได้หมด มีแต่ของเด็กหญิงสุมาลีที่ดูไม่ออกว่าเป็นอะไร  ต่อให้ปิกัสโซ่ก็ยังไม่ cubism เท่าเลยค่ะ ตอนแรกที่ฟังท่านผู้หญิงเล่า ยังนึกภาพไม่ออก แต่น้ำชานึกตำหนิครูวาดเขียนแล้วว่าใจร้ายจัง  พอได้เห็นตัวอย่างที่ท่านวาดให้ดูแล้ว ชักเห็นใจครูขึ้นครามครัน  ตั้งชั่วโมงวาดได้แค่นี้น่ะนะ  มันคือ Sumalee’s Code หรือเปล่าคะ?
                พอการสัมภาษณ์เสร็จสิ้นลง พี่กาญจนากับพี่ปริศนาก็ขอตัวกลับก่อน เนื่องจากนัดเพื่อน ๆ ไว้ น้ำชาจึงกินขนมจีนซาวน้ำ 2 จาน โดยอ้างว่ากินเผื่อพี่ ๆ  แต่ไม่ค่อยมีคนเชื่อ ฮ่า ๆ ที่จริงขอสารภาพว่าปกติกินขนมจีนซาวน้ำไม่เป็นนะคะ  แต่ที่กิน 2 จานเพราะอร่อยและเขาจัดได้น่ากินมาก ๆ ค่ะ  นอกจากขนมจีนซาวน้ำแล้ว ก็มีปอเปี๊ยะทอดแสนอร่อย อร่อยจนอยากขอห่อกลับบ้าน ฮ่า ๆ ๆ ของหวานเป็นผลไม้รวมมิตร และไอติมรสแปลก ๆ ขิง กระท้อน และลูกหว้าค่ะ  น้ำชาชอบไอติมกระท้อนที่สุด รสขิง กับลูกหว้าแปลกลิ้นเกินไป แต่สรีวิมลชอบมาก บอกว่าของมีประโยชน์ น้ำชาเลยยกให้เธอกินของมีประโยชน์ เราเลือกของอร่อยไว้ก่อน จะมีหรือไม่มีประโยชน์ก็ช่าง

                ก่อนจะจากลากัน ท่านผู้หญิงได้ทิ้งท้ายไว้อย่างคมคายว่า “ในโรงเรียนวัฒนานั้น เราถูกอบรมมาว่าให้มีการ"ให้"กัน ซึ่งการให้ต้องตั้งต้นด้วยความรัก  เราต้องรักกันก่อนแล้วจึงให้ซึ่งกันและกัน พี่ก็รักน้อง น้องก็รักพี่ พอเกิดการให้ด้วยความมีน้ำใจ..ก็จะนำไปสู่ความรักแล้วก็ทำงานร่วมกัน ดังเพลงลำธารเล็กๆ  ....โอ้จงให้โอ้จงให้.....ซึ่งเมื่อลำธารเล็กๆ มารวมกันก็จะเป็นลำคลอง ลำคลองมารวมกันก็เป็นแม่น้ำ แม่น้ำก็ไหลลงสู่มหาสมุทรที่กว้างดังใจของเรา  หากเพลงเหล่านี้ที่เราเคยร้อง...เมื่อเด็ก ๆ เราก็ร้องไปอย่างนั้นเอง...แต่เมื่อเรามีอายุมากขึ้นเราก็จะแปลความหมายเหล่านั้นได้
            พวกเราได้เห็นความงามอีกรูปแบบหนึ่งของท่านผู้หญิง คือความประพฤติงามต่อสังคม ผ่านกิจกรรมหลากหลายอันเป็นประโยชน์ต่อสังคมที่ท่านผู้หญิงได้บำเพ็ญมาตลอดจนทุกวันนี้  เราอยากจะบอกว่าท่านเป็นลำธารเล็ก ๆ ที่งดงามและยิ่งใหญ่ลำธารหนึ่งค่ะ.

               
               
               
           
               


วันอาทิตย์ที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2556

Bike@กระเพาะหมู กทม.

ผู้อ่านอาจจะคิดว่าฉันชวนไปกินกระเพาะหมูเจ้าเด็ด ไม่ใช่หรอกค่ะ ชวนไปขี่จักรยานต่างหาก ที่สวนบางกะเจ้า พระประแดง หรือที่หลาย ๆ คนเรียกว่ากระเพาะหมูเพราะรูปทรงพื้นที่
สวนนี้มีพื้นที่มากทีเดียว แล้วอยู่ไม่ไกลจากกทม. นักท่องเที่ยวต่างชาติรู้จักดีค่ะ โดยเฉพาะนักปั่นจักรยานเที่ยว พวกเขาได้ยกย่องให้เป็น
urban OASIS เลยทีเดียว
ฉันเองเป็นคนชอบขี่จักรยานเที่ยวอยู่แล้ว ถึงขี่แบบสะเปะสะปะ แต่ก็ชอบน่ะนะ แล้วเพราะความที่ขี่สะเปะสะปะเลยไม่ได้ขี่ในเมือง เนื่องจากเกรงใจผู้ใช้ถนนร่วมกันรายอื่น ๆ พออ่านเจอกระเพาะหมู...ก็สนใจ อยากจะไป ได้น้องชายใจดีเป็นไกด์พาไปครั้งแรก
นัดกับน้องชายที่ BTS บางนา 9 โมงเช้าค่ะ เช้าวันนี้ฝนตกตั้งแต่ 6 โมง อุณหภูมิเลยไม่สูงเหมือนหลายวันที่ผ่านมา เรานั่ง taxi จากฺ Bts ไปท่าน้ำบางนา ไปทางถนนสรรพาวุธ เพื่อขึ้นเรือข้ามฟากไปบางกะเจ้า นับว่าใกล้ทีเดียว แต่ถ้าไปทางรถยนต์จากบ้านก็ไกลมากค่ะ
เรือข้ามฟากนี้มีมอเตอร์ไซด์ข้ามด้วย เขาก็จัดระเบียบให้คนขึ้น-ลงก่อน แล้วรถตามทีหลังค่ะ ค่าข้ามฟากคนละ 4 บาท ส่วนรถไม่ได้ถาม ชาตินี้คงไม่ได้ขี่รถข้ามฟากเจ้าพระยา เลยไม่รู้จะถามไปเพื่อ?
พอลงจากเรือก็เจอที่ให้เช่าจักรยานเลยค่ะ จำอัตราเช่าไม่ค่อยได้แล้วค่ะ ไม่แพงหรอกค่ะ จักรยานก็มีสภาพโอเค ขี่ได้ปลอดภัย เบรกดี หัวไวมาก 555555 ทีแรกน้องชายบอกให้เอาคันโต ขี่ ๆ ไปต้องย้อนมาขอเปลี่ยนที่ร้าน คะเนดูแล้วไม่น่าจะรอด ดีที่เปลี่ยน แต่กระนั้นก็ยังไม่รอด...
แรกเริ่มก็ขี่ไปตามทางเล็ก ๆ กว้างไม่เกิน 1 เมตร ทีแรกคิดว่าทางแบบนี้คงระยะสั้น แต่ที่ไหนได้... เป็นทางวิบาก(สำหรับฉัน)ที่ทอดยาวไกลไม่รู้จักจบจักสิ้น โอ้ว..ถนนเป็นแบบนี้ทั้งบางกะเจ้าเหรอไงเนี่ยะ? ขี่ไปบ่นไปค่ะ
พื้นแผ่นซีเมนต์ยกสูงจากน้ำไม่ต่ำกว่าเมตร แต่ตัวแผ่นซีเมนต์ดันกว้างไม่เกินเมตร ตลอดทางมีรั้วเหล็ก 1 ด้านค่ะ อีกด้านเปิดโล่งตลอดล่อให้คนขี่จักรยานอย่างฉันตกหรือไงเนี่ยะ ขอบอกว่าขี่ด้วยความเครียดจริง ๆ ค่ะ ขี่ไปจูงไป 55555
แต่พอขี่ไปได้สักพักใหญ่ ๆ (มาก ๆ) จากความเครียดก็กลายเป็นความเคยชิน เลยพอจะขี่ได้บ้าง ขี่ไปก็พักถ่ายรูปไป ขี้เกียจจอดหยิบกล้องจากกระเป๋าเป้บ่อย ๆ เลยเอากล้องแขวนไว้หน้ารถ เนื่องจากจักรยานเล็กไม่มีตะกร้าไว้ของ
เจอคนขายล็อตตารี่ เอ้า..อุดหนุนสักหน่อย มีเลขท้ายที่ต้องการด้วยค่ะ ตามทางที่ขี่ไปก็จะมีสวนบ้าง บ้านคนบ้าง บางบ้านก็สวย เก๋กระทั่งประตูบ้าน มีบ้านหนึ่งเลขที่บ้านตรงกับเลขท้ายล็อตตารี่เลยแหละค่ะ ประตูบ้านสวยมาก
ไกด์นำทางมั่วสุด ๆ เจอทางตันบ่อยมากค่ะ บางทีก็ลุ้นระทึกเนื่องจากมีหมามาเห่าต้อนรับ ไม่ได้มาตัวเดียวนะเออ อีนี้ไม่รู้จะเลือกโดนหมาฟัดหรือว่ายอมลงน้ำดี? จะบ้าตาย... พอเจอทางตันที ก็ต้องกลับรถทีใช่ไหมคะ ทาง 1 เมตรนี่เอาจักรยานมาวางขวางยังไม่ได้เลย กลับรถทีก็ต้องลง แล้วค่อย ๆ ยกจักรยานให้กลับหลังหัน เห็นความลำบากของทางวิบากหรือยังคะ?
ไม่นับความจริงอีกอย่างหนึ่งว่าถึงฉันจะเป็นคนชอบขี่จักรยาน แต่ฉันนั้นเป็นนักขี่เจ้าถนนอ่ะค่ะ คือชอบที่กว้าง ๆ จะได้สะเปะสะปะได้สบาย ๆ นี่อะไร..มาขี่บนทางแคบ ๆ บางช่วงก็แคบลงไปอีกประมาณครึ่งเมตรมั้งคะ อย่าถามว่าแล้วขี่เข้าไปทำไม? ก็คุณไกด์นำไปยังไง ก็ต้องตามไปยังงั้นอ่ะค่ะ จะกลับไปเองก็จำทางไม่ได้แล้ว
พอมาเจอถนน (ในที่สุด) ก็เกิดความลิงโลด ขี่ด้วยความสุขสำราญเป็นที่ยิ่งจนน้องชายต้องตีรถคู่มาบอกว่า...ขี่ชิดในหน่อยเจ๊ แล้วยังบอกว่าจะกลับไปทางเดิมดีกว่า แต่หัวเด็ดตีนขาด ฉันไม่ยอมกลับไปใช้ทางเล็ก ๆ นั้นอีกแล้ว ถ้าจะต้องตาย ขอตายบนถนนกว้าง ๆ นี่ดีกว่าตายเพราะตกถนนแคบ ๆ
ขี่มาด้วยความสำราญสักพักเพิ่งรู้ตัว...จ๊ากกล้องถ่ายรูปที่หน้ารถจักรยานหายไปไหนเนี่ยะ ตะโกนบอกน้องชาย แล้วสองศรีพี่น้องก็ปั่นย้อนทางกลับไปหากล้อง น้องปั่นเร็วมากค่ะ แป๊บเดียวหายไปไหนไม่รู้ ไอ้เราก็เลยต้องรีบปั่นไปด้วย ปั่นไปมองหากล้องตามถนนไป รู้ตัวอีกที...ลงไปนอนบนฟูกธรรมชาติเรียบร้อยแล้ว
ขอบคุณเจ้าวัชพืชที่ขึ้นหนาแน่นตรงจุดนั้นพอดี ถ้าไม่มีเจ้า..ลงได้ลงอาบน้ำในคูแน่ ๆ ค่ะ แต่ไหน ๆ เจ้าจะมาช่วยแล้วทำไมต้องเป็นพันธุ์ที่โดนแล้วคันด้วย???? เหลียวมองไปรอบ ๆ โอ้วววว นี่ฉันเป็นดารานำในเรื่อง home alone หรือไงเนี่ยะ? ไม่มีผู้คนเลย? ตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ไม่ใช่ตัวคนเดียว แต่กับอีก 1 คันรถต้องพากลับขึ้นมาบนถนน โชคดีนักหนาที่ไม่มีบาดแผล กระดูกกระเดี้ยวไม่แตกหัก แต่..แต่..คันโครต ๆ อ่ะ แล้วฉันจะเอาน้ำที่ไหนล้างตัวล่ะเนี่ยะ?
ขี่ ๆ ไปสักพักเจอบ้านค่ะ เหมือน ๆ จะเป็นร้านอาหารรึเปล่า? เข้าไปกะจะขอเขาใช้น้ำประปาล้างตัวหน่อยนึง แต่ไม่มีผู้ใดอยู่เลย จำต้องถือวิสาสะเปิดน้ำ (อยู่หน้าบ้านค่ะ) พอได้ล้างจนหมดความคันแล้วก็ไปต่อค่ะ ออกมาถึงทางแยก เอ๊ะ..ซ้ายหรือขวาหว่า? ตัดสินใจเลี้ยวซ้าย เพราะจิมมี่ เหลี่ยวบอกว่าผู้หญิงต้องเลี้ยวซ้าย (ผู้ชายเลี้ยวขวา) ได้เรื่องซิคะ เลี้ยวผิด พอดีน้องชายกลับพอดี รีบปั่นตามพี่สาวที่เลี้ยวผิด 55555
สรุปว่าหากล้องไม่เจอค่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอกเนอะ ถ้ากล้องยังอยู่กับรถก็เสียหายตอนที่ตกคูอยู่ดี คิดบวกค่ะ คิดบวก แล้วพี่น้องก็ขี่เที่ยวต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผ่านตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง แต่ไม่ได้แวะเพราะเคยมาแล้ว อาหารไม่อร่อยค่ะ
ขี่ได้สักพักหนึ่งก็วนกลับมาที่ท่าเรือแล้ว เป็นการจบทริปผจญภัยครั้งนี้ ถามว่าปอดได้สูญโอโซนบริสุทธิ์รู้สึกอย่างไรบ้าง ตอบไม่ได้ แต่ช่วงขี่จักรยาน 3 ชั่วโมงเป็นช่วงเวลาที่ได้ปลด-ปล่อยและวางทุกเรื่อง เพราะต้องมาโฟกัสกับเส้นทางแทน เป็นความประทับใจค่ะ ถ้ามีโอกาสก็คงกลับไปขี่รถเล่นอีก แต่คงไม่ไปทางแคบ ๆ นั่นแล้วค่ะ เครียดจริงไรจริง เหอ ๆ แล้วก็คงไม่แขวนกล้องไว้กับหน้ารถจักรยานอีก บทเรียนมีไว้ให้หลากจำ จำไว้ ๆ

วันจันทร์ที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2556

ลูกโป่ง

ฉันเดินไปตามถนนสายชีวิต มีผู้ส่งลูกโป่งให้มากมาย
ฉันมีความสุข และเพลิดเพลินกับลูกโป่งลูกแล้วลูกเล่า
ลูกโป่งบางลูก...หลุดลอยไปเมื่อตอนเผลอ
ฉันร้องไห้เสียดายไปเท่าไร มันก็ไม่กลับมา
เมื่อเดินไปได้สักพัก ก็สร่างความโศกเศร้า
ลูกโป่งลูกใหม่ถูกเสนอเข้ามา
บางลูกก็ค่อย ๆ แฟบลมคามือฉัน
ฉันวางทิ้งไว้ข้างทาง
บางลูกก็แตกโพล๊ะไปซะงั้น

...
ทุกครั้งที่ลูกโปงแต่ละลูกมีอันเป็นไป
รอยยิ้มได้จากไปจากใบหน้าของฉัน
ริ้วรอยแห่งการรับรู้ความทุกข์ของชีวิตก็เพิ่มขึ้น

ฉันไม่ตื่นเต้นกับลูกโป่งใบใหม่ ๆ อีกต่อไป

แต่ก็ยังคงรับลูกโป่งใบใหม่ ๆ ตามรายทาง
ด้วยความรู้สึกที่เฉยชากว่าเดิม
ไม่ยึดติดเมื่อมันหลุดลอย หรือมีอันเป็นไป

จนเมื่อไม่นานมานี่ ณ ที่เกือบสุดถนน
ฉันรับลูกโป่งมาใบหนึ่ง
ลูกโป่งที่แสนธรรมดา ไม่แตกต่างจากลูกโป่งที่แล้ว ๆ มา

แต่เพราะความเหนื่อยล้า ฉันจึงเดินช้าลง
และเล่นกับลูกโป่งในมือมากขึ้น
โดยไม่รู้ตัว ลูกโป่งใบนั้นกลายเป็นลูกโป่งแสนสวย
กลายเป็นลูกโป่งที่สร้างความสนุกให้กับชีวิตอย่างมากมาย

หลายครั้งที่มีลมพัดแรง
มีของมีคมปลิวมากับพายุนั่น
ฉันจะพันด้ายลูกโป่งไว้กับมือหลายทบเพื่อยึดไว้ให้มั่น
ฉันจะหันหลังรับสิ่งต่าง ๆ
กอดถนอมลูกโป่งนั้นไว้ในอ้อมแขน
ไม่ยอมให้มันแตกไปได้

วันที่ฉันจะปล่อยลูกโป่งลูกนี้
จะเป็นวันที่ฉันถึงสุดถนนสายนี้
ฉันจึงพร้อมจะปล่อยมัน....
พร้อม ๆ กับลมหายใจของฉัน

นิทานดอกจำปาลาว

เป็นนิทานที่แต่งสด ๆ สมัยที่พี่ลียังอยู่ คุยไปแต่งไปสด ๆ  ตอนนี้เอามาเก็บไว้เพื่อระลึกถึงเพื่อนผู้เป็นที่รักยิ่ง T^T

มีคน ๆ หนึ่งอาศัยอยู่ตามลำพังในกระท่อมเล็กอยู่ตามลำพังจากวันเป็นเดือนเป็นปีแต่เขาไม่ได้หม่นหมองเศร้าสร้อย  เพราะจริง ๆ แล้ว เขาไม่ได้อยู่คนเดียว เขามีความสุขกับสิ่งที่เขามี
เป็นต้นไม้เล็ก ๆ ต้นหนึ่ง ที่ส่งกลิ่นหอมซาบซ่านใจ เขารดน้ำ พรวนดิน ให้ปุ๋ย และมีความสุขกับการเฝ้ามองต้นไม้นี้ออกดอก  ดอกโตแล้วก็ร่วง ดอกแล้วดอกเล่า เขาเล่าเรื่องต่าง ๆ ในชีวิตของเขาให้ต้นไม้ฟังและเขาก็ฟังต้นไม้เล่าถึงเรื่องต่าง ๆ ที่ต้นไม้รู้เหมือนกัน

บ้านเขามักปิดเงียบเขาไม่ได้ออกจากบ้านหลังนี้ไปนานเท่าไรแล้วไม่มีใครรู้แต่ก็นานทีเดียว จนกระทั่งเพื่อนบ้านผู้หวังดีเข้ามาเยี่ยมเยียน
นี่แก...จะไม่คิดออกไปเที่ยวมั่งเหรอไง ทุ่งดอกกระเจียวกำลังเบ่งบานทางทิศตะวันออก ทุ่งทานตะวันก็กำลังเบ่งบานทางทิศตะวันตก แกจะมัวนั่งดูดอกไม้ไม่กี่ดอกนี่ทำไม ไป .. ข้าไปเป็นเพื่อนแกก็ได้

เขาจะปฏิเสธ แต่ก็เกรงใจเพื่อนบ้านผู้หวังดีนั้น เมื่อเขาจะต้องออกจากห้องไปเพื่อไปเที่ยวทุ่งกระเจียวและทานตะวัน เขาก็มองต้นไม้ของเขาด้วยสายตาละห้อย แต่ที่สุด เขาก็ตัดใจปิดประตูแล้วออกเดินทางไป

ยิ่งห่างจากบ้านหลังเล็ก ใจของเขากลับยิ่งชิดใกล้ เขาฟังเพื่อนบ้านคุยแทบไม่รู้เรื่อง ในโสตประสาทของเขามีแต่เสียงของต้นไม้ที่บ้าน และเมื่อเขามาถึงทุ่งกระเจียว ภาพของดอกไม้สีม่วงนับไม่ถ้วนดอก เป็นทุ่งอลังการอันน่าตื่นตา สายลมอ่อนที่พัดพาดอกกระเจียวเอนลู่ มันได้หอบกลิ่นแปลกปลอมมาด้วย เขารู้สึกแปลกที่ขึ้นมาในบัดดลแทบจะทนยืนต่อไปไม่ไหว
  
กลับเหอะ...เขาบอกเพื่อน
เฮ่ย เพิ่งมาถึง
ข้าไม่ชอบสีม่วง  มันให้ความรู้สึกหดหู่
  อ้ะ ไม่ชอบดอกไม้อารมณ์เกย์นี่เอง งั้นไปทิศตะวันตกละกัน ไปดูดอกทานตะวัน รับรองแกต้องชอบแน่

ทั้ง ๆ ที่เขาอยากกลับบ้าน แต่ด้วยความเกรงใจ เขาจึงเดินทางไปชมทุ่งทานตะวัน ใช้เวลาหลายวันทีเดียว มาถึงทุ่งสีเหลืองในยามเช้า เขาได้เห็นตั้งแต่ดอกไม้หน้าใหญ่ที่ก้มหน้าลง ค่อย ๆ เงยรับแสงตะวัน และเบ่งบานไปเต็มที่ สีเหลืองอร่ามเหมือนโลกนี้ทาด้วยทอง
  
ในชั่วโมงแรก ๆ เขาตกอยู่ในมนต์มหัศจรรย์ จนถึงกับเดินเข้าไปในดงดอกไม้ใหญ่ กางแขน หมุนตัวไปรอบ ๆ หลับตาซึมซับอารมณ์ทานตะวัน

  เป็นไงเพื่อน ชอบชิมิ…เพื่อนบ้านถาม
  
เขาไม่ได้ตอบ แต่ภาพดอกไม้สีเหลืองในตาของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไป สีขาวสะอาดค่อย ๆ ตีวงล้อมนำพาสีเหลืองทองมากระจุกจาง ๆ กลางดอก...
  
เขาอมยิ้ม ไม่พูดอะไร  เพื่อนเขาถามว่าที่ทิศเหนือยังมีทุ่งดอกป๊อปปี้นะ
เขาโอบกอดเพื่อนไว้ แล้วบอกเพื่อนว่า เพื่อนเอ๋ย  ขอบใจนะ แต่ข้าเกรงใจแก ต้องมาเสียเวลาทำมาหากิน พาข้าชมดอกไม้ เอางี้เพื่อนบอกทางมา เดี๋ยวข้าไปเองละกัน  
เพื่อนบ้านก็รีบบอกทางไปชมทุ่งป๊อปปี้ที่ทิศเหนือ  และยังแถมทุ่งทิวลิปที่ทิศใต้อีก สองเกลอก็แยกย้ายกันไป

เขานั่งพัก เหนื่อย พอเพื่อนคล้อยหลังไป เขาก็รีบวิ่งไปทันที แต่เขาไม่ได้วิ่งไปทิศเหนือ และไม่ได้วิ่งไปทิศใต้ เขาวิ่งกลับไปที่กระท่อมของเขา เมื่อเขาเปิดประตูออกมา  ก็ถลา ไปดูต้นไม้ของเขาทันที
  
น้ำตาเขาไหล ต้นไม้ไม่มีคนรดน้ำหลายวัน  ดอกไม้ร่วงหล่นรอบ ใบและลำต้นก็หงอย เขากอดต้นไม้นั้น ร้องไห้ด้วยความคิดถึงเป็นล้นพ้น เขาไม่เคยลืมต้นไม้ของเขาเลย จะลืมได้อย่างไรในเมื่อกลิ่นหอมเย็นของต้นไม้เขาลอยไปถึงทุ่งกระเจียว และสีขาวของดอกไม้ก็ผ่านไปละลายสีเหลืองของดอกทานตะวันจนเหลือมากระจุกตรงกลาง

เพราะน้ำตาเขาช่างมากมาย ในไม่ช้า ต้นไม้ก็เริ่มตั้งตรง  ใบไม้ก็เริ่มชูช่อ   
ดอกไม้ก็ค่อย ๆ แย้มออก เป็นแบบนี้….

วันพุธที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2556

เที่ยวจตุจักรกับป้าจี

What a fun trip!

ก่อนหน้าวันนัด 1 วันให้จิ๋มโทรหาป้าจี เผื่อเปลี่ยนใจ เพราะว่ามันร้อนมาก แต่ป้าจีก็ยืนยันว่าจะไปตามกำหนดเดิม บอกให้ไปที่บ้าน จะส่งรถไปรับไปเจอกันที่สปอร์ตคลับเพื่อไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน ทีแรกพี่ชาติเอารถคันเก่าออก แต่ให้ตายเหอะซาตาน...มันร้อนมากเพราะแอร์เสีย ถามพี่ชาติว่าทำไมเอารถคันนี้ พี่ชาติบอกว่าป้าจีสั่ง แล้วป้าจีไม่รู้เหรอว่าแอร์มันเสีย? พี่ชาติบอกว่ารู้ แต่ก็ยังยืนยัน นั่งไป รถก็ติดสาหัส ยิ่งรู้สึกเหมือนอยู่ในเตาอบ ฉันเลยพูดว่า..ป้าจีจะเป็นลมไหมเนี่ย พี่ชาติตัดสินใจเลี้ยวรถกลับบ้านไปเปลี่ยนรถทันที 555555
เพราะต้องเลี้ยวรถกลับไปเปลี่ยน แล้วกว่าจะย้ายสมบัติได้หมด ก็เลยไปถึงช้าหน่อย ป้าจีนั่งรออยู่แล้วค่ะ ทันทีที่เห็นรถ ป้าจีถามว่าจะเอาต้นไม้ไว้ในรถได้หรือ? พี่ชาติตอบว่าได้ไม่มีปัญหา แต่ฉันว่าป้าจีกลัวรถเลอะมากกว่า ขับออกมาผ่านสยามพารากอน ป้าจีบอกว่าไปกินข้าวกันก่อนไหม ใจจริงฉันอยากบอกว่าอย่ากินที่นี่เลยค่ะ กลัวอดไปเที่ยวจตุจักร แต่คิดว่าป้าจีอาจจะหิว แล้วถ้าไปนั่งกินที่ไม่มีแอร์ อาจจะป่วยได้ เลยตอบตกลง ความที่ฉันไปเดินพารากอนน้อยมาก ส่วนมากก็เดินแบบฉาบฉวยเลยไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ตรงไหน คนก็เยอะเต็มเกือบทุกร้าน มาเจอร้านว่าง ๆ เป็นร้านอิตาเลี่ยน เลยเข้าไปนั่งกินพิซซ่ากันคนละชิ้น พิซซ่าเขาแป้งบาง อร่อยมากค่ะ ป้าจีบอกว่ารู้งี้น่าจะสั่งมา 1 ถาดเลย ฉันกิน 1 ชิ้นก็อิ่มพอดี แต่ป้าจียังไม่อิ่ม เลยเดินไปซื้อไส้กรอก aunty ann’s แล้วก็ออกไปรอรถ พี่ชาติบอกว่าจะไปเอารถมารับ
ฉันนับถือพี่ชาติจริง ๆ หาป้าจีเก่งมากค่ะ พี่ชาติบอกว่าลืมเอามือถือมา น่าจะลืมไว้ในรถคันที่เปลี่ยน ออกมาหน้าประตูไม่มีที่นั่ง และเป็นฝั่งขาเข้า ป้าจีเลยบอกว่าเราเดินข้ามถนนไปที่เกาะดีกว่า รอไปสักพัก ป้าจีบอกว่าหรือว่าชาติจะมารับฝั่งโน้น? 55555555 ใช่จริง ๆ ด้วยค่ะ อีกสักพักใหญ่เห็นรถมาทางฝั่งโน้นจริง ๆ เลยต้องจูงป้าจีเดินกลับไป ยังไม่ทันถึงจตุจักรเลย เดินเยอะแล้ววววว
รถติดมากค่ะ นึกดีใจที่พี่ชาติเปลี่ยนรถ ไม่งั้นป้าจีอาจจะเปลี่ยนใจกลับบ้านเพราะรถคันนู้นร้อนมาก พอไปถึงเราก็เข้าไปที่เขาขายต้นไม้ ตามรอยพี่เก็จเลย ทำให้คิดถึงพี่เก็จมาก วันนี้ฉันไม่ได้ใส่หมวกมา ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่ใส่มา อาจจะเพราะคิดว่าป้าจีอาจจะเปลี่ยนใจไม่เดินจตุจักรเอานาทีสุดท้าย เนื่องจากอากาศร้อน แม่ฉันเปลี่ยนใจบ่อย ๆ ค่ะ เดินลงจากรถ พร้อมอุปกรณ์รถเข็นแล้วก็พร้อมลุยละ พี่ชาติเอารถไปจอด ฉันก็เดินใกล้ ๆ ป้าจีแบบประกบติด แต่กระนั้นก็ยังถ่ายรูปไปด้วย มันไม่เกิดขึ้นง่ายนักกับการมาเที่ยวเจเจกับผู้สูงอายุขนาดนี้ (อีกไม่กี่ปีก็แตะศตวรรษแล้ว) ฉันต้องทนุถนอม และระวังไม่ให้เกิดอุบัติเหตุใด ๆ ยิ่งตอนนี้อยู่กันสองคน ความรับผิดชอบก็ยิ่งสูง แต่เดินไปสักพักก็ไม่รู้สึกเป็นภาระหนักใจอะไรเลย เพราะป้าจีเดินดูต้นไม้ไปเรื่อย เมื่อยก็นั่งพัก ทุกจุดที่นั่งพักจะทักทายแม่ค้าพ่อค้า บางทีก็ซื้อค่ะ เมื่อซื้อของได้ พี่ชาติจะโผล่มาราวกับใช้ประตูวิเศษโดเรมอนเพื่อเอาของไปเก็บที่รถ
“อ่องจะซื้ออะไร?” ป้าจีถาม ฉันตอบว่ารอส่งป้าจีกลับบ้านก่อนแล้วฉันถึงซื้อค่ะ “ไม่เอา พาป้าไปด้วยซิ” 5555555555 ไม่เอาอ่ะค่ะ อ่องเลือกนานด้วย แล้วร้านอยู่ในตรอก อีกต่างหาก ป้าจีก็เดินไปเรื่อย เหมือนพี่เก็จ ตาดูต้นไม้ต่าง ๆ อย่างเพลิดเพลิน แวะบ่อยหน่อย แต่ก็ไม่เป็นปัญหาอะไร ดูแลง่ายกว่าที่คิดเยอะเลยค่ะ


ตอนแรกที่มา ป้าจีบอกว่าจะมาหาซื้อต้นเฟื่องฟ้า แต่กลับไม่ได้เฟื่องฟ้าสักต้น ไปได้ต้นมะกรูด ส้มโอมือ และอะไรอีกต้นก็ลืมแล้ว เป็นพืชสวนครัวทั้งสิ้น แดดร้อนมากกกกก ฉันล่ะนับถือความทรหดของป้าจีจริง ๆ ค่ะ เดินเหมือนชิล ๆ ในพารากอน แต่ฉันต้องคอยระวังรถราให้บ้าง ใครที่เคยไปซื้อต้นไม้ในจตุจักรคงจะรู้นะคะว่าถนนสองฟากจะมีต้นไม้วางขาย แล้วตรงกลางที่เหลืออยู่นิดหน่อยเป็นที่ๆ คนกับรถใช้ถนนร่วมกัน ...แต่กระนั้นก็ยังมีอารมณ์ถ่ายรูป 55555555
เมื่อซื้อต้นไม้เสร็จ ป้าจีคงเหนื่อยแล้ว ยังต้องเดินทะลุตรอกไปขึ้นรถอีก แต่ข้างในร้านปิดหมด คนเลยไม่ค่อยมี เดินง่ายหน่อยค่ะ พอขึ้นรถแล้วฉันก็บอกว่าเดี๋ยวฉันจะลงเลย เพราะจะไปซื้อของต่อ ของตัวเองยังไมได้ซื้อ ป้าจีบอกว่าป้าไปด้วย ฉันไม่โอเค ป้าจีเลยบอกว่างั้นไปอตก.กัน อะนะ ป้าจียังไมเหนื่อยเหรอคะ
ก็เลยตกลงไปอตก.กับป้าจีก่อน ไปถึงปุ๊บป้าจีก็นั่งที่ร้านเจ้าประจำ คุยนู่นนี่กับแม่ค้า เขาบอกว่ามะพร้าวคั่วที่ป้าจีจะซื้ออยู่สุดตลาดนู่น ป้าจีบอกว่าจะขึ้นรถให้พี่ชาติขับไปดีกว่า ดูแล้วไกล๊ไกล 55555555 พี่ชาติบอกข้างหน้าหาที่จอดยาก ทีแรกฉันจะอาสาไปซื้อให้ แต่กลับบอกป้าจีว่าเดินไปกันเถอะค่ะ แวะนั่งไปเรื่อย ๆ ป้าจีก็...เอ้า ไปก็ไป ฮึบ ๆ สู้ว้อย (คำหลังฉันเติมเอง 55555)
ป้าจีแวะนั่งทุก ๆ 4 ร้าน แล้วก็ซื้อของทุก ๆ ป้ายที่หยุด 5555555 ป้าจีแซวตัวเองว่า shopping ทุกป้ายเลย ในที่สุดก็ถึงปลายตลาด ป้าชวนว่ากินก๋วยเตี๋ยวกันไหม ฉันลังเล เพราะกลัวว่าไม่สะอาด แล้วตอนนี้อากาศก็ร้อนมาก เกิดป้าจีไม่สบายจะไม่คุ้ม แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ป้าจีคงคิดเหมือนกัน เลยเดินไปจนถึงร้านเมี่ยงคำ ซื้อของด่านสุดท้าย
พอขึ้นรถ ฉันก็บอกพี่ชาติว่าเดี๋ยวฉันจะลงทันทีที่ถึงถนนใหญ่นะ ป้าจีบอกว่าจะไปไหน ฉันบอกว่าจะไปซื้อของที่เจเจมอลล์ค่ะ ป้าจีเลยให้รถวนไปส่ง ทั้ง ๆ ที่ฉันบอกว่าเดินไปเองได้ค่ะ ป้าจีเป็นห่วงว่าข้ามถนนจะไม่ปลอดภัย ฉันบอกว่าฉันไม่ข้ามถนน แต่ลงใต้ดินทะลุไปได้ แต่ป้าจีก็ยังยืนยันว่าจะไปส่ง บนรถก็ได้คุยกันหน่อยนึง เรื่องอะไรก็จำไม่ได้แล้ว แต่ประโยคหนึ่งป้าจีบอกว่าป้าไม่อยู่กลุ่มใครหรอก...แล้วเงียบไปพักนึง...ป้าอยู่กลุ่มอ่อง 5555555 ป้าจีขา ขอบคุณที่ป้าจีให้ความเมตตาเอ็นดูขนาดนี้นะคะ
รถใกล้ถึงเดอะมอลล์ ป้าจียังว่า..ป้าไปซื้อของด้วยคน ป้าจีขา...ยังไม่เหนื่อยอีกเหรอคะ? 55555555 จริง ๆ ฉันจะไปร้านบางไทร แต่ขอลงมอลล์เพื่อเข้าไปกักความเย็นไว้ในตัวสักพักน่ะค่ะ แล้วจากจุดนี้ไปบางไทร เดินไกลพอตัว ไม่มีทางที่ฉันจะยอมให้ป้าจีไปด้วยแน่ ๆ
กว่าจะไปถึงร้าน กว่าจะเลือกกระดาษเสร็จ จนเวลาปิดร้านของเขาเลย เป็นครั้งแรกเลยที่เดินจตุจักรจนเขาปิด 5555555 ขากลับนั่งรถเมล์กลับบ้าน เห็นพระจันทร์ดวงโตมาก คว้ากล้องมาถ่าย กลับถึงบ้านเอาขึ้นคอม โอววววว แม้แต่พระจันทร์ก็ยังรักฉัน? 5555555555 มีความสุขจัง

วันเสาร์ที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2556

วังสระปทุม

คงเสียดายแย่ถ้าไม่ได้มา

เก็บตัวอยู่กับบ้านส่วนใหญ่ช่วงนี้ เพราะไม่มีเงินไปจับจ่ายใช้สอย จนถึงเวลาที่ต้องส่งต้นฉบับให้พี่เจน การรับค่าเรื่องมาล่วงหน้านี่ไม่ดีเลยแฮะ...เงินใช้หมดไปแล้ว แต่งานยังไม่สิ้นสุด จะไม่ส่งงานก็ไม่มีเงินคืน 555555 ต้องเค้นพลังสมองกันสุดฤทธิ์ ไหนจะหาสถานที่ ๆ ที่น่าเขียน ไหนจะต้องออกไปเที่ยวอีก  เรื่องหน้าจะไปเจอพู อัญชลีที่ตลาดน้ำ ยังไม่รู้เลยว่าจะเอาเงินจากไหนไปกินข้าวผัดปลาทูของเพื่อน
จริง ๆ แล้วบ่นไปงั้น เพราะเพื่อน ๆ ก็ดี พี่น้องวัฒเนี่ยนก็ดี ล้วนแต่อารีกับฉันทั้งสิ้น ทุกคนยินดีออกตังค์ให้ฉันได้ไปสนุกด้วยตลอด แต่บางทีก็อดคิดไม่ได้ เพราะเป็นแต่รับอย่างเดียว ไม่ได้ตอบแทนกลับ ประมาณหมูไป แต่ไก่ไม่มา ไปทั้งหมูทั้งไก่ ขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ และขอสัญญาว่าหากมีอะไรที่ฉันสามารถตอบแทนได้ จะไม่รีรอค่ะ แต่อาจจะกระบิดกระบวนบ้างก็เป็นธรรมชาติของคนชื่ออ่องแหละนะ 55555 บางคนบอกว่าฉันเล่นตัว มันดูเป็นอย่างนั้น แต่ความจริงไม่ใช่ ฉันเหมือนคนไม่ค่อยคิดมากเหมือนคนทั่วไป แต่เรื่องที่ชาวบ้านเขาไม่คิด นพพรคิด--นี่ซิ 55555555
เข้าเรื่องดีกว่า ฉันไปถึงวังสระปทุมบ่ายโมงกว่า นัดกับจุ๊บไว้บ่ายสอง แต่จุ๊บเบี้ยวซะงั้น บอกว่าติดธุระเลยเที่ยวคนเดียว วันนี้มีคนน้อยมากกกกก ทั้งช่วงมีฉันกับอีก 2 แม่ลูก ซึ่งนับว่าเป็นโชคดี เพราะจะได้มีมัคคุเทศก์ส่วนตัว จริง ๆ เขามีเครื่องให้ฟัง แต่พอบอกว่าหูไม่ดี เจ้าหน้าที่ก็ใจดีเป็นมัคคุเทศก์ส่วนตัวให้ ทำให้การชมวังได้สาระความรู้เต็มที่ตามที่ต้องการ
เพราะอยากให้ผู้ที่อ่านบล็อกได้ตามไปเที่ยวชมด้วย ดังนั้นจะขอบอกรายละเอียดนิดนึงนะคะ ก่อนอื่นต้องโทรไปแจ้งที่วังก่อนค่ะ 02-252-1965-7 ทางเข้าให้เข้าทางหลังพารากอน เดินเข้าทางโรงแรม จะเจอศาลปู่โสม มีป้ายบอกค่ะว่า”พิพิธภัณฑ์สมเด็จพระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า” ใครที่นำรถมา น่าจะจอดที่พารากอนนะคะ หรือยังไงลองถามตามเบอร์ข้างบนได้ ฉันไม่มีปัญหา เดินมาจาก BTS สยามค่ะ
เมื่อเข้าไปข้างในก็จะเจอเจ้าหน้าที่ต้อนรับ ถ่ายรูปทำบัตรค่ะ เขาให้มาเป็นที่ระลึกด้วย จากนั้นก็จะมีเจ้าหน้าที่นำทางไปชมห้องพิพิธภัณฑ์ก่อน มีเรื่องราวของสมเด็จพระพันวัสสาฯ และความเป็นมาของวังสระปทุม รวมถึงการบูรณะพระตำหนักใหญ่
จากนั้นจึงเดินไปชมพระตำหนัก ระหว่างทางผ่านต้นไม้ที่ปลูกมาเป็นร้อยปี อากาศร้อน แต่แดดก็ไม่สามารถแผดเผาได้เต็มที่ เพราะร่มไม้เล็กใหญ่ตลอดทาง
ทันทีที่พระตำหนักสีเหลืองเข้มปรากฏต่อหน้า ขอบอกว่าเป็นสถาปัตยกรรมที่งดงามจริง ๆ ค่ะ เขาให้ถอดรองเท้า มีช่องเก็บอย่างเรียบร้อย และก่อนเข้าวัง กระเป๋าตังค์ทุกอย่างถูกขอให้เก็บไว้ในถุงซิบมีกุญแจล็อคด้วย ก่อนจะเข้าประตูชั้นใน เขาแจกวิทยุไว้ให้ฟัง เป็นมัคคุเทศก์ส่วนตัว แต่ฉันปฏิเสธบอกว่าขี้เกียจถือ เพราะเอาไปก็ฟังไม่รู้เรื่อง สรุปเลยได้มัคคุเทศก์สาวส่วนตัวเป็นกรณีพิเศษ 5555555
เจ้าหน้าที่พาขึ้นชั้นบนก่อนเลย ลืมบอกไปอย่าง ก่อนขึ้นบันได มีภาพผ้าปักเป็นรูปฝูงนกกระเรียนค่ะ เป็นงานฝีมือทรงปักของพระพันวัสสา ขนาด 5 ฟุต นึกถึงนิยายที่ชอบอ่าน ว่าเจ้านายสมัยก่อนจะนั่งเย็บปักถักร้อย ทำอาหาร หรืองานประดิษฐ์อื่นๆ  ด้วยความประณีต เพิ่งได้เห็นจะ ๆ ตาวันนี้เองค่ะ
ทีนี้เดินขึ้นข้างบนเสียที ห้องแรกคือห้องพระบรรทมของเจ้าฟ้ามหิดลฯ พระบรมราชชนก สมัยยังไม่ได้อภิเษก ทุกอย่างถูกบูรณะซ่อมแซมและจัดวางไว้ตามอย่างสมัยที่เจ้านายทรงยังพระชนม์อยู่ มีรูปพระบรมราชชนกกับสมเด็จย่า ซึ่งฉันเคยเห็นแล้วก็เฉย ๆ กำลังมองผ่าน มาสะดุดตรงเจ้าหน้าที่บอกว่าเป็นฝีพระหัตถ์ของร.6  จริงดิ๊! อุทานแบบนี้เลยค่ะ 5555555 แล้วต้องมองใหม่ ขอบอกว่าสวยและเหมือนมากค่ะ ถัดมาเป็นห้องทรงงาน เขาให้ยืนชมแค่นอกห้อง ไมได้ให้เข้าไปเที่ยวสำรวจละเอียดถึงข้างใน แต่ห้องไม่ลึกค่ะ ยืนอยู่หน้าห้องก็มองเห็นได้ชัดเจนดี หนังสือเก่าจนปกหนังผุร่อน เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นได้รับการบูรณะใหม่หมด สมัยก่อนพระพันวัสสาทรงสั่งทำและนำเข้าจากต่างประเทศทั้งสิ้น ด้วยเหตุผลว่าต้องให้สมพระเกียรติโอรสของพระมหากษัตริย์ ในขณะที่ของพระองค์เองเป็นของที่สั่งทำในประเทศ ถนัดจากห้องทรงงานก็เป็นห้องรับแขก ห้องนั่งเล่น ห้องเสวยห้องพระ และก็ห้องพระบรรทมของพระพันวัสสา แต่ช่วงปลายพระชนม์ชีพ ทรงโปรดบรรทมที่ห้องพระค่ะ พอตื่นบรรทมก็จะมานั่งที่เฉลียงประวัติศาสตร์ เพราะเป็นที่ ๆ ในหลวงเรามารับน้ำสังข์คราวอภิเษกสมรสค่ะ
ทีนี้ก็ลงมาชั้นล่าง มีห้องพิพิธภัณฑ์ จัดแสดงของเล่นส่วนพระองค์ของร.8 และในหลวง พาสปอร์ตของพระพันวัสสา  น่าจะทรงเป็นพระราชินีองค์แรกของไทยที่เสด็จเยือนต่างประเทศค่ะ อีกทั้งโปรดอ่านหนังสือฝรั่ง อาทิ  the national geographic magazine  หลายชิ้นน่าทึ่ง น่าสนใจ
แต่สิ่งที่ฉันประทับใจและใช้เวลานานมากที่สุดคือจดหมายค่ะ จดหมายที่พระบรมราชชนกเขียนมาเพื่อ-ขออนุญาตใช้ภาษาชาวบ้านนะคะ-ขออนุญาตแต่งงาน ยาวมากค่ะ หลายแผ่นทีเดียว แต่เป็นจดหมายที่น่ารักมาก ลายมือหวัดแต่ก็อ่านได้ค่ะ ได้ศัพท์สมัยก่อนหลายคำเลย ที่ชอบคือคำว่า “จูงแหม่ม” อยากรู้ว่าแปลว่าอะไร ไม่บอกค่ะ ไปอ่านเอง อิอิ
ไม่สามารถที่จะจารไนยได้ทั้งหมด เพราะติดขัดเรื่องคำราชาศัพท์ พูดมากไปเดี๋ยวจะโดนติงว่าไม่เหมาะไม่ควร สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น ขอเชิญชวนนะคะ ภายในอาทิตย์นี้เท่านั้นที่จะมีโอกาสได้ไปเที่ยวชมสถานที่ประวัติศาสตร์ที่ทรงคุณค่าแห่งหนึ่งของคนไทย พิพิธภัณฑ์นี้มีกำหนดการเปิดให้เข้าชม 17 ธันวาคม – 31 มีนาคมของทุกปีค่ะ เว้นวันอาทิตย์ (ปีนี้จึงเปิดถึง 30 มีนาคมเท่านั้น) ถ้าพลาดก็คงต้องรอถึงสิ้นปีค่ะ ขออภัยที่มาชวนช้าไปหน่อย แต่ฉันก็เพิ่งรู้และเพิ่งได้ไปมา และอิ่มหัวใจจนอยากชวนเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆได้เข้าไปชมกันค่ะ เป็นการเข้าชมวังที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยไปมาในชีวิตก็ว่าได้

วันจันทร์ที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556

110 ปี คุณครูผกาย ชัชกุล

ความรักเป็นสายสัมพันธ์
ไม่ได้มาเยี่ยมคุณครูผกาย 1 ปี ใจหายเล็กน้อยที่เห็นความเปลี่ยนแปลง เนื่องจากปีก่อนนู้นที่ครูอายุ 108 ปี ครูยังสามารถเดินเองได้ไม่ต้องพึ่งพารถเข็น เป็นผู้ที่อาวุโสสูงสุดในศูนย์อภิบาล แต่เป็นคนเดียวที่ไม่ต้องใช้รถเข็น น่าทึ่งมากค่ะ แต่ปีที่แล้วครูเกิดอุบัติเหตุหกล้ม สะโพกเคลื่อน เลยต้องใช้รถเข็นตั้งแต่นั้นมา
ความเปลี่ยนแปลงอีกอย่างที่เห็นคือ สายตาครูสู้แสงไม่ได้ ต้องเอามือป้องข้าง ๆ ตาเกือบตลอดเวลา ดูเหมือนครูกุมขมับ..มึนจังตรู..ตลอด ไม่ว่าพวกเราจะเข้าไปกราบสวัสดี ก็มึน รายงานตัวตามรายชื่อโพย ก็มึน เอาขนมเค้กวันเกิดไปให้ เปิดกล่องให้ดูขนมเค้กหน้าสวย ๆ ก็มึน เอาการ์ดวันเกิดให้ครูอ่าน ก็อ่านไปมึนไป ร้องเพลงให้ฟัง ก็ฟังแบบมึน ๆ สรุปมึนตลอดรายการ 55555 นพพร..แซวคนแก่อายุ 110 ปีนี่บาปนะจ๊ะ  หนูแซวด้วยความเคารพค่ะ
ครูยังจำครูวรรณดี ครูสาลินี(จำคุณแม่ครูสาลินี) พี่เจน พี่สายสนม ได้ ส่วน 2 นพพร พี่แต๋น ป๊าก ครูพรรณมหา ครูไม่ได้บอกว่าจำได้หรือเปล่า หรืออาจจะบอกแต่ฉันตกหล่นพลาดเหตุการณ์ไป เพราะมัวแต่เก็บภาพ ถึงไม่ได้เก็บภาพก็อาจจะฟังไม่รู้เรื่อง เพราะทั้งศิษย์ครู ทั้งรุ่นน้อง มะรุมมะตุ้มชุลมุนอยู่รอบตัวครูจนฉันยังมึนแทน ส่วนมากก็จะถามว่าครูขาจำหนูได้ไหมคะ คำถามยอดฮิตที่เด็กวัฒนาต้องถามครูเก่า ๆ ทุกคน ฉันเองว่าต่อไปจะไม่ถามครูแบบนี้แล้วไม่ว่าครูคนไหน เมื่อวันครูที่ผ่านมา..โดนกรรมย้อนศรสนองไปเรียบร้อย  เข็ดค่ะ นพพรเข็ดแล้ว
ปีนี้ครูอายุครบ 110 ปี ครูวรรณดีจึงเชิญศาสนาจารย์มาอธิษฐานอวยพรวันเกิดเป็นกรณีพิเศษด้วย ถึงว่า..ทำไมมีผู้ชายมาด้วย 5555555 แล้วพวกเราก็ร้องเพลงให้ครูฟัง สักพักใหญ่ ๆ ครูเปรยออกมาว่าถึงเวลากินข้าวหรือยัง? เหมือนนพพรเลย มีนาฬิกาปลุกอยู่ที่กระเพาะ พอถึงมื้ออาหารก็จะรู้ทันที พวกเราก็ตามครูไปดูครูกินข้าวกัน เป็นครั้งแรกที่ฉันอยู่ดูครูกินข้าว ปกติพอครูจะเริ่มกินข้าว พวกเราก็กลับกันค่ะ ปีนี้เป็นกรณีพิเศษ
อาหารปั่นเสิร์ฟในชาม มีไข่ต้มครึ่งลูกด้วย ครูตักข้าวกินเองเรื่อย ๆ มีลูกศิษย์ – รุ่นน้องผลัดกันเข้ามาลุ้นถึงขอบจานข้าว เป็นการรับประทานอาหารที่อบอุ่นมาก ครูก็กินไปเรื่อย ๆ ไม่เร่งรีบ แต่ก็ไม่อ้อยสร้อย กินตามปกติของครู จนเกือบหมด ก็กินผลไม้เป็นองุ่นค่ะ ทีแรกครูเอาช้อนตัก แต่องุ่นมาเป็นช่อ ฉันจึงจัดแจงเด็ดใส่ชามให้ครู แล้วครูก็หยิบกิน คายเปลือกวางไว้บนโต๊ะ พอกินหมดแล้วครูก็เก็บเปลือกองุ่นลงในชามอย่างเรียบร้อย สมกับเป็นวัฒเนี่ยนจริง ๆ ค่ะ
อันที่จริงครูเรียนจบที่วังหลัง ถือว่าเป็นศิษย์เก่าวังหลัง แต่ก็เคยเข้ามาสอนที่วัฒนาอยู่พักหนึ่งค่ะ ก่อนจะไปสอนที่นั่น ที่นี่ ทั่วไทย เคยไปสอนที่ลำปาง - ปัตตานีด้วย ครูจึงถือว่าเป็นครูของครูของฉัน สุดท้ายก็มาสอนภาษาอังกฤษให้นักศึกษาวิชาพยาบาลของเซ็นต์หลุยส์ ความที่ครูเป็นศิษย์วังหลังได้เรียนกับแหม่มทั้งหลาย ภาษาอังกฤษครูจึงแข็งแรงแม้จนเมื่อครูอายุถึง 110 ปีในวันนี้ อายุครูมากกว่าอาคารทุกหลังในโรงเรียนวัฒนาเสียอีก!
เมื่อครูกินข้าวอิ่มแล้ว พวกเราก็ทยอยกันเข้าไปอ้อนครูส่งท้ายก่อนกลับ บางคนจูบแก้มครู บางคนจูบมือ บางคนให้ครูเล่นผมสีสดใส บางคนกอดครู แล้วแต่สไตล์ของแต่ละคนว่าจะอ้อนรูปแบบไหน ทุกคนจากศูนย์อภิบาลวัดพระวิสุทธิวงส์ด้วยสัญญาใจที่ไม่ต้องกลั่นเป็นคำพูดว่าปีหน้า เราจะมากันอีกครั้ง เพราะ~~ความรักเป็นสายสัมพันธ์ ยึดมั่นใจเราทั้งหลาย ให้สามัคคีไม่มีวันคลาย~~

วันพุธที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2556

วันครูปี 2556


เมื่อคืนพี่เจนกลับมา ได้คุยกันทาง facebook หน่อยนึง พี่เจนขอให้เล่าเรื่องงานวันครูให้ฟังหน่อย พี่สาวที่เคารพรักขอมา จะปฏิเสธจะได๋ได้? จัดให้ค่ะ แต่เล่าได้ไม่ละเอียดนะคะ เพราะจำไม่ค่อยได้แล้ว ก่อนไปร่างกายก็หมดสภาพไป 50 กลับมาหมดไปอีก 50.... 555555
ที่ว่าก่อนไปหมดไป 50 นั้นเพราะนั่งดีคูผาดกระจาดประมาณ 18 อัน กระจาดอันเล็ก ๆ สำหรับไว้ใส่เหรียญ ใส่กุญแจ หรือสิ่งละอันพันละน้อยค่ะ เร่งทำ 2 วัน 2 คืนซะหินปูนเกาะคอบ่าไหล่ลามมาถึงข้อมือ เลยไม่ได้เอากล้องไปค่ะ เพราะขนาดมือไม่เจ็บ ภาพยังสั่น อีกอย่างคือ หลัง ๆ ทักษะที่มีหายไปในหลาย ๆ เรื่อง การถ่ายรูปเป็น 1 ในนั้น
ปีนี้ครูมากันมาก น่าจะมากกว่าปีที่แล้วนะคะ ตอนที่เชิญครูขึ้นไปนั่งเนี่ยะ ที่นั่งไม่พอต้องเอาเก้าอี้มาเสริม เป็นตัวยู แต่น้องปัดถ่ายรูปเก่งมาก 55555 ออกมาเป็นฟันปลาซะได้ กำลังนับ ๆ อยู่เห็นน้องเขานับเหมือนกัน เลยถามน้องดีกว่าง่ายดี เพราะตอนเรียนก็ไม่เก่งเลขอยู่แล้ว โห...แค่นับจำนวนครูต้องอาศัยความชำนาญทางคณิตศาสตร์เลยเหรอ ก็...55555555 น้องปัดบอกว่า 37 บวกกับครูโก๊ะและครูนุจรินทร์ที่ไม่ได้ขึ้นไปนั่ง ก็เป็น 39 คน
แต่ลูกศิษย์ลูกหาบางตาไปหน่อยค่ะ น่าจะมาได้มากกว่านี้  เพราะยิ่งเราแก่ตัวลงไปเท่าใด ก็เหลือครูให้ได้ทำความเคารพน้อยลงไปเรื่อย ๆ ฉันเองยังไม่แน่ใจเลยว่าปีหน้าจะคุกเข่าตลอดแนวเช่นปีนี้ไหวหรือเปล่า? ถ้าเป็นไปได้อยากให้จัดเวทียกครูขึ้นนั่งบนตั่ง เราจะได้เดินเวียนรดน้ำ ไม่ใช่ไม่อยากคุกเข่านอบน้อม ใจน่ะอยากก้มกราบด้วยซ้ำ แต่หัวเข่ามันน้อยใจค่ะ โชคดีที่นิตยาไปส่งให้ถึงบ้าน ถึงงั้นก็เถอะ วันรุ่งขึ้นถึงกับเข่าอ่อนขึ้นลงบันไดทีต้องไต่ราว
ฉันไปถึงวัฒนาตั้งแต่ยังไม่เริ่มงาน ทีแรกว่าจะไปเจอเพื่อนที่ตึกอายะดา แต่เพราะเดินมาตั้งแต่ BTS เลยชักขี้เกียจ นั่งพักอยู่ในบริเวณงานดีกว่า แอร์ยังไม่เปิด แต่ห้องทำงานครูน่าจะเปิดไว้นะ ลองเปิดประตูแง้มเข้าไปเห็นป๋าจักรของพี่จ๋อนั่งดูทีวีอยู่คนเดียว ทำเนียนเข้าไปนั่งเป็นเพื่อน (เอาแอร์) คุยกับป๋าจักรได้แป๊บเดียว ยังสะสมความเย็นไม่ช่ำปอดเพื่อนโทรมา จำต้องออกจากห้องหาคนช่วยรับสาย เพราะจะขอให้ป๋าช่วยคุยให้ก็กระไรอยู่ เดี๋ยวอ้อยนึกว่าโทรผิด
พอออกมาจากห้อง ครู ๆ ก็เริ่มทยอยกันมาค่ะ เห็นยังไม่ค่อยมีคน ก็เลยเข้าไปสวัสดี และช่วยจูงครูที่เดินไม่ค่อยคล่องขึ้นบันได ไป ๆ มา ๆ เลยปักหลักรับครูตรงนั้นซะเลย จะได้แอบเอากระจาดที่ทำมาให้ครูด้วย แบบว่าเขิน ๆ นิดหน่อย เพราะความที่มันเป็นศิลปะเต็มขั้น ครูก็ถามว่า..นพพรทำเองหรือ? เก่งนะ ... อยากย้อนถามครูว่าปะได้เก่งกว่าเด็กอนุบาลนิดหน่อยใช่ไหมคะ? 555555
ตอนที่รับครู มีเรื่องเฮฮาเล็ก ๆ เกิดขึ้นค่ะ ฉันมักจะชอบแหย่ครู ประมาณว่าครูจำหนูได้ไหมคะ ส่วนมากครู ๆ ก็จะจำได้ มีท่านหนึ่ง –ครูรัตนะค่ะ จริง ๆ ครูกับฉันไม่เคยอยู่วัฒนาสมัยเดียวกัน เพราะครูน่าจะออกก่อนฉันเข้าเรียน แต่ครูสอนพี่หนิงค่ะ แล้วฉันชอบทักครูหลังจากที่รู้จักครู เนื่องจากหน้าตายิ้มแย้มดีจริง ๆ ยิ้มตลอด...ปีนี้เป็นปีที่ 3 ได้มั้งคะ ฉันก็เข้าไปสวัสดีครูแล้วบอกว่าครูจำหนูได้ไหมคะ
ครู- จำด้ายยยย
ฉัน- หนูชื่อ?
ครู- เอิ่ม....จำได้ ๆ ๆ
ฉัน-อ่ะ ครูลืมอ่ะจิคะ
ครู- ไม่ ไม่ลืมจ้ะ จำได้จริง ๆ
ฉัน- แล้วหนูชื่ออะไรล่ะคะครูรัตนา
ครู- เอ่อ....
ตอนนี้ครูท่านหนึ่งโผล่มาจากไหนไม่รู้ เป็นตัวช่วยให้ครูรัตนะว่า..”นพพร”  แล้วถามฉันกลับว่าแล้วฉันจำครูได้ไหม? เหวอล่ะซิคะ ฉันพยายามรื้อฟื้นสมรรถภาพสมองสุดฤทธิ์ มั่นใจคนไทยล้านคนไม่รู้จักครูท่านนี้ ครูเลยบอกฉันว่าครูชื่อครูอุไรวรรณ
ฉัน- ครูไม่เคยสอนหนูอ่ะค่ะ
ครูอุไรวรรณ- แล้วทำไมฉันรู้จักเธอล่ะ เนี่ย เห็นปุ๊บก็รู้ทันทีเลย
ฉัน- เอ่อ...เพราะหนูดังมั้งคะ
ครูอุไรวรรณเอาไป replay กับครู ๆ ด้วยกันอย่างสนุกสนาน เฮ้อ...นี่ฉันพูดอะไรออกไป ย้อนกลับมาที่ครูรัตนะ ครูบอกว่า...จำได้ละ นพพร ๆ  ๆ  แล้วกระซิบบอกความลับระดับชาติที่ทำเอาฉันตัวชาไปหมด “ครูชื่อรัตนะนะจ๊ะ ไม่ใช่รัตนา” 5555555 ฉันงี้อ๊ายอาย อุตส่าห์เป็นสาวมั่นตั้งนาน ครูสาราก็ร่วมเล่นเกมด้วย
ครูสารา- แล้วครูชื่ออะไร
ฉัน- ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไรค่ะ รู้แต่ว่าครูเป็นหลานครูโอมาย ใช่ป่ะคะ
ที่รู้เพราะเมื่อปีก่อนนู้น ป้าจีบอกฉันน่ะค่ะ
ครูสารา- ใช่แล้วจ้ะ ครูชื่อครูสารา เป็นหลานครูโอมาย
ครูรัตนะ- ครูก็เป็นหลานครูโอมายเหมือนกันนะ
555555555 ครูรัตนะน่ารักใช่ไหมคะ ป๊ากขนถังน้ำใหญ่ ๆ พร้อมน้ำแข็งกระติกมหึมามารับแขกด้วย ตอนนี้คนก็เริ่มทยอยกันมาแล้ว ครูม.ล.ฉันทนาปีนี้มีไม้เท้ามาด้วยค่ะ ฉันเลยวิ่งไปช่วยพยุง ปรากฏว่า..ครูขาไม้เท้าครูติดล้อเหรอคะ ทำไมปรู๊ดปร๊าดนักล่ะคะ  55555555 ครูเดินเร็วมากค่ะ
พี่ด้าเข้ามาถามชื่อ นามสกุลและรุ่น เนื่องจากฉันแต่งกลอนไว้ค่ะ ฉันก็แซวพี่ด้าเล่น ๆ ว่าพี่ไม่รู้จักชื่อจริงอ่องเหรอคะ เจอใน facebook ทุกวัน พี่ด้าบอกว่ารู้ ๆ ว่านพ ๆ อะไรสักอย่างนี่แหละ ฉันแกล้งบอกพี่ว่าชื่อนพด้า นามสกุลเก่งระดมยิงค่ะ นี่เธอ...พี่กำลังยุ่งนะจ๊ะ ยังจะเล่นอีก 555555 ฉันบอกว่าไม่ต้องบอกชื่อก็ได้ค่ะ พี่ด้าบอกว่าไม่ได้ต้องประกาศ ฉันต่อรองแต่พี่อย่าทำการใด ๆ ให้อ่องต้องตกอยู่ในสายตามวลชนนะคะ อ่องไม่ชอบแสงสปอร์ตไลท์
ศิษย์เก่าก็เข้ามากัน แม้ว่าจะไม่มากมายเท่าไร แต่ก็ยิ้มแย้มทักทายกัน คุยกันเช่นเคย สักพักหนึ่งงานก็เริ่มค่ะ ครูพรรณมหาอธิษฐานเปิดงานแล้วพิธีกรก็ขอให้ช่วยกันเชิญครูขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้ที่จัดไว้ เพราะเขาเตรียมเก้าอี้ไว้น้อย ครูที่อาวุโสน้อยก็ไม่ยอมขึ้นไปนั่ง เนื่องจากมองดูแล้วเก้าอี้ไม่พอ พวกเราก็ช่วยกันเสริมเก้าอี้ แล้วอ้อนครูให้ขึ้นไปจนได้ เต็มพื้นที่เลยค่ะ ฉันกลับมานั่งกับเพื่อน ๆ ที่มาเป็นตัวแทนรุ่น 105 จ๊ะส่งกล้องให้ บอกว่าให้ช่วยถ่ายภาพหน่อย ไอ้เราไม่ได้เอากล้องมาเพราะเจ็บมือ แต่เพื่อนขอให้ช่วยเก็บภาพให้ ก็โอเค ถ่ายก็ได้ เลยต้องเดินไปด้านหน้าเพื่อถ่ายภาพครู ไม่สามารถเก็บทั้งหมดใน 1 ภาพได้ แถมแว่นตาที่ใส่ก็มองไม่เห็นอีก เยี่ยมจริง ๆ ไม่รู้แระ กด ๆ ๆ ไปมั่ว ๆ ละกัน
กำลังนั่งถ่ายรูปอยู่ ห้องประชุมก็ขึ้นปาเจราซะงั้น โอ้...นั่งหน้าครูพอดี เลยนั่งพนมมือ ครูวรรณดีส่งซิกว่ายืนขึ้น ...555555 ถึงได้รู้ว่าเขายืนกันทั้งห้องประชุม ชาอีกแล้วค่ะพี่น้อง 555555 ดีที่ครูวรรณดีช่วยไว้ แล้วยืนมันหน้าสุด แต่ไม่ได้ร้องเพลงเนี่ยะนะ จะทำลิปซิงก็กลัวไม่เนียน เพราะฟังไม่ค่อยได้ยิน ไม่แน่ใจว่าไปถึงไหนแล้ว จะเดินหลบไปก็ใช่ที่ เขายืนสงบนิ่งกันหมด เลยก้มหน้างุด ๆ เซ็งเหลือประมาณ นี่ฉันตกอยู่ในสถานการณ์อะไร????? จ๊ะนะจ๊ะ...เอากล้องมาให้ฉันทำมายเนี่ยะ  พอจบปาเจรา ฉันก็กลับไปนั่งกับเพื่อนทันที ดีที่กลับไป หลังจากนั้นไม่นาน พี่ด้าก็อ่านกลอนของฉันค่ะ
ฉันแอบมองครู ๆ เห็นตั้งใจฟัง บางท่านก็อมยิ้มไปฟังไป ภาพเก่า ๆ รันเข้ามา ภาพความผูกพันระหว่างครูแต่ละท่านกับฉัน โดยเฉพาะในห้องเรียน เพราะฉันไม่เคยตั้งใจฟังครูพูดเหมือนที่ท่านกำลังตั้งใจฟังพี่ด้าอ่านกลอนของฉันเลย พอจบ โอ๋ถามฉันว่า ทำไมเขาบอกว่าเธออยู่รุ่น 105-106 ล่ะ เธอรุ่นเราไม่ใช่เหรอ ซ้ำชั้น? ตั้งแต่ตอนไหน??? ทำไมโอ๋ไม่เคยรู้เลยล่ะ? 555555 โอ๋..นี่เธอจะทำให้ฉันเสียใจเหรอว่าเธอไม่เคยสนใจฉันเลย 5555555
ตอนนี้ก็ถึงเวลารดน้ำครู ไม่มีพานพุ่มดอกไม้แบบปีก่อน แต่มีดอกไม้ให้ลูกศิษย์เอาไปให้ครูค่ะ ฉันถือไป 1 ดอกยืนดูอยู่จะให้ใครดี กะจะให้ครูที่ยังไม่ได้ดอกไม้ แต่มองดู หลายคนยังไมได้ 5555555 จะเด็ดกลีบดอกไม้ให้ครูคนละกลีบดีไหมคะ? ในที่สุดก็เลือกให้ครูปราณีก่อนแล้วกัน เดี๋ยวเดินไปเอาดอกไม้มาอีกก็ได้ พอเดินกลับไปอีกรอบ โหย หาที่แทรกแทบไมได้ค่ะ เลยเดินไปเอาขันน้ำไปพรมมือครูดีกว่า เริ่มจากหัวแถวไปเลย ครูบางท่านฉันยังไม่ทันได้แตะน้ำ ครูก็ยื่นมือมาแตะน้ำในขันแล้วแตะตัวฉันให้พรฉัน ครูอ่ะ...ให้หนูอวยพรครูก่อนดิคะ 55555555
กว่าจะถึงคนสุดท้าย เขยิบ ๆ ไปซะ บางครั้งครูต้องช่วยจับตัวไว้เพราะตอนเคลื่อนไปด้านข้าง ฉันเกือบล้ม 555555 สุด ๆ ไปเลยวันนี้ ตอนจบงาน ฉันคุยกับเพื่อนว่า ปีหน้าน่าจะมีสายพานเลื่อนนะ แบบเราคุกเข่าบนสายพาน แล้วสายพานนี้ก็เลื่อนไปเรื่อย ๆ พาเรารดน้ำ อย่างนี้จะวนกี่รอบก็ได้ไม่มียั่น 55555555 กว่าจะหมดนี่ ขาสั่นเลยค่ะ เข่าล้ามาก ๆ ปีหน้าต้องหาสนับเพลามาใส่ซะละมั้งเนี่ยะ แต่ก็ปลื้มใจที่ได้กราบรดน้ำครูจนครบ ไม่เว้นแม้แต่ครูโก๊ะกับครูนุจรินทร์
มงคลสูงสุดรองจากพ่อแม่ปู่ย่าตายายแล้วก็คือครูนี่แหละค่ะ โดยเฉพาะเด็กวัฒนา ที่ครูต้องดูแลตั้งแต่ตื่นยันเข้านอน ถึงแม้ว่าครูหลายท่านที่ฉันรดน้ำวันนี้อาจจะไม่เคยสอน หรือไม่ทันกันก็ตาม ก็ถือเป็นตัวแทนครูผู้จากเราไปแล้ว - ครูที่ยังอยู่แต่ไม่ได้มางานได้ ครูไม่ได้หวังอะไรจากลูกศิษย์ ไม่เคยร้องขอให้พวกเราดูแลครูตอบแทน นอกจากให้พวกเราเป็นคนดีในสังคม และเพียงปีละ 1 วันกลับมาเยี่ยมเยียนให้ครูได้เห็นหน้าบ้างเท่านั้นเอง
ความดีของมนุษย์เรา สูงสุดคือความกตัญญูกตเวทิตา เราไม่จำเป็นต้องรอจนเราพร้อมแล้วจัดทำอะไรใหญ่โตให้ แต่บางทีเป็นสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เราทำได้ ทำออกจากหัวใจ และสม่ำเสมอ ยังความชื่นใจให้ผู้รับ เช่นการร้องเพลงของคณะ Alumni Glee Club และการมาสวัสดีครู มาให้ครูทายว่าหนูคือใคร 555555 ฉันรู้ดีว่าครูรักเรา และไม่ได้หวังสิ่งใดตอบแทนเลยทุกสิ่งที่เราทำให้ครู จะเล็กน้อยหรือยิ่งใหญ่แค่ไหน ครูก็ปลาบปลื้มและให้พรกลับมาเท่า ๆ กัน
ครูบางท่าน ตั้งแต่เป็นครู+ศิษย์กันมาไม่เคยได้รับสิ่งของใด ๆ จากฉันเลยแม้แต่วันนี้ เพราะกระจาดที่ทำมาไม่พอแจก 5555555 แต่ครูก็ยังรัก ยังเมตตา ยังจำชื่อฉันได้ ยังยิ้มให้ดุจเดิม ไม่เคยเปลี่ยนแปลง หนูขอกราบขอบพระคุณครูจากส่วนลึกของหัวใจค่ะ และขอสัญญาว่าจะรำลึกถึงครูทุกท่าน ไม่ใช่แค่วันนี้ แต่ตลอดไปค่ะ.