วันพุธที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2554

To sir with love

แด่มิสเตอร์กร๊อสส์ด้วยดวงใจ
เมื่อทราบข่าวการจากไปของมิสเตอร์กร๊อสส์ เพื่อน ๆ ก็ได้ FB มาขอให้ฉันเขียนอะไรถึงครูฝรั่งท่านนี้หน่อย ซึ่งฉันก็ได้สารภาพกับเพื่อนไปตามตรงว่า...ฉันไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับมิสเตอร์กร๊อสส์มากพอที่จะนำมาเขียน ขอให้เพื่อน ๆ ช่วยกันเล่า แล้วฉันจะเป็นผู้เรียบเรียงขึ้นมาเอง แต่ในวันรุ่งขึ้นก็มีบทความ..In memory of Mr.Gross ส่งตรงมาจากดี้ นัดถา ณ แคนนาดา ซึ่งฉันได้อ่านแล้วรู้สึกประทับใจจนต้องขอเจ้าของเรื่องนำมาเก็บไว้ใน Blog ส่วนตัวของฉันเพื่อเผยแพร่ภาพดี ๆ ของสายสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน ๆ รุ่น 105 กับครูฝรั่งท่านหนึ่ง
ไม่เพียงแค่นั้น ฉันยังเกิดความรู้สึกว่า...อยากให้มิสเตอร์กร๊อสส์ และผู้ที่รู้จักมิสเตอร์กร๊อสส์ได้รับฟังบทความนี้ เพราะมันเป็นความทรงจำที่สามารถทำให้เราได้ยิ้มทั้งน้ำตา ได้รำลึกถึงสิ่งดี ๆ ที่เกิดขึ้นในรั้ววัฒนา...looking back in years gone by ..ฉันจึงอยากให้มีการนำบทความนี้ไปอ่านในงานศพของท่าน งานที่ไม่มีใครรู้ว่าจัดที่ไหน เมื่อไร และอย่างไร แหล่งข้อมูลที่ฉันคิดออกเป็นที่แรกคือ..facebook ทันทีที่โพสต์ออกไป ก็มีพี่ ๆ หลายคนหลายรุ่นทั้งที่รู้จัก และไม่รู้จักมิสเตอร์กร๊อสส์เข้ามาเสนอตัวว่าจะช่วยหาคำตอบให้ แต่ก็ไม่มีใครสามารถหาให้ได้ จนฉันปลง และบอกเพื่อน ๆ ไปว่า...เรามาน้อมส่งใจรำลึกถึงท่านก็แล้วกันนะ
แต่เดี๋ยวก่อน...ฉันยังมีตัวช่วยพิเศษสุดนามว่าพี่เจน พี่สาวสุโค่ยของฉัน..5555555..ทีแรกพี่เจนได้สอบถามไปทั้งโบสถ์วัฒนา โบสถ์สามย่าน ก็ยังไม่มีคำตอบว่างานจัดที่ไหน จนฉันถอดใจไปแล้ว ..แต่พอตอนเย็นวันอาทิตย์ พี่เจนก็เข้ามาโพสต์ใน FB ฉันว่า the service for Mr. will be at Christ Church of Thailand สภาคริสตจักร สะพานหัวช้าง naja on Monday and Tuesday ja.  ไม่เพียงแต่บอกข่าว ยังแนะนำว่าแถวนั้นตอนเย็นรถติด ควรไป BTS แล้วเดินไป หรือถ้าเอารถไป ก็สามารถไปจอดได้ที่โรงแรมเอเซีย
แล้วพวกเราก็นัดหมายกันทันทีใน fb น่าขอบคุณผู้ก่อตั้งเวบนี้จริง ๆ แม้เวลาจะกระชั้นชิด ก็สามารถหาตัวแทนรุ่นได้ทั้ง 105 และ 106 ถึงจะไม่ได้มากมาย แต่พวกเราหลายคนก็มาด้วยใจ สำหรับฉัน ตอนแรกนิตยาบอกว่าจะมารับ 6 โมงเย็น แต่ด้วยความที่ฉันอยากเมคชัวร์ให้มีการอ่านบทความของดี้ ฉันจึงอยากไปถึงก่อนเวลาเล็กน้อย แต่นิดบอกว่าไม่สะดวกที่จะมารับเร็วกว่านั้น ป๊ากมาไม่ได้เพราะไม่มีรถใช้ 2 วัน ฉันจึงตัดสินใจว่าจะไปเอง ก็นั่งรถเมล์สาย 11 จากบ้านตั้งแต่บ่าย 4 โมง (งานเริ่ม 19.30 น.) 55555555 ก็ฝนมันตกมาหลายเย็นติดกันนิ กลัวว่าฝนจะตกถ้าออก 5-6 โมง รถก็จะติดสาหัส เดี๋ยวจะเสียงาน ปรากฏว่ารถเมล์ก็โล่ง เลือกนั่งได้ตามอัธยาศัย และถนนก็โล่งผิดปกติ สงสัยมิสเตอร์กร๊อสส์เคลียร์ทางให้ 555555 ฉันสามารถมาจากอ่อนนุชถึงสภาคริสตจักรแห่งประเทศไทยได้ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง...
โอ้ว..นี่ฉันจะมาเร็วไปไหมเนี่ยะ?? แล้วนพพรจะทำอะไรดีเนี่ยะ 55555 จะเดินเข้าไปในสภาตั้งแต่ยังไม่ 16.30 น.เหรอ? ไม่ไหวมั้ง 555555 ยืนคิดอยู่ตรงหน้าวังสระปทุม 5 นาทีได้มั้ง จึงได้บทสรุปว่าเดินไปเที่ยวสยามสแควร์ดีกว่า ว่าแล้วก็เดินไปซื้อขนมครกใบเตยเจ้าโปรดกิน ขนาดเดินช้า ๆ (แถมหลงอีก เพราะดันหาร้านไม่เจอ ต้องเดินแบบสกรีนทั้งสยามสแควร์ 55555) กินช้า ๆ เดินดูนั่นดูนี่โอ้เอ้ถ่วงเวลาแล้วยังกลับมาที่หน้าสภาก่อนหกโมงเลย 55555555 ได้ยืนรับเสด็จพระเทพด้วย เนื่องจากเดินมาถึงตรงข้ามประตูวังได้เวลาท่านเสด็จกลับพอดีค่ะ
มาถึงสภาก็เดินเข้าไปแบบงง ๆ 555555 เพราะว่ามาถึงเร็วเหลือเกิน เห็นว่าถนนก็โล่ง ที่จอดรถก็เยอะดี ถามรปภ.แล้วเขาบอกว่าสามารถเอารถมาจอดได้ แต่ไม่ได้เอามือถือมา เลยแจ้งเพื่อน ๆ ไม่ได้ ก็ขึ้นไปชั้น 5 เป็นห้องอาหารค่ะ เข้าไปถึงคนนั่งกันหลายสิบคน กำลังกินข้าวกัน ทันทีที่ฉันโผล่หน้ามา ทุกคนก็หันมาดู แล้วหันกลับไปกินข้าวต่อ -__-“  ฉันพยายามเพ่งสายตามองไปทั่ว ๆ ห้อง เผื่อจะเจอคนที่รู้จักมั่ง
คนรู้จักไม่มีซักคน แล้วงานจัดตรงไหนก็ไม่รู้ เลยตัดสินใจถามคนหนึ่งที่ลุกมาเติมอาหาร ถึงได้รู้ว่างานจัดที่ชั้น 4 ก็เลยเดินลงไป เจอฝรั่งคนหนึ่ง กับคนไทยอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าประตูห้องพิธี มีรูปมิสเตอร์กร๊อสส์ตั้งอยู่ แสดงว่ามาถูกที่แน่นอน  ฉันก็เลยตรงไปถามหาศาสนาจารย์ ไม่รู้ว่าเรียกถูกหรือเปล่า เพราะตอนที่ถามไป คนไทยทำหน้างงเล็กน้อย 5555 ฉันก็เลยถามฝรั่งแทน ประโยคแรกเลย.. “Do you speak Thai?” 55555555 ฉันว่าถ้าวิญญาณมิสเตอร์กร๊อสส์นั่งอยู่แถวนั้น คงส่ายหน้า...เฮ้อ อุตส่าห์สอนมาตั้ง 3 ปีแต่เธอเล่นมาถึงก็ถามฝรั่งว่าพูดไทยได้ไหมเนี่ยะนะ 5555555
อย่างไรก็ตามฉันก็ได้แจ้งความจำนงไปค่ะว่าอยากจะขอให้มีการอ่านบทความไว้อาลัยของเพื่อนในงานค่ำนี้ ซึ่งตอนแรกศาสนาจารย์ก็บอกว่า..วันนี้ส่วนใหญ่ที่มาเป็นคนไทย บทความนี้น่าจะเก็บไว้อ่านอีกวัน (วันไหนก็จำไม่ได้แล้วค่ะ 555555) ที่มีคนต่างชาติเยอะกว่าวันนี้ แต่ฉันปฏิเสธและขอร้องให้มีการอ่านวันนี้ (ก็ไม่รู้ว่าคุณผึ้งจะมาได้อีกเมื่อไร จะขึ้นไปอ่านเองก็น่ะ กลัวโพเดี้ยม 555555) ท่านก็เลยตอบตกลง พร้อมกับขอชื่อคนที่จะขึ้นมาอ่าน ฉันก็ให้ชื่อดร.ฤทัยวรรณ โต๊ะทองไป  เมื่อทุกอย่างตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ยังเหลือเวลาอีกเยอะเลย 5555555 เดินไปรอเพื่อนที่ bts ดีกว่า
เดินไปถึงหน้าโรงแรมเอเชีย ...กรรมล่ะ ทางลงมันเยอะเหลือเกิน มือถือก็ไม่ได้พกมา แล้วจะยืนรอตรงไหนล่ะเนี่ยะ กลับไปรอที่สภาตามเดิม เดินเยอะชักหิวแล้ว 55555555 คราวนี้ไปที่ห้องอาหารพบครูวรรณดีกับครูสาลินีนั่งรับประทานอาหารอยู่ ดีเอ๋ยดีใจ รีบตรงไปสวัสดีครูแล้วตักข้าวมากินทันที ระหว่างกินข้าวก็คุยกับครูไปด้วย ไม่รู้จะคุยอะไรเลยเล่าเรื่องของดี้ให้ครูฟัง ขออำภัยที่เอาเพื่อนมาขายนะจ๊ะ เรื่องมีอยู่ว่า...
นพพร -ครูรู้ใช่ไหมคะว่า...กิริยา 3 ช่องของคำว่า dig ว่ายังไง
ครูวรรณดี -อืมม์รู้..
นพพร –ว่า.... (5555555 ไม่เชื่อว่าครูรู้จริง????)
ครูวรรณดีและครูสาลินี ตอบพร้อมกันเลยค่ะงานนี้...ว่า –dig dug dug
นพพร –ถูกต้องค่ะ เพื่อนหนู ดี้นัฐาน่ะค่ะ ครูจำได้ไหมคะ
ครูวรรณดี –จำได้
นพพร –เขาตอบว่า dig dug dag ค่ะ
ครูวรรณดีและครูสาลินี -555555
นพพร –แล้วครูผินก็เรียกดี้เข้ามาถามว่า...เธอจะแด๊กอะไรยะ?
คราวนี้ครูวรรณดีกับครูสาลินีหัวเราะดังลั่นเลย 55555555 ยังไม่ทันได้ขายเรื่องอื่น ๆ อีก รุ่นน้อง ๆ 107 ก็เดินเข้ามา เลยยุติการขายด้วยประการฉะนี้ 55555555 แต่ฉันเริ่มเครียดนิดหน่อย เพราะยังไม่เห็นเพื่อนเลยสักคน ไม่ว่าจะ 105 หรือ 106แล้วใครจะขึ้นไปอ่านล่ะเนี่ยะ
แต่โชคดีที่เจอผึ้งและเพื่อน ๆ ตอนลงไปชั้น 4 เฮ้อโล่งไปที  ฉันเสนอไอเดียผึ้งกับน้องว่า..ตอนที่อ่านถึงท่อนเพลง daisy ให้น้องเป็นคนร้องนะ น้องพูดสั้น ๆ ว่า “ตลก” แต่ฉันก็ยังแย้งไปว่า....ดีกว่าอ่านบทเพลงเป็นคำพูดนะ นึกซะว่าร้องให้มิสเตอร์กร๊อสส์และฉันผู้ไม่เคยฟังเพลงนี้ได้ฟังก็แล้วกัน แต่น้องก็เงียบ เล่นเอาฉันเซ็งเล็ก ๆ
ระหว่างนั่งรอคิว ผึ้งก็นั่งอ่านโพยไปเงียบ ๆ เป็นระยะ ๆ จนฉันแซวว่าจะท่องจำไปปากเปล่าเหรอไง หารู้ไม่ว่าเลยว่าผึ้งได้ทำการ modify ในใจ และผึ้งก็ทำได้ดีมากเสียด้วย ฉันขึ้นไปเก็บรูปผึ้ง จึงได้เห็นสีหน้าคนทั้งห้อง ทุกคนตั้งใจฟังด้วยความสนใจเป็นอย่างยิ่ง และที่เซอร์ไพร้ส์ที่สุดคือผึ้งได้เรียก 105-107 ขึ้นไปร้องเพลง daisy !   โอ้ดร.ผึ้ง...หล่อนแน่มาก 55555555 แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นการประกาศที่ทุกคนไม่รู้ตัวมาก่อน ทุกคนก็ทยอยกันเดินไปด้านหน้า ที่ฉันประทับใจคือครูสาลินีก็ไปร่วมร้องด้วยค่ะ
ทันทีที่พิธีเสร็จ ก็มีคนเข้ามาพูดคุยกับดร.ผึ้งของพวกเราผู้โด่งดังในชั่วพริบตาเลยค่ะ ผึ้งบอกว่ามีคนมาขอไฟล์บทความของดี้ด้วย งานนี้ทั้งผึ้งทั้งดี้แจ้งเกิด ฉันก็พลอยได้หน้าเพราะเป็นคนที่มาขอคิว ทำน้อยที่สุด แต่ได้หน้ามากสุดอีกแล้วนพพร 555555 อยากให้ทุกคนได้เข้าไปดู คลิปกันค่ะ ที่นี่ค่ะ
ต้องขอบคุณน้องปัด กฤตยา ล่ำซำที่บันทึกวิดีโอนี้ไว้ให้พี่ ๆ มันเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่พวกเราได้ทำสิ่งเล็ก ๆ ง่าย ๆ แต่งดงามเพราะความกตัญญู มันจะเป็นหนึ่งในความทรงจำน่าประทับใจร่วมกันของเราหลาย ๆ คน
งานวันอังคารฉันไม่ได้ไป แต่วันพุธซึ่งเป็นวันเผา ฉันได้ไปพร้อมกับนิดสุ 105 น้องปุ้ม 109 และเพื่อน ๆ 106 หลายคน สองวันที่ฉันไป มันทำให้ฉันเชื่ออยู่อย่างหนึ่งถึงแม้จะจดจำสิ่งที่มิสเตอร์กร๊อสส์สอนไม่ได้ เพราะไม่ได้ก่อวีรกรรมเหมือนเพื่อน ๆ บางคนโดยเฉพาะรุ่น 105 ก็ได้ยินมาว่าเยอะอยู่ 555555 แต่ฉันเชื่อว่า “ตาก๊อก”** เป็นที่เคารพของเพื่อน ๆ ในวันนี้ เป็นที่ระลึกถึงด้วยความสำนึกเสียใจที่เคยสร้างปัญหาให้ และด้วยความขอบคุณที่ครูได้อดทน อดกลั้น และทุ่มเทสติปัญญาในการสอน ด้วยความมุ่งมั่นที่จะให้ความรู้กับพวกเราอย่างเต็มที่ ฉันเชื่อว่าท่านเป็นครูคนหนึ่งที่มีจิตวิญญาณของความเป็นครูอยู่เต็มเปี่ยม

เหนืออื่นใด มิสเตอร์กร๊อสส์ช่วยยืนยันความเชื่อของฉันอีกเรื่องหนึ่ง...ความดีนั้น หากทำออกมาจากใจ ไม่มีทางสูญหายไปไหน วันหนึ่งต้องมีคนมองเห็นแน่นอน
Once again, thank you very much, Mr.Gross for what you had done for all of us. Please rest in peace.

**ขอชี้แจงค่ะ เนื่องจากมีผู้ติงมา...การที่ใช้ฉายา "ตาก๊อก" ที่พวกเราเคยเรียกท่านตอนเด็ก ๆ นั้น ไม่ได้เป็นการล้อเลียน แต่เพื่อให้บทความมีความสมบูรณ์ในการเชื่อมใจลูกศิษย์กับมิสเตอร์กร๊อสส์ เพื่อให้ความทรงจำที่เคยคุ้นกลับมาในขณะที่ทุกคนกำลังอ่านค่ะ ในวันเก่า ๆ นั้นเด็ก ๆ เรียกด้วยความคะนองไปตามวัย แต่ในวันนี้หัวใจเราทุกคนมีแต่ความเคารพมอบให้ มิเช่นนั้นแล้ว บทความนี้คงไม่เกิดขึ้นค่ะ**

วันอังคารที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2554

In Memory of Mr.Gross

เป็นครั้งแรกที่ฉันนำผลงานของเพื่อนมาเก็บไว้ในบล็อกส่วนตัว เพราะเป็นผลงานที่ดีเกินกว่าจะปล่อยให้หายไปกับกาลเวลา ใครอยากจะชื่นชมผลงานนี้ ก็ขอให้ส่งตรงไปที่คุณดี้เธอเองเลยนะคะ


Among the many strengths Wattana has is English. The reason for this is that our school has had good English teachers, both Thais and foreigners. And Mr. Gross was certainly one of them.

Mr. Gross came from Australia. He was quite a short guy for a farang (ฝรั่ง) -- a little stout, and looking like a typical conservative English teacher with spectacles. He always wore a white short-sleeved shirt, tucked nicely into his trousers, a leather belt, dusty leather shoes with shoe laces, and he carried a heavy, old-looking brown leather satchel that was never closed properly. Wow! So many details, what a memory I have! Well, because that was his uniform; he wore the same clothes every day when he came to class. Back then, I probably paid attention to everything about him except his lessons.

If I remember correctly, Mr. Gross taught us from grade 7-12 (ป.7-ม.ศ.5). I don’t think Mr. Gross could speak Thai, so his lessons were all in English. I’ve never been a studious student, ever since I was little. Rather, I was quite a nuisance. I often talked during class, but Mr. Gross was quite patient and often gave me warnings to be quiet. However, one day he reached his limit. He looked at me, pointed to the door and clearly spelled out, “O-U-T”. I was puzzled for a second and didn’t move. After all, I thought the “door,” which he was pointing at, was spelled “D-O-O-R.” He repeated himself but I still didn’t get it. I must have made his blood pressure soar because his face and head started to turn red. The third or fourth time, I finally realized he wanted me out of the class. After that, when I talked too much again, he didn’t have to say anything, he just pointed to the door. I would get his message right away. That’s one thing I remember so well from his class.

Another thing that reminds me of Mr. Gross is a song called “Daisy.” I remember asking him to teach us a song, to distract him from his usual lesson. I don’t know if anyone else remembers this. Although it has been almost 40 years, I still remember it well, and of course, I recall all the lyrics. Here’s how it goes:

Daisy Daisy, give me your answer do,
I’m half crazy all for the love of you,
It won’t be a stylish marriage,
I can’t afford a carriage,
But you’ll look sweet upon a seat,
On a bicycle built for two...

Mr. Gross was very serious and wanted the best out of us. He would come to class with a full load of lesson plans. He was the only teacher who used both the front and rear blackboards, and sometimes went back to the front one again. During the tests, he made us copy everything down, including the questions. We also had to answer his questions in full sentences, not just a simple short “yes, I do” or “no, I don’t.” I think he probably wanted us to learn and understand proper English. He sometimes tricked us with his negative interrogative questions. During 6 years with Mr. Gross, I don’t remember his ever missing a single class. He taught and gave us as much as we could take. And because of him, I was not afraid to speak English to farangs even though I was just a little kid. I was not a good student, but I have no doubt that Mr. Gross was a wonderful and kind teacher. At that time it must have been hard for him to live far away from home and to teach naughty girls like us (especially me). But he never gave up on us.

On behalf of WWA 105, I would like to express our deep sorrow for this great loss of our beloved teacher. We are all grateful to you, Mr. Gross. Please rest in peace. You will always be remembered, especially by me when I hear the Daisy song. Thank you very much, Mr. Gross, for everything you have done for us.

Natta Phisphumvidhi
WWA 105
22nd August, 2011
 

ป.ล. ตอนบอกให้เขียน ไม่แน่ใจว่าให้เขียนไทยหรือฝรั่ง แต่ที่เขียนฝรั่งนี่ไม่ได้ดัดจริตนะ เผื่อ Mr. Gross จะเอาไปอ่านบนสวรรค์นะ จะได้เข้าใจ ส่วนพวกเราเด็กวัฒนาอ่านภาษาอังกฤษกันออกทุกคนอยู่แล้ว ก็เพราะใครหละ... หนึ่งในนั้นก็คือ Mr. Gross ไงหละ

วันพฤหัสบดีที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2554

105 กับป้านัน

Meaningful meeting
วัฒนารุ่นอื่น ๆ จะเป็นยังไงไม่รู้ แต่รุ่น 105 เป็นรุ่นที่ชอบเกาะกลุ่มกัน ประมาณหมู่เฮาไปไหนไปด้วยกัน ถ้าไม่ไปก็ไม่ไปเลย เวลาบ่นพวกนี้ก็จะบอกว่า...เอาน่า หล่อนก็เป็นตัวแทนรุ่นไปละกัน แล้วมักจะไม่ค่อยชอบนัดหมายเป็นกิจจะลักษณะ แต่จะชอบซุ่มนัด แล้วโผล่มาเซอร์ไพร้ส์ในนาทีสุดท้าย เช่นงานโฮมคัมมิ่งที่ผ่านมา เขาให้จอง แต่ไม่มีผู้ใดจองเลยแม้แต่ 1 คน (ถ้าไม่นับ”ค้างคาวอ่อง”) แต่พอถึงวันก็โผล่มาตั้ง 15 คน
การไปเยี่ยมป้านันก็เช่นกัน ทั้งสองครั้งก็มีแต่ “ดูก่อนนะ” แต่แล้วก็มากันล้นบ้านป้านัน ทำเอาครูสดชื่นทันตาเห็น ครั้งแรกที่ฉันไปคือวันอาทิตย์ที่ 24 กค ตอนแรกที่ไปถึงก็มีแค่ ฉัน-ป๊าก (รุ่น 106) ผึ้งและอ้อย นั่ง ๆ คุยกันอยู่ เล็ก โอ๋ นิดก็ตามมาสมทบ ป้านันทีแรกก็นั่งเนือย ๆ คงจะประมาณว่าชั้นอุตส่าห์แต่งตัวซะสวย นั่งรอพวกเธอ มากันแค่ 4 คนเนี่ยะนะ พอมากันเพิ่มอีก 3 คน โดยเฉพาะนางรำโอ๋ ที่คุยเก่ง หัวเราะก็เก่ง ป้านันก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะ ดูภาพประกอบได้ที่นี่ค่ะ  http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150321643880549.385611.587560548 
เพื่อน ๆ ซื้ออาหารเข้าไปนั่งกินกับป้านัน ฉันบอกให้ป๊ากไปนั่งติดกับกับป้านันเพื่อป้อนข้าวให้ เพราะแขนป้านันไม่มีแรง ปกติคงจะให้ไหมผู้ดูแลเป็นผู้ป้อน แต่วันนี้ขอให้ศิษย์ทั้งหลายได้มีโอกาสกตเวทิตากันบ้าง ซึ่งเพื่อน ๆ ทำหน้าที่กันดีมาก ไหมแทบไม่ต้องทำอะไรเลย
ระหว่างกินข้าว เพื่อน ๆ ก็ชวนป้านันคุยมั่ง คุยกันเองมั่ง ฉันคงเล่าไม่ได้ว่าคุยอะไรกันมั่ง รู้แต่ว่าโอ๋สิริวิมลหยอดมุกให้เพื่อน ๆ หัวเราะกันตลอด ป้านันสีหน้าดีขึ้นทุกนาทีที่พวกเราอยู่ด้วย ตอนที่พวกเราไปถึงใหม่ ๆ แม้ป้านันจะดูดีใจ แต่เพราะพวกเราเอาแต่ถามว่า “หนูชื่ออะไรคะ” กี่คน ๆ มาถึงก็ถามคำถามยอดฮิตนี้ ป้านันคงจะมึน ฉันว่าถ้าเป็นสมัยก่อน ป้านันคงจะย้อนเข้าให้ว่า...”ตัวเองชื่ออะไรยังไม่รู้เหรอ?” 5555555
สมัยป้านันยังเป็นเด็กวัฒนา ป้านันดังมากค่ะ ครูชัชว์เล่าให้ฟังว่า เวลามีการทำโทษทีไร ต้องมีอนันตภาเอี่ยวอยู่ด้วย งานไหนไม่มีอนันตภา คนจะฮือฮาเป็นเรื่องแปลกประหลาดไป ป้านันชอบแกล้งเพื่อนที่ไม่ถือสา อาทิเช่นครูชัชว์เอง โดนป้านันแกล้งบ่อย ๆ เพราะป้านันชอบคุยตอนนอน พอครูเวรมาเปิดไฟ ป้านันก็ไปปลุกครูชัชว์ที่หลับปุ๋ยไปนานแล้ว..รายงานครูเวรว่าคนนี้พูด... มีเพื่อนอีกคนชื่อคุณจำรูญ เป็นคนตัวสูง เรียบร้อย และไม่เคยฟ้องครู ป้านันก็ชอบแกล้งมาก เช่นว่าหน้าร้อน ป้านันจะไปหยิบผ้าห่มจากเตียงเพื่อน ๆ หลาย ๆ คน มาห่มให้ พอหน้าหนาวก็ชอบไปดึงผ้าห่มเขาออก เป็นต้น
ถึงป้านันจะซุกซน แต่กลับเป็นเด็กที่เรียนเก่งมากค่ะ ตอนที่ไปเรียนเตรียม ได้ยินมาว่าครูที่ต้องสอนชั้นป้านันกลัวเด็กวัฒนาไม่ยอมสอน ร้อนถึงโรงเรียนต้องหาครูที่เคยจบจากวัฒนามาสอน เพราะเด็กวัฒนานอกจากภาษาดีแล้ว ยังกล้าถามต้อนครู 5555555
ตอนป้านันเป็นครู ฉันจำไม่ค่อยได้ รู้แต่ว่าป้านันใจดี เข้าใจว่าไม่เคยมีใครเรียกป้านันว่า “ครู” เลยซักคน ป้านันเป็นป้านันของเด็กวัฒนาทุกคน ถึงฉันจะไม่ค่อยตั้งใจเรียน และคะแนนในสมุดพกก็เป็นสีแดง แต่แปลกมากที่พอออกไปอยู่ที่อื่น เรื่อง verb 3 ช่องกลับชัดเจนในหัวได้ยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน มันทำให้ฉันกลายเป็นปราชญ์ภาษาอังกฤษของห้องไป ไม่ว่าจะเรียนที่ YWCA หรือที่ Pittsburgh ทุกครั้งที่เพื่อน ๆ ชม ฉันมักจะคุยโตว่า “เนี่ยะ...ฉันน่ะที่โหล่ของห้องแล้วนะ ลองพวกเธอได้เจอคนที่ได้ที่ 1 ซิ” แล้วก็ดูเพื่อนใหม่ปากอ้า ตาโตด้วยความทึ่ง 55555555
ฉันรู้ว่าป้านันจำฉันได้ ครูวัฒนาส่วนมากจะจำฉันได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม...ไม่รู้จริงเหรอ? 555555555 แต่ฉันไม่เคยคิดว่าป้านันจะจำได้ว่าฉันชอบเขียนนิยายในห้องเรียนของป้านันด้วย อืม...นอกจากวิชาเลขแล้ว ฉันยังนั่งเขียนนิยายในวิชาภาษาอังกฤษอีก? สงสัยจะเขียนมันทุกวิชาที่ครูใจดี 55555555 หัวเราะแบบไม่ได้สำนึกผิดเลยนะนพพร ก็....555555555
อีก 2 อาทิตย์ต่อมา รุ่น 105 ก็รวมพลกันทำบุญที่รพ.สงฆ์ได้ถึง 31-32 คน ที่ฉันซาบซึ้งคือ ใครไม่รู้เป็นคนต้นคิดเขียนชื่อครูที่เสียชีวิตทั้งหมด และเพื่อนของเรา...เอ๋พิมพ์กมล เพื่อทำการกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้ มันทำให้ฉันรักและภูมิใจในเพื่อน ๆ รุ่น 105 มากขึ้นเรื่อย ๆ ต้องสารภาพว่าฉันไม่ค่อยได้สังสรรค์กับเพื่อน ๆ เท่าไร เพราะความที่หูไม่ได้ยิน และไม่มีรายได้ จะให้เพื่อน ๆ เลี้ยงบ่อย ๆ ก็น่ะ  โดยมากแล้วฉันจะเจอกับกลุ่มจิ๊บบ่อยหน่อย เพราะสนิทกับจิ๊บมาตั้งแต่จำความได้ เพื่อน ๆ กลุ่มใหญ่นาน ๆ จะเจอกัน ยิ่งพวกที่เข้ามาหลังจากที่ฉันหล่นไปรุ่น 106 ก็ยิ่งแทบไม่รู้จัก
คงต้องขอบคุณ facebook – skype ที่ทำให้ฉันได้ทำความมักคุ้นกับหลาย ๆ คน โดยเฉพาะพวกห้องก.เก่ง 555555555
เพราะรูปที่ลงในครั้งแรก ทำให้เพื่อน ๆ หลายคนเกิดความคิดถึงป้านันกัน ในวันที่รวมตัวกันทำบุญ จึงได้มีบางส่วนยกขบวนขันหมากไปบ้านป้ากัน มากันเต็มบ้าน จนป้านันต้องถามว่ามันกันกี่คน แล้วไอ้ที่มา ๆ เนี่ยะ มาถึงก็...”สวัสดีค่ะ ป้านันจำหนูได้ไหมค้า?” 555555555 แต่ป้านันก็จะมองหน้าคนถาม แล้วตอบไป ใครจำได้ไม่ได้บ้างฉันไม่รู้ เพราะฉันก็มึนไม่แพ้ป้านันหรอกค่ะ วันนี้ป้านันแต่งตัวสวยกว่าวันก่อนอีก ใส่กระโปรงสีแดงเลือดหมูแสดงความเป็นวัฒนาเข้มข้น และยังมีสายสร้อยมุกที่ดี้ณัฐาถามว่า “สร้อยนี้สวยจัง ใครให้คะ”  ป้านันตอบกลับมาสั้น ๆ แต่เรียกเสียงฮาได้ยาวนานว่า...”ผัวให้” 5555555555555
ฉันเองก็เอากับเขาด้วย เข้าไปถามมั่ง “ป้านันขา คนนี้ใครคะ”  ป้านันตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ “คนนี้นักเขียน” .... โอ๊ะโอ๋....ป้านันอ่ะ 555555555 ไม่เอาค่ะ เอาชื่อค่ะ หนูชื่ออะไร  ป้านันส่งสายตาค้อน ๆ เล็ก ๆ ประมาณว่ามาทดสอบอะไรฉันยะ แล้วก็ตอบว่า “อ่อง” อืมม์ ป้านันจำได้จริง ๆ ด้วย 55555555 มันเลยทำให้ฉันดีอกดีใจ แล้วก็ไปทำหน้าที่ตากล้องเก็บภาพต่อ ให้เพื่อน ๆ เข้าไปฉอเลาะกับป้านันกันอย่างทั่วถึง แต่ที่ ๆ ป้านันนั่งรอ แสงน้อย ถ่ายรูปไม่สวย ฉันก็เลยบอกให้ทุกคนย้ายไปห้องกินข้าว  เพื่อนหลายคนเอ็ด “ป้านันเดินไม่ค่อยไหว ถ่ายตรงนี้แหละ” ..((อย่าเรื่องมาก)) 555555555 ฉันก็ถ่ายไปบ่นไป เดี๋ยว ๆ เอาอีกละ ...ไปถ่ายห้องโน้นเหอะ “เอ๊ นังอ่องนี่...” 5555555555 ฉันเลยอ้อนป้านันว่า “ป้านันขา ไปห้องนู้นดีกว่านะคะ จะได้ถ่ายรูปได้สวย ๆ” ป้านันก็พยักหน้าหงึกหงัก ท่ามกลางสายตาหมั่นไส้จากเพื่อน ๆ ที่ส่งมาพิฆาตฉัน 555555555 บางคนก็อาจจะจึ๊กจั๊กว่า...ทำไมป้านันต้องตามใจยัยนี่ด้วยนะ ก็น่ะ...เกิดมามีบุญ มีคนตามใจเยอะ 555555555
แล้วเพื่อน ๆ ก็ช่วยกันประคองซ้ายประคองขวาป้านันอย่างขมีขมัน พาป้านันมาสตูดิโอเพื่อการถ่ายภาพของ”นักเขียน” ผู้นอกจากถ่ายรูปตลอดเวลาแล้ว ยังจะจูบแก้มป้านันหลายสิบฟอดจนด๊อกเตอร์ผึ้งตั้งฉายาให้ใหม่ว่า “นักจูบบันลือโลก” ไปแล้ว มาเจอป้านัน 2 วันจูบเยอะกว่าผึ้งที่มาเจอป้านันบ่อย ๆ อีก 555555555 ได้ยินเสียงใครไม่รู้แซวว่า...”แก้มป้านันเป็นสิวแน่” ฉันก็ยังลอยหน้าลอยตาตอบกลับไปว่า...ดีซิ แปลว่าป้านันยังสาว....น่าน...ยังไม่รู้ตัว 55555555
ถึงแม้ว่าเสียงจะดังเจ๊าะแจ๊ะจอแจในบ้านที่เคยสงบเงียบ แต่ป้านันก็ไม่ได้มีความรำคาญ หรือเหนื่อยหน่าย แต่สีหน้าแววตากลับตื่นตัว สนอกสนใจต่อเด็ก ๆ 105  ฉันเองไม่ได้ฟังที่เพื่อน ๆ คุยกัน คนหูดี ๆ มาอยู่ในกลุ่มวัฒนาก็ยังหูชา แล้วหูที่ชาอยู่แล้วอย่างฉันจะเหลือเหรอ? แต่ฉันก็ใช้”ตา”ดู ดูสีหน้าของป้านันที่ดูกระปรี้กระเปร่ายิ่งกว่าครั้งก่อน ป้านันได้ร่วมวงพูดคุยด้วยกันเป็นระยะ ๆ ได้หัวเราะกับพวกเราก็หลายหน สมองป้านันแจ่มใสขึ้น ถึงขั้นพูด proverb ให้ฟังได้หลาย ๆ คำ ถึงขั้นเขียนชื่อฉันได้
ฉันรู้สึกดีใจกับป้านัน เพราะ 2 วันนี้ ป้านันได้พบหน้าศิษย์รุ่น 105 ที่มาจาก around the world อาทิเล็กมาจากเมกา แตนจากอังกฤษ ดี้จากแคนนาดา เช้งจากภูเก็ต แสดงว่าป้านันเป็นที่รักของเด็ก ๆ 105 น่าดู 2 วัน 4 ชั่วโมง เป็นช่วงเวลาดี ๆ ของฉันกับเพื่อนวัฒนาอีกช่วงหนึ่ง เป็นช่วงเวลาที่ป้านันได้อิ่มใจกับการกตัญญูของเด็ก ๆ (ที่เริ่มแก่กันแล้ว) และเด็ก ๆ ก็อิ่มบุญจากการได้โอกาสกตเวทิตา ด้วยการเอาอกเอาใจ ป้อนน้ำ ป้อนข้าว เอาขนมมากินต่อหน้าป้านัน (เพราะป้านันเบาหวานขึ้น กินไม่ได้) ด้วยการประคบประหงมจูงประคองป้านันเดิน ด้วยการพูดคุยปลุกป้านันจากโลกเงียบเหงา สู่โลกอึกทึกวุ่นวายด้วยเสียงเจ๊าะแจ๊ะไม่ได้หยุดแม้แต่ 1 วินาที ด้วยเสียงหัวเราะลั่นบ้าน ก่อนพวกเรากลับ ฉันถามป้านันว่า Are you happy today? ป้านันตอบด้วยเสียงสดใสว่า Yes! I am very happy.  แล้วยังมีการบอกด้วยว่า...มากันอีกนะ...ค่ะป้านัน พวกหนูจะไปกราบป้านันกันใหม่ เพราะวันนี้ไม่ใช่แต่ป้านันที่มีความสุข แต่พวกหนูรุ่น 105 ก็กลับไปพร้อมกับรอยยิ้มบนสีหน้า รอยปิติบนหัวใจเช่นกัน
มันเป็น 1 ในมีตติ้งรุ่น 105 ที่วิเศษที่สุด. เชิญชมภาพประกอบวันไปเยี่ยมป้านันหนที่ 2 ได้ที่ http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150332436645549.388846.587560548



วันอังคารที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2554

Macaroni and son-in-law's egg

เกิดมาคู่กันรึนี่?

ภาพประกอบอยู่ที่ http://www.facebook.com/home.php#!/media/set/?set=a.10150340152995549.391050.587560548&type=1 ค่ะ
ที่จริงตอนนี้ยังไม่อยากเขียนเรื่องนี้ ด้วยว่าติดค้างเพื่อน ๆ เรื่องป้านันอยู่ แต่ไม่รู้เป็นไง มันยังรวบรวมสติปัญญาเขียนไม่ได้เลย น่าจะเพราะผึ้งผันอาชีพให้ฉันจากนักเขียนไปเป็นนักจูบ 55555555 น่าน....โทษเพื่อนซะงั้นนะคนเรา ขอเขียนเรื่องนี้ก่อน แล้วจะตามด้วยเรื่องป้านันค่ะ coming real soon
ไม่ได้ทำอาหารบ้านพี่เก็จมาพักนึงแล้ว วันนี้ก็ได้ฤกษ์พี่เก็จหนื่อยอีกที 55555555 พี่เก็จบอกว่าอ่องมาบ้านทีไร พี่เหนื้อยเหนื่อยทู้กที ไม่มีอะไรอย่างน้อยก็ต้องดีดเปียโนให้ฟัง พี่เก็จบ่นว่าทำไมฟังเพลงโบราณนัก แต่ก็ใจดีเล่นให้ฟังเสมอ แล้วงี้จะไม่รักพี่เก็จได้ไง จริงไหมคะ?
มาถึงบ้านพี่เก็จเช้ามาก จนพี่เก็จต้องถามว่าออกจากบ้านกี่โมงเนี่ยะ 55555555 ลูกและสามียังไม่ออกไปเรียน-ทำงานเล้ย ก็น่ะ เลี่ยงรถติดอ่ะ แวะตลาดแถวบ้านคว้าวัตถุดิบมาด้วย ได้แก่ ไก่ ไส้กรอก ผักกาดหอม หอมใหญ่ มะเขือเทศ และไข่ มาถึงพี่เก็จบอกว่าซื้อไข่มาทำไม๊ พี่กำลังจะกำจัดมันอยู่ วิธีกำจัดของพี่เก็จคือเอามาทำลูกเขยซะ งานนี้พี่ขุนสามีพี่เก็จบอกว่าพี่รู้จักแต่ไข่ลูกสะใภ้ 555555555 แต่อ่องว่าอีกนานนะคะกว่าพี่ขุนจะมีสะใภ้ ก็พี่เก็จเขาออกจะหวงลูกชายเอาเรื่องน้อยอยู่เมื่อไร
มาถึงบ้านพี่เก็จกำลังนั่งกินปลากะพง...เอิ่ม...ไม่แน่ใจว่าเรียกเมนูอะไร เพราะมันดูมั่ว ๆ น่าดู 555555555 แต่ก็นั่งกินด้วยค่ะ เพราะเนื้อปลาอวบอ้วนน่าหม่ำเรียกน้ำย่อย เมื่อเช้าออกจากบ้านรองท้องด้วยนมสด 1 แก้วเท่านั้น กินอิ่มแล้วก็ไปแช่น้ำล้างผักที่ซื้อมา เพราะมันไม่~~แอ-กอ-หนิก~~ และพี่เก็จก็ออกกำลังกายตามปกติ ส่วนฉันก็จัดแจงต้มเส้นมักกะโรนี อารมณ์ที่อยากกิน เทมันหมดห่อเลย 5555555 พอเส้นบวมอวบได้ที่ก็ยกขึ้น ล้างน้ำเย็น แล้วพักไว้ แล้วก็หั่นไก่ หมักซอสน้ำมันหอยไว้
พอประมาณ 11 โมงถึงมาจัดการกับผักที่แช่น้ำไว้ ผักกาดหอมล้างน้ำ 3-4 น้ำ แล้วตั้งไว้ให้สะเด็ดน้ำ ปอกหอมใหญ่ หั่นเป็นเต๋าคู่กับมะเขือเทศ  ปอกเปลือกไข่ที่พี่เก็จต้มไว้แล้ว ซอยหอมแดง จากนั้น ลำเลียงเครื่องทั้งหมดมาที่มีแสงเพียงพอเพื่อถ่ายรูป ก่อนจะอัญเชิญกลับไปที่ครัว
ตอนนี้พี่เก็จก็ออกกำลังกายครบคอร์สแล้วค่ะ ตั้งกระทะผัดไก่ก่อนเลยค่ะ ผัดจนไก่สุกแล้วก็ใส่ไส้กรอกหมูผสมลงไปผัดต่อจนเป็นสีน้ำตาลอ่อน ๆ จากนั้นเอาขึ้นพักค่ะ เอาหอมแดงลงไปเจียว ทำเมนูที่สองควบคู่กันจะได้ไม่ต้องล้างกระทะบ่อย ๆ สงสารเจ้าของบ้าน จะล้างเองก็ยกกระทะไม่ค่อยไหว.... หอมแดงเจียวจนเป็นสีน้ำตาลอีกเหมือนกัน เอาขึ้นพักคนละที่กับไก่ แล้วก็ถึงขั้นตอนทอดไข่ต้ม พี่เก็จบอกว่าพี่กลัวน้ำมันกระเด็น ฉันก็กลัวเหมือนกัน แต่...พี่เก็จออกตัวก่อน จึงต้องสวมบทหนูน้อยหมวกแดงผู้กล้าหาญวางไข่ต้มลงบนน้ำมันที่กำลังร้อนฉ่าได้ที่ ทันทีที่ไข่แตะน้ำมัน เสียงฉี่ ๆ ก็ดัง พร้อมกับน้ำมันประทุเป็นดอกไม้ไฟไร้สี เป๊าะแป๊ะ ๆ อย่างเริงร่า ไอ้ฉันก็น่ะกัดฟันฟอร์มว่าไม่มีอะไรร็อก พี่เก็จส่งไข่มาไว ๆ หน่อยค่า โคตรเจ็บเลยอ่ะ 55555555
เจ็บเนื้อเจ็บตัวพอกล้อมแกล้ม ไข่ก็เปลี่ยนชุดจากแม่ชี เป็นพระป่า จีวรสีน้ำตาลดูน่าเลื่อมใส ก็อัญเชิญไข่ทั้งหลายขึ้นไปวางในจาน จากนั้นก็ใส่น้ำตาลทรายสีน้ำตาลลงไป ปรากฏว่ามันไม่ละลาย ดูแปลก ๆ เลยเททิ้ง แล้วทำน้ำจิ้มใหม่ ใส่น้ำมัน น้ำตาลทรายขาว น้ำปลา และน้ำส้มสายชู อย่างละนิดละหน่อย หนักน้ำตาล ชิมดูเออค่อยเข้าท่าหน่อย บอกพี่เก็จเทน้ำเปล่านิดนึง คุณพี่เทไปเกือบครึ่งถ้วย เลยต้องเติมน้ำตาล น้ำปลา น้ำส้มลงไปชิมรสใหม่ ปาดเหงื่อ.....
หลังจากทำน้ำจิ้มแล้วก็ล้างกระทะหน่อย เพื่อเตรียมผัดมักกะโรนีค่ะ ผัดหอมใหญ่กับเนย ใส่น้ำตาลด้วย ผัดจนหอมมันอ่อนนิ่ม และสีเริ่มใส ๆ แล้วตอกไข่ลงไป จากนั้นเอาเส้นมักกะโรนีค่อยๆ ลงไปรวนด้วยกัน จนไข่มันสุกและแห้ง หรี่ไฟ...เติมไก่-ไส้กรอกลงไปเคล้าให้เข้ากัน เติมเกลือ ซอสมะเขือเทศ บางคนอาจจะเติมซอสพริกศรีราชาเพื่อช่วยแก้เลี่ยน...แต่ฉันไม่เคยเติมค่ะ เพราะถ้ารักจะกินอาหารอิตาเลียน ต้องไม่กลัวเลี่ยน
พอทุกอย่างสมบูรณ์แล้วก็ตักใส่จานที่มีผักสดเรียงไว้แล้ว จะเป็นผักอะไรก็แล้วแต่ชอบค่ะ บดพริกไทยโรยหน้าสักนิด อร่อยเหาะ ทีแรกพี่เก็จบอกว่าพี่เอานิดเดียวพอ แต่ความที่มันอร่อย เลยต้องลุกไปเติมอีกรอบ กินเผื่อพี่เจนด้วย เสียดายมากที่หัวหน้าแก๊งสุโค่ยมากินด้วยกันไม่ได้เพราะมัวไอ ๆ เลิฟยูอยู่
มักกะโรนีกินกับไข่ลูกเขยเข้ากันอย่างเหลือเชื่อ ยังกับพี่เก็จกับสะใภ้เชียว 5555555555 วันนี้เครื่องดื่มไม่ใช่น้ำอัดลม แต่เป็นส้มจี๊ดดองที่พี่เก็จโทรขอสูตรจากคุณแม่ฉัน ฉันบอกว่ายังไม่เข้าที่ คุณแม่ดองทีเป็นเดือน แต่ใจพระเพลิงอย่างคุณพี่เก็จเนี่ยะ ดอง 2-3 วันก็บอกว่าเข้าที่แล้ว แถมบอกว่าอร่อยด้วย เอ้าหร่อยก็หร่อย เอามาชงกับน้ำโซดา ชื่นใจชื่นลำไส้ดีจริง
หลังจาก enjoy good meal แล้ว ก็ถึงเวลาอาหารใจ....พี่เก็จยืนยันจะเล่นเปียโนให้ฟังทั้ง ๆ ที่ฉันบอกพี่เก็จว่าไม่ต้องก็ได้ เพราะวันนี้มีกิจกรรมเยอะ ชักเกรงใจ แต่พี่เก็จรู้ว่าฉันอยากฟัง จึงไปเล่นให้ฟัง แต่...เพลงที่ฉันเลือกตะละเพลงเนี่ย คนเล่นแทบจะหลับคาเปียโน 55555555 ลาวดวงเดือนงี้ โอ้ดึกแล้วหน๊อ...พี่ขอลาไปนอน 5555555 แถมยังมี request ให้เล่นหลาย ๆ รอบอีกต่างหาก กำลังฟัง ๆ เพลิน ๆ พี่เก็จลุกขึ้น...เบื่อละ 55555555 คือว่าพี่จะหลับอยู่แล้วนะอ่อง 5555555555 พี่เก็จคงบอกว่าออกไปทำธุระข้างนอกดีกว่า ขืนนั่งเล่นเพลงโบราณแบบนี้มีหวังหลับแน่ ๆ ว่าแล้วก็ชวนฉันเดินไปที่เขต เพื่อชำระภาษีที่ดิน เอ่อ...เขาจ่ายกันเดือนพค.ไม่ใช่เหรอคะ
กำลังจ่ายเงิน+ค่าปรับอยู่ ฝนก็เทลงมาอย่างหนัก ว้าย...อ่อง!!! ขวดส้มจี๊ด..... 5555555 ก็บอกแล้วไงว่าอย่าตากช่วงนี้เลย จึงต้องลุยฝนกลับมาช่วยชีวิตส้มจี๊ดที่พี่เก็จตั้งใจทำให้พี่เจน อย่างที่คาด ผ้ากรองเปียกชุ่มโชก ฉันเลยบอกให้พี่เก็จเอาไปนึ่งใหม่ เปลี่ยนผ้ากรองใหม่....จริง ๆ ขวดนี้พี่เก็จก็ทำผิดกรรมวิธีด้วย ความที่คุณพี่ไฮเปอร์ เลยลืมไป 1 ขั้นตอน (สำคัญ) 555555555 ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะออกมาเป็นยังไง แต่ไม่กังวล เพราะบ้านพี่เจนยังมีอีกเป็นร้อยลูก ไว้พี่เจนหายป่วยแล้ว ไปเก็บมาทำกับเจ้าของสูตรตัวจริงเลยดีกว่า.

วันอังคารที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

ทิ้งปลาทูไปเท็กซัส

happy rhytm in the rain..

ช่วงนี้ชีวิตดูจะอิ่มเอมเปรมปรีดิ์ท่ามกลางแวดวงวัฒนาจริง ๆ ตั้งแต่เป็นสาววัยทองขึ้นมาเนี่ยะ เหมือนแสงทองจะฉายฉานให้แต่ละวันของฉันอร่ามเรืองด้วยรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ ชีวิตอยู่ในช่วงขาขึ้น เช่นเดียวกับราคาทองคำเลยแหละ

เมื่อวานก็เป็นอีกวันที่ฉันได้ไปเที่ยวเยาวราชแบบไม่ได้วางแผนไว้ก่อนเลย แผนของฉันกับพี่เก็จมีแค่ว่าวันนี้เราจะทำปลาทูต้มเค็ม(ที่โคตรเค็ม) กินกัน แต่ในระหว่างที่กำลังเคี่ยวปลานั้น เป็นไงมาไงก็ไม่รู้ เกิดการตกลงใจกันว่าเราจะทิ้งปลาทูที่ใช้เวลานานเกินเหตุ แถมชิมแล้วเค็มเหลือใจ เพราะฉันดันประเคนลงไป 1 นาเกลือ เลยจะแก้เซ็งด้วยการไปหาของอร่อย ๆ กินที่เท็กซัสดีกว่า

ว่าแล้วก็จองเครื่องบิน....5555555 เว่อร์ไปนิดจิตเกือบตก ไม่ใช่เท็กซัสอเมริกาซะหน่อย ถึงจะได้นั่งเครื่องบินไปแต่เป็นเท็กซัสที่เยาวราชค่ะ นั่งรถใต้ดินไปโผล่ที่หัวลำโพงแล้วก็ต่อตุ๊ก ๆ ค่ะ ทีแรกฉันบอกพี่เก็จว่าขึ้นสาย 73 จากแถวบ้านไปเลยก็ได้ แต่พี่เก็จบอกไม่เอา เพราะรถติด สิ่งที่พี่เก็จไม่ได้พูดแต่ฉันรู้ คือพี่เก็จหิวแล้ว 555555 เนื่องจากก่อนออกจากบ้าน พี่เก็จออกกำลังกาย และยังแถมเล่นเปียโนให้ฟังตั้งนาน เคลิ้มเชียวค่ะ ไม่ได้ฟังตั้งนานแล้ว แกรนด์เปียโนบ้านพี่เก็จเนี่ยะ ฟังไม่รู้เบื่อจริง ๆ แต่คนเล่นอาจจะเบื่อนิดหน่อย เพราะคนฟังชอบ request เพลง...ตะละเพลงเนี่ย...5555555 ไม่รู้ไปขุดมาจากปิรามิดไหน เก๋ากึ้กเชีย...สิ่งที่ฉันประทับใจในพี่เก็จคือ พี่เก็จตบท้ายด้วยเพลงวัฒนาที่ฉันโปรดปรานทุกครั้ง ทั้ง ๆ ที่พี่เก็จเริ่มเบื่อแล้ว จะไม่ให้เบื่อไงไหว ก็คุณเธอมากี่รอบ ๆ จะขอแต่เพลงนี้อ่ะนะ ถึงเบื่อยังไง พี่เก็จก็ยังใจดีเล่นให้ฟังอยู่ดี ขอบคุณมาก ๆ จริง ๆ ค่ะ

ไปถึงเท็กซัส กระโดดลงจากรถสามล้อปุ๊บ เจอปาท่องโก๋ยักษ์ พี่เก็จก็ซื้อทันที 555555 แปลว่าหิวจริง ๆ แต่ซื้ออันเดียวแล้วแบ่งกันค่ะ เพราะเดี๋ยวจะอิ่มซะก่อน แล้วเดินตลอดซอยไม่เจอร้านอาหารที่น่าสนใจ เลยเดินไปเข้าถนนแปลงนาม มีหลายร้านให้เลือก ในที่สุดเราก็ตัดสินใจเข้าไปกินร้านข้าวต้มเป็ด เกิดมาฉันก็เพิ่งเคยกินข้าวต้มเป็ดกับเขานี่แหละ อร่อยดีเหมือนกัน อร่อยกว่าที่นึกไว้ เพราะตอนแรกฉันคิดว่าเป็ดไม่น่าจะเข้ากับข้าวต้ม แต่ที่ร้านนี้ทำอร่อยค่ะ ของพี่เก็จสั่งแบบเต็มยศ ใส่ทั้งเป็ดทั้งเครื่องในหมู กินไปก็นึกถึงพี่เจน พี่หนิงไป ตั้งใจว่าครั้งหน้าจะชวนมาชิมค่ะ ระหว่างที่เรากำลังกินกันอยู่ ฝนก็โปรยสายซ่า ๆ ลงมา แต่เราสองคนก็ไม่เดือดร้อนอะไร นั่งปรึกษากันว่าเดี๋ยวจะเดินไปหาอะไรกินที่ไหนเป็นเป้าหมายต่อไปดี?

นึกว่าเดี๋ยวฝนก็หยุด แต่ฝนไม่หยุดค่ะ ฉันว่ามันดีใจเหมือนฉันที่มาเที่ยวกับพี่เก็จ เราเลยตัดสินลุยฝนออกไป เพราะคะเนดูแล้ว ไม่มีทางที่ฝนจะหยุดง่าย ๆ แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ มากับพี่เก็จ มีอุปกรณ์พร้อมสรรพไม่แพ้มากับป๊าก มีร่มค่ะ การเดินก็ค่อนข้างทุลักทุเลสักหน่อย ปกติไม่มีฝน..เยาวราชก็เดินแบบสบาย ๆ ยากเพราะคนเยอะ นี่คนก็เยอะแถมน้ำฝนอีก เดิน ๆ อยู่...พี่เก็จพูดขึ้นมา ตอนนี้ไข้หวัดใหญ่ระบาด 5555555

ถามพี่เก็จว่าจะไปเดินดูอะไรกันดี - สำเพ็งไหม? พี่เก็จบอกเดินดูของกินดีกว่า แต่สิ่งที่ฉันยังไม่รู้คือพี่เก็จไม่อิ่ม 55555555 เห็นนั่นก็น่ากิน นี่ก็น่ากิน ซื้อของเดินกินกันไป แบกกันไป มีความสุขกันน่าดู ฉันแนะนำหลายอย่างในฐานะคนที่ช่ำชองตลาดเก่ากว่าพี่เก็จ เช่นกุยช่ายก้วย ขนมกุยช่ายของจีนจะมีสีชมพู ที่แป้งจะคนละอย่างกับสีขาว ฉันไม่รู้ละเอียดหรอกค่ะว่าสีขาวทำมาจากแป้งอะไร และสีชมพูแป้งอะไร ถ้าป๊ากมาด้วยเราอาจจะได้ปริญญาสาขาขนมกุยช่ายกลับบ้านด้วย มากับพี่แจ้อาจจะกลับไปทำเองได้เลย แต่มากับอ่องก็...ขามารู้แค่ไหน ขากลับก็รู้แค่นั้น 55555555 อย่างไรก็ตาม ฉันก็เชียร์ให้พี่เก็จลองกุยช่ายสีชมพู พี่เก็จส่ายหัวดิก...ม่ายอาว พี่กลัวสี  ขอดนตรีค่ะ ทำนองเพลงไข่เจียวของวงเฉลียงนะคะ....~~เพราะมานม่าย-ออ-แก-นิก~~

แต่ก็ไม่ใช่ว่าพี่เก็จจะอนามัยจัดจนหมดสนุก เพราะเราสองคนก็แวะซื้อขนมจีบหมู เนื่องจากมีคนซื้อเยอะ พี่เก็จเลยมั่นใจว่ามันต้องอร่อย พี่เก็จขา...แม่อ่องบอกว่าในตลาดเก่าเนี่ย อร่อยทุกเจ้าค่ะ เดินหลบฝนได้มั่ง ไม่ได้มั่งมาจนถึงเจริญกรุง ยังแวะซื้อขนมหัวไช่เท้า หรือคนไทยเรียกขนมผักกาด แต่ขนมผักกาดทั่วไปจะไม่อร่อยอย่างของจีน และไช่เท้าก้วยที่ขายก็ไม่อร่อยเท่าที่อาม่าฉันทำด้วย พี่เก็จถามว่าทำยากไหม? ขอบอกว่ายุ่งยากน่าดูค่ะ ถ้าเอาแบบเต็มยศอย่างที่คนจีนสมัยก่อนเขาทำไหว้เจ้าน่ะนะ

เราสองคนเดินกันไกลมากกว่าจะไปถึงป้ายรถเมล์ที่เลยแยกพลับพลาไชยไป แวะซื้อต้นไม้ กับน้อยหน่าอีก แบกกันซะให้พอ 555555 ทีแรกฉันชวนว่าให้ขึ้น 73 กลับบ้านเลย แต่ยืนรออยู่นาน ฝนก็ยังไม่หายตก เลยตัดสินใจขึ้นคันหนึ่ง จำสายไม่ได้ แต่เพื่อไปต่อรถใต้ดินที่หัวลำโพง

ไม่น่าเชื่อว่าขึ้นรถเมล์ธรรมดา ๆ ก็มีเรื่องให้ฉันได้หัวเราะได้อีก เพราะมากับพี่เก็จแท้ ๆ เลย...เรื่องของเรื่องคือเราก็นั่งคุยกันมาเรื่อย จนรถเลี้ยวเข้าหัวลำโพง แต่ฉันไม่รู้ว่ามีทางลงรถใต้ดินตรงหัวลำโพงเลย คิดว่าจะไปลงป้ายพระราม 4  จนเมื่อกระเป๋าบอกว่ามันสุดสายแล้ว รถจะกลับไปเยาวราชใหม่ อ้าวงั้นก็ต้องลงซิ แต่มีขบวนคนขึ้นเพียบ สองคนพี่น้องก็จะลง กว่าจะลงมาได้ก็เล่นเอาทุลักทุเลพอสมควร พี่เก็จหน้างอ เพราะมีผู้โดยสารที่สวนทางขึ้นรถเมล์พูดว่า..เฟอะฟะนัก ไว้ลงทีหลังละกัน....55555555

ฉันเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่ามีทางลงรถใต้ดินที่หน้าหัวลำโพงเลย โง่มานาน เพิ่งฉลาดวันนี้ เมื่อได้กลับมาเหยียบหัวลำโพงอีกในรอบไม่ต่ำว่า 10 ปีมั้ง ทำให้ฉันนึกถึงวันวานอันแสนสนุกที่ฉันพาครูจินตา และครูชัชว์ล่องใต้ http://noppaul.blogspot.com/2010/10/blog-post_24.html จึงได้มีการนัดแนะกับพี่เก็จว่าไว้เรานั่งรถไฟไปเที่ยวกัน

กลับมาถึงบ้านพี่เก็จฝนก็ยังตกอยู่ ไหนลองรื้อดูดิ๊ ซื้ออะไรมาบ้าง โอ้...ของกินเยอะมาก อาทิ หมูตั้ง เกาลัด วุ้นข้าวต้ม ขนมจีบ ไช่เท้า-กุยช่ายก้วย  ฯลฯ  มีของที่กินไม่ได้อย่างเดียว คือต้นไม้ ไม่รู้ชื่อเหมือนกันว่าต้นอะไร เป็นกิ่งไม้ที่เอามาปักก็ขึ้นน่ะค่ะ ฉันก็ด้วยความอยากกินขนมไช้เท้าก้วยกับกุยช่ายก้วย เลยเอามาทอด ถามพี่เก็จว่าจะกินไหมจะได้ทอดเผื่อ พี่เก็จบอกว่าไม่นิยมของทอด พอฉันทอดเสร็จก็ตื้อให้พี่เก็จลองชิม พี่เก็จติดใจทอดไช่เท้าก้วยที่เหลือ บอกจะทำให้ก็ไม่ยอม เอามานั่งกินไปบ่นไป ทำไมไม่อร่อยเหมือนอ่องทอด 5555555 ก็คุณพี่ใจร้อนเหลือเกินนิ ยังไม่ได้ที่เลยก็เอาขึ้นแล้ว

คืนนั้นกลับถึงบ้านเกือบ 3 ทุ่ม ฝนตกตลอดตั้งแต่เยาวราชถึงบ้านที่อ่อนนุช แต่ใจฉันฉ่ำชื่นกว่าแผ่นดินเสียอีก.


วันพุธที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

The day I turned 50 - Part 2

Oh, boy…never feel this happy~~

หลังจากได้ฉลองกับเพื่อน ๆ มา วันพุธหัวหน้าแก๊งสุโค่ยก็นัดฉลองให้ แต่ไม่ใช่ให้ฉันคนเดียวหรอกค่ะ เพราะมีคนเกิดร่วมเดือนเดียวกันอีก 2 คนคือพี่พัช และบุ๋มลูกสาวพี่เจน ทีแรกว่าจะไม่เขียนถึงแล้ว เพราะมันออกจะ เยอะ ไปหน่อย เดี๋ยวจะเป็นที่หมั่นไส้ของผู้คน 5555555 แต่คิดอีกที ตรงนี้เป็นบล็อกส่วนตัว เราน่าจะเขียนอะไรที่เราอยากเขียนได้ไม่ใช่หรือ?  และอีกอย่าง อีกไม่กี่ปีข้างหน้า จะได้มี หนังสือส่วนตัว ไว้อ่านบนเก้าอี้โยกริมหน้าต่างตามลำพัง จะได้ยิ้ม ได้หัวเราะกับตัวเองกับความสุขที่มีในวันนี้

พี่เจนพาน้อง ๆ แก๊งสุโค่ยไปกินข้าวกลางวันที่อยุธยาค่ะ ไม่ได้แวะเที่ยวที่ไหนเลย ไปกินข้าวอย่างเดียวจริ๊ง ๆ เพราะสมาชิก 2 คนคือพี่พัชกับป๊าก ต้องรีบกลับมาประชุมสวว.ตอนเย็น ระหว่างทางในรถ ก็คุยจ๊อกแจ๊กไปตามเรื่อง ฉันก็ตามเคย ใบ้รับประทาน แต่ครั้งนี้ดีหน่อย เพราะมีพี่เก็จ พี่พัช และป๊ากช่วยพากย์ให้บางตอน แต่จะให้พากย์ตลอดก็น่ะ  นี่ถ้าไม่ได้อยู่บนรถ..พี่เก็จคงได้จดเล็คเช่อร์ให้แล้ว พี่เก็จบอกว่าเดชะบุญที่อยู่ในรถ อ้างเรื่องเวียนหัวได้ 55555555

คุยไปคุยมา ป๊ากเกิดคอแห้งควักโบตันมา ฉันก็แบมือขอทันที แล้วเกิดยังไงไม่รู้ มีบรรยายภาควิชาลูกอมโบตัน 55555555 ป๊ากผู้รอบรู้แจงซะละเอียดยิบว่าส่วนประกอบของโบตันทำมาจากสมุนไพรอะไรบ้าง และสมุนไพรนั้น ๆ มีคุณประโยชน์อย่างไร กว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง แก๊งสุโค่ยได้รับความรู้เรื่องโบตันมากกว่าผู้จัดการฝ่ายผลิตของบริษัทอีกมั้งคะ 5555555

ร้านอาหารที่ไปกิน อยู่ตรงไหนก็ไม่แน่ใจ อธิบายไม่ถูก เพราะไม่ได้ดูทางเลย รู้แต่ว่าอยู่ในตลาดชุมชนริมทางหลวง เป็นร้านเล็ก ๆ ติดลำคลอง อาหารอร่อยค่ะ โดยเฉพาะกระเพราไข่เยี่ยวม้า อร่อยมาก เป็นครั้งแรกที่กินไข่เยี่ยวม้า แต่ก็กินเฉพาะไข่ขาวสีดำ รสชาติเหมือนไข่ดาวเลยค่ะ และวันนี้ได้กินกุ้ง เนื่องจากที่ร้านบริการแกะให้  คือผ่ามาให้เรียบร้อยในจาน แต่กระนั้น..คุณอ่องยังเรื่องมาก 555555 จนเพื่อนผู้น่ารักที่ชื่อป๊าก ผู้แสนจะรู้ใจต้องแกะเฉพาะเนื้อบริการพิเศษสุดพิเศษให้

ฉันว่าคงเพราะพี่เจนสั่งให้ร้านแกะมาให้แหง ๆ หลังจากที่อ่านมหากาพย์แก๊งแม่กลอง พี่เจนคงอยากให้ฉันกินกุ้ง ขอบคุณนะคะพี่เจน และป๊าก - ป๊ากผู้บอกพี่เจนว่า..อย่าตามใจพี่อ่องมากนะคะ..แต่ตัวเองแอบตามใจและเอาใจเสมอมา 5555555 มันก็ช่วยไม่ได้เลยที่ฉันจะกลายเป็นมนุษย์ spoiled เพราะเติบโตและแก่ไปในแวดวงของผู้คนผู้อารีกับฉันมาตลอด 50 ปี ตอนเด็ก ๆ ก็มีพ่อแม่ปู่ย่าตายายเอาใจ แก่ ๆ ก็มีพี่น้องผองเพื่อนวัฒนาตามใจ จะหามนุษย์ผู้ใดบนโลกมีความสุขได้เยี่ยงนี้?...ไม่มี๊ ไม่มีอีกแล้ว 5555555

นอกจากกระเพรา กุ้งย่าง แล้วยังมีอีกอย่างที่ฉันอยากกิน และได้กินจำนวนมาก สิ่งนั้นคือหอยแครงย่างค่ะ พอเห็นปุ๊บก็คิดถึงอากงปั๊บ เลยขอให้พี่เจนสั่งให้ พี่เจนก็ใจดีสั่งมาตั้ง 2 จาน ฉันกินคนเดียวไป 1 จานกว่าได้มั้ง อิ่มตื้อเลยค่ะ ลืมไปเลยว่ามีเค้กรออยู่ เค้กช็อคโกแลตฝีมือพี่หนิง อร่อยมากค่ะ นุ่มกินแล้วคิดถึงครูผิน แต่พี่พัชคิดถึงครูภิญโญเพราะเคยโดนทำโทษให้ไปทำเค้กช็อกโกแลตมาก่อน ทำเอาเด็กเรียบร้อยอย่างพี่เก็จอย่างป๊ากตาโต รู้งี้สมัยเรียนไม่เรียบร้อยหรอก เพราะโดนทำโทษแบบนี้มันก็น่าโดนนะ 5555555

ตอนจะปักเทียนเป่าเค้ก พี่เจนซื้อปืนเป่าลูกโป่งฟองสบู่มาเสริมบรรยากาศด้วย แต่ทั้งฉันทั้งบุ๋มไม่สามารถทำฟองลูกโป่งได้ ต้องนี่เลย...คุณป๊ากค่ะ เก่งรอบตัวจริง ๆ เพื่อนฉัน ยืนยันว่าที่ป๊ากสอบได้ที่ 1 นั้นไม่ใช่โชคช่วย แต่ได้มาด้วยความสามารถล้วน ๆ จริง ๆ  ป๊ากดูทางลมค่ะ ยืนถูกที่ ฉีดด้วยแรงนิ้วพอเหมาะ ลูกโป่งฟองสบู่วิ่งออกมาเป็นพรวนเลย...

ความที่เค้กอร่อย แม้ว่าจะอิ่ม แต่ฉันกับพี่เก็จก็เบิ้ลอีกคนละ 1 ชิ้น คราวหน้ามีงานวันเกิดใคร ต้องขอสั่งเค้กพี่หนิงแล้วล่ะค่ะ

ก่อนที่อาหารจะมา (555555 มาถึงก็คุยเรื่องกินก่อนเลยลืมเล่าอะไรบางอย่าง 555555) พี่เจนได้ให้ของขวัญคนวันเกิดค่ะ เป็นการ์ดใบที่สองที่เป็น paper production พี่เจนเขียนหน้าซองว่า...to my dearest gig… เรื่องของเรื่องมาจากว่าตอนกลับจากแม่กลอง มีการคุยกัน แล้วพี่เก็จ (มั้ง) ถามฉันว่า...ฉันเป็นอะไรกับพี่เจน? ไอ้ฉันก็ด้วยความทะลึ่งทะเล้น ตอบว่า...เป็นกิ๊กบุญธรรมค่า.... พี่เจนคงโดนกับคำ ๆ นี้มาก และพี่เจนได้ให้ของขวัญเป็นตุ้มหูทอง 1 คู่  มาอีกแล้วตุ้มหู 55555 เมื่อ 2 ปีก่อนตอนชมรมผู้รู้คุณแผ่นดิน พี่เจนคงลืมไปแล้วว่าป๊ากปล้ำใส่ตุ้มหูอีกข้างให้ซะหูแดงเถือก เพราะมันตันไป 1 ข้างค่ะ วันนี้ก็เลยใส่ข้างเดียว ก็เท่ไปอีกแบบ พี่เก็จให้ที่วางเม้าส์อย่างดี กับถุงเท้า กลับมาถึงบ้านก็โละที่วางเม้าส์อันเก่าทันที 5555555 ไม่ค่อยจะบ้าเห่อเลย ส่วนพี่พัชให้เข็มกลัดรูปโน้ตดนตรีค่ะ ขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนสำหรับของขวัญนะคะ จริง ๆ ของขวัญต่าง ๆ ก็เป็นเพียงองค์ประกอบ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ...ความรักที่พวกเรามีต่อกันเสมอมาต่างหาก...

กินข้าวกับเค้กอิ่ม ก็ต้องเดินเที่ยวย่อยอาหารสักหน่อย ไปเจอผลิตภัณฑ์เจ๋ง ๆ ของชาวบ้านค่ะ มันคือ...นกไม้ แต่มันเจ๋งตรงที่มันสามารถพูดตามเราได้ทันทีเลย ทีแรกทุกคนก็ไม่ได้สนใจอะไร นึกว่ามันเป็นเหมือนตุ๊กตาไขลาน ร้องไปตามเรื่องตามราว แต่คนหูดีอย่างพี่พัชบอกว่า...เอ๊ะทำไมมันร้องเสียงเหมือนอ่อง 555555  คงเพราะฉันเสียงดังสุดในกลุ่ม 55555555 ฟัง ๆ ไป เออแฮะ มันเป็นเหมือนกระจกเลยค่ะ แต่กระจกเงาสะท้อนภาพตัวเรา เจ้านกฝูงนี้สะท้อนเสียงค่ะ ทีนี้เลยเอาใหญ่เลยสาว ๆ วัฒนา 55555 แย่งกันพูดให้นกว่าตาม จนพี่เจนต้องเดินไปก่อน กลัวน้อง ๆ จะทำนกเขาเจ๊งเพราะพูดตามไม่ทัน  55555555 เดี๋ยวได้เหมานกฝูงนี้กลับบ้านโดยจำยอมแน่

ขากลับในรถ ก็มีการคุยกันอีก คราวนี้เป็นเรื่องซีเรียส เป็นงานเป็นการนิดหน่อย ไม่สามารถนำมาเผยแพร่ได้ค่ะ ที่เผยแพร่ไม่ได้เพราะฟังได้ไม่หมด เดี๋ยวเล่าผิด จะโดนมิใช่น้อย 555555555 และก็มีการคุยถึงผลลัพธ์ของทัวร์แม่กลอง ทั้งมีการเสนอให้จัดอีก คราวนี้ขอค้างคืน  เอ้อ.....จะมีใครไปด้วยไหมคะ? ลงชื่อไว้แต่เนิ่น ๆ กันก่อนได้นะคะ ส่วนที่ไหน เมื่อไร อย่างไร ไว้จะแจ้งให้ทราบในวาระต่อไปค่ะ

หลังวันเกิดครบรอบ 50 ปีมา 3 วันฉันสนุกกับทุกวันของชีวิตวัยทอง ซะจนอยากจะบอกว่าตอนนี้ very looking forwards to วันแซยิดแล้วล่ะค่ะ.
ภาพประกอบเชิญทัศนาที่ http://www.facebook.com/home.php?#!/media/set/?set=a.2064943535903.2114271.1014205787


วันอาทิตย์ที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

The day I turned 50

Found the golden pot …Big one!!

เมื่อวานนี้...เป็นวันแรกที่ฉันย่างเข้าเขตแดนสนธยาของชีวิต พูดถึง สนธยา แล้วขอนอกเรื่องนิด 5555555 นอกเรื่องตั้งแต่ประโยคแรกเลยนะ คือหลายสิบปีก่อน...หลายสิบ???? โห!!! ไปเที่ยววัดแม่นาคพระโขนงครั้งแรกกับอู๋ค่ะ ไปตอนสนธยาซะด้วย วังเวงในความรู้สึกมาก ๆ ใครอยากรู้ว่ามันวังเวงยังไง ต้องไปเองค่ะ บางความรู้สึกไม่สามารถใช้อักษรบรรยายได้

แต่เมื่อวาน ชีวิตฉันตรงข้ามกับคำว่าวังเวง..แต่ครื้นเครง เมาอยู่ในทะเลหรรษาของเพื่อน ๆ รุ่น 105 ..ยินดีในความรักของครูและพี่ ๆ น้อง ๆ หลากหลายรุ่น ขอขอบคุณค่ะสำหรับทุก ๆ คำ Happy Birthday ที่มาทั้งทาง sms – emails – facebook…. ตั้งแต่ตื่นนอน ยันเข้านอนเลยทีเดียว ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ

ก่อนหน้าวันเกิด ป้อมโทรมาบอกว่าเพื่อน ๆ จะกินข้าวในวันเกิดฉัน จะมารับ แต่ฉันมีนัดแล้ว คือต้องไปเจอครูเสริมศรีที่โบสถ์วัฒนา (เป็นวันเกิดที่ดีนะคะ เข้าทั้งโบสถ์ทั้งวัด-ทะ-นา) แต่ก็อยากเจอเพื่อน เลยยกเลิกนัดน้องชายตัวเองซะงั้น 55555 ทั้ง ๆ วันก่อนเป็นคนนัดอู๋เอง อยากกินหมูย่างเกาหลี

เจอครู และพี่ ๆ น้อง ๆ หลายคนหลากรุ่น ตั้งแต่พี่สายสนม ลงมาถึงน้องลอร่า ครูเสริมศรีให้การ์ดอวยพร เป็นการ์ดใบเดียวที่เป็น paper production ประจำปีนี้เลยแหละค่ะ 5555555 นอกนั้นแล้วมาทางอีเลคโทนิคทั้งสิ้น ครูเขียนในการ์ดว่ายินดีสอนภาษาอังกฤษให้อีก จะได้ไม่แพ้พี่เจน...หนูว่าหนูต้องไปเกิดใหม่แล้วค่ะ ถึงจะภาษาดีเท่าพี่เจน เพราะตอนนี้ภาษาไทยก็เสื่อมถอยลงเรื่อย ๆ รู้แต่ศัพท์ง่าย ๆ พื้น ๆ แต่การสื่อสารกับผู้คน...เราคงไม่ต้องการสำนวนวิลิศมาหราอะไรหรอกใช่ไหมคะ แค่ใช้หัวใจพูดก็พอแล้ว~~~โอ๊ะ โม่ 55555555 ยามนี้ต้องขออุทานเป็นภาษาเกาหลีค่ะ

ฉันไปถึงร้านหิมาลัยชาช่าแอนด์ซันที่สุขุมวิท 31 โดยมีพี่เจนมาส่ง วันเกิดปีนี้ดีแฮะ ได้กินข้าวที่ร้านอาหารบนหลังคาโลก ใกล้สวรรค์เข้าไปทุกที 55555555 เพื่อน ๆ มารอกันอยู่แล้ว คำแรก ๆ ที่ทักคือ...รอยลิปติสที่แก้ม ไปโดนใครจูบมาฮึ?....55555555

ฉันเป็นคนที่มีมรรยาทในโต๊ะอาหารตามปกติ คือไม่นิยมสนทนาระหว่างกินข้าว เป็นผู้ดีภาคโสตบังคับ -_-* แต่อาหารก็ดูจะชูรสขึ้นเมื่อได้กินท่ามกลางเสียงหัวเราะตลอดเวลาของทุกคน มองไปรอบ ๆ ก็มีแต่ประกายวิ้ง ๆ จากดวงตารอบตัว...อร่อยกว่าหอมดองที่ใครดันบอกฉันว่ามันคือมะเขือเทศซะอีก

พออิ่มแล้ว เพื่อนยังหัวเราะไม่หยุด สงสัยคุยเรื่องบ้านลัดดาแลนด์ ฉันก็เลยเปิดกล้องแล้วแชะ ๆ ๆ ๆ แชะจนเพื่อนโวย...โอ๊ยยย ไม่เอา พอแล้ว ๆ เอาผ้าขึ้นมาปิดก็แล้ว ยกมือขึ้นมาบังก็เล่า เจ้าของวันเกิดหาได้สนใจไม่ ตอนท้ายจิ๋มบอกว่า...ถ้าวันที่ 24 กรกฎาอ่องเอากล้องไปอยุธยา ฉันไม่ไปนะ 55555555 ... จิ๋ม ถึงฉันไม่ได้เอากล้องไป ฉันก็สามารถหยิบกล้องรอบตัวขึ้นมาแชะได้นะยะ

แชะจนเพื่อน ๆ ขอดูรูปในกล้อง แล้วมีขู่ว่าห้ามขึ้น facebook ก่อนได้รับอนุญาตนะ ไม่งั้นมีเคือง เห็นฉันลอยหน้าลอยตาทำไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งจิ๊บทั้งเล็กสำทับลงไปอีก ...จริงๆ นะ ถ้าลงรูปไม่ดีล่ะก็...เธอจะไม่ได้เห็นหน้าฉันอีกเลย... อันนี้น่ากลัวแฮะ 5555555 แต่พอลงรูปไป ก็เห็นเข้ามากด like กันเพียบนิ  

ที่ร้านอินเดียไม่มีขนม กินข้าวเสร็จก็เดินไปกินเค้กแกล้มกาแฟเคล้าเสียงหัวเราะอีกร้านนึง ไม่ได้เอารถไปเพราะร้านนั้นมีที่จอดรถน้อย ตอนอยู่ในร้านกาแฟขำเพื่อน ๆ 55555555 คือปกติแล้วจะคุยกันเสียงดัง แต่พอคุยการเมืองกลับเงียบเสียงลงจนโอ๋ที่เดินกลับมาจากสั่งกาแฟสงสัยว่าคุยอะไรกัน อยู่ดี ๆ เงียบผิดสังเกต 55555555 

กินขนมเสร็จ ก็ยังไม่จบค่ะสำหรับเพื่อนกลุ่มนี้ แม้ว่าบางคนจะแยกย้ายกลับไปก่อนเพราะมีธุระ แต่ที่เหลือก็มานั่งเม้ากันต่อที่บ้านจิ๊บ กว่าจะถึงเวลากลับบ้านก็เย็นแหละค่ะ ยังดีนะคะ สมัยก่อนมืดค่ำเที่ยงคืนยังไม่กลับเลย ไม่ได้ทำอะไรนอกจากคุย ๆ ๆ ๆ และก็คุย 555555555 ไม่เคยเห็นรุ่นไหนจะคุยทน คุยอึดเท่ารุ่น 105 อีกแล้ว

ขากลับเจอพายุฝนโหมเข้าใส่ สงสัยจะมีคนคิดถึงมาก 5555555 (คิดไปได้ไงเนี่ยะเนอะ) กลับเข้าบ้านตัวชุ่มน้ำ แต่ใจฉ่ำรัก 555555555 โว้ว ~~~ 555555

เป็นวันวัยทองที่แสนจะปรีดิ์เปรมของฉันทีเดียว ถ้าเปรียบชีวิตกับการเดินทาง ณ วันนี้ วัยมัชฌิมก็คงเหมือนว่าเราเดิน ๆ มาไกลแล้ว กำลังก้าวสู่สายรุ้งข้ามเข้าเขตแดนสนธยา แต่เป็นแดนสนธยาที่แสนจะสดใส ไม่อึมครึม ไม่วังเวง เพราะมีรักจากผองเพื่อนพี่น้องวัฒนาเป็นดอกไม้ เป็นผีเสื้อ เป็นฝูงนกน้อยตลอดเส้นทาง ไม่มีทางที่จะเงียบเหงาไปได้เลย 5555555

เคยได้ยินนิทานเรื่องหม้อทองคำ อภิมหาขุมสมบัติที่สุดทางสายรุ้งไหม จะบอกว่าฉันเจอแล้ว...เดี๋ยวนี้เลย ขุมทรัพย์ทองคำในหม้อแสงทองอร่ามเรืองตรงนี้ ทำให้ฉันไม่ได้แคร์เลยว่าทางข้างหน้าบนสะพานรุ้งที่กำลังก้าวขึ้นไปจะมีอะไรดีกว่านี้ไหม? ในเมื่อที่ ๆ ฉันยืนอยู่ตรงนี้ ก็ยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว.