วันพุธที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2553

งานวันเกิดสัญจร อาจารย์วรรณดี

ลุยตลาดน้ำอโยธยา เงินสะพัด ECCO 5555


ขอออกตัวก่อนนะคะ ตอนแรกไม่คิดจะเขียนเรื่องราววันนี้ เพราะไม่ค่อยรู้จักใคร ดังนั้น ขอให้ถือเป็นไดอารี่ส่วนตัว เล่าสู่กันฟังระหว่างฉันกับพี่ ๆ เพื่อน ๆ ที่ไม่ได้ไป อย่าได้เอาสาระอะไรจากบันทึกเล็ก ๆ นี้เลยนะคะ  (ถามจริงอ่อง...หล่อนเคยเขียนอะไรที่มีสาระด้วยเหรอ 55555 ก็...เอ้อ....) จะไม่เขียนเล่า ก็ขัดใจพี่หนิง พี่เฉิดมิได้  ที่พี่หนิงไม่ได้ไปทราบเหตุผลแล้ว...แต่คุณพี่เฉิดศิริ ไฉนคุณพี่ไม่ไปค้า.....
สมัยก่อนวันที่ 17 ตุลาคม ทีไรฉันต้องยกหูโทรศัพท์โทรไปบ้านครูจินตาทุกปี ปีไหนครูไปอยู่กับพี่แจ้วที่เมกา ก็ส่งการ์ดข้ามทวีปไป มารู้หลัง ๆ ว่าครูวรรณดีก็เกิดวันเดียวกันแถมปีเดียวกันอีกต่างหาก เลยได้อวยพรครูเป็นแพคคู่  มีอยู่ปีหนึ่งนัดครูวรรณดีว่าจะพาครูจินตาครูชัชว์ไปเที่ยวบ้านครูวรรณดี แต่ไม่ได้คอนเฟิร์มแน่นอน พอถึงวันนั้นก็ขับรถไปบ้านครูวรรณดี 
“อ้าวแล้วครูจินตา-ครูชัชว์ล่ะ” ครูวรรณดีถาม
“ครูจินตา-ครูชัชว์ทำไมเหรอคะ” ยังไม่รู้ตัว 555555
“ลืมได้ไงนี่? ไปเลย ไปรับครูสองท่านมาเลย” สั่งเสียงเด็ดขาด
เฮ่อ....เลยต้องขับรถมารับครูจินตา+ครูชัชว์ที่อยู่แถวบ้านฉัน เพื่อไปบ้านครูวรรณดี (ฝั่งธน) อีกที  ตอนแรกครูจินตาออกแนวงอน จะไม่ปงไม่ไปแล้ว ดีมีครูชัชว์ช่วยง้อ 55555 แต่ก็คุ้มค่ะ เพราะบรรยากาศดีมาก ครู ๆ คุยกันสนุกสนาน มีนพพรถ่ายรูป สมัยก่อนยังไม่มีดิจิตอล ก็ถ่ายหมดฟิล์ม 1 ม้วนเต็ม ๆ แหละค่ะ
Switch กลับมา 2010 ...ปีนี้ ทางสมาคมจัดพาครูไปเที่ยวอยุธยากัน โดยจัดกันล่วงหน้า 14 ตุลา ไม่ใช่วันเกิดสัญจรครั้งแรก แต่เป็นครั้งแรกที่ฉันร่วมขบวน เมื่อคืนก็นอนดึก เพราะแก้วจะทำการ์ดวันเกิดให้ครู ต้องนั่งกันหน้าคอมคนละเครื่องคนละบ้าน ทำกันเสร็จ แก้วดันสั่งปริ๊นต์ไม่ได้ กว่าจะรู้เรื่องก็เกือบเที่ยงคืน ตื่นมาตี 5 เพื่อเตรียมตัว ป๊ากมารับประมาณ 6 โมงกว่า 7 โมงเพื่อไปวัฒนา
มาถึงก็ส่งเสียงทักกันเจี๊ยวจ๊าว เพราะไม่ได้เจอพี่ ๆ นักร้องเลยตั้งแต่ตอนกลับมาจากเซี่ยงไฮ้ ออกจะคิดถึงอยู่ คนเคยเจอกันทุกจันทร์ ไม่ได้เจอมาหลายจันทร์แล้วก็ให้หวั่นไหว เกือบปันใจไปเป็นอื่นซะแล้ว 5555555  เสียดายพี่หนิงไม่ได้มาเพราะติดภารกิจชวนป๋วยปี่แปกอ และยังมีอีกหลายคนที่ทำงาน ไม่สามารถจะลางานมาได้
ขึ้นรถกันเรียบร้อยแล้ว รถโค้ช 2 ชั้น 2 คันก็ได้ฤกษ์ออกจากวัฒนา มีการประชุมสวว.สัญจรด้วย  เดือนนี้ได้ร่วมขบวนประชุมสัญจรสองครั้ง แต่ไม่ได้เข้าประชุมกับเขาทั้งสองครั้ง 555555 ครั้งแรกของชมรมผู้รู้คุณแผ่นดิน ครั้งนี้...ของสมาคมศิษย์เก่าวัฒนาฯ  ช่างเป็นบุคคลสำคัญเสียนี่กระไรเรา 55555  แรก ๆ ก็นั่งอยู่หน้ารถ คุยแต่กับป๋าจักร ป๊าก แก้ว พี่เก็จ พี่ติ๋ง คุยไปก็แอบมองไปด้านหลัง ๆ เผื่อจะจำใครเขาได้บ้าง 55555555 ปรากฏว่าเห็นพี่โอ๊ะนั่งกลาง ๆ พี่แด๋ง พี่ตุ้ย พี่แจน และท้ายรถพี่เอ๊ะ
ความที่สมาธิสั้น ก็เดินไปคุยกับพี่แด๋งมั่ง พี่เอ๊ะมั่ง  ย้อนกลับมาคุยกับพี่ติ๋ง-พี่เก็จ-แก้ว-ป๊ากมั่ง  ข้ามพี่ ๆ ที่ไม่รู้จักไป ๆ มา ๆ จนพี่ ๆ เขาคงนึกรำคาญอยู่ไม่น้อย 55555 แบบว่าไม่คิดจะคุยกับฉันมั่งเหรอไง?
ใช้เวลาไม่นานก็ไปถึงร้านอาหาร ยังไม่ทันรู้สึกหิวเลยค่ะ ก็ถ่ายรูปคนนั้นคนนี้ไปตามประสา ช่วงนี้มีพี่ ๆ หลายคนนั่งรถมาจอยกันที่ร้าน แล้วแยกย้ายกันกลับไม่ได้ตามไปตลอดโปรแกรม  พี่เจนบอกเหมือนกันว่าให้แอด fb พี่ ๆ ไว้ แต่ไม่มีโอกาสได้คุยกับพี่ ๆ ทั้งหลายเลยค่ะ ตามสายตากะเอาน่าจะมีคนร่วมงานเฉียดร้อยคนได้มั้งคะ มีครูสมจิตต์ ครูฉันทนากับครูอาวุโสท่านอื่น ๆ ที่หนูไม่รู้จักชื่อก็มาด้วยค่ะ แต่คงมารถตู้มั้งคะ เพราะไม่เห็นอีกเลยหลังจากออกจากร้านอาหาร มาและจากไปอย่างลึกลับ
พี่นีย์เป็นพี่หัวโต๊ะอีกครั้ง  ลูกโต๊ะประกอบด้วยพี่ติ๋งพี่เก็จพี่รู้ธหลานพี่นีย์ 2 คน ป๊ากแก้วและฉัน  พี่จ๋องอนมากเพราะไม่มีที่ให้เขานั่ง พี่หนิงขา...ได้กินกุ้งเผื่อพี่หนิงไปหลายตัวแล้วนะคะเพราะมีเพื่อนที่แสนดีนั่งขนาบซ้ายขวาแกะกุ้งให้ 555555 ครูวรรณดีนั่งโต๊ะข้าง ๆ ท่าทางเอร็ดอร่อยมากค่ะ โต๊ะเราดูเหมือนจะเป็นที่เอ็นดูของโต๊ะอื่น ๆ ไม่น้อย เพราะมีการส่งจานอาหารมาเติมให้อยู่เรื่อย หรืออีกนัยว่าโต๊ะนี้กินเก่งสุด? 5555555
แล้วก็มีการมอบของชำร่วย เป็นคุ้กกี้ค่ะ และถ่ายรูปหมู่ แล้วก็ขึ้นรถเพื่อไปโรงงาน ecco ต่อค่ะ  ตอนนี้ครูวรรณดีขึ้นมานั่งคู่กับป๋าจักรแล้ว  พี่แดง พี่หน่อย พี่จ๋อ ก็ขึ้นมานั่งชั้นสองเช่นกัน ส่วนพี่เจนขึ้นมาแป๊บเดียว ก็ลงไปนั่งชั้นล่าง  คงมีธุระคุยกับใครมั้งคะ  ทริปนี้ไม่ค่อยได้คุยได้เล่นกับพี่เจนเลย  พี่เจนบอกภายหลังว่าวันนั้นเป็นไข้ ไม่สบายเล็กน้อย
นั่งรถนานผิดปกติ ...เพราะคนขับรถหลงทางค่ะ หาทางไปโรงงาน ecco ไม่เจอ  กว่าจะไปถึงก็นั่งรถจนเบื่อไปตาม ๆ กัน บางคนอาจจะแอบปวดฉี่  พอไปถึงโรงงาน  ใครใคร่ซื้อรองเท้า ก็ซื้อ ใครไม่ใคร่ซื้อก็นั่งรอบ้าง เดินดูคนอื่นซื้อ และออกความเห็นโดยไม่มีใครขอบ้าง (จะใคร..ถ้าไม่ใช่ฉัน 555555) ถ่ายรูปบ้าง  เป็นครั้งแรกที่พี่หน่อยโพสต์ท่าให้ถ่ายรูปโดยไม่ได้ขอ 555555 เลยเบลอเลย 555555  หลังจากเพิ่มยอดขายให้ ecco ไป 10 ล้านแล้ว ก็ได้เวลาออกจากโรงงานเพื่อไปตลาดน้ำ  ecco ถึงกับหลั่งน้ำตา(ฟ้า) ขอบคุณคณะลูกค้าจนเปียกไปตาม ๆ กัน  เดินมาขึ้นรถ เห็นพี่นีย์อยู่บนรถอีกคัน เลยบอกพี่จ๋อให้ถ่ายรูป ทั้งกระโดด ทั้งโบกมือเรียกให้พี่นีย์หันมายิ้ม แต่พี่นีย์ก็ไม่รู้เรื่องสักที  พี่จ๋อเลยกลายเป็นปาปารัสซี่ แถมจับภาพเด็ดพี่นีย์ได้ 1 ภาพอีก เหตุผลที่พี่นีย์อยู่รถอีกคัน เพราะพี่นีย์เอาหลานมาด้วย ถ้านั่งคันนี้อาจจะดูแลหลานไม่ทั่วถึงมั้งคะ จะใช่หรือไม่ต้องไปถามพี่นีย์เองค่ะ 55555
มาถึงตลาดน้ำ ฝนก็ยังไม่หยุด แต่ก็แค่ปรอย ๆ วันนี้คนมาเที่ยวเยอะมากค่ะ จึงต้องจอดรถไว้ที่ถนนใหญ่แล้วเดินกันเข้าไป พี่จ๋อฝากป๋าจักรให้ช่วยดูแล เอ้อ...ฝากผิดคนแล้วพี่จ๋อ 555555 ถนนลื่น ๆ ยังงี้อ่องยังเอาตัวไม่รอดเลยอ่ะ  ผู้ใหญ่เดินกันเก่งน่าดูค่ะ พอมาถึงตลาดน้ำจะมีเนินนิดหน่อย ป๋าจักรแทนที่จะเดินไปทางบันได กลับปีนเนินขึ้นไป ทำท่าจะหงายเก๋งลงมา ทั้งฉัน ทั้งบุ๋ม (ลูกสาวพี่เจน) ถลาเข้าไปแทบไม่ทัน เง้อ...คุณป๋า....พอขึ้นไปได้ก็ยังเดินดุ่ย ๆ ตรงไป อย่างกับจะไปเข้าเวรประจำป้อมกรุงศรีฯ  ฉันซึ่งบังเอิญเป็นคนอยู่ถัดจากป๋าก็เลยต้องซอยเท้าก้าวตามประชิดด้วย
ชายชาติทหารเก่า เดินไวจริง ๆ ค่ะ รู้ตัวอีกที เหลือป๋าจักรกับฉัน...ตกอยู่ในวงล้อมของศัตรู...เอ๊ย...คนแปลกหน้า  เฮ่ย...หายไปไหนหมดเนี่ยะ ไหงเหลือฉันกับป๋าจักรสองคนฟระ...555555 กรำแล้วตรู  ป๋ายังไม่หยุดเดินเลยค่ะ เอ้อคุณป๋าขา...กินน้ำไหมคะ? 555555 จะได้ชะลอรอคนอื่น ๆ แต่ป๋าจักรบอก..ไม่หิว...เดิน ๆ มาเรื่อย ๆ เจอพี่บุษกรกำลังเลือกซื้อขนม...ดีจัง เจอแล้ว 1 คน ป๋าขา เอาขนมไหมคะ...ป๋าจักรบอก..ไม่หิว...5555555 ไม่หิวก็แวะกินหน่อยไม่ได้เหรอคะ เอ้อ...หันมาอีกที พี่บุษหายไปแล้ว...ทำไมหายตัวไวจัง เดิน ๆ ไปได้หน่อย เห็นป๋าเดินช้าลง...ป๋าขา เมื่อยป่ะคะ นั่งก่อนไม๊คะ...ป๋าจักรส่ายหน้าเป็นคำตอบสุดท้าย  -*-
ทีนี้เลยบอกป๋าจักรว่า..ป๋าจักรจำทางได้หรือเปล่าคะ หนูจำไม่ได้อ่ะ ...555555 คราวนี้ได้ผล ...ป๋าจักรหยุดเดิน มองหน้านิ่ง ๆ ไม่รู้คิดอะไรอยู่ ไม่อยากเดา 5555555  สักพักป๋าจักรก็ตัดสินใจขึ้นสะพาน...เอ้อ...ป๋าขา หนูว่าอย่าขึ้นดีกว่านะคะ คือถ้าป๋าตกกะไดเนี่ย หนูไม่มีปัญญาช่วยป๋านะคะ.... คิดในใจค่ะ ป๋าจักรไปอยู่ที่สะพานเรียบร้อยแล้ว
พี่จ๋อหายไปไหนเนี่ยะ 555555 ทำไงดี ๆ เฮ้อ พอขึ้นสะพานข้ามน้ำไป มันก็เป็นเกาะ คุณป๋าเดินมั่วได้ใจมากค่ะ ทีนี้ฉันงงของจริงแล้ว เพราะอีตอนที่มาสำรวจกับพี่เจน ก็ไม่ได้เดินขึ้นสะพานเลย กรำจริง ๆ 55555 ป๋าจักรเริ่มเหนื่อยแล้ว...สีหน้าบอก พอดีเดินมาถึงที่เขามีนวดเลยถามป๋าจักรว่า...นวดไหมคะป๋า 555555 แน่นอนว่าป๋าจักรเซย์โนลูกเดียว เดินมาได้หน่อย มาถึง..ที่ไหนก็ไม่รู้ รู้ตะว่ามองไปรอบ ๆ มีแต่น้ำ 555555 แต่มีศาลา มีต้นไม้และมีที่ให้นั่งหย่อนใจ คราวนี้ป๋าจักรยอมนั่งพัก
อ้าว...เจอแล้ว ครูวรรณดีกับหลายๆ  คน...แต่...แต่...พวกเขาอยู่ในเรือ  พวกเราอยู่บนเกาะ 555555 โบกมือช่วยด้วย ๆ เราสองคนหลงทาง แต่พวกนั้นคงนึกว่าเราทักทาย เลยโบกมือทักตอบ ....ถ่ายรูปแก้เซ็งดีกว่า 55555
ตอนนี้เจอเกือบทุกคนเลย แต่ในเรือที่ผ่านไป 2 ลำ กับอีกฝั่งคลอง 555555 จะกลับไงเนี่ยะ แง๊ ๆ  แต่สรุปแล้วก็กลับได้แหละค่ะ เว่อร์ไปงั้นเอง อิอิ
หลายคนหิ้วกันคนละถุง สิบถุง อ่องกับป๋าจักรไม่มีอะไรเลย 55555 ขากลับก็ขอเมลพี่โอ๊ะ ถึงได้รู้ว่าพี่ที่นั่งรอบ ๆ พี่โอ๊ะคือพี่รุ่น 99 ...ตื่นเต้นมากเพราะได้เจอเพื่อนพี่ตุ้มเพิ่ม  ความรู้สึกช้าไหมคะ 55555 จะถึงบ้านอยู่แล้วเพิ่งมาทำความรู้จัก  โดยเฉพาะพี่แก้วเขมจิราผู้เกือบจะได้เป็นหัวโต๊ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเจี๊ยบดึงไปนั่งโต๊ะพี่อ้นซะก่อน เลยนั่งคุยกับพี่ ๆ อยู่ตรงนี้นานหน่อย แล้วก็ขอถ่ายรูปพี่ ทั้งสามไปฝากพี่ตุ้มอีก 1 รูป ตอนนี้แดดเป็นใจค่ะ สาดแสงมากำลังสวยเลย
พวกเราถึงโรงเรียนโดยสวัสดิภาพ ตอนไปส่งฉันกลับบ้าน ป๊ากบอกฉันว่าวันนี้ครูวรรณดีอารมณ์ดีเป็นพิเศษ น่าจะเพราะครูสบายใจเรื่องสภาฯได้กรรมการชุดใหม่ และประธานสภาคนใหม่ก็เป็นคนที่ครูชอบ คงเป็นของขวัญที่พระเจ้าประทานให้ครู และโรงเรียนอันเป็นที่รักของพวกเรา
พี่เฉิด - พี่หนิงขา ครั้งหน้าอย่าพลาดนะค้า.....
ภาพประกอบดูได้ที่ http://www.facebook.com/home.php?#!/album.php?aid=292014&id=587560548 
และ http://www.facebook.com/profile.php?id=1014205787&v=photos#!/album.php?aid=2080778&id=1014205787

วันอาทิตย์ที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2553

ปลูกต้นไม้ให้ป่าสดชื่น คืนความสดใสให้อารมณ์ตัวเอง

ลัลล้า ลัลล้า ~~~~~~

หลายวันมานี่ฝนตกทุกวัน เลยนึกถึงต้นไม้ที่ไปปลูกไว้ที่เขื่อนศรีนครินทร์กับชาวแก๊งสุโค่ยเมื่ออาทิตย์ก่อน ป่านนี้ต้นไม้น้อย ๆ คงจะลัลล้ากับหยาดฝน แต่เทวดาเจ้าขา..น้ำฝนน่ะ มันจะเยอะไปป่าวคะ เดี๋ยวต้นไม้ต้นน้อยของหนูน้ำท่วมปอดตายก่อนโต
เมื่อเริ่มคิดถึงต้นไม้ ก็เลยเรื่อยเปื่อยไปถึงเรื่องราวเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เรา 4 คนเดินทางไปปลูกต้นไม้ตามประสาคนว่างงาน ปราศจากภาระและปัญหาอื่นทั้งหลายทั้งปวง  ตอนแรกที่พี่เจนชวนไปปลูกป่า ก็นึกว่าแค่ไปปลูกต้นไม้กัน แต่ความที่ป่ามันไกล เลยต้องค้าง 1 คืน ก็คงจะประมาณบ้านเล็กในป่าใหญ่  วันต่อมา (วันเกิดพี่เจน) พี่เจนก็ส่งชุดชาวเขาเผ่าอีก้อปนกระเหรี่ยงมาให้ บอกว่าวันที่ไปกาญจน์ให้ใส่ชุดนี้ ไม่ใช่ให้ใส่ตอนไปปลูกต้นไม้ แต่ให้ใส่กลางคืน ก็โอเคไม่มีปัญหา เพราะลองชุดดูก็เข้ากับหน้าดี 55555
แต่จริง ๆ แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นมันมากกว่าที่คิดไว้หลายเท่า  เพราะเราไปกับชมรมผู้รู้คุณแผ่นดิน ซึ่งสมาชิกล้วนแล้วแต่ระดับหัวกระทิ ชมรมนี้เป็นการรวมตัวของศิษย์เก่าโรงเรียนสตรีชั้นนำของประเทศคือ วัฒนา มาแตร์ เซนต์ฟรังซ์ เซนต์โย จิตรลดา ราชินี สตรีวิทย์ สายปัญญา และ สปอท. เพื่อทำประโยชน์ให้กับสังคมในวาระต่าง ๆ  การที่พวกเราได้ติดตามพี่เจนไปด้วยทั้ง ๆ ที่เป็นแค่ลูกกระจ๊อก เป็นเพราะพี่เจนต้องการให้ฉันนำมาเขียนเผยแพร่ในวารสารของโรงเรียน แต่ตอนนี้ยังไม่มีอารมณ์ 555555 กลับมาจากกาญจน์ร่วม 2 อาทิตย์แล้ว ไม่รู้เป็นไร เขียนหนังสือไม่ได้เลย
แต่วันนี้ขอบันทึกลงในบล็อกไว้กันลืม เผื่อบิ้วด์อารมณ์ได้เมื่อไร จะได้มีข้อมูลไว้เขียน  ไม่ใช่อารมณ์มา เมมโมรี่ไป..555555 มีหวังโดนสมาชิกแก๊งเล่นงานแน่ 
ในเมื่อมีแต่เครื่องเพชร เอ๊ย ...คุณหญิงคุณนายและผู้หลักผู้ใหญ่ระดับนายกศิษย์เก่าแต่ละโรงเรียนในทริป ความสะดวกสบายจึงอยู่ในเกรดเอบวก พูดง่าย ๆ ว่าเงินที่เก็บคนละ 1 พันสำหรับการร่วมทริป กับสิ่งที่ได้รับ...เกินความคาดหมายมากอยู่
เพราะมันผ่านมาแล้ว เกือบ 2 อาทิตย์ ก็เลยชักจะเลือน ๆ จำได้มั่งไม่ได้มั่ง 555555 ท่านหัวหน้าแก๊งอย่ามีน้ำโหเลยนะ แบบว่าสมองลูกแก๊งคนนี้ใกล้ถึงวาระปลดระวางแล้ว  ก่อนวันเดินทางพี่เจนบอกว่าให้ใส่กางเกงสีดำ เสื้อจะเอาไปให้วันเจอกัน อ้าวววพี่เจน จะให้เปลือยบนออกจากบ้านเหรอคะ 5555555 เปล่าหรอกค่ะ ล้อเล่น คือก็ใส่เสื้ออะไรไปแล้วแต่ แล้วไปเปลี่ยนเป็นเสื้อสีฟ้าของชมรม ความที่ฉันมีกางเกงสีดำน้อย และจะต้องไว้สำหรับไปงานศพหลังจากกลับมาจากกาญจน์ จึงใส่กางเกงดำเหมือนกัน แต่ลายพร้อยเชียว 55555 เป็นกางเกงที่เหมาะกับการบุกป่าลุยโคลน ... ก็จะไปปลูกต้นไม้ในป่านิ จะใส่เสื้อผ้าดี ๆ ทำไม จริงป่ะ
เห็นเสื้อแล้ว...อุแม่เจ้า ทำไมมันถึงฟ้าแจ๋ขนาดนั้นเนี่ยะ แต่ดู ๆ ไปก็สวยดี เป็นผ้าลินินตัดเย็บประณีต ทีนี้ก็เข้าทีมได้แล้ว พวกเรา 3 คน อ่อง พี่จ๋อ ป๊าก น่าจะเด็กที่สุดในคณะ...55555 เหตุผลหนึ่งที่ชอบไปไหน ๆ กับพี่เจนเพราะสดชื่นดี ทุกทีก็เด็กสุด ผิดกับความเป็นจริงสุด ๆ 555555 
พอผู้คนมากันครบแล้วก็ขึ้นรถโค้ช 2 ชั้น แน่นอนค่ะ ต้องนั่งชั้นบน แต่ไม่ชอบใจเท่าไร เพราะต้องไปนั่งท้าย ๆ คันรถ อดเห็นวิวซิ จริง ๆ แล้วไม่เลวนักหรอกค่ะ เพราะเรา 4 คนไม่ได้เจอกันนานแล้ว พอมาเจอกันก็มีเรื่องคุยกันเยอะ ไม่มีเวลาดูวิวอยู่ดี แล้วเก้าอี้รถคันนี้เป็นเก้าอี้นวดไฟฟ้าด้วย  โอ จอร์จ..มันยอดมั่ก 5555555
ไปถึงรีสอร์ทพอดีอาหารเที่ยง ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นโต๊ะจีนนะคะ พี่เจนซื้อตุ้มหูนิลให้น้อง ๆ 3 คน ป๊ากกับพี่จ๋อใส่ทันที ประมาณไม่บ้าเห่อ แค่เป็นสาวเบอร์ห้าเท่านั้นเอง ฉันก็เลยอยากใส่มั่ง แต่...รูมันตันซะงั้น  ใส่ได้แค่ข้างเดียว  อีกข้างป๊ากปลุกปล้ำซะหูแดงเถือกก็ยังใส่ไม่เข้า ระหว่างนั้น กล้องเป็นสิบ ๆ กล้องก็ระดมยิงแฟรชกัน  เกิดมาในโลกดิจิตอล ไม่เปลืองฟิล์ม ถ่ายได้เท่าที่ใจอยากถ่าย ยิ้มซะเมื่อยแล้วเมื่อยอีก จริง ๆ ก็เริ่มหมดอารมณ์ยิ้มเพราะเจ็บหู 555555 ในโต๊ะอาหารนี้เองก็ได้รู้จักพี่ไก่แก้ว ศุลีมาศ เป็นรุ่นพี่วัฒนา และเป็นนายกสมาคมคนก่อนหน้าพี่เจน
หลังจากอิ่มกันแล้วก็ออกเดินทางไปปฏิบัติหน้าที่สำคัญ คือไปปลูกป่ากันที่เขื่อนศรีนครินทร์ เพราะเคยไปแก่งกระจานมาแล้ว หน้าตาก็คล้าย ๆ กัน เลยไม่ตื่นเต้นเท่าไร แต่สนุกอีตอนกระโดดถ่ายรูปกัน  มันส์มากขอบอก-เรื่องสู้กับแรงโน้มถ่วงของโลกเนี่ยะ  กรุณาอย่าถามนะคะว่าต้นไม้ที่ปลูกน่ะชื่ออะไรมั่ง รู้แต่ว่าไม่ใช่ต้นกฤษณาแน่นอน 55555555
กว่าจะกลับถึงรีสอร์ทก็เย็น ไอ้ปลูกป่ากับกระโดดที่เขื่อนน่ะแป๊บเดียว แต่ที่นานเพราะไปฟังแล็คเช่อร์เรื่องเขื่อนของการไฟฟ้า ต้องไปถามป๊ากโน่นค่ะว่าเขาพูดอะไรมั่ง เพราะหน้าที่จด และเก็บข้อมูลเป็นของเขา ส่วนฉัน...ฟังไม่รู้เรื่องเลยสักอย่างเดียว 55555  พอกลับถึงรีสอร์ทก็แยกย้ายเข้าห้องเพื่อพักผ่อนเล็กน้อย แล้วเตรียมตัวกับกิจกรรมมื้อเย็น
ฉันพักกับป๊าก พี่เจนพักกับพี่จ๋อ ห้องอยู่ตรงกันแต่คนละชั้น พักผ่อนอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเป็นชุดชาวเขา เชื่อไหมคะว่า สาว ๆ แก๊งอีก้อ เอ๊ย..สุโค่ยแห่งกุลสตรีวังหลังวัฒนาดังกระหึ่มตั้งแต่ปรากฏตัวในชุดแฟนซีชาวเขา เพราะพี่เจนซื้อมาอย่างแทบจะครบเครื่องมีทั้งเสื้อ หมวก กำไลมือ กำไลเท้า และสร้อยคอเงิน เดินไปไหน คนก็เอี้ยวมองกันยังกับ F4 มาเอง 55555555 (เว่อร์ประจำนะ)
ทุกคนก็ไปรวมตัวกันที่สวน เพื่อฟังคุณเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์กวีซีไรต์ ศิลปินแห่งชาติขับกลอนสดกล่อมท่ามกลางอ้อมกอดแห่งหมู่ไม้และดวงดาว แถมจุมพิตจากสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่เรียกว่ายุงพอให้รำคาญนิดหน่อย ไม่เคลิ้มหลงผิดไปว่าอยู่ ณ สวรรค์ชั้นไหน 555555 ชักเว่อร์มากไปแล้วยัยอ่อง  กลอนมันก็เพราะดีค่ะ แต่หนูหิว... 5555555 เมื่อไรอาหารจะยกมาเสิร์ฟเนี่ยะ กินไปฟังไปก็ยังดีนะคะ ทีท่านเนาวรัตน์ยังจิบเบียร์ไปร่ายกลอนสดไปเลยอ่ะ 
ก่อนเลือดจะหมดตัว..ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ เพราะพี่เตี๊ยกเอายากันยุงมาให้ทากัน แต่หิว ๆ ๆ ในที่สุดก็จบจนได้ ตาเริ่มลาย หูก็อื้อ จริง ๆ แล้วก็ฟังไม่รู้เรื่องเท่าไร 555555 แต่ดูจากสีหน้าคนรอบตัวแล้ว คงจะเป็นบทกวีที่มีความไพเราะเสนาะโสตอยู่ไม่น้อย เพียงแต่หูเรามันตึง-ใบหน้าหย่อนยาน ก็เลยเหวอ ๆ อยู่คนเดียว(ประจำเลยเนอะ)  อ้าว จบแล้วทำไมอาหารยังไม่มา?  แว้กกกก หิวอ่ะ จริง ๆ ที่กินอาหารเขาจัดอีกที่ค่ะ คงกลัวว่ากลิ่นอาหารจะรบกวนสมาธิทำให้ไม่ได้เสพความไพเราะของบทกวีมั้งคะ 5555555  ก่อนไปถึงที่ ๆ จัดบุฟเฟ่ต์ เขามีโคมให้ปล่อยค่ะ  โหย..ของชอบ อีก้ออ่องรี่เข้าใส่เลย 5555555 แหม เกิดเป็นคนกรุงเทพ ไม่มีโอกาสได้เล่นหรอกค่ะ เพราะถ้าโคมไปตกบ้านชาวบ้านลุกเป็นไฟ คนปล่อยได้เข้าซังเตซิคะ  พวกเรา 4 คนปล่อยกันหลายอันเลย แต่ดูเหมือนพี่จ๋อจะปล่อยน้อยสุด เพราะต้องเป็นคนถ่ายรูป  ฮ้า~~~~ ลืมหิวเลย 55555555 ชอบจริง ๆ 
มื้อนี้เป็นบุฟเฟ่ต์มีอาหารให้เลือกนานาชนิด กินกลางแสงไฟ และแสงดาวค่ะ โรแมนติคเนอะ กิน ๆ ไปอย่างมีความสุขมาชะงักตรงพี่เจนบอกว่า...เดี๋ยวเราต้องมีการร้องเพลงด้วย  เอ้า...ทำไมคุณพี่เพิ่งมาบอกเนี่ยะ พี่จ๋อกับป๊ากไม่มีปัญหาเพราะเป็นนักร้องอาชีพแห่งวง wwa alumni glee club อยู่แล้ว ส่วนพี่เจนก็ชอบร้องรำทำเพลงอยู่ เหลือข้าน้อยอ่องเนี่ยะแหละที่รู้สึกเป็นปัญหา หนูไม่ร้องเพลงงงงง พี่เจนบอกว่าไม่เป็นไรหรอก  lipsing เอาละกัน แหงะ...เพลง you’ve got a friend จะลิปส์ท่าไหนล่ะคะ จำเนื้อไม่ได้เลย  กิน ๆ ไปพักหนึ่งพี่เจนเปลี่ยนโปรแกรม เพราะพวกที่ขึ้นไปแสดงบนเวทีร้องเพลงไทยทั้งนั้น ถ้าเราฝรั่งจ๋า มันจะเป็นที่หมั่นไส้หรือเปล่า อีกอย่างใส่ชุดชาวเขาก็น่าจะร้องเพลงไทย  ก็เลยตกลงจะร้องเมดเล่ย์รำวง  อืม ๆ พอได้ ๆ อยู่ ชอบเพลงดวงจันทร์วันเพ็ญอยู่แล้ว  กำลังสบายอกสบายใจ พี่เจนก็โยนเรื่องทุกข์หนักมาโครมใหญ่ ต้องรำวงด้วยนะ...จ๊ากกกก พี่เจน!!!! ขออ่องนั่งเชียร์ข้างล่างคนเดียวได้ป่ะ 55555555   กินไปคิดหนักไป จะขอกลับห้องนอนเลยได้ไหมเนี่ยะ แต่เปิดประตูห้องด้วย key card ไม่เป็นนี่ซิ  55555555 เฮ้อ....ระหว่างนั้นเจ้าหน้าที่จัดงานเดินมาบอกว่าชุดของเราจะขึ้นเวทีเป็นชุดสุดท้าย เพราะความโดดเด่น เหอ ๆ ๆ แอบภาวนาให้ทุกคนง่วงนอนหลับกันหมดตอนขึ้นเวทีละกัน เครียดชะมัด 55555555 
เวลาต่อมา....ไม่รู้ลงจากเวทีได้ไง ความจำหายไป 55555555 มารู้ตัวอีกทีคือ...ตอนพี่เจนขึ้นไปรับรางวัลชนะเลิศประกวดร้องเพลง โว้ ๆ ๆ ดีใจ ๆ ปลื้มสุด ๆ 555555 แต่คงต้องยอมรับความจริงว่า....พี่เจน พี่ไก่แก้วลงทุนซื้อพวงมาลัยเพื่อมาเป็นคะแนนให้เราหลายเงินอยู่...จะว่าซื้อคะแนนเสียงก็น่ะ 555555555 ไม่ค่อยอยากจะยอมรับเท่าไร มองข้ามดีกว่า อิอิ (ขอบคุณพี่เจน พี่ไก่แก้วนะค้า)
คืนนั้นนอนหลับไปด้วยความผาสุก ตื่นมารับอรุณอย่างสดชื่น ดี๊ด๊าสุด ๆ เพราะวันนี้มีโปรแกรมให้พายเรือเล่น ถึงขนาดไปปลุกพี่เจนจากเตียง 555555 พี่เจนตื่นสายอ่ะค่ะ
เขาจัดอาหารเช้าบนแพค่ะ กิน ๆ อยู่ เอ๊ะมันแปลก ๆ มองไปอีกที อ้าว...แพมันเคลื่อนที่ได้ มีเรือลากจูงไปช้า ๆ อะไรจะโรแมนติกขนาดนี้เนี่ยะ  อาหารอร่อยขึ้นมาทันที 5555555 ป๋าจักรโทรมาถามลูกจ๋อ ว่าเป็นยังไงมั่ง ที่ป๋าจักรเป็นห่วงเพราะมีข่าวออกทีวีว่าฝนตกน้ำท่วม แต่พวกเราไม่เจอฝนเลย ป๊ากบอกฉันว่า...เป็นเพราะเรามากับพวกผู้มากบารมีทั้งหลาย ฝนฟ้าเลยไม่กล้าเป็นอุปสรรค...ว่าเข้าไปนั่น...  เป็นอาหารเช้าที่สนุกสนานมากค่ะ เพราะมีเพลงคาราโอเกะด้วย มีตอนหนึ่งพี่ไก่แก้วร้องเพลง เดินมาถึงโต๊ะที่พี่เจนนั่ง แอบหอมแก้มพี่เจนด้วย  ฉันล่ะชอบนัก ภาพพี่ ๆ น้อง ๆ รักกันเนี่ยะ พี่เจนโชว์ลีลานักลีลาศมือหนึ่งคนเดียวไม่พอ ดึงป๊ากขึ้นไปสอนสด ๆ ด้วย บางทีก็เป็นหางเครื่องร่วมกับพี่ไก่แก้ว ฉันกับพี่จ๋อก็ถ่ายรูปกันมันมือเหมือนกัน พวกเราสนุกกันมากถึงขนาดว่าแพอื่น ๆ ที่ริมท่าก็พากันเต้นรำไปกับเราด้วย เป็นบรรยายกาศที่น่าประทับใจจริง ๆ ค่ะ
พอไปถึงจุดปล่อยเรือคายัค  ฉันก็เป็นคนแรก ๆ ที่ลงแถมกวักมือเรียกพี่เจนมาเป็นฝีท้ายอีก เป็นการตัดสินใจที่ผิดมาก ๆ 5555555 เพราะความที่ฉันไม่เคยพายเรือในน้ำเชี่ยวแบบนี้  เคยแต่พายในน้ำนิ่ง ๆ พายมั่วยังไงก็ได้ จริง ๆ เรือคายัคเนี่ยะ ป๊ากบอกทีหลังว่าต้องจ้ำฝีพายไปทางเดียวกัน แต่ฉันจ้ำมั่ว ๆ 555555 พี่เจนก็ตะโกนบอกแล้ว ดันไม่ได้ยินเพราะถอดเครื่องช่วยฟังฝากพี่จ๋อไว้ เนื่องจากเครื่องช่วยฟังโดนน้ำบ่ได้  สรุปว่าเรือเราเลยหมุน ๆ เป็นนาฬิกาหลายรอบ 5555555 กว่าจะถึงรีสอร์ทพี่เจนคงเหนื่อย และเซ็ง แต่ฉันสนุก 55555555  ขอโทษอีกครั้งนะคะพี่เจนขา   แหะ ๆ  แบบว่าพี่เจนเปียกโชกทั้งตัวเลย ไม่รู้เพราะฉันหรือเปล่าเนี่ยะ ....
ขึ้นจากน้ำก็นึกว่าจะได้เข้าห้องพัก ยังค่ะ ยังมีการรวมตัวที่สนามเล่นเกมกัน สารพัดเกม ทำให้พวกเราได้หัวเราะกัน ได้คุ้นเคยกันมากขึ้น   เรียกว่าพอขากลับในรถทัวร์ เราก็ไม่ได้คุยกันเอง 4 คน แต่ยังคุยกับคนข้างหน้า ข้างหลังด้วย ....  กว่าจะกลับห้องพักก็ประมาณ 11 โมงมั้งคะ จำไม่ได้ รู้แต่ว่าเขาให้เวลาเก็บกระเป๋า อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ แล้วออกมากินข้าวเที่ยงก่อนออกเดินทางไปเที่ยวโรงถ่ายพระนเรศวรที่มีผู้กำกับคนดัง ท่านมุ้ยมาต้อนรับ และพาชมทั่ว หลังจากนั้นก็กลับค่ะ
โห...เล่าไปเรื่อย ยาวเหมือนกันนะเนี่ยะ 55555555  ฉันต้องขอบคุณพี่เจนที่พาฉันมาเพื่อรับทราบถึงกิจกรรมหนึ่งที่สมาคมศิษย์เก่าของเราได้ร่วมกับคนอื่นทำงานเพื่อสังคม ขอบคุณค่ะพี่เจน ขอบคุณไปถึงเจ้าภาพที่จัดงานได้อย่างประทับใจไม่พอ วันรุ่งขึ้นมี sms ยาวเหยียดจากประธานชมรม จนฉันล่ะงง เพราะจำได้ว่าไม่เคยให้เบอร์มือถือไป  sms เนื้อหายาวขนาดว่าเครื่องฉันรับไว้ไม่หมด 5555555 ต้องลบอันเก่าออก ถึงจะรับได้แหละค่ะ 
มันเป็นอีกช่วงหนึ่งที่ฉันเห็นสายสัมพันธ์ที่ดีระหว่างพี่น้องวัฒนา พี่ไก่แก้วแม้จะเพิ่งรู้จักกัน ก็ให้ความเมตตาเอ็นดูพวกเราเป็นอย่างดี ฉันหวังว่าความรักดี ๆ นี้จะคงอยู่ในสายสัมพันธ์พี่ ๆ น้อง ๆ และเพื่อน ๆ ชาววัฒนาทุกคนตลอดไป เหมือนเพลงที่ว่า...ความรักเป็นสายสัมพันธ์ ยึดมั่นใจเราทั้งหลายให้สามัคคีไม่มีวันคลาย.....
ติดตามชมภาพต่าง ๆ ที่ http://www.facebook.com/album.php?profile=1&id=587560548#!/album.php?aid=2080084&id=1014205787&page=2  ได้เลยค่ะ





วันเสาร์ที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2553

สิ่งที่ต้องใช้หัวใจเล่า ใช้หัวใจฟัง และใช้หัวใจรับรู้

The WWA alumni glee club


ทุกวันนี้ชีวิตฉันจะเฝ้ารอวัน ๆ หนึ่งในสัปดาห์-วันจันทร์ เพราะเป็นวันที่เหล่าพี่ ๆ น้อง ๆ หลายรุ่นมาร่วมสังสรรกันที่โรงเรียน เพื่อทำการซ้อมเพลงค่ะ อ้าว..นพพรร้องเพลงแล้วเหรอ? 5555 ไม่ใช่! ตอนเด็ก ๆ เสียงใส ๆ ยังอายไม่ยอมร้องเพลง แล้วไฉนจะมาร้องเอาตอนเสียงแหบห้าวแก่กร้านโลก? ถ้าไม่ได้ร้องแล้วเธอไปทำอิหยัง? มีเพื่อนหลายคนถาม...คำตอบก็คือ..ไปฟังเพลงค่ะ


แต่ที่จริงไม่ใช่แค่นั้น เพราะการฟังเพลงย่อมไม่ใช่ความสุขสูงสุดในชีวิตคนหูตึงแน่ ๆ มันมี something –true and right ในการนี้ เจ้าสิ่งนั้นที่ว่า...ฉันไม่รู้จะพรรณนาอย่างไรถูก สารภาพว่าฉันคิดจะเขียนเล่าบรรยากาศดี ๆ ความสุขที่ฉันได้รับจากการไปวัฒนาทุกวันจันทร์นานแล้ว แต่มันเหมือนกับแหวนแต่งงานน่ะ 555555 ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน แล้วจบลงตรงไหน มันเป็นสิ่งที่ต้องใช้หัวใจเล่า ใช้หัวใจฟัง และใช้หัวใจรับรู้


เอางี้ดีกว่า ฉันขอเริ่มต้นด้วยส่วนหนึ่งจากเมลที่ฉันเขียนถึงพี่ตุ้มเมื่อเร็ว ๆ นี้ ก็แล้วกันนะคะ

เมื่อวานมีเรื่องหนึ่งที่อ่องประทับใจ แต่ไม่ได้พูดคุยกับพี่นาน ๆ เพราะเห็นว่าพี่ไม่ค่อยสบาย วันนี้เลยมาเขียนอีเมลเล่าให้พี่ตุ้มฟังนะคะ เมื่อวานฝนตก แล้วรถติดมาก พี่หมอ ซึ่งปกติแล้วจะมาถึงราว 5 โมงเย็น ก็โผล่มาอย่างหน้าซีดหน้าเซียว เพราะติดอยู่บนถนนถึง 2-3 ชั่วโมงจากที่เคยปกติมาถึงโรงเรียนใช้เวลาไม่นาน รวมทั้งคุณแม่บุญธิดา สองท่านนี้อาวุโสมากนะคะ พี่หมอยังขับรถมาซ้อมเพลงด้วยใจรักและผูกพัน ส่วนคุณแม่มากับเพื่อนอ่องซึ่งเป็นลูก แต่ก็น่ะ บ้านอยู่หลังเอ็มโพเรียม มาวัฒนาในเวลา 3-4 ชั่วโมง มันตลกร้าย มาถึงก็หิวซ่กกันน่าดูค่ะ กับข้าวก็เก็บกันไปแล้ว ดีที่มีรุ่นน้องคนหนึ่ง เขาชอบห่อกับข้าวที่เหลือกลับไปกินบ้าน เขาเลยเอาออกมาจัดให้ 5 คนที่มาถึงตอน 2 ทุ่มกว่าได้กินกัน รอดไป...กินเสร็จก็เข้าไปทันซ้อมเพลงสุดท้าย ก่อนจะแยกย้ายกันกลับ






พี่ตุ้ม...อ่องประทับใจจริง ๆ นะคะ ไม่สามารถบอกได้ชัดเจนว่าประทับใจอะไร มันเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ อธิบายไม่ถูก แต่อ่องคิดว่า...มันทำให้อ่องยิ่งรักวัฒนามากขึ้น รักพี่ ๆ น้อง ๆ ร่วมโรงเรียน เวลาที่คุยกับคนอื่น เขาจะไม่เข้าใจพวกเราหรอกค่ะ เขาคิดแต่ว่ามันแปลกที่เรารักผู้หญิงด้วยกัน แต่อ่องกับพี่ตุ้ม...เรารู้ใช่ไหมว่าเราไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด เรารักเราผูกพันกันเพราะมีสายใยขลัง ๆ ที่เชื่อมโยงระหว่างเรา อ่องไม่ได้รู้สึกพิเศษเจาะจงกับใครในกลุ่มนักร้อง หรือพี่ๆ คนอื่น ๆ แต่ความเป็นวัฒนาก็มากเพียงพอที่จะทำให้เรายิ้มให้กัน ใส่ใจกันเป็นห่วงเป็นใยกัน 55555 ถ้าพูดกับคนอื่น เขาต้องหาว่าอ่องเขียนนิยายอยู่ แต่ที่พูดมานี่ ยังไม่เท่ากับความรู้สึกจริง ๆ ในหัวใจเลยค่ะ


อ่องเคยคิดว่าจะเขียนเรื่องของเหล่านักร้องที่มาซ้อมเพลงลงบล็อก ตั้งแต่ก่อนเจอพี่ตุ้มแล้วค่ะ แต่พี่ตุ้มรู้อะไรไหม? มันยากจริง ๆ 555555 มันเยอะแยะเกินไปมั้ง ไม่รู้จะเริ่มที่ตรงไหนดี สำหรับการเขียนหนังสือ ถ้าเราไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง ก็จบตั้งแต่ยังไม่ได้เขียนแล้ว 555555 อ่องยังนึกเสียดาย ที่พี่ตุ้มเข้ามาสัมผัสบรรยากาศเพียงครั้งเดียว ถ้าพี่ได้มาอย่างที่อ่องมา อ่องคิดว่าพี่จะเข้าใจสิ่งที่อ่องรู้สึกอยู่ตอนนี้


เดือนสิงหา จะมีการซ้อมถี่ขึ้น เพราะใกล้วันที่ไปแล้ว และวันที่ 19 นี้เขาจะซ้อมใหญ่ อ่องอยากให้พี่ตุ้มได้มาฟังด้วยกันจัง หรือจะฟังคอนเสิร์ตก็ยิ่งดีค่ะ เขาจัดก่อนไปเซี่ยงไฮ้ คือวันที่ 21 สิงหา พี่ตุ้มชวนพี่อ้อนมาฟังซิคะ ที่ตึก130 ปี หลังสระว่ายน้ำ 4 โมงเย็น ค่าบัตร 500 - 300 -200 บาทค่ะ (ช่วยประชาสัมพันธ์ 555555) .....

ตัดตอนท้ายออกเพราะเป็นเรื่องส่วนตัว 5555555 ก็อย่างในเมลที่บอกพี่ตุ้มไปนั่นแหละค่ะ บางครั้งมันยากจะที่สื่อความรู้สึกบางอย่างออกไป อยากรู้ อยากเข้าใจ เสียเงินเพียงคนละไม่เกิน 500 บาทมาร่วมซึมซับบรรยากาศเก่า ๆ สำหรับหลายคนที่ไม่เคยได้กลับเข้าไปเที่ยวโรงเรียนอีกเลย มาเป็นกำลังใจให้กับพี่ ๆ น้อง ๆ เพื่อน ๆ ของพวกเรา มาร่วมภาคภูมิใจว่าพวกเขาเป็นตัวแทนของเรา นำชื่อเสียงไปสู่ระดับโลกกันนะคะ.


วันเสาร์ที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

เด็กหญิงและว่าวสีส้ม

นิทานเรื่องนี้ เขียนไว้ปีก่อน เอามาให้อ่านกันค่ะ

เด็กหญิงคนหนึ่ง อาศัยอยู่ในบ้านกับคุณตา เพราะความยากจน คุณตาต้องทำมาหากินจนไม่มีเวลาเล่นด้วย วันแล้ววันเล่า เด็กหญิงตัวน้อยนั่งบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง รอคุณตาทำงานเสร็จจะได้มาเล่นด้วย แต่ดูเหมือนงานคุณตาจะมีมากเหลือเกิน กว่าจะเสร็จสิ้นลงในแต่วัน ก็ถึงเวลาพักผ่อนเสียแล้ว เด็กหญิงได้แต่ทอดถอนใจด้วยความเหงา


และแล้ววันหนึ่ง คุณตาก็ยื่นว่าวแสนสวยให้ ว่าวนี้คุณตาทำขึ้นเพื่อจะให้หลานสาวได้เพลิดเพลินบ้าง เด็กหญิงรักว่าวแสนสวยนี้เหลือเกิน คุณตาช่วยนำว่าวขึ้นฟ้าให้ด้วย ยามเมื่อว่าวสีส้มมีหางเป็นเส้นยาว ๆ หลายเส้นหลากสีทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีฟ้าใส มีปุยเมฆขาวสะอาดลอยเป็นหย่อม ๆ มันเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจสำหรับเด็กหญิงตัวน้อยเสียนี่กระไร


แล้วคุณตาก็ไปทำงาน เด็กหญิงวิ่งไปมา ดึงว่าวไปทางนั้นที ทางนี้ที “เธอเห็นอะไรมั่งจ๊ะว่าวสีส้ม เล่าให้ฉันฟังหน่อย” เด็กหญิงร้องถาม ว่าวก็เล่าให้ฟังถึงสิ่งที่พบเห็น เด็กหญิงก็นั่งฟังด้วยความเพลิดเพลิน ว่าวทำให้โลกกว้างมาอยู่ในการรับรู้ของเด็กหญิงตัวน้อยได้อย่างเหลือเชื่อ ชั่วโมงแล้ว ชั่วโมงเล่าผ่านไป รอยยิ้มบนดวงหน้าน้อย ๆ นั้นกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ความสุขกระจ่างใสชัดขึ้นเรื่อย ๆ เด็กหญิงคุยกับว่าวนั้นทั้งวันอย่างไม่รู้เหนื่อย รู้หน่าย



รู้อยู่แต่ว่า เด็กหญิงได้รักและผูกพันกับว่าวสีส้มอย่างเหลือเกิน


แต่แล้วจู่ ๆ ว่าวสีส้มก็บินปัดไปปัดมา จนเด็กหญิงรู้สึกถึงแรงกระชากในมือ “เกิดอะไรขึ้นกับเธอว่าวสีส้ม?” เด็กหญิงเห็นเค้าพายุที่เริ่มก่อตัว ลมแรงขึ้น ๆ ว่าวสีส้มก็เหมือนกับวิ่งหัวซุกหัวซุนหลงทางอยู่ในกระแสพายุนั้นจนเด็กหญิงกลัวเหลือเกินว่าว่าวจะขาดซะก่อน เพราะว่าวสีส้มทำจากกระดาษที่บางเหลือเกิน



เด็กหญิงพาว่าวสีส้มวิ่งหลบไปทางนั้นที ทางนี้ที ก็ดูเหมือนจะไม่พ้นกระแสลมอันแรงนั้น เมื่อลมกรีดว่าว เด็กหญิงก็รู้สึกเจ็บปวดประหนึ่งว่าโดนคมมีดกรีดผ่านผิวบางใสของตนด้วย



“ฉันควรปล่อยเธอไปไหม? หรือว่าฉันจะดึงเอาเธอมาเก็บไว้ดี?” เด็กหญิงตะโกนถาม แต่ว่าวไม่ได้ตอบ เพราะกระแสลมอันเกรี้ยวกราด “ถ้าฉันเอาเธอลงมา เธออาจจะกลับขึ้นไปบนฟ้านั้นไม่ได้อีก เพราะคุณตาจะว่างพาเธอขึ้นเมื่อไรก็ไม่รู้” เด็กหญิงคิดอย่างสับสน และกระวนกระวายด้วยความห่วงใยว่าวแสนรัก “ฉันอาจจะมีความสุข เพราะได้กอดเธอไว้ แต่เธอล่ะจะมีความสุขหรือถ้าต้องนอนอยู่นิ่ง ๆ กับฉัน? ไม่ ฉันต้องร้องไห้แน่ถ้าเห็นเธอเศร้า”



หลายครั้งที่ว่าวเหมือนจะปักหัวลงเพราะโดนมือทรงพลังของพายุตบเอา แต่ก็เชิดหัวขึ้นได้อีกในที่สุดท่ามกลางความโล่งใจของเด็กหญิง แต่เด็กหญิงก็เริ่มร้องไห้เพราะความสงสารว่าวสีส้ม



“หรือว่าฉันควรจะปล่อยเธอไป? แต่ลมแรงขนาดนี้ อาจจะพัดเธอไปตก ณ ที่ไกลแสนไกล เธออาจจะตกลงไปในมหาสมุทรแล้วถูกปลาฉลามกัดขาด หรือตกกลางถนนในเมืองให้รถจำนวนมากวิ่งทับเธอไปมา โอ...ฉันทนไม่ได้หรอกนะว่าวสีส้มจ๋า ฉันทนเห็นเธอจากไปแบบนั้นไม่ได้”



เด็กหญิงนึกได้ว่าโลกมีชั้นบรรยากาศ บางทีข้างหลังพายุอาจจะเป็นท้องฟ้าใสก็ได้ จึงวิ่งเข้าไปในบ้าน...หาเชือก ด้ายในบ้านมาต่อสายป่านให้ยาวออกไป ๆ ๆ ว่าวสีส้มเริ่มหายไปเป็นจุดสีส้มหายเข้าไปในเมฆสีเทาดำนั้น จนพ้นจากสายตาไปในที่สุด แต่เชือกในมือก็ยังคงกระชากกระชั้น เด็กหญิงแสนสงสารว่าวสีส้ม เพื่อนว่าวคงผจญกับความโหดร้ายของพายุ ป่านนี้จะเสียขวัญซะเท่าไร เด็กหญิงวิ่งหาวัสดุที่จะมาต่อความยาวให้สายป่านจนหมดบ้าน ไม่เว้นแม้แต่ริบบิ้นผูกผมของตัวเองก็ถอดออกมาเพื่อช่วยว่าวเพื่อนรัก จนกระทั่งว่าวสีส้มพบกับอากาศที่ดีข้างหลังพายุ เพราะเชือกที่ต่อแล้วต่ออีกในมือเริ่มนิ่ง



คุณตากลับมาเห็นหลานสาวนั่งอยู่ที่ประตูบ้าน ที่ข้อมือพันไว้ด้วยริบบิ้นที่ต่อกับเชือกสารพัดสารพันชนิดลอยขึ้นไปบนฟ้าลิบนั่น ก็นึกรู้ว่าปลายทางนั้นต้องเป็นว่าวที่คุณตาให้ไปเมื่อเช้าแน่



เด็กหญิงยืนยันว่าจะนั่งกินข้าวตรงนั้น แม้เมื่อถึงเวลานอนก็จะขอนอนตรงนั้นเช่นกัน



“ผูกไว้กับเสาบ้านก็ได้ พรุ่งนี้เช้าค่อยมาดู”


“ไม่ได้หรอกจ้ะตาจ๋า ถ้าผูกไว้กับเสา หนูจะรู้ได้ยังไงว่าว่าวสีส้มเป็นยังไงบ้าง”


“พรุ่งนี้ตาจะทำว่าวอันใหม่ให้”


“ไม่ค่ะ เพราะสำหรับหนูแล้ว ไม่มีว่าวตัวไหนที่หนูจะรักได้เท่ากับว่าวสีส้มอีกแล้ว”


“มันก็แค่ว่าว หลานเอ๊ย ว่าวไหน ๆ ก็เหมือนกัน ตาทำอันใหม่ให้สวยกว่านี้สักสิบเท่าก็ได้นะ ทำให้สิบอันเลยเอ้า”


“คุณตาอย่าพูดดังซิคะ เดี๋ยวว่าวสีส้มได้ยินจะน้อยใจ ถ้าไม่มีว่าวสีส้มแล้ว หนูก็ไม่ขอมีว่าวอื่นอีกเลย”


คุณตาจำยอมให้เด็กหญิงนอนริมประตู แต่เอาสายป่านมาผูกไว้ที่ข้อเท้าแทน เด็กหญิงนอนลืมตาโพลง สายป่านที่ตึงไม่มากนักทำให้เด็กหญิงรู้ว่าว่าวสีส้มยังคงติดลมอยู่ที่ไหนสักแห่ง แม้จะมองไม่เห็น



“เธอคงสบายขึ้นแล้วใช่ไหม? คืนนี้เธอคงได้เห็นจักรวาล ได้อยู่ในหมู่ดาว เที่ยวให้เพลินนะว่าวสีส้มที่รัก แล้วพรุ่งนี้เช้ากลับมาเล่าให้ฉันฟังด้วย ว่าแหวนของดาวเสาร์มี 3 วงจริงหรือเปล่า มันมีสีอะไรมั่ง อ้อ หลบลูกอุกกาบาตดี ๆ ล่ะ ฉันจะรอเธอกลับมา นานแค่ไหนฉันก็จะรอ เพราะ....ฉันมีเธอคนเดียวเท่านั้น ว่าวสีส้มที่รัก”



แต่ขณะที่เด็กหญิงใกล้จะหลับ เชือกที่ผูกไว้หลวม ๆ ก็คลายปม แล้วหลุดลอยไป เด็กหญิงผวาตัวลุกขึ้นด้วยความตกใจ คว้าไฟฉายออกวิ่งตามหาทันที แต่ความมืดทำให้มองไม่เห็น เด็กหญิงวิ่งพล่านไปในความมืดอย่างบ้าคลั่ง ทางแสงเล็ก ๆ จากไฟฉายไม่ได้ช่วยให้เห็นอะไรในความมืดสนิทของราตรีอันกว้างใหญ่ ในที่สุดเด็กหญิงก็นั่งลงร้องไห้



ความเศร้าในหัวใจน้อย ๆ มีมากกว่าความเหน็ดเหนื่อย และความเจ็บปวดจากบาดแผลขีดข่วนจากกิ่งไม้ เสี้ยนไม้ทิ่มตำตามเท้า และแขนมากนัก เด็กหญิงร้องไห้ และร้องไห้ และร้องไห้ ไม่คิดจะขยับเขื้อนไปไหน แม้ว่าฝนเริ่มตกแล้ว



สักพักใหญ่ คุณตาจึงมาพบแล้วพากลับบ้าน จนแสงสว่างจับฟ้า ฝนก็ยังไม่หยุดตก เหมือนจะร้องไห้เป็นเพื่อนเด็กหญิงผู้เศร้าโศกที่ร้องไห้ไปจนหลับ และเมื่อตื่นขึ้นมาก็ยังร้องไห้อยู่ ไม่ว่าคุณตาจะปลอบใจอย่างไร เด็กหญิงก็ไม่สามารถสร่างโศกได้ จนในที่สุดคุณตาต้องพาเด็กหญิงออกไปเดินหาว่าวเมื่อฝนหยุดตกในอีก 2 วันต่อมา เพราะเด็กหญิงไม่ยอมกินข้าวกินปลาเลย เอาแต่นั่งมองหาว่าวสีส้มแสนรักอยู่อย่างนั้น เหม่อมองไปก็ร้องไห้อีกครั้งแล้วครั้งเล่า สุดปัญญาที่คุณตาจะปลอบให้หายเศร้าได้



เมื่อได้รู้ว่าคุณตาจะพาไปหาว่าวสีส้ม เด็กหญิงที่เซื่องซึมก็พลันกระตือรือร้นขึ้นในทันใด ยอมกินข้าวเพราะคุณตาบอกว่าอาจจะต้องเดินไกล ถ้าหมดแรงเสียก่อนจะหาว่าวสีส้มไม่เจอ สองคนตาหลานพากันเดินไปอย่างไม่มีจุดหมาย แต่มีเป้าหมายว่าจะต้องหาว่าวสีส้มนั้นให้เจอให้ได้ แม้ว่าจะเป็นการเดินทางที่น่าเหนื่อย แต่คุณตากลับไม่เบื่อ เพราะได้เห็นหลานสาวมีความกระตือรือร้น มีความมุมานะที่จะหาเพื่อนให้พบ แม้ว่าเพื่อนจะเป็นเพียง กระดาษ ไม้ไผ่ และสายป่าน ในสายตาคนอื่น

แต่สำหรับเด็กหญิงแล้ว ว่าวสีส้มไม่เพียงแต่เป็นแค่เพื่อน ยังเป็นเสมือน โลกทั้งใบ



คุณตาคิดว่าเป็นเรื่องดีสำหรับมนุษย์ที่จะรู้จักรักใครสักคนอย่างมากมาย รักในระดับที่ไม่นึกถึงตัวเอง แม้ในกรณีหลานสาว ความรักของเด็กหญิงนั้นที่มีต่อว่าวสีส้มคือความรัก ความผูกพันที่บริสุทธิ์ รักแม้ว่า... ว่าวสีส้มนั้นเป็นเพียงสิ่งไม่มีชีวิต และไม่สามารถให้ความรักตอบแทนกลับมาได้ก็ตาม



หลังจากเดินหากัน 2-3 วัน จนล้าทั้งตาและหลาน ช่วงเย็นวันหนึ่ง เด็กหญิงก็เห็นริบบิ้นของตัวที่พุ่มไม้โปร่ง! แม้ว่ามันจะดูมอมแมมไปบ้าง แต่เด็กหญิงจำริบบิ้นของตัวเองได้ดี

“ตาจ๋า ๆ นั่น ๆ ริบบิ้นหนู ริบบิ้นที่หนูผูกเป็นสายป่านให้ว่าวสีส้ม”


คุณตาต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าจะเข้าไปถึงริบบิ้นนั้นได้ เพียงสัมผัสแรกคุณตาก็ยิ้มออก เพราะทันทีที่ปลดริบบิ้นนั้นออกจากการเกี่ยวของกิ่งไม้ ก็พบว่ามีแรงดึงเบา ๆ จากปลายทาง ว่าวสีส้มของหลานสาวยังอยู่ที่ไหนสักบนท้องฟ้านั้น



เด็กหญิงยืนลุ้นด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าคนยืนลุ้นเลขตัวสุดท้ายหลังจากที่เลข 5 ตัวแรกตรงกับรางวัลที่ 1 เสียอีกขณะที่คุณตาค่อย ๆ ดึงสายป่านเข้ามาช้า ๆ และกระโดดตัวลอย ร้องอย่างดีใจเมื่อเริ่มเห็นจุดสีส้มเล็ก ๆ บนฟ้านั้น



“ว่าวสีส้มจ๋า” เด็กหญิงร้องเรียกด้วยความคิดถึงทั้งหมดจากหัวใจ “โอย..ดีใจจังที่เธอยังอยู่ดี”



“เดี๋ยวตาเอาลงมาให้นะ”



“อย่าจ้ะ..ตาจ๋า ให้มันอยู่บนฟ้าเถอะ”



“อ้าว ทำไมล่ะ ตานึกว่าหนูอยากจะเก็บมันไว้เสียอีกนะ”

“ไม่หรอกค่ะ เพราะมันคือว่าวสีส้มเพื่อนหนู ตอนที่มันอยู่บนฟ้า ถ้าเอาลงมา มันก็เป็นเพียงกระดาษทำว่าวผู้แปลกหน้าเท่านั้นเอง”



เด็กหญิงเดินไป กระโดดโลดเต้นไป มือข้างหนึ่งจูงคุณตา ส่วนอีกข้างหนึ่งจูงมือ..สายป่านของว่าวสีส้มที่ลอยฉวัดเฉวียนล้อลมไปมา


วันนั้นเป็นการเดินทางกลับบ้านอย่างมีความสุขเต็มหัวใจของคุณตา เด็กหญิง และว่าวสีส้ม.

วันพุธที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

พะโล้ โห่ฮิ้ว

ทำไมต้องโห่ฮิ้วด้วย ทำเป็นทาร์ซานไม่เคยชิมพะโล้ไปด้ายยย



เกิดอาการติดใจ หลังจากที่มัสมั่นออกมาอร่อยได้เหรียญ 5555555 อะไรจะขี้คุยปานนี้ 5555555 ที่จริงส่วนหนึ่งต้องชื่นชมอาจารย์ค่ะว่าสอนดี คนเราเกิดมาจากท้องแม่ จะทำอะไรเองเป็น ถ้าโลกนี้ปราศจากครูอาจารย์ เราหลายคนก็คงไม่ได้รู้จักกัน เราหลายคนก็คงไม่ได้ทำเมนูแปะไว้ในเฟชบุ้ค ดังนั้นครูบาอาจารย์จึงควรเป็นผู้ได้รับการกตัญญูกตเวทิตาอย่างยิ่ง


พะโล้นั้นมีหลายสูตรอยู่ ที่ฉันรู้ก็มีสูตรคนจีน กับสูตรคนไทย และสูตรมั่ว ๆ ฉบับอ่องศรี 5555555 สูตรมั่ว ๆ นั้นสมัยที่ไปเรียนที่พิกซ์เบิร์กเนี่ยะ ความรู้เรื่องครัวน้อยมากถึงน้อยที่สุด วันหนึ่งอยากกินพะโล้ขึ้นมา ก็ไปซื้อไก่ย่างมาครึ่งตัว มาถึงก็หย่อนใส่หม้อ เทซอสแม๊กกี้ ซีอิ้วดำ ไข่ต้ม เติมน้ำแล้วต้ม ๆ ๆ 5555555 มั่วมากมายใช่ป่ะ แต่อร่อยแหละ แต่จำได้ไม่ชัดว่าอร่อยแบบอร่อยจริงๆ หรือจำเป็นต้องอร่อย


สูตรคนจีน...มีบรรพบุรุษนั่งเรือมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ เลยโตมาด้วยอาหารจีน ทั้งย่า และยายทำอาหารเก่งมากค่ะ เวลาไหว้เจ้าไม่เคยซื้ออาหารสำเร็จรูป แต่จะทำเองทุกอย่าง แม้กระทั่งแป้งทำกุ้ยช่ายก็ยังโม่เองเลย สมัยเด็ก ๆ ชอบไปเล่นเครื่องโม่ตอนพวกผู้ใหญ่กำลังวุ่นวายทำอาหารร้อยพันอย่าง 555555 ไม่ช่วยแล้วยังไปเพิ่มภาระอีก พะโล้คนจีนมักใส่ไก่+หมู เพราะเป็นของจากไหว้เจ้า แล้วก็มีรสเค็มนำ


ผิดกับพะโล้ไทย พะโล้ไทยจะออกหวานนำ ฉันกินพะโล้ไทยครั้งแรกก็ที่โรงเรียนวัฒนานี่แหละ เคยคิดอยากทำมาหลาย(สิบ)ปี แต่ไม่มีคนสอน เพิ่งมาสบช่องตอนนี้เอง หลังจากที่มัสมั่นสำเร็จด้วยดี ก็ขอให้พี่ลีสอนทำพะโล้


“ง่ายมาก” พี่ลีบอก 5555555 ทุกครั้งที่ขอให้สอนอะไร ส่วนมากคุณนายจะบอกงั้น แต่ก็จริงแหละค่ะ ดูอย่างมัสมั่นซิคะ สอนแบบง้าย ง่าย แถมอร่อยเหาะอีกต่างหาก


ฟังดูแค่เครื่องปรุงก็เหมือนจะเยอะกว่ามัสมั่นอีก แต่เอ้า...อารมณ์สนุกจากเมนูก่อนยังเหลืออยู่..สู้สักตั้งเถอะว้า หลังจากจด ๆ เครื่องปรุงจากพี่ลี ก็ควงพระมารดาไปเสรีมาร์เก็ตกัน กลับมาถึงบ้านก็เก็บของเข้าตู้เย็น เหนื่อยค่ะไว้ค่อยทำพรุ่งนี้ 55555555 เช้ามาก็จัดการล้างหมูสันในกับหมูสามชั้นที่ซื้อมาอย่างละ 1 ขีด ปอกกระเทียม 1 หยิบมือ (แม่ค้าให้มา 55555 เพราะขอซื้อแค่นั้นเขาคิดตังค์ไม่ถูก) ล้างรากผักชี ไข่เป็ดเมื่อวานให้แม่บ้านออฟฟิศช่วยต้มและปอกเปลือกให้แล้ว วางซอสหอยนางรม ซีอิ้วขาว ซีอิ้วดำ น้ำปลา เกลือ ผงพะโล้ ในที่ ๆ หยิบสะดวก


เริ่มเปิดหม้อตุ๋นแล้ววางน้ำตาลปึก 2 ก้อนค่ะ กดน้ำร้อนจากหม้อไฟฟ้าจะได้ร้อนเร็ว ฮี่ ๆ หัสแรกเริ่มเดิมที พี่ลีสอนว่าให้เคี่ยวน้ำตาลจนมันเป็นคาราเมล แต่ระหว่างรอน้ำตาลละลาย ก็มานั่งคุยกับพี่ลีไป ตำกระเทียม-รากผักชี-พริกไทยดำไป ความที่ครกใบใหญ่มากกกก เครื่องเลยล้นครก ตำลำบากมาก 5555555 ตอนแรกนึกว่าต้องตำให้ละเอียด พี่ลีเหมือนจะรู้ ทั้ง ๆ ที่คอมก็ไม่มีกล้องเวบแคม บอกมาว่าไม่ต้องตำให้ละเอียดนะ โอเคไม่ละเอียดก็ไม่ละเอียด เดินไปคนๆ น้ำตาลที่ละลายแล้ว เติมซอสหอยนางรม ซีอิ้วขาว ซีอิ้วดำ น้ำปลา เกลือ แล้วชิมดู โอ๊ะ อาหย่อยแฮะ ทีนี้ก็ต้องคนให้งวดละ คนไปคนมาเมื่อย 555555 ไหลโชกขนาดนั้นมันจะเป็นคาราเมลเมื่อไรเนี่ย 555555 เดินมานั่งพักผ่อนที่หน้าคอมต่อ พี่ลีคงนึกอะไรได้ เลยบอกว่าไม่ต้องรอข้นแล้ว ใส่ทุกอย่างเว้นไข่กับเต้าหูลงหม้อได้เลย 55555 กลายเป็นอาจารย์ใจร้อนซะเอง เล่นเปลี่ยนสูตรเปลี่ยนวิธีทำกลางอากาศแบบนี้ เดี๋ยวพะโล้ก็ไม่อร่อยหรอก แอบคิดในใจนะคะ เป็นผู้รู้น้อยต้องเจียมตัวค่ะ ผู้รู้มากสอนมาอย่างไรก็ทำตามไปแล้วกัน


เลยเทพะโล้ลงไปผสมๆ จนละลายแล้วเทของตำลงไป บรรจงวางหมู เติมน้ำท่วมหมูแล้วปิดฝาหม้อ มานั่งคุยกับพี่ลีต่อ 1 ชั่วโมงต่อมา หมูยังสีชมพูอยู่เลย 55555555 เห็นหรือยังคะว่า...หม้อตุ๋นเนี่ย...มันใจเย็นขนาดไหน ประมาณค่อย ๆ แผ่ความอบอุ่นโอบอ้อมเนื้อหมูอย่างอ่อนโยนสุด ๆ -*- เลยมาปรึกษาพี่ลีว่า อันปุ่ม auto หรือ high อันไหนไฟน่าจะแรงกว่ากัน พี่ลีก็ไม่แน่ใจเท่าไร เพราะไม่รู้จักหม้อตุ๋นโบราณขนาดนั้น 55555 แต่ก็ให้ความเห็นว่าน่าจะเป็น high นะ ไอ้เราตั้ง auto เพราะคิดว่าน่าจะแรงสุด ลองปรับเป็น high ดู


อีก 1 ชั่วโมงต่อมา หมูเริ่มเป็นสีเทา 5555555 ทีนี้ก็ใส่เต้าหู กับไข่ลงไปค่ะ แทบจะล้นหม้อเลย 5555555 ต้องเติมน้ำอีกหน่อยไม่งั้นเต้าหู้กับไข่ไม่จมน้ำ พอเติมน้ำลงไปก็ปิดฝา มานั่งคุยต่อ พักใหญ่ ๆ เดินไปดู มันน่าจะสุกดีแล้วนะ แต่ทำไมหน้าตามันแปลก ๆ ? 555555 เหมือนหมูต้มมากกว่าพะโล้อ่ะ ตัดสินใจชิม...โอ้ยโหยยย มันน้ำสระผมหมูชัด ๆ นอกจากกลิ่นแล้ว ทั้งรูปทั้งรสไม่มีอะไรบ่งบอกความเป็นพะโล้เลยสักนิด แง๊....พี่ลีช่วยด้วยยยยย


พี่ลีบอกว่าพอเติมน้ำลงไป ทุกอย่างก็ต้องจืดซิ ...แล้วทำไมไม่บอกแต่ต้น -*- .... เลยลุกไปเติมซีอิ้วดำ แรก ๆ ก็ค่อย ๆ เทแล้วคน คนแล้วเท ดูสีไปเรื่อย ๆ ต่อมาเท ๆ ๆ ลงไปเลย 555555 เพราะสีมันสวยช้าเหลือเกิน กว่าสีจะถูกใจ พะโล้ก็หวานเจี๊ยบ กรำ...5555555 เลยระดมพลน้ำมันหอย ซีอิ้วขาว น้ำปลา เกลือลงไปช่วยอย่างเร่งด่วน กว่าจะได้รสที่ใช่ก็เล่นเอาเหงื่อตก กลับมาบ่นกับพี่ลี 555555 เป็นคนขี้บ่นมากค่ะ


พี่ลีบอกว่าถ้าได้เคี่ยวน้ำตาลจนไหม้เป็นคาราเมล สีจะสวยเร็วกว่านี้...ก็แล้วคุณพี่เปลี่ยนโปรแกรมของฉันทำไมอ่ะ เง้อ......ความที่เปิดหม้อบ่อย ปกติหม้อเนี่ยะใช้เวลามากอยู่แล้ว เปิดทีมวลความร้อนก็วิ่งออกมาที ...เริ่มทำตั้งแต่ 8 โมง กว่าจะได้กินข้าวเที่ยง...นู่นค่ะ...บ่ายสอง แต่ก็อร่อยมากค่ะ แถมสีก็สวยน่ากินอีกต่างหาก ^____^ น้ำหนักขึ้นเยอะเลยค่ะ ทั้งมัสมั่น ทั้งพะโล้ใน 1 อาทิตย์ หุ่นเริ่มตั้งครรภ์ 555555555 เมนูหน้า ทำแกงส้มดีกว่า



วันเสาร์ที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

มัสมั่น แกงแก้วตา

หอมยี่หร่ารสร้อนแรง..ผู้ใดได้ลองแกง...แอร๊ยยยยแร้งส์ได้อีก 555555

ที่จริงไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันเรียนทำอาหารกับคุณนายลีทางเน็ต แต่เป็นครั้งแรกที่ฉันตกลงลองทำแกงมัสมั่นตามที่พี่ลีสอนทั้ง ๆ ที่ยังไม่ค่อยเก๊ตเท่าไร 555555 จะออกมาเป็นมัสมั่นแสนอร่อยจนลือชาไปทั่วสิบทิศ หรือว่าจะจบลงที่กล้ำกลืนทั้งน้ำตาก็ลองตามมาดูนะคะ บทความนี้เขียนสด ๆ พร้อมกับทำอาหาร และถ่ายรูป 555555 LIVE ค่ะ L I V E

เรื่องของเรื่องคือ ระหว่างรอเจ้ากะทิมันร้อนเนี่ยะ นานมาก น่าเบื่อค่ะ เลยมาเขียนไปพลาง ๆ (ทำแบบนี้ มัสมั่นสำเร็จได้ด้วยดีเนี่ยะ คงต้องยอมรับสักทีว่านพพร...เธอจะอัจฉริยะไปหนายยย...55555 แล้วทำไมกะทิที่ต้มถึงร้อนช้านัก? ต้มด้วยไม้ขีดไฟหรือไง? ม่ายช่ายค่ะม่ายช่าย...เนื่องจากความที่มีอุปกรณ์ทำอาหารเบ็ดเสร็จแล้ว 2 ชิ้น หม้อหุงข้าว กับหม้อตุ๋นค่ะ แล้วหม้อตุ๋นนี่ซื้อมาตั้ง 15 ปีได้แล้วมั้ง มันเป็นของผลิตในยุคน้ำมันกุ๊ก...จะทำอาหารให้อร่อยต้องใจเย็น ๆ ...555555 เลยคิดว่าเอ้า!! บางทีเจ้านี่อาจจะเป็นแกงแรก และแกงเดียวก็ได้ที่ฉันทำคนเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ อย่ากระนั้นเลย มารายงานสดไว้เป็นเกียรติประวัติดีกว่า หวังว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดนะ

ฉันเปิดกะทิกล่องเทใส่หม้อ เติมน้ำนิดนึงแล้วก็เปิดไฟหม้อรอให้ร้อนค่ะ พี่ลีบอกว่าต้องรอให้ร้อนก่อน ค่อยละลายเครื่องแกง ยืนกินอาหารเช้าจนหมดแล้ว มันก็ยังไม่ร้อนเลย (ลองเอานิ้วจุ้มทดสอบแล้ว 5555) เลยมานั่งพิมพ์รายงานไปก่อน

เครื่องปรุง : กะทิชาวเกาะ 1 กล่อง เครื่องแกงมัสมั่น (ตอนแรกดันไปซื้อเครื่องพะแนง -.- ผิดกันตั้งแต่สเต็ปแรกเลยนะ ดีที่พี่ลีถาม ไม่งั้นก็คงเอาเครื่องแกงพะแนงมาทำมัสมั่นให้ขายหน้าไปแล้ว) มะขามเปียก (พี่ลีแนะนำให้ซื้อสำเร็จรูป ไปที่ท็อปซีคอน หาไม่เจอต้องให้พนักงานเขาช่วยหาให้ นานมากกว่าจะได้มา แปลว่าพนักงานก็ไม่ค่อยรู้ว่าวางขายตรงไหน 55555) น้ำปลา หรือเกลือก็ได้ค่ะ น้ำตาลปึก (ไม่รู้ใส่ทั้งก้อนจะหวานไปไหม? เพราะมันหั่นม่ายออก เอาสากทุบยังไม่สะดุ้งเลย 55555 เลยว่าจะใส่มันทั้งก้อนแหละ) ไก่ (พี่ลีบอกให้ใช้ตะโพกไก่ แต่นั่นเป็นส่วนของไก่ที่ฉันเกลียดที่สุดรองจากตูดไก่ ฉันเลยซื้อเนื้อสันในมาแทน พี่ลีขู่ว่ามันจะเละนา ไม่เป็นไร ฉันชอบกินอะไรที่ไม่ต้องเคี้ยวมาก ๆ อยู่แล้ว) หอมหัวใหญ่ ถั่วลิสงคั่ว (อันนี้ไปขอซื้อจากร้านขายก๋วยเตี๋ยว เพราะฉันไม่มีกระทะจะมาคั่ว)

พิมพ์มาถึงตอนนี้แล้ว กะทิยังไม่ร้อนเลย 555555 นานจัง งั้นคิดถูกแล้วที่ลุกมาทำตั้งแต่ 7 โมงเช้า (แต่จะกินตอนเที่ยง - - หวังว่าคงได้กินนะ 55555 เผลอ ๆ ทำท่าจะกินได้ตอนเย็นม้างเนี่ย...นี่พูดถึงกรณีว่ากินได้นะ 55555) ก็พี่ลีเล่นสอนว่าใส่นั่นใส่นี่ แต่ไม่เคยบอก อัตราส่วน อ่ะ แล้วฉันก็เข้าครัวบ่อยเหลือเกิน ตั้งแต่ต้นปี 2553 เพิ่งใช้หม้อตุ๋นครั้งแรกเดี๋ยวนี้เอง น่าเป็นห่วงมัสมั่นไหมคะ? กะทิมันจะร้อนช้าไปไหนเนี่ย? 555555

กะทิร้อนแล้ว เริ่มต้นอย่างระทึก 555555 เครื่องแกงซื้อมา เทใส่หมดเลยละกัน ตอนที่ซื้อก็บอกแม่ค้าว่าเอาไปแกง 1 หม้อเล็ก ๆ แม่ค้าเขาก็กะมาให้ เมื่อเราไม่รู้ก็ต้องให้เครดิตไว้ก่อนค่ะ ทำทุกอย่างด้วยมือซ้าย ถ่ายรูปด้วยมือขวา 55555 งานนี้กล้องพังจะไม่แปลกใจตัวเองเลย คน ๆ ให้ละลายแล้วปิดฝา มานั่งเขียนต่อ รอกะทิเดือด เมื่อกี้ชิมดูหน่อย กลิ่นน่ะใช่ แต่รส...เอิ่ม....ยังห่างไกล - -'

หอมยี่หร่า...55555...ปิดประตูห้องดีกว่า ไม่งั้นเดี๋ยวคืนนี้ได้นอนฝันถึงเฮมา, มุมตัสแหง 555555555

ขั้นตอนรอให้ร้อนยังรอน้านนาน แล้วขั้นตอนรอให้เดือดล่ะ??? ไปนอนสักตื่นดีไหม? เมื่อคืนนอนไม่เต็มอิ่มเลย มียุงมาฝากรักทั้งคืน เกิดมาทั้งทีเป็นที่หมายปองของยุงเหลือเกิ๊น ไปไหน ๆ จะต้องโดนรุมฝากรักตัวละจุ๊บสองจุ๊บเป็นประจำ

55555 ใครที่คิดว่านี่เป็นรายการสอนทำอาหารแล้วมานั่งทำตาม ป่านนี้คงได้งุงิ เมื่อไรจะสอนต่อฟระ 5555555 มันเป็นรายงานเกาะติดสถานการณ์ ค่ะ ไม่ใช่รายการสอนทำกับข้าว...

1 ชั่วโมงต่อมา กะทิเดือด เอาน้ำตาลปิ๊บหย่อนไป 1 ก้อน คน ๆ ๆ แล้วก็คน (แอบบี้ด้วยล่ะ เพราะมันละลายช้า) ชิมดูว่าหวานไปหรือเปล่า รสแปลก ๆ ทะแม่ง ๆ แฮะ ตอนนี้แอบเสีย self 555555 ก็น่ะ เพิ่งใส่แค่อย่างเดียวเอง ใจเย็น ๆ ดิ 555555 พอน้ำตาลละลายหมด ก็ใส่เกลือ ....อ๊ากกกก....เยอะไปนิดนึง เค็มมมมม......panic!! จะแก้ได้ไหมเนี่ยะ พี่ลีก็ยังไม่ออนเลย 555555 เอ้าใจเย็น ๆ สูดลมหายใจเข้า ผ่อนลมหายใจออก ทำจิตให้นิ่ง สมาธิมา ปัญญาเกิด... พี่ลีเคยบอกว่าให้เติมน้ำตาลแก้ เอ้าหย่อนน้ำตาลปึกไปอีกก้อนละกัน งานนี้ท่าโรคเบาหวาน โรคไตจะรุมถามหาแหง ๆ แล้วตามด้วยมะขามเปียก ทีนี้ใส่อย่างมีสติขึ้น 555555 ชิมดูซิ...อา...อูมามิ ....555555ดีใจ ๆ ๆ เทถั่ว ความที่มือซ้ายเท มือขวาถือกล้อง เลยเบรกยากหน่อย ถั่วหกลงไป แต่ไม่ได้ตักออกค่ะ พี่ลีบอกว่าใส่ถั่วเพื่อความข้นของแกง เลยปลอบใจตัวเองว่าชอบมัสมั่นเข้มข้น 5555555 คน ๆ ๆ แล้วก็คน ไหนชิมจิ๊....อืม มัสมั่นเวอร์ชั่นมิสเตอร์บีน..แต่ก็อร่อยน้า ลัลล๊า~~~ เติมหอมใหญ่-ไก่ ปิดรายการ



จากนี้ก็รอไปอีกไม่รู้กี่ชั่วโมง 55555 แต่หวังว่าคงได้กินเป็นมื้อเที่ยงล่ะค่ะ เชิญชมภาพรีวิวได้ที่นี่ค่ะ


http://www.facebook.com/album.php?aid=240162&id=587560548&saved#!/photo.php?pid=6505253&id=587560548

วันพฤหัสบดีที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

ฝน

ทำให้เราเศร้า...จริงหรือ?


ขอขอบคุณเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่เข้ามาอ่านบล็อกแล้วชื่นชอบ พร้อมกับขอให้ฉันเขียนอะไร ๆ ให้อ่านอีกเยอะ ๆ ความจริงก็มีหลายเรื่องราวที่จำได้ แล้วอยากเล่าสู่กันฟังอยู่ แต่ทุกอย่างรอเวลาของมันค่ะ ถ้าเวลาไม่ใช่--เขียนออกมาก็จะฝืดเฝื่อน เสียฟีลกันเปล่า ๆ


เวลาที่ฝนตก หลาย ๆ คนอาจจะตกอยู่ในอารมณ์ซึมเศร้า ร้องเพลงคนอกหัก แต่ไม่ใช่ฉัน ฉันมีความทรงจำชวนหรรษาเกี่ยวกับฝนมากมาย เพราะว่าฉันชอบเล่นน้ำฝนเป็นที่สุด ชอบมากขนาดว่า...ครั้งหนึ่ง...5555 จะเล่าดีไหมเนี่ยะ? เพราะมันออกจะน่าอายไม่น้อย ค่าที่ทำตัวเด็กกว่าอายุเป็นประจำ


ตอนเด็ก ๆ บ้านอยู่เกษมสุวรรณ ฝนตกทีไร ก็มักจะออกไปเล่นน้ำฝนกันกับน้อง ๆ เป็นที่สนุกสนาน พอย้ายมาอยู่ตึกแถวที่อโศก กิจกรรมนี้ก็ยกเลิกไปโดยปริยาย เนื่องจากว่าจะลงไปเล่นกลางถนนก็ใช่ที่


แต่แล้ววันหนึ่ง ฝนตกหนักมาก ไฟดับ เลยไม่มีทีวีดู ด้วยความที่อยู่บ้านคนเดียวตอนนั้น ก็ไม่รู้จะทำอะไรดี มองสายฝนแล้วพลุ่นพล่าน 5555 เลยตัดสินใจขึ้นไปเล่นน้ำชั้น 4 ซึ่งเป็นดาดฟ้าคนเดียว อู๋กลับมาถึง ขึ้นมาเห็นพี่สาวกระโดดไปมากลางสายฝนแล้วส่ายหน้า...พี่ตูเป็นไรไปแล้ว...นึกว่าตัวเองอายุ 4 ขวบเหรอไง? 555555


สมัยก่อน ฝนตกทีไร น้ำท่วมโรงเรียนทุกที โดยเฉพาะเดือนตุลาคมที่ฉันชอบมากเวลาน้ำท่วม 55555 ถ้าท่วมใกล้วันเปิดเทอมทีไร โรงเรียนได้ปิดต่อทุกที (นี่นะ..ที่ชอบ?) 55555555


บางทีอยู่ในโรงเรียน ฝนตกหนัก ๆ น้ำก็ท่วมค่ะ คนงานก็จะเอาไม้กระดานมาวางบนก้อนอิฐให้เดินกัน ฉันว่าหลาย ๆ คนคงจำได้ อีทีนี้...คนอื่น ๆ เขาไม่ค่อยมีปัญหา ผิดกับนพพรลิบลับ 55555 หลาย ๆ คนก็คงเคยใส่รองเท้าฟองน้ำเดินลุยน้ำเหมือนกันใช่ไหมคะ เพราะสะพานไม้กระดานมันไม่พอตอบสนองกับจำนวนนักเรียน คนที่ใจร้อนก็เลยลงมาลุยน้ำ ส่วนฉันนั้นลุยน้ำตลอด ไม่ใช่เพราะใจร้อน หรือว่านิสัยดี เสียสละพื้นที่ให้เพื่อนๆ หรอกค่ะ ไม่นางเอกขนาดนั้น แต่เพราะว่า...ฉันเดินตรง ๆ บนไม้กระดานแผ่นเดียวไม่เป็น...55555555 จำกันได้ไหมคะ เด็ก ๆ อนุบาลจะมีของเล่น หน้าตึก 5 คือกองทราย, กระดานลื่น และ..เรียกอะไรหว่า...5555555 ขอนไม้ที่ไว้ให้หัดเดินน่ะค่ะ...ทุกวันนี้ฉันก็ยังไม่สามารถเดินตั้งแต่ต้นจนจบได้รอดตลอดฝั่งเลย

นึกไปถึงเรื่องหนึ่งแล้วขำตัวเอง ขำครูภิญโญด้วย...555555 มีอยู่ปีหนึ่ง อยู่ป.7 ก.ค่ะ จำได้ เพราะเป็นครั้งเดียวในชีวิตนักเรียนวัฒนาที่ได้เป็นหัวหน้าชั้น เหอ ๆ เปล่าค่ะ...ฉันไม่ได้มีลักษณะของผู้นำถึงขนาดเป็นที่ศรัทธาไว้วางใจของเพื่อน ๆ หรอกค่ะ แต่ที่ได้เป็นหัวหน้าชั้นห้าวันนั้น...เป็นนโยบายของครูศรีสุข ครูประจำชั้นค่ะ ใครที่เคยมีครูศรีสุขเป็นครูประจำชั้นคงจะจำได้นะคะว่าครูศรีสุขท่านมีนโยบายแหวกแนวไม่เหมือนใคร คือให้ทุกคนได้เวียนกันขึ้นมาเป็นหัวหน้าชั้นและรองคนละ 1 อาทิตย์ โดยแต่ละอาทิตย์จะมีการโหวต ไม่รู้เพื่อน ๆ หน้ามืดหรือไง จึงโหวตฉันเป็นหัวหน้าชั้น อะไรไม่แย่เท่า...เป็นช่วงวันไหว้ครู...5555555


จำได้แม่นที่สุด ตอนที่เดินไปเข้าประชุมกับครูภิญโญร่วมกับหัวหน้าและรองหัวหน้าชั้นรุ่นอื่น ๆ 55555555 สีหน้าครูภิญโญ 5555555 เหวอ ๆ เลยค่ะ ขณะที่พิมพ์ก็ยังนึกสีหน้านั้นออกเลย 5555555 ก่อนจะถามดุ ๆ ว่านพพรเข้ามาทำไมห้องนี้ตอนนี้? ฉันกำลังจะประชุมเพื่อจัดซ้อมพิธีไหว้ครู และก็คนที่เข้าประชุมคือหัวหน้า-รองหัวหน้าชั้นเท่านั้น...คือครูภิญโญไม่คิดน่ะค่ะว่ายัยเด็กคนนี้จะเป็นหัวหน้าชั้น 555555 ฉันเองก็เหงื่อตกนะคะ เมื่อนึกถึงหน้าที่ของหัวหน้าชั้น ก็พานไหว้ครูน่ะ มันเบา ๆ ซะที่ไหน? แล้วยังต้องถือเดินในโบสถ์เป็นจุดเด่น เป้าสายตาสาธารณชนอีก โอ๊ยยยย 5555555 มึนมากค่ะขอบอก


สุดท้ายปัญหาก็คลี่คลาย ครูภิญโญสั่งรองหัวหน้าให้หาตัวแทนคนอื่นมาถือพานแทน ถึงครูไม่สั่ง หนูก็ว่าจะบอกเพื่อน ๆ แบบนั้นเหมือนกันแหละค่ะ แต่ยามนั้น..กระทันหัน...คิดอะไรไม่ออก 55555 แบบว่ากำลังช็อคกับภารกิจที่ได้รับในฐานะหัวหน้าชั้น นึกว่ามีแค่พูด เตรียมตัว...กราบ...เท่านั้น จำได้ว่าตอนนั้นอายพวกหัวหน้า รองหัวหน้าชั้นอื่น ๆ มากเลย 555555 ยิ่งไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตาเท่าไร ก็ดูเหมือนจะมีเหตุให้ตกเป็นเป้าได้เรื่อย ๆ ซิน่า เฮ้อ!!!

วันอังคารที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

พี่หัวโต๊ะ

ตำนานโรงเรียนวัฒนา


เพราะวันก่อนได้พบพี่หัวโต๊ะคนแรกโดยบังเอิญ ทำให้คิดถึงว่า พี่หัวโต๊ะ น่าจะเป็นหนึ่งในเอกลักษณ์ของโรงเรียนวัฒนา ไม่รู้ว่าโรงเรียนอื่น ๆ เขาจะมี พี่หัวโต๊ะ กันเหมือนพวกเราชาววัฒนาหรือเปล่า? ทั้งยังไม่รู้ด้วยว่าปัจจุบัน เด็ก ๆ รุ่นลูกรุ่นหลานเขายังมีพี่หัวโต๊ะน้องลูกโต๊ะกันอยู่หรือเปล่า เพราะเท่าที่ได้เคยเข้าไปเที่ยวโรงเรียน สังเกตเห็นว่าเด็ก ๆ สมัยนี้ได้รับการผ่อนปรนด้านวินัยลงไปมากมาย ไม่ต้องเข้าแถวเดินเข้าห้องอาหารอีกแล้ว แถมไม่ได้กินข้าวพร้อม ๆ กันอีกด้วย เพราะบางคนเดินเข้าห้องอาหารพร้อมกับบางคนที่เดินออก แถมเดินไปคุยไปได้เหมือนเราเดินเข้าศูนย์อาหารทั่วไป


เรื่องแปลกแต่จริง!!! เรามักจะจำพี่หัวโต๊ะของเราได้ แต่พี่หัวโต๊ะมักจะจำน้องลูกโต๊ะผู้น่ารักไม่ได้ ทำไมเป็นอย่างนี้น้อ? (อย่าบอกนะว่าเพราะพี่หัวโต๊ะน่ารักกว่าน้อง ๆ 5555) ถามมาหลายรุ่นแล้วค่ะ ล่าสุดก็พี่อ้อน พี่หัวโต๊ะคนแรกของข้าพเจ้า ทั้ง ๆ ที่นั่งมองหน้ากันทุกวัน ๆ ละ 3 มื้ออาหาร 55555 ไฉนพี่อ้อนลืมน้องลูกโต๊ะได้ลงคอ?


ป.6 (ครั้งแรก 55555 เป็นคนมี 2 ป.6) เป็นช่วงพีคสุดในชีวิตวัฒนาของฉัน ฉันมักจะจำเหตุการณ์หลายอย่างได้เป็นอย่างดี อาจจะเป็นเพราะเป็นปีแรกที่เราได้อยู่กับเพื่อนทั้งวันทั้งคืน เป็นปีแรกที่เราต้องออกมานอนนอกบ้านกับคนแปลกหน้า และแปลกภพ แล้วก็เป็นปีแรกที่เราต้องนั่งกินข้าวกับรุ่นพี่ผู้แปลกหน้าไม่รู้กี่รุ่นต่อกี่รุ่น คนอื่นจะเป็นยังไงไม่รู้นะ แต่ฉันกลัวรุ่นพี่มากกว่าครูหลายคนซะอีก 55555555 จะพูดว่ากลัวก็มากไป เอาเป็นว่าฉันเกรง ๆ พวกรุ่นพี่มากกว่าครูละกัน


ในโต๊ะป.6 ปีแรก นั่งกัน 8 คน ฉันจำได้ 5 คน คนแรกที่ต้องจำได้อยู่แล้วชัวร์ ๆ คือเจี๊ยบ..เพื่อนฉันเอง นั่งร้องไห้ข้าง ๆ พี่อ้อนแทบทุกวัน พี่อ้อนต้องคอยปลอบ คอยดูแล คอยตักกับข้าวให้ ไม่งั้นเจี๊ยบคงกินแต่ข้าวคลุกน้ำตา ทำเอาตัวฉันไม่ค่อยร้องในโต๊ะอาหาร เพราะไม่อยากเป็นภาระเพิ่ม


คนที่สองก็คือพี่หัวโต๊ะ พี่อ้อนเป็นรุ่นพี่มศ. 5 ที่ฮอตฮิตในหมู่น้อง ๆ อย่างมาก ตอนแรกฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าตัวเองมีวาสนาได้นั่งร่วมโต๊ะกับพี่คนดัง พี่อ้อนใจดีมาก น่ารักมาก ๆ คอยเติมข้าวให้ฉันทุกมื้อ โดยที่ฉันไม่เคยยื่นจานขอเติมสักครั้ง เป็นพี่หัวโต๊ะที่ใส่ใจน้องดีมากค่ะ ทำให้ฉันอิ่มทุกมื้อเลย


คนที่สามคือพี่รองหัวโต๊ะ พี่พวงรัตน์ มศ.4 พี่พวงรัตน์จะเงียบ ๆ อาจจะเพราะเพิ่งเข้ามาเหมือนกันมั้งคะ เลยยังใหม่พอ ๆ กับน้องป.6 ไม่เคยช่วยพี่อ้อนปลอบน้อง 55555 ได้แต่นั่งเงียบขรึมข้าง ๆ ฉัน คนที่สี่คือพี่ก้อยปนัดดา จำได้ไม่ชัดว่าอยู่มศ.3 หรือ 2 กันแน่ พี่ก้อยปนัดดานั่งท้ายโต๊ะฝั่งเดียวกับพี่อ้อน ที่รู้จักและจำพี่ก้อยได้ดี เพราะพี่ก้อยคนสวยป๊อปมากค่ะ ป๊อปไม่แพ้พี่อ้อนเลย คนสุดท้ายที่จำได้คือตัวฉันเอง 55555 สรุปว่าจำได้ 5 ใน 8 คนสอบผ่านอย่างฉิวเฉียด


ฉันไม่แปลกใจเท่าไรที่เจอกันวันก่อน พี่อ้อนบอกว่าจำฉันไม่ได้ เพราะพี่อ้อนไม่ได้เลือกฉันเป็นลูกโต๊ะ คนที่พี่อ้อนเลือกคือเจี๊ยบค่ะ แล้วเจี๊ยบดึงมือฉันเข้าไปนั่งด้วยตอนเดินผ่าน....คงจำได้นะคะว่าวันแรกนี่ พี่ ๆ จะเลือกน้องป.6 คนละ 1 คน แต่จำนวนนักเรียนป.6 มีมากกว่า มศ.5 ดังนั้นพวกที่ไม่มีคนเลือกอย่างฉันจึงต้องมาเดินสายในห้องอาหารให้กรรมการคัดเลือกอีกรอบ ฉันกำลังจะเดินไปถัดไปที่จิ๊บกวักมืออยู่ไหว ๆ แต่เจี๊ยบยื่นมายึดฉันไว้ซะก่อน พี่อ้อนจึงมีเด็ก ป.6 สองคนในโต๊ะด้วยประการฉะนี้


แต่ถึงจะนั่งโต๊ะเดียวกัน เห็นหน้าน่ารัก ๆ ของพี่อ้อนทุกวันที่เปิดเรียน วันละ 3 มื้ออาหาร แล้วได้รับการเทคแคร์อย่างดีจากพี่หัวโต๊ะ แต่ฉันไม่เคยได้อ้าปากให้ดอกพิกุลร่วงแต่อย่างใด (อ้าปากต่อเมื่อนำเข้าอาหาร 555555 ไม่เคยนำออกดอกพิกุล) พี่อ้อนจะพูดด้วยยังไงก็ได้แต่พยักหน้า yes สั่นหัว no เท่านั้น


พี่ตุ้มเก่งเนอะ ที่ทำให้ฉันพูดคุยกับพี่ตุ้มได้เนี่ยะ (ทำได้ยังไงคะพี่ตุ้ม? จำไม่ได้จริง ๆ 55555)


ตัวฉันเองออกตอน มศ.3 จึงพลาดโอกาสได้เป็นหัวโต๊ะกับเขา เลยตอบไม่ได้ว่าถ้าได้เป็นพี่หัวโต๊ะ จะจำน้อง ๆ ได้หรือไม่? ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมเราจึงจำพี่หัวโต๊ะคนแรกของเราได้ดี แต่ดันจำลูกโต๊ะไม่ได้? แล้วพี่หัวโต๊ะคนต่อ ๆ มาก็มักจะจำได้มั่งไม่ได้มั่ง ดูอย่างพี่จ๋อปะไร เพิ่งจะนึกได้ว่าพี่ตุ้มเป็นพี่หัวโต๊ะตอนป.7 ก็หลายวันต่อมา แต่พี่ตุ้ม...แน่นอน...จำน้องจ๋อไม่ได้


ตลอด 1 ปีแรก ฉันเองก็คิดถึงบ้านเหมือนกัน แต่ร้องไห้ในโต๊ะอาหารน้อยมาก ๆ ๆ เนื่องจากเห็นเพื่อนร้องไห้ทุกวันแล้วสงสารพี่อ้อน ไม่อยากเป็นภาระให้ ไปร้องไห้นอกโต๊ะอาหารดีกว่า พี่รองหัวโต๊ะที่นั่งข้าง ๆ ก็ออกแนวเย็นชาไม่น่าอ้อนเท่าไร 5555555


จริง ๆ แล้วช่วงเวลาโศกศัลย์ของฉันจะอยู่ช่วงย่ำค่ำค่ะ ช่วงที่ตะวันรอนอ่อนแสง เหล่าวิญญาณแต่งหน้าทาปากเพื่อออกมาเดินเล่น ช่วงที่ถ้าอยู่บ้านก็ได้เอกเขนกกินขนมดูทีวี ช่วงที่อยู่ในกลุ่มเพื่อน ๆ ร้องไห้ให้เพื่อนช่วยปลอบ (แนวเด็กขาดความอบอุ่น 55555) นี่แหละคือช่วงที่ฉันน้ำตารินไหล ฉันเคยร้องไห้ในโต๊ะอาหารครั้งเดียวมั้งคะ ตอนนั้นเจ็บใจครูประพิธ 5555555 รู้ทันเล่ห์ของฉันไม่ยอมให้กลับบ้าน เป็นมื้อแรกมั้งคะที่ฉันไม่ยอมกินข้าว ยัยเจี๊ยบก็ยิ่งร้องเข้าไปใหญ่ มีพรรคพวกแล้วนี่ สงสารพี่อ้อนมาก 555555 รับภาระหนักเลยมื้อนั้น พี่รองหัวโต๊ะช่วยไม่ได้มาก พอมื้อเช้ามา พี่อ้อนก็ยังถามไถ่อย่างอ่อนโยน จำได้ว่าเขินพี่อ้อนและสายตาทุกคู่ในโต๊ะอาหารที่โฟกัสมาที่เราคนเดียวมาก ๆ เลยไม่ร้องไห้ในโต๊ะอาหารอีกเลย


เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆที่ได้อ่านบทความนี้ ลองแชร์กันซิคะว่าใครจำลูกโต๊ะ จำพี่หัวโต๊ะของตัวได้บ้าง? มีความประทับใจยังไงบ้าง มาเล่าสู่กันฟังนะคะ เริ่มด้วยพี่อ้อนก่อนเป็นไงคะ? 5555555





วันจันทร์ที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

Happy Be Me

สุขจริงหนอที่เกิดมาเป็นฉัน

เลยวันเกิดไปสองวัน แต่ด้วยเป็นวันจันทร์ก็ได้นัดกับพี่หนิง ว่าจะไปฉลองวันเกิดกันที่ห้องซ้อมเพลงพร้อมกับบรรดานักร้องที่เกิดเดือนนี้ มีด้วยกันหลายคนเลย แต่ระหว่างนั่งรอป๊ากมารับ พี่ตุ้มก็ skype มา birthday แล้วก็อวยพร ไอ้ฉันก็รู้ทั้งรู้หรอกว่าพี่ตุ้มช่วงนี้งานยุ่งมาก แต่ก็น่ะ..~~ก็ใจมันต้องการจะเจอ~~(เอาเพลงใหม่กว่านี้ได้ไหมอ่อง? เพลงนี้ 20 ปีได้แล้วมั้ง 55555) พอพี่ตุ้มเขาอวยพรมาอย่างดี ฉันก็อ้อนไปว่า.. my wish is to see you soon .... may you grant me this wish? พี่ตุ้มเงียบไปพักใหญ่ (ใหญ่มาก ๆ) จนฉันเห็นลูกแห้วปอกเปลือกพร้อมรับประทานลอยมา



แต่แล้ว...โป๊ะเชะ...มือแสนดีของพี่ตุ้มก็มาปัดเจ้าแห้วกระเด็นไป...ฟิ้ว~~~~ (เสียงแห้วกระเด็นฝ่าอากาศที่ความเร็ว 500 ไมล์ต่อชั่วโมง) พี่ตุ้มบอกว่าวันนี้มากินข้าวกลางวันกัน โอ๊ ๆ ๆ ขีดความสุขพุ่งขึ้นอย่างพรวดพราด ขนาดยังไม่ได้เจอนะนี่ พี่ตุ้มยังใจดีบอกให้เรียกป๊ากมาด้วย แต่ป๊ากเกรงใจเพราะวันนี้พกลูกสาวมากทม. เลยไปส่งฉันที่ออฟฟิศ พี่ตุ้มก็ยังโทรไปตามป๊ากให้พาลูกมากินด้วยกันที่ร้านกลางซอย ข้างรพ.สมิติเวช เป็นพี่ที่น่ารักและใจดีเสมอซิน่า


เดินเข้าร้านอาหาร โอ๊ะ....ที่ไม่ใช่พี่โอ๊ะ 555555 แต่เป็นโอ๊ะ surprise เจอพี่อ้อน!!!! (ที่พวกเราเรียกกันชินปากว่าพี่อ้น มารู้ตอนแก่ ๆ กันแล้วว่าชื่อพี่อ้อน) ไป ๆ มา ๆ มาเลยนั่งกินข้าวด้วยกัน พี่อ้อนพาคุณแม่ทอสีมาโรงพยาบาลค่ะ (นี่ก็ศิษย์วัฒนาฯ แถมเคยเป็นอดีตนายกด้วย) คุย ๆ กันอยู่ พี่หนูภาขาเม้าท์เดินเข้ามา พร้อมกับเพื่อน ซึ่งน่าจะเป็นชาววัฒนาเหมือนกัน ร้านนี้เจ้าของคือแหม่มโคลหรือไงคะเนี่ยะ 555555


เจอพี่อ้อนทั้งที จู่ ๆ เจ้าหูฟังก็เกิดช็อต ดับไป 1 เครื่อง สงสัยกระแสไฟพี่อ้อนแรงสูง 55555 ฉันงี้เซ็งไปเลย เหลือหูพิการ 1 ข้าง ปกติใช้ 2 ข้างก็ฟังจะได้ศัพท์จับมากระเดียดไม่ได้อยู่แล้ว เลยนั่งบื้อ ๆ แต่ปลื้มเพราะได้เจอพี่ตุ้มอีก หลังจากครั้งนั้นก็ 5 เดือนพอดี 3 คนคุยกันใหญ่ มีเอ๋ยนั่งฟัง กับอ่องนั่งฟัง (มั้ง 555555) ก็อยากฟังแต่มันได้ยินไม่เต็มร้อย...ทำไงได้ล่ะค้า ฟังไปฟังมา พี่ตุ้มถามพี่อ้อนว่า..เธอจำได้ไหม น้องอ่องตอนเด็ก ๆ น่ะชอบม้วนไปม้วนมา....พี่อ้อนทำหน้าทบทวนความหลัง 555555 อยากบอกพี่อ้อนว่าถ้ามันลำบากมาก ก็ไม่ต้องรื้อฟื้นความจำก็ได้ค่ะ พี่ตุ้มอ่ะ จริงเล้ย...เปลี่ยนเรื่องคุยเถอะ ก่อนที่ฉันจะม้วนอีก 5555555 อายุ 50 แล้วม้วนเนี่ยะ มันคงกรอบหักแน่ ๆ เลย 555555


สรุปว่าฉันมีความสุขจริง ๆ ค่ะที่ได้เจอพี่ตุ้มอีก แม้ว่าพี่ตุ้มจะงานยุ่ง แต่ก็สละเวลาให้หลายชั่วโมงอยู่ แม้ว่าจะฟังสิ่งที่พี่ตุ้มคุยกับป๊าก กับพี่อ้อนได้ไม่ครบ แต่ฉันก็มีความสุขจริง ๆ พี่ตุ้มเคยสอนว่า..อย่าเอาความสุขของเราไปแขวนไว้กับมนุษย์ (ในที่นี้ก็คือพี่ตุ้ม) แต่ฉันก็อยากบอกว่าความสุขของฉันมันมีได้ง่าย ๆ เพียงได้เห็นคนที่เรารัก ได้ใกล้ชิดคนที่เราคิดถึง ไม่ต้องทั้งวันทั้งคืนและทุกวัน แต่ได้พบกันบ้างในห้วงเวลาหนึ่ง ๆ ถ้าฉันได้เห็นได้รู้ว่าคนที่ฉันรักมีความสบายกายสบายใจ แค่นั้นเอง...ความสุขก็เป็นของฉันแล้ว


กลับจากพี่ตุ้ม ก็ไปห้องซ้อมเพลง ไปกระซิบกิ๊กจ๋อเรื่องพี่ตุ้มทันทีเพื่อให้พี่จ๋อหมั่นไส้ 5555555 ที่จริงป๊ากหมั่นไส้ก่อนอีก เพราะฉันบอกป๊ากตั้งแต่อยู่บนรถแล้วว่า ฉันมีความสุขมากที่ได้เจอพี่ตุ้ม แต่ถึงหมั่นไส้ ป๊ากก็ชื่นชมความสามารถของพี่ตุ้มมาก ถึงขนาดว่าอยากให้ลูกสาวมาฝึกงานกับคนเก่งอย่างพี่ตุ้ม ป๊ากบอกว่าพี่ตุ้มมีทัศนะของคนทำงานที่ดีน่าเรียนรู้ และเลียนแบบเป็นอย่างยิ่ง ว่ายังไงค้าพี่ตุ้ม ต้องการเลขา 3 ภาษาไหมค้า


ที่ห้องซ้อมเพลง (5555 ตะกี้เข้าแล้วเลยออกไปหาพี่ตุ้ม ตอนนี้กลับเข้ามาใหม่) คนมาซ้อมเยอะมากค่ะ เดือนนี้มีคนเกิดเยอะ (ในรอบหลายสิบปีนะคะ 555555) พี่หนิงกับพี่ติ๋งเลยทำเค้กมาคนละก้อน มาฉลองกันสุขสันต์กันทั่วถ้วน คืนนั้นกลับบ้านอย่างมีความสุข แม้กลางคืนก็ยังอุตส่าห์ฝันถึงพี่ ๆ น้อง ๆ เพื่อน ๆ วัฒนาอีก ในฝันมีพี่ตุ้ม พ่วงด้วยพี่อ้อน 555555 โอ้จอร์จ วอชิงตัน 555555 ฝันว่าพวกเราทำงานกันค่ะ ดูเหมือนจะมีงานเปิดร้านขายของ อาจจะเป็นงานแฟร์ แต่รูปแบบไม่ใช่อย่างปัจจุบันนะคะ เป็นรูปแบบคลาสสิคที่พวกเราคุ้นชินกัน หลาย ๆ คนช่วยกันจัดร้าน สนุกสนานสุขสันต์คนฝันมากเลย 55555555


ตื่นมาพร้อมรอยยิ้ม....แสนจะมีความสุข Happy Be Me!!!!!!! สุขสันต์วันเกิดขึ้นปีที่ 50