วันพฤหัสบดีที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2555

หลนเต้าเจี้ยว..ใจเลี้ยวไปญี่ปุ่น

ก่อนหน้าที่พี่ลีจะเดินทางไปญี่ปุ่น ถึงจะไปแค่อาทิตย์เดียวก็คิดถึง เพราะตลอดเวลาหลายปีที่รู้จักกันมา เราคุยกันเกือบทุกวัน ถึงจะไม่เคยได้พบประสบพักตร์จริง ๆ ก็เถอะ ฉันรู้ว่ามิตรภาพตรงนี้ไม่ใช่สิ่งลวงตา พอรู้ว่าพี่ลีจะไม่อยู่หลายวัน ก็เลยขอให้สอนตำราอาหารสักอย่าง ไว้ทำตอนคิดถึง

ครั้งนี้ขอให้พี่ลีสอน...หลนค่ะ พี่ลีถามว่าอยากหลนอะไรล่ะ เอ้อ..หลนอะไรก็ได้ค่ะ ที่ง่าย ๆ หน่อย 555555 เพราะของง่าย ๆ พอมาถึงมือฉันทีไร มักจะกลายเป็นของยุ่งยากได้ทุกที ไม่รู้เป็นไงซิน่า พี่ลีเดินทางไปตั้งแต่วันจันทร์ แต่เพิ่งได้ฤกษ์ออกจากบ้านวันพฤหัส ไปจ่ายตลาดได้หมูสับมา 1 ขีด เต้าเจี้ยว 5 บาท (จริง ๆ พี่ลีให้ใช้เต้าหูยี้ แต่อยากใช้เต้าเจี้ยว) หอมแดง7-8 หัวไม่เล็กมาก พริกชี้ฟ้าพริกหยวกอย่างละ 3 เม็ด ไข่ไก่ 6 ฟอง ..ถามแม่ค้าว่าฟองเดียวไม่ขายเหรอ? เกือบโดนปาไข่ พูดเล่นหรอกค่ะ แค่แม่ค้าหน้าหงิกไม่คุยด้วยเท่านั้นแหละ กะทิ 1 กล่อง แตงกวา ถั่วฝักยาว ผักกวางตุ้ง  กลับมาถึงบ้านก็ล้างเต้าเจี้ยวก่อนเลย แม่ค้าบอกให้ล้างน้ำค่ะไม่งั้นจะเค็มมาก แต่ไม่รู้ว่าต้องล้างกี่รอบ แต่แม่ค้าบอกว่าเค็มมาก เลยขัดสีฉวีวรรณซะความหวานแทบมาแทนที่ หมูสับก็ล้าง 555555 ติดนิสัยแอกอนิกส์มาจากคุณนายเก็จวรงค์ ผักทุกชนิดแช่น้ำไว้หมดค่ะ เสร็จแล้วลำเลียงเก็บเข้าตู้เย็น แบบว่าเหนื่อยแล้ว ไว้ค่อยทำพรุ่งนี้ละกัน

พี่ลีได้สอนไว้ว่า...ให้เอาต้นตะไคร้อ่อนมาซอย พอดีปลูกไว้ (เป็นพืชสวนครัวชนิดเดียวที่ปลูกแล้วไม่มีปัญหา 55555) ตื่นแต่เช้ามาก็ออกไปขุดต้นตะไคร้ค่ะ แล้วเอามาล้าง ๆ ๆ มันน้อยไปหน่อย ออกไปขุดมาอีก แต่ขุดไม่ออก 555555 ไม่มีแรงขุด เพราะยังไม่ได้รับประทานอาหารเช้าเลย ก็เลยเอาเท่าที่มีละกัน ระหว่างต้มน้ำชงกาแฟ ก็ลำเลียงวัตถุดิบออกมาถ่ายรูป กินข้าวเช้าไปก็ทำอาหารกลางวันไป อะไรจะวุ่นวายปานนี้เนี่ยะ

ตอนปอกหอมแดง นึกเสียใจที่ซื้อมาน้อยไปหน่อย น่าจะซื้อมาอีกสัก 3-4 หัว น้ำเดือดแล้วก็เทน้ำชงกาแฟเพื่อเตรียมใช้หม้อทำหลนต่อไป มีหม้อยังชีพกับเขาอยู่หม้อเดียว ใช้สารพัดสาระพันประโยชน์ ชิวิตพอเพียงของแท้แน่นอน 5555555

ตอนพี่ลีบอกว่าตอนต้มกะทิ ไม่ต้องให้แตกมัน...ยังถามว่าดูยังไงแตกมันไม่แตกมัน ดูเป็นแต่ช้างตกมัน 5555555  พี่ลีก็เลยบอกว่างั้นต้มให้พอเดือดแล้วก็แล้วกัน แล้วก็เททุกอย่างลงไป ...จบ

โอ้โหเฮะ ง่ายปานนี้เชียวเหรอคะพี่ลี! 55555555 ถูกโฉลกน่าดู แล้วปรุงรสด้วยอะไรบ้างคะ? พี่ลีบอกว่าไม่ต้องปรุงรสเลย รสหวานจะออกมาจากหอมแดงและไข่ รสมันมาจากกะทิ และหมู รสเค็มและเปรี้ยวมาจากเต้าหูยี้ และรสเผ็ดมาจากพริก

แต่คงเป็นเพราะฉันไม่ได้ใช้เต้าหู้ยี้ แต่ใช้เต้าเจี้ยวที่ล้างจนความเค็มแทบจะหายไปหมด ฉันเลยทดแทนด้วยเกลือเล็กน้อย และไม่มีความเปรี้ยวเลย...ทำไงดีล่ะ วิ่งลงไปชั้นล่าง (จากชั้น 4) ได้ออกกำลังกายแต่เช้าเลย 555555 ลูกน้องใจดี ขับมอเตอร์ไซด์ไปเอามะขามเปียกจากบ้านมาให้ แล้วความหวานจากหอมแดง...เพราะใส่น้อยไปหน่อย เลยต้องทดแทนด้วยน้ำตาลปี๊บ+น้ำตาลทรายเล็กน้อย  พอชิมแล้ว...อยากให้ถึงกลางวันเร็ว ๆ จัง เพราะอร่อยมาก 555555

หลน เป็นน้ำพริกที่ใช้ของเหลือในครัว...พี่ลีบอกค่ะ มีอะไรเหลือ ๆ ในครัวใส่ได้หมด ลองทำกันดูนะคะ แล้วจะพบว่าอาหารอร่อย ๆ ที่ทำง่าย ๆ ไว้จิ้มผักแอกอนิกส์กิน เป็นอาหารที่ง่าย แต่คุณค่าโภชนาการสูงทีเดียว.

วันพฤหัสบดีที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

My WWA heartthrobs

เยอะแยะบานตะไท...
วันก่อนคุยเมลกับพี่เจน ขออนุญาตเชิญแขกไปกินข้าวแช่เพิ่ม 555555 ไม่ได้หลากจำเล้ยยัยอ่อง... แต่ก็ขอชวนเพิ่มแค่ 2 คนเองค่ะ ไม่ได้เยอะแยะมากมายอะไรซักหน่อย คือพี่ tippy และพี่ตุ้ม พี่เจนตอบกลับมาว่า P’Tum is your heartthrob, she must come. อ่านแล้วก็หัวเราะเลย ด้วยความทะเล้นไม่รู้จบเลยตอบกลับไปว่า ถ้าพี่เจนให้อ่องชวน heartthrobs ของอ่องได้ทั้งหมด...ร้านจะมีที่นั่งพอหรือเปล่าคะ? 5555555
เปิดดิกมา..Heartthrob แปลว่า การเต้นของหัวใจ คำ ๆ นี้จึงถูกนำมาใช้เรียกบุคคลที่ทำให้หัวใจเราเต้นทร่อบ ๆ สิ่งที่ฉันตอบพี่เจนไปไม่ได้เป็นการเว่อร์แต่ประการใด เพราะมีวัฒเนี่ยนหลายคนที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงด้วยความปรีดาที่ได้พบหน้า นานมาแล้ว..ฉันเคยเฝ้ามองห่าง ๆ พร้อมกับเสียงทร่อบ ๆ อยู่เงียบ ๆ  แต่วันนี้หาได้เป็นเช่นนั้นแล้วไม่  เพราะฉันตัดสินใจที่จะก้าวเข้าไปทักทายทุก ๆ การเต้นของหัวใจ 55555555
ที่จริงแล้วปีนี้ฉันตั้งใจจะไม่ไปงาน Pride&Prime + Homecoming แต่พี่เจนของพวกเราได้รางวัลศิษย์เกียรติยศ จะไม่ไปแสดงความยินดีก็กระไรอยู่ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเหมือน homecoming ปีที่แล้ว ที่ได้มีส่วนในช่วยเตรียมงานด้วย เลยอินเต็มที่ 
อีกประการ ยังรู้สึกเหนื่อยจากการเดินทางไปเยี่ยมนางฟ้าที่ศรีราชาเมื่อวันก่อนที่สิบกว่าชีวิตอัดเป็นปลากระป๋องในรถตู้ 1 คัน ซึ่งเป็นเพราะฉันเองแหละ พี่เจนแจ้งให้คณะเดินทางรู้ตั้งแต่ตอนเริ่มออกเดินทางว่าที่ต้องรวมทุกคนเข้าไว้ในรถ 1 คันเป็นเพราะฉันบอกพี่เจนว่าถ้าแยกรถ 2 คัน ฉันตัดสินใจไม่ถูกว่าจะไปรถคันไหน 5555555 ดีไม่โดนพี่ ๆ และเพื่อน ๆ รุม โทษฐานที่ทำให้หลายคนปวดเมื่อยเพราะนั่งไม่สบาย
ก็ตั้งใจไว้ว่าจะอยู่โรงเรียนแป๊บนึง แล้วก็กลับ
ฉันไปถึงบ้านแก้วแต่เช้า เลยได้ช่วยห่อกล่องแห่งรักที่จะให้พี่เจน แต่...มันจะม่วงไปไหนเนี่ยะ 555555555 ยังดีที่ของขวัญไม่ได้สีม่วงไปด้วย เพราะกล่อง โบว์ ตระกร้า และดอกไม้...ม่วงตั้งแต่กระแสเลือดออกมาถึงลมหายใจเลยทีเดียว ฉันคงไม่บอกใครละว่าฉันชอบสีอะไร แก้วถามฉันว่า...พี่เจนชอบสีม่วงจริง ๆ หรือเปล่า?  ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะ รู้แต่ว่าถ้าเป็นฉัน...ตอนนี้คงเริ่มเบื่อสีม่วงแล้ว 5555555 (แต่ตอนลงทะเบียนเขาให้จับฉลากสีริบบิ้น ดันได้สีม่วง โอ๊..มาย...ก้อดดด)
เราสองคนไปถึงโรงเรียนประมาณ 9 โมง ครูวรรณดีทักฉันว่า...โอ้โห นี่ถ้ากระโปรงยาวนะ   แหม่มโคลชัด ๆ 555555 ก็เพราะฉันใส่กระโปรงและหมวกที่พี่เจนให้มาน่ะค่ะ แต่พอเดินไปเจอเอ็ม เขาก็ขอร้องให้ฉันอยู่ร่วมสนุกโฮมคัมมิ่งด้วย ถึงกับจ่ายค่าลงทะเบียนให้ ก็เลยต้องเปลี่ยนชุดเป็นกางเกงเลสีชมพูที่มีรุ่นพี่คนหนึ่งมาปรารภกับฉันว่า...ทำไมไม่เป็นสีแดง? เพราะโรงเรียนขาว-แดง ไม่ใช่ขาว-ชมพู
เจอพี่หนูหลานป้าจี พี่หนูถามฉันว่าทำไมป้าจีไม่มา? แล้วก็แซว ๆ ว่าต้องให้อ่องไปรับ ป้าจีถึงมา ฉันเลยบอกพี่หนูว่า งั้นพี่โทรไปเลยค่ะ ถ้าป้าจีจะมาจริง ๆ เดี๋ยวอ่องไปรับถึงบ้านเลย พี่หนูร้อง..ม่ายล่ะ เดี๋ยวได้โดนป้าจีดุเอาซิ ซ่านัก...555555 ที่จริงฉันได้ชวนป้าจีไว้เหมือนกัน แต่ป้าจียังเพลีย ๆ แล้ววันนี้จะมีหมอมานวดด้วยค่ะ เลยมาไม่ได้ คิดถึงป้าจีเหมือนกัน ไม่ได้เจอนานแล้ว งานหน้าต้องอ้อนป้าจีมาให้ได้
เห็นท่านผู้หญิงเดินทางมาถึง มีคนไปมะรุมมะตุ้มต้อนรับเช่นเคย ฉันก็เข้าไปช่วยจูงด้วย ตอนที่ท่านนั่งเรียบร้อยแล้ว ท่านก็ถามฉันว่า..ของนี่จะไว้ไหนดี? (เป็นผ้าขนหนูที่สวว.มอบให้ค่ะ) ปรารภว่าเขาจะให้นั่งตรงนี้ตลอดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ฉันก็เลยบอกท่านไปว่า...ท่านก็บอกเขาซิคะว่าอยากนั่งตรงนี้ไม่อยากลุกไปไหน ท่านผู้หญิงหัวเราะ...แต่ฉันก็ตั้งใจไว้ว่าขากลับจะมาช่วยจูงท่านไปส่ง จะไม่ลืมดูว่าท่านหยิบผ้าขนหนูนี้ไปด้วย... ปลื้มใจมากที่ท่านจำได้ว่าฉันเขียนบทความในวารสาร และชมมาว่าฉันเขียนได้สนุก ถ้าเขียนอีกขอให้บอก ท่านจะได้อ่าน...หัวใจพอง ตัวลอยเลยค่ะงานนี้ ปลื้มที่เราก็แค่คนตัวเล็ก ๆ ไม่มีชื่อเสียงอะไร แต่ผู้ใหญ่ให้ความเมตตาเอ็นดู จดจำเราได้ ไม่เพียงแค่ท่านผู้หญิง พี่หมอปิยะรัตน์ก็ยิ้มทักทายจำได้เหมือนกัน ทั้งนี้ทั้งนั้น ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ประทานพี่เจนมาให้ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่เจน ป่านนี้ฉันก็ยังได้แต่มองผู้อาวุโสอยู่ห่าง ๆ หาได้กล้าเข้าไปพูดคุยด้วยไม่
ดีใจมาก ๆ ที่เห็นพี่อ้น วิ่งรี่เข้าไปทัก แล้วทวงถามว่าทำไมพี่ไม่มางานคอนเสิร์ตดอกไม้แห่งสยาม หลังจากโฮมคัมมิ่งครั้งก่อน เราเขียนจดหมายคุยกันบ้าง เลยทำให้ฉันคุ้นเคยกับพี่หัวโต๊ะตัวเองมากขึ้น วันนี้พี่อ้นเอากล้องมาถ่ายรูปด้วย ตอนอยู่ใกล้ ๆ พี่อ้น มีคนถามว่าทำไมฉัน 2 รุ่น (ดูจากป้ายชื่อ) ฉันนึกสนุกตอบไปว่า...เพราะพี่หัวโต๊ะดูแลไม่ดี น้องเลยสอบตกซ้ำชั้น พี่อ้นอึ้งไปเลย เอ้อ...น้องจ๋า สับสนอะไรหรือเปล่า? พี่หัวโต๊ะนะจ๊ะไม่ใช่ครูประจำชั้น ฉันแอบรักพี่อ้นมานานแล้ว แต่ตอนนี้เพิ่งกล้าที่จะใกล้ชิด เลยเข้าไปทักพี่เขาเรื่อย ๆ เป็นระยะ ๆ ตลอดงาน  ตอนที่พี่อ้นไปตักข้าว แล้วบอกว่าเทโพหมด ยังวิ่งหาเทโพให้พี่อ้นเลยค่ะ แต่หาไม่ได้เพราะหมดจริง ๆ นี่ถ้าพี่อ้นรอได้ ก็จะบุกครัวไปขอร้องแม่ครัวให้ทำมาให้เลย 555555 ได้ยินเสียงพี่เก็จแว่วมาว่า wer 5555555  
หลังจากพี่เจนได้รับรางวัลแล้ว พวกเราสุโค่ยก็รวมพล อลหม่านเล็กน้อยเนื่องจากสุโค่ยหลายคนมีหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติ แต่ก็ทำได้ เรารวมตัวกันมอบของขวัญและดอกไม้แสดงความยินดีกับพี่สาวที่เคารพรักยิ่งของพวกเรา  พี่เจนมีความสุขมากจนร้องไห้ออกมา ทำเอาหลายคนน้ำตาซึมตามไปด้วย เราพี่น้องแลกกอดซึ่งกันและกัน มาถึงพี่เก็จ ฉันบอกพี่เก็จว่าขอกอดหน่อย...พี่เก็จบอก “ไม่ร้องไห้นะ” 5555555 พี่เก็จทำให้ฉันหัวเราะได้ตลอดซิน่า แล้วจะไม่รักพี่เก็จได้ไง ที่จริงเวลาฉันมีความสุข ฉันมักหัวเราะค่ะ ยิ่งสุขมากก็ยิ่งหัวเราะมาก ฉันขอให้พี่เจนเปิดของขวัญ ที่ให้เปิดเพราะสุโค่ยทั้งแก๊งจะได้ร่วมชมด้วย เนื่องจากยังไม่มีใครเห็น “กล่องแห่งรัก”เลยนอกจากฉันกับแก้ว  เป็นของขวัญและการ์ดที่ภูมิใจนำเสนอ 555555 พี่เจนเคยพูดไว้ว่าอะไรที่ฉันทำเองมักจะดีที่สุด สวยที่สุดเสมอ...ประมาณว่าไม่เคยเห็นใครบ้าผลงานตัวเองเท่านี้มาก่อนเลย 555555555 แถมเป็นคนที่ไม่ชอบ “แก้งาน” อะไรก็ตามแต่ถ้าทำออกมาแล้ว สู่สาธารณะแล้ว เป็นอันสิ้นสุด ที่จะมาให้ฉันแก้นั่นปรับนี่..นพพรทำไม่ได้ ถ้าใครอยากปรับอยากแก้ก็ไม่หวงห้ามหรอก แต่มีงอน มีเคืองเล็กน้อย 55555555 อารมณ์ติ๊สท์อย่างรุนแรง
วิ่งวุ่นส่งบรรดาผู้อาวุโสขึ้นรถกลับอยู่ ก็ได้ข่าวว่าป๊ากน็อคซะแล้ว  ถึงว่าป๊ากหายไปไหน ไม่เห็นหน้าเลย ปกติแล้วคุณเธอต้องวิ่งบริการผู้อาวุโสนิ....จึงได้แวะไปเยี่ยมพร้อมพี่เจน ที่จริงตอนแรกฉันว่าจะกลับแล้ว เพราะไม่สะดวกอยู่นาน เนื่องจากวันนั้นของเดือน แต่พอเห็นสภาพเพื่อนเป็นแบบนั้น หลาย ๆ คนก็เป็นห่วงแต่จำเป็นต้องกลับเพราะมีธุระ ฉันเลยบอกว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวจะอยู่เป็นเพื่อนเอง เอ็มชวนให้ไปร่วมกิจกรรมโฮมคัมมิ่ง ฉันก็ขอตัวเพราะไม่มีอารมณ์สนุก แบบว่าไม่เคยเห็นป๊ากน็อคมาก่อน เลยออกจะเป็นห่วง ขอเฝ้าไข้นางฟ้าหน่อยดีกว่า ไม่ใช่มีแค่ฉัน แต่พี่หมอกัลยาก็เฝ้าไข้อยู่ด้วย ฉันยังแซวพี่หมอว่า...พี่หมอเป็นวิสัญญีไม่ใช่เหรอคะ? (แบบว่าป๊ากสลบแล้ว โดยไม่ต้องวางยา) 5555555
ไม่เคยเห็นป๊ากป่วยจนล้มอย่างนี้ ฉันกับพี่หมอก็คุยกันว่าแบบนี้คงปล่อยให้ขับรถกลับเองไม่ได้ พี่หมอให้จันโทรหาสามีป๊ากให้มาเอารถที่วัฒนา ที่จริงผู้จัดการโรงเรียนก็ได้บอกไว้ว่าจะจัดรถไปส่งให้ที่บ้านถ้าป๊ากกลับไม่ไหว แต่ก็น่ะ รถที่ขับมา ป๊ากยืมน้องสาวอู๊ด พรุ่งนี้เขาต้องใช้...คะเนดูแล้วป๊ากคงจะฝืนขับกลับเองแน่ ๆ ติดต่ออู๊ดอยู่ 2-3 รอบก็ได้ความว่าตอนนี้น้องสาวอู๊ดอยู่เอ็มโพเรียม เดี๋ยวจะเข้าวัฒนามารับรถ พวกเราก็เบาใจกันไป แต่ตอนที่เข้าไปดูอาการป๊าก เห็นเขาหลับน้ำตาไหล เลยถามว่าปวดหัวไหม? ป๊ากพยักหน้า ก็เลยเรียกจันเข้ามาป้อนยาให้แล้วบอกให้เขาสบายใจว่าไม่ต้องห่วงอะไรนะ งานเรียบร้อยดี ส่วนรถ..เดี๋ยวน้องของอู๊ดจะมาขับรถให้ นึกว่าจะทำให้เขาสบายใจขึ้น แต่ป๊ากร้องไห้ใหญ่พูดว่าบอกพี่อู๊ดทำไม เดี๋ยวเขาว่าป๊าก แง ๆ ๆ ๆ ฉันแอบตำหนิตัวเอง...ไม่น่าพูดไปเลยตรู L แต่พี่หมอกับฉันและจันก็ช่วยกันปลอบไปหลายคำจนป๊ากสงบลง
เห็นป๊ากหลับไปแล้ว ก็ชวนกันออกมานั่งคุยข้างนอก จันเล่าให้ฟังว่าป๊ากไม่ได้นอนเลยเมื่อคืน นอน ๆ แป๊บ ๆ ลุกมาจัดนั่นจัดนี่ ประสาคนเป็นกังวล มาถึงโรงเรียนก็ยังวิ่งไปทั่ว ยกของหนัก ๆ อีก จึงทำให้ล้มอย่างที่เห็น
เห็นพี่หมอตาโรย ๆ คุยได้ความว่าเมื่อคืนได้นอนแค่ 2-3 ชั่วโมง ฉันก็เลยบอกพี่หมอให้กลับเถอะ เพราะพี่หมอขับรถมาเอง พี่หมอก็ยังเป็นห่วงป๊าก นั่งจนแน่ใจแล้วว่าน้องสาวอู๊ดกำลังจะเข้ามาโรงเรียน จึงได้กลับเพราะคงง่วงเต็มแก่ ฉันขอติดรถไปด้วย แบบว่าไม่อยากปล่อยให้พี่หมอนั่งรถไปคนเดียว รถค่อนข้างติด เลยขอให้พี่หมอร้องเพลงให้ฟัง  อยากฟังเสียงพี่หมอมานานแล้ว 555555 ได้ฟังสมใจวันนี้เอง ดอกไม้แห่งสยาม นั้นงดงามด้วยหัวใจ ฯลฯ ฮู หู่ ฮู้ ฮู~~~
งานโรงเรียนปีนี้ เพื่อน ๆ รุ่น 105 ไม่ได้มากัน  อย่างที่บอกแหละค่ะ รุ่นนี้สามัคคี ถ้ามาก็แห่กันมาชนิดทำลายสถิติ แต่ถ้าไม่มา ก็ไม่โผล่มาให้เสียสถิติอีกเหมือนกัน สงสัยพื้นเพเป็นคนสุพรรณ ยังดีที่ฉันมันคนสองรุ่น เลยมีเพื่อนรุ่น 106 มากันหลายคนอยู่  แต่รุ่นอื่น ๆ ก็มากันหลายคน แม้ว่าจะไม่มากเท่าปีที่แล้ว แต่ไม่ถึงกับโหรงเหรง
แม้ว่าจะไม่ได้เจอกันในรั้วโรงเรียน  เท่าที่เห็นใน facebook พี่ ๆ น้อง ๆ วัฒนาก็ได้พบปะกันตลอดเวลา ชนิดที่ว่าเพื่อนฉันที่ไม่ใช่เด็กวัฒนายังออกปากว่าวัฒนานี่เขาซี้กันจัง โดยเฉพาะฉันตอนนี้โดนเพื่อนจากที่อื่นครหาว่านัดยากนัดเย็น ไหนบอกว่าขี้เกียจออกจากบ้าน เห็นไปนั่นไปนี่กับวัฒนาไม่ได้ขาด ดูรูปจนตาเปียกไปหมดแล้ว 55555555 ก็ทำไงได้ เจอคนอื่นหัวใจมันไม่ทร่อบ ๆ เท่าเจอผองเพื่อนวัฒเนี่ยนนี่นา.






วันพฤหัสบดีที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

กุมภาพันธ์ เดือนแห่งความรัก

วัฒนา...เรือนแห่งความผูกพัน
เพราะว่าสมองเริ่มถึงเวลาปลดประจำการ จึงขอรวบยอดเหตุการณ์สำคัญ ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับมวลมิตรวัฒนาไว้เป็น 1 บันทึก พูดง่าย ๆ ว่าเดือนนี้มีอะไรมั่ง ทุกเรื่องอยู่ในบทความสีชมพูนี้แหละค่ะ ที่จะเล่ามีด้วยกัน 4 เหตุการณ์ค่ะ
เหตุการณ์ที่ 1 เกิด ณ  วันที่ 14 ก.พ. แก๊งสุโค่ยรวมพลเจ๊าะแจ๊ะจอแจจูจุ๊บกันที่ออฟฟิศพี่เจน
วันแห่งความรัก...เราควรจะได้เจอหน้าคนที่เรารัก และรักเราใช่ไหมคะ? งานนี้ชาว GSG ก็เลยรวมตัวกันเพื่อ give – get & share love กัน....สีชมพูแจ๋นเชียวใช่ไหมคะบทความนี้ 55555 นี่แค่เริ่มต้นนะเนี่ยะ อิอิ  ทีแรกก็คิดว่าจะตรงไปออฟฟิศพี่เจนเลย อยากจะไปนั่งฟังเพลงดอกไม้แห่งสยามผ่านลำโพงคุณภาพ แต่ไหงมาลงที่ไปเจอพี่เก็จก่อนก็ไม่รู้ ไม่รู้จริงเหรอ? 555555 คือจำได้ไม่ค่อยชัดค่ะ พี่เก็จกำลังเห่อดีคูผาด ทำของแจกผองพี่น้องอย่างเมามันส์  ระลึกถึงเวลาเก่า ๆ ที่ฉันเคยคลั่งบาติก แล้วไม่กล้าเรียนรู้เจ้าผาดนี่ กลัวเกิดหลงใหลขึ้นมาจะยุ่ง เพราะไม่มีตังค์ซื้ออุปกรณ์ ก็ได้แต่ดูผ่าน ๆ แต่หัวก็แล่นไปแล้วว่าจะหาทิชชู่ลายสวย ๆ จากไหนมาฝากพี่เก็จได้บ้าง?
พี่เก็จรดน้ำเสร็จในเวลาไม่นาน ด้วยหัวฉีดมหัศจรรย์ยืนที่เดียวฉีดได้ทั้งบ้าน 555555 จริง ๆ นะคะ ถ้าไม่เชื่อก็ลองไปบ้านพี่เก็จตอนพี่เก็จรดน้ำต้นไม้ดู.. เห็นยังมีเวลาก็เลยเล่นเปียโนให้ฟัง เป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ที่ถูกใจมาก แต่เช่นเคย ฉันยังคง
request เพลงชวนหาวนอน พี่เก็จเห็นว่าขืนเล่นต่อไปอีกนาน ๆ คงได้หลับคาเปียโนก่อนไปมีตติ้งแจกจ่ายความรักของแก๊ง เลยตัดสินใจว่า...เราออกเดินทางกันเถอะอ่อง...
เห็นชุดพี่เก็จแล้ว...โห พี่เจนจะไม่รักได้ไง มีทั้งหมวกทั้งกระโปรงที่พี่เจนให้ ถึงจะเป็นเสื้อขาวดำผิดกาละเทศะวาเลนไทน์ พี่เก็จก็แก้ด้วยมีผ้าคลุมไหล่สีชมพู ทั้ง ๆ ที่ร้อนออกจะตาย ถ้าไม่ใช่อยากให้พี่เจนดีใจแล้วอะไร? พ่วงด้วยกำไลสุโค่ยที่แก้วเอามาแจกอีก เลือดสุโค่ยเข้มข้นมากค่ะคุณเก็จวรงค์ สุโค่ยรุ่นบุกเบิกยังยอมแพ้เลย
ไปถึงออฟฟิศ พี่จี๋ควงสามีสุดเลิฟมารออยู่ก่อนแล้วพร้อมพี่นุ้ย มีพี่เจนกำลังง่วนอยู่หน้าเตาเช่นเคย บนโต๊ะมีไก่แจ้..เอ๊ยไก่อบหนังสีน้ำตาลมันวาวน่าฉกกินก่อนเป็นอย่างยิ่ง แต่ต้องข่มใจไว้ไม่มองค่ะ ไม่มอง ...พี่จี๋มอบหัวใจช็อกโกแลตให้คนละเม็ด อร่อยมากกกก อยากเบิ้ลอ่ะ ขอแล้ว พี่จี๋บอกว่าไม่ได้ เดี๋ยวไม่มีแจกคนหลัง ๆ พี่นุ้ยจูงไปดูพายสตอเบอรี่ในตู้เย็น บอกว่าจริง ๆ แยมสีแดงพี่บรรจงให้เป็นรูปหัวใจนะ แต่มันดันละลายก่อนมาถึงนี่ ไม่เป็นไรค่ะพี่นุ้ย ถึงไงอีกไม่นานมันก็ละลายในกระเพาะอยู่ดี และมันอร่อยมากค่ะ พี่นุ้ยทำมาเยอะ เลยได้หิ้วกลับไปกินต่อที่บ้านอีก 1 ถาด
นอกจากไก่อบตัวอ้วนพีแล้ว พี่เจนก็ทำข้าวผัดหนำเลี้ยบที่พี่เก็จบอกว่าอร่อยกว่าอ่องทำอีก แหงล่ะ ...พี่เจนเขาแม่ครัวอาชีพนิ  อ่องมันสมัครเล่น และก็ต้มยำปลาทูที่แสนเปรี้ยวซ่าสะใจต้องซดน้ำต้มยำเปล่า ๆ เบิ้ลอีก 1 ชาม
แก้วมาพร้อมกิมจิ ได้มาเป็นกับข้าวสำรองในตู้เย็นอีกหลายมื้อเลย อร่อยค่ะ บอกแก้วไปว่าทำอีกเมื่อไรเรียกไปด้วย จะไปขโมยสูตรมาออกอากาศซะหน่อย พี่หนิงเอาบราวนี่ที่บรรจงตัดเป็นหัวใจสีน้ำตาล วางเรียงรายเต็มกล่อง พี่พัชกับสุดเลิฟวันนี้มาช้า หิ้ว m&m มาถุงใหญ่ พี่วุฒิใจดีมาก มอบช็อกโกแลตหัวใจของพี่จี๋ให้ เห็นน้ำลายหยดเลยสงสารมั้ง 5555555 จะตะกละไปไหมยัยอ่อง ปิดท้ายรายการด้วยนางเอกศรีราชา มาพร้อมขนมเปี๊ยะรสสตอเบอรี่  พี่ ๆ น้อง ๆ แลกเปลี่ยนขนม-ข้าวของกัน รวมทั้งพี่เจนให้คุ้กกี้รูปหัวใจ จะมีก็แต่ข้าพเจ้า...ขอมอบบันทึกนี้ให้พี่น้องละกันนะคะ แหะ ๆ
ตามเคย กินกันอิ่มหนำสำราญปากและฟัน เสร็จแล้วก็ไปนอนแผ่ผึ่งพุงกัน แต่พี่พัชเอางานวารสารมาให้พี่หนิงกับพี่เก็จช่วยตรวจปรู๊ฟ ช่างเป็นการย่อยอาหารที่น่าสนใจยิ่ง พี่เจนเสนอวาระอันน่าตกใจว่า...ตำแหน่งหัวหน้าแก๊งควรจะหมุนเวียนไปเรื่อย ๆ แบบระบอบประชาธิปไตย .... ม่ายอาววววค่า เสียงมติจนชนชาวสุโค่ยค้านเป็นเอกฉันท์ ให้พี่เจนเป็นหัวหน้าตลอดชีพแหละดีแล้ว เราเป็นประชาธิปไตยแบบสุโค่ย ๆ  นายกเราต้องมีผมสีม่วงเท่านั้น 5555555
วันนี้พี่เจนมีประชุมต้องไปร่วม แต่บอกน้อง ๆ ที่กำลังนอนพุงอืดกันอยู่ว่า ผึ่งพุงต่อได้นะจ๊ะ ตามสบาย พวกเราเลยนอนแผ่เกลือกกลิ้งทั่วฟลอร์อยู่นาน จนพี่หนิงบอกว่าขอนอนก่อนนะ ง่วงจัง ฉันก็ถามขึ้นมาว่า...ทำไมไม่กลับไปนอนที่บ้านกันล่ะคะ? เออ ใช่! ทุกคนเพิ่งรู้ตัว 55555555 แยกย้ายกันกลับบ้านโดยพลัน
เหตุการณ์ย่อย – โฆษณาคั่น 5555555 บทความก็มีโฆษณากับเขาด้วย?
เพราะเมื่อวานพี่เก็จฝากตะกร้าดีคูผาดพร้อมช่อดอกไม้กุหลาบน่ารัก ๆ มาขอบคุณพี่ตุ้มสำหรับบัตรละครดอกไม้แห่งสยาม และวันนี้เผอิญว่ามีงูบุกบ้านพี่ตุ้ม ฉันจึงได้แวะเอาตะกร้าพี่เก็จไปให้ แล้วก็อยู่ดูเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการล่างู ปรากฏว่าเป็นงูเห่าค่ะ ท่าทางจะมีเป็นครอบครัวเลย  ตอนที่อยู่ยังหารังไม่เจอค่ะ แต่ตอนนี้คิดว่าคงจะเรียบร้อยไปแล้ว...มั้ง?????
เหตุการณ์ที่ 2 วันที่ 16 กพ. สามสหาย watch flood ตะลุยบ้านศิลปิน ณ คลองบางหลวง
วันก่อนตั้งใจว่าจะทำ avocado sour cream ไปให้ชาวสุโค่ยได้กินกัน แต่ว่า...ไม่รู้มาก่อนว่าต้องใช้อะโวคาโดสุก ผิดสูตรไปหน่อย คราวนี้เลยไปซื้อลูกนิ่ม ๆ มาทำ อร่อยมากค่ะ เอาไปฝากพี่เก็จโลด เนื่องจากวันนี้มีนัดกับพี่เก็จ พี่ตุ้มวัลลภว่าจะไปบ้านศิลปิน และชุมชนบ้านคลองบางหลวงถิ่นของแม่พลอยแห่งสี่แผ่นดิน พี่เก็จถามว่าทำไมจะไปที่นี่? อ้าว..ไหงคุณพี่ความจำสั้นแข่งกับอ่องซะแล้ว ก็พี่เองไม่ใช่เหรอคะที่บอกว่าอยากไปง่ะ? สงสัยจะนานเนิ่นเกินเมมโมรี่สติ๊กเป็นแน่ เนื่องจากตอนที่พี่เก็จพูดน่ะ ก่อนน้ำท่วมอีกค่ะ นี่ข้ามมาอีกปี..
เราสองคนนั่งรถใต้ดินจากห้วยขวางไปอโศกเปลี่ยนรถไฟฟ้า แล้วไปเปลี่ยนสายที่สยามเพื่อไปกรุงธน พี่เก็จบอกว่าน่าจะเปลี่ยนที่ศาลาแดงนะ พูดช้าไปหน่อยค่ะคุณพี่ ระหว่างทางพี่ตุ้มก็โทรเข้ามาว่าถึงที่นัดหมายแล้ว น้อง ๆ อยู่ไหน? วันนี้พี่ตุ้มทำตัวเป็นชายหนุ่ม มาก่อนหญิงสาว คราวก่อนปล่อยให้สาว ๆ มารอหนุ่ม เจ๊ากันไป...
นั่งรอพี่แดงอยู่พักใหญ่ ติดต่อก็ไม่ได้ เลยตัดสินใจนั่ง taxi ไปกันเอง ตอนแรกที่ไปถึงชุมชนคลองบางหลวง ฉันผิดหวังนิดหน่อย ความที่เคยไปตลาดน้ำ และชุมชนริมคลองมาหลายที่หลายแห่ง ที่นี่เล็กมากค่ะ และมีร้านค้าน้อยมาก ๆ จุดขายของที่นี่คงเป็น “หุ่นละครโรงเล็ก”ที่เล่นที่บ้านศิลปิน ซึ่งมีนักท่องเที่ยวเดินทางมาดูไม่น้อย ทั้งยังมีเรือหางยาวพานักท่องเที่ยวโฉบผ่านไม่ขาดสาย เรียกว่าทุก ๆ 10 นาทีก็ว่าได้ค่ะ
ถึงจะเป็นชุมชนเล็ก ๆ แต่ก็สะอาดสะอ้าน ไร้ฝุ่น และยุง ไม่น่าเชื่อว่าอยู่ติดน้ำแต่ไม่มียุงเนอะคะ คงเป็นเพราะมีปลาสวายนักเขมือบทุกอย่างที่ขวางปาก ทีแรกไม่รู้หรอกค่ะว่ามีฝูงปลาสวาย ระหว่างนั่ง ๆ นอน ๆ เล่น พี่เก็จเห็นเขาขายอาหารปลา ก็เลยซื้อมาให้อาหารปลาแก้เซ็งหน่อย อุตส่าห์เบิกตังค์มาเตรียมช็อปกระหน่ำ ดันมีอยู่ร้านเดียว แถมไม่มีของถูกใจให้เสียเงิน อย่ากระนั้นเลย เลี้ยงปลาดีกว่า ได้อาหารมาก็นั่งเนือย ๆ โปรยอาหารเม็ดลงไป
พรึ่บ! ฝูงปลาโผล่ขึ้นมามะรุมมะตุ้มอาหารซะพี่เก็จร้องว้ายตกใจ 5555555 ดีที่มันไม่ใช่พันธุ์กระโดด มิฉะนั้นพี่เก็จอาจจะกระโดดตามปลาด้วย แค่นี้ก็สะดุ้งโหยงเกือบลอยแล้ว สีหน้าปรับเปลี่ยนโหมดจากเนือย ๆ ง่วง ๆ เป็นสดใสขึ้นทันที อีตอนแรกที่มาถึง พี่เก็จคงเบื่อถึงกับไปนอนเลยล่ะค่ะ บอกว่าเย็นสบายดี แต่นอนไม่หลับเพราะเรือหางยาวที่วิ่งผ่านทุก ๆ 10 นาทีนี่แหละ ฉันเห็นพี่เก็จเริ่มสดใสขึ้นหลังจากให้อาหารปลา เลยชวนพี่ไปถ่ายกับหุ่นริมน้ำ มีหุ่นตัวนึง สีแดงก่ำ นั่งทอดอารมณ์ทะมึน ๆ อยู่ริมท่า ฉันบอกให้พี่เก็จไปนั่งคู่ พี่เก็จบอกไม่เอาง่ะ  ขอนั่งรักษาระยะห่างได้ป่ะ กลัว...55555555
ข้างพี่ตุ้มก็เที่ยวคุยกับคนนั้นคนนี้ไป ถ่ายรูปบรรยากาศไป ผิดกับฉันที่ถ่ายแต่รูปพี่เก็จ 555555 จนได้เวลาเที่ยงก็เดินไปกินข้าว แถวนั้นมีร้านเดียวมั้งคะ คนเต็มร้านเลย ก๋วยจั๊บก็อร่อยดีค่ะ ตามด้วยข้าวเหนียวหน้าสังขยาและปลาป่น พี่เก็จเบิ้ล 2 ชุด ส่วนพี่ตุ้มสั่งข้าวเหนียวมะม่วง...แง้ว ไม่รู้ว่ามีข้าวเหนียวมะม่วงอ่ะ พี่ ๆ บอก..ก็สั่งดิ  ไม่มีกระเพาะใส่ อิ่มแล้วอ่ะ
เราเลือกที่นั่งริมน้ำ ระหว่างนี้ก็มีเรือพานักท่องเที่ยวผ่านมาตลอดเวลา เราสามคนโบกมือ แต่ไม่ได้ถือธง ต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองกันเป็นที่หนุกหนาน ตอนนี้อิ่มท้องแล้ว ก็เดินกลับไปที่บ้านศิลปินรอดูการแสดงค่ะ ฉันชวนพี่เก็จไปถ่ายรูปกับหุ่นเชิด พี่เก็จเริ่ดมาก จับหุ่นปุ๊บ ยกขาขึ้นปั๊บ...เอ้า—เชิด... สงสัยอดีตชาติกาลเคยเป็นนักโขนมาก่อน
เสร็จแล้วก็มานั่งรอต่อ ไม่มีอะไรทำฉันเลยชวนพี่เก็จร้องเพลงซะเลย ทีแรกพี่เก็จปฏิเสธ บอกว่าคนเยอะ แต่ทนลูกตื้อไม่ได้ ร้องซะหน่อยก็ได้ ดีกว่าอยู่เปล่า ๆ มานั่งใกล้ ๆ  เปิดหูฟังดัง ๆ ล่ะจะได้ได้ยิน มิวสิคขึ้น...5555555 เว่อร์นิดหน่อยพอเป็นกระสาย ทายดิ๊เพลงอะไรเอ่ย?..
~~ดอกไม้ที่แสนสวยงาม...~~ โอ้วเย่...คนบางคนยังอินกับ musical ไม่เลิก พี่เก็จร้องแบบจำเนื้อได้บ้างไม่ได้บ้าง เพราะนักร้องเขาซ้อมกันแค่ท่อนฮุค ฉันต้องคอยป้อนเนื้อเพลงให้ ก็จำได้มั่งไม่ได้มั่งพอกัน 5555555 ฉันเห็นฝรั่งที่นั่งใกล้ ๆ สนใจฟังด้วย แต่พี่เก็จไม่รู้เพราะหลับตาร้องเพลง 5555555 เลย request เพลงสากล พี่เก็จก็จัดให้ค่ะ หลวมตัวร้องไปแล้วก็เอาให้สุด ๆ เลย ~~such a feeling coming over me~~ ทีนี้เลยขยายวงเลย ฝรั่งร่วมร้องด้วยค่ะ งานนี้เรียกว่าดนตรีกระชับมิตร ได้ฟังเพลง close to you จากฝรั่งหญิง และ oh holy night จากฝรั่งชาย มีพี่เก็จเป็นเสียงประสาน 5555555 ตอนนี้คนเริ่มเต็มบ้านแล้ว ไม่ได้เข้ามาฟังเพลงหรอกค่ะ ใกล้เวลาแสดงหุ่นเชิดแล้วต่างหาก
เวลาผ่านไป ได้รับความรู้พอสังเขปเกี่ยวกับบ้าน เจดีย์และหุ่นเชิด เพลิดเพลินกับละครหุ่นเชิดตอนหนุมานตามล่านางเบญจกายที่จำแลงเป็นนางสีดา เสียงปรบมือ และรอยยิ้มของทุกคนคงเป็นคำตอบที่ดีถึงความสำเร็จของคณะหุ่นละครโรงเล็ก แต่ความที่เขาพูดแต่ภาษาไทย พี่เก็จก็เลยทำหน้าที่คนไทยเจ้าบ้านที่น่ารัก ทำการพากษ์ให้ฝรั่งเพื่อนใหม่ฟัง พี่ตุ้มช่วยถ่ายรูปกับหุ่นให้หลายรูปทีเดียว ขอบคุณนะคะตากล้อง
ขากลับพี่ตุ้มชวนไปวัดต่อ แต่เราสองคนไม่ถนัดเที่ยววัด เลยขอแยกกันตรงนี้ค่ะ ขากลับตอนลงสะพาน สะพานข้ามคลองขนาด 2 คนสวนเขาแบ่งเป็นเลนสำหรับมอเตอร์ไซด์ และบันไดสำหรับคนเดิน พี่เก็จนึกสนุก อยากเดินลงทางดิ่งเลนมอเตอร์ไซด์ด้วย บอกให้ฉันเดินลงบันไดตีคู่ แล้วจับมือฉันเดินแกมวิ่งลงสะพานชัน ๆ ลงไป ทดสอบความแข็งแรงของขาเหรอคะพี่เก็จ?
เหตุการณ์ที่ 3 ขอยื้มชื่อจากพี่เมตตาหน่อยนะคะ ...Blu-O โบวล์กลิ้ง 18 กพ.
เห็นได้ว่าอาทิตย์นี้ออกจากบ้านเกือบทุกวัน อยู่บ้านพักผ่อนแค่วันศุกร์วันเดียวเท่านั้นเอง ที่จริงพอรู้ว่าพี่เก็จจะไม่ไป แถมป๊ากก็บอกไปเองได้ไหม? ก็งอแงละ ทำท่าจะไม่ไป ป๊ากเลยถอนหายใจเฮือก ๆ ไปรับก็ได้ฟระ 5555555 แถมมาซะสายเชียว รถก็ติด ทำให้ไปไม่ทันเจอพี่เจน คนอื่น ๆ เขาก็เล่นกันจะจบเกมอยู่แล้ว เหลือทีมนางเอกโผล่มาเป็นทีมสุดท้าย โดดเด่นแต่ไกลแบบว่ามาโยนโบว์ลแต่ดันใส่หมวกปีกบานมาอย่างเก๋ไก๋ ถ้าไม่เกรงใจคงมีคนอยากเข้ามาถามว่ามาผิดงานป่ะจ๊ะ เท่านั้นยังไม่พอ คุณแก้วเอากางเกงชาวนามาให้ใส่อีก โอ๊ว... ดูรูปแล้วนึกสรรเสริญตัวเองอยู่ครันว่าช่างกล้าบ้าบิ่นจริง ๆ 5555555 แต่ก็น่ะ blu-o มีแสงอึมครึมสีฟ้า คงไม่มีใครสังเกตสนใจใครเท่าไร
หลังจากทักทายพี่ ๆ ที่รู้จัก อาทิพี่โอ๊ะพี่เอ๊ะ พี่หน่อยพี่แดงพี่ป้อม ตอนนี้ขำพี่ป้อมมาก เพราะฉันดีใจที่เจอพี่หน่อยออกหน้าออกตาไปหน่อย วิ่งไปกอดพี่หน่อย แล้วบอกว่าดีใจจังงั้นงี้ พี่ป้อมเลยประท้วงว่า..ดีใจแค่เจอพี่หน่อยเหรอ แล้วพี่ล่ะ? 5555555 พี่หนิงและผองเพื่อนรุ่น 100 พี่อะไรต่อมิอะไรอีกเพียบแล้ว ก็เริ่มตั้งหน้าตั้งตาล้างท่อกันอย่างขะมักเขม้น คนที่ล้างท่อสะอาดที่สุดในทีมคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากฉันเอง ว่าว่าง ๆ จะไปช่วยกทม ลอกท่อซะหน่อย แต่ก็มีดีนะเออ ทำ 3 strikes ติดกันได้ด้วย วิธีนับคะแนนไม่เหมือนโบวลิ่งที่คุ้นเคย โยนทีเดียว ถ้าขวดล้มจำนวนคู่เป็น strike หมด เหมือนง่าย แต่ก็ไม่ง่ายเท่าไร ก็ยังดีกว่าให้โยนหมดพิน ซึ่งคงไม่มีทางทำสไตรค์ได้แน่ ๆ เพราะเป็นทีมที่มาถึงสาย เลยเล่นได้แค่ 2 เกมก็หมดเวลา ไม่ครบเซ็ทค่ะ แต่คะแนนก็ไม่ขี้เหร่ ในทีมมีป๊ากทำคะแนนดี แก้วตามมา แล้วทิ้งแบบไม่เห็นฝุ่นคือฉัน ที่ว่าทิ้งคือทิ้งท้ายนะคะ
มีเหตุการณ์อันน่าตื่นเต้นเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ คือฉันหาพี่ตุ้ย 101 ไม่เจอค่ะ เนื่องจากตอนเช้ามาพี่ตุ้ยบอกใน fb ว่าจะทำบราวนี่มา ฉันก็เลยอยากกิน (อ้อที่หาเพราะอยากกินบราวนี่นี่เอง) เลยได้รับข่าวที่น่าตกใจว่าพี่ตุ้ยลื่นล้มแขนหัก ไปรพ.แล้ว พี่เมตตาถ่ายรูปหลังจากเหตุการณ์ได้ทัน เอารูปให้ดูแล้วเล่าว่าพี่หมอพรทิพย์วิ่งเข้าไปดูอาการรวดเร็วมาก ในขณะที่คนอื่น ๆ มัวตกตะลึง ส่วนพี่เมตตามัวถ่ายรูปเก็บเหตุการณ์ สงสัยเคยเป็นนักข่าว พี่ตุ้ยยังบอกเลยว่า take every shot 5555555 หลังจากตรวจอาการคร่าว ๆ ก็คาดว่าแขนน่าจะหัก จึงนำส่งรพ.จุฬา พี่โอ๊ะเล่าในเมลว่าทีแรกคุณพ่อพี่โอ๊ะก็เล่นด้วย พอเห็นพี่ตุ้ยล้มเลยหยุดเล่นทันที
มิน่าตอนที่ฉันทำเล่น ๆ แล้วเหมือนจะลื่น แต่ก็แค่ไถลนิดหน่อยไม่ถึงกับล้ม พี่เอ๊ะหน้าตื่นเลย แบบว่าคงเพิ่งผ่านเหตุการณ์มาหมาด ๆ ไม่อยากเห็นอีกรอบสอง
ผลการแข่งขัน พวกเราได้รางวัลกับเขาด้วย 55555555 ไม่ใช่รางวัลบู้บี้หรอกค่ะ เพราะป๊ากตั้งใจเล่นเกินไป ทีมเลยคะแนนไม่น่าเกลียด แต่ที่ได้รางวัลคือชุดทีมดีเด่นค่ะ เพราะหมวกสุโค่ยแท้ ๆ ฉันว่านะกรรมการเขาคงให้เพราะความใจถึงของ 3 สาวมากกว่า 555555 ตอนนี้เริ่มหิวข้าวแล้ว แต่เขาก็จะประกาศรางวัล จะถ่ายรูปหมู่กัน ฉันแว่บไปกินก่อน แบบว่าหิวอ่ะ ทันกลับมาถ่ายรูปหมู่บ้างนิดหน่อย
สักพักพี่ตุ้ยก็กลับมาค่ะ พร้อมกับแขนที่เข้าเฝือก ดีที่เป็นข้างซ้าย ยังพอทำกิจกรรมได้หลายอย่างยกเว้นทำฟัน งานนี้คนไข้ช่วง 6 อาทิตย์นี้จะทำไงเนี่ยะ พี่ตุ้ยเอาฟิล์มให้ดู ขำอ่ะ..ในฟิล์มมีทำมือโอเคด้วย ทั้ง ๆ ที่ไม่โอเค พี่ ๆ น้อง ๆ เพื่อน ๆ รุมกันเอาอกเอาใจ แล้วก็อ่านฟิล์มกันเป็นที่หนุกหนานประสาวัฒเนี่ยน
พี่เจนเห็นรูปฉัน แก้ว ป๊ากใน fb ก็สั่งการลงมาทันที...เด็ก ๆ จ๊า วันที่ 31 มีค.มาโยนอีกทีนะจ๊ะ งานนี้พี่เจนเป็นประธานหาทุนสร้างตึกพระอาจวิทยาคม หัวหน้าสั่งก็ต้องไปซิคะ ไม่งั้นจะเรียกแก๊งสุโค่ยได้ยังไงกัน? จริงไหมคะ? จริงจ้ะ ๆ ๆ  55555555 พี่เก็จ...ห้ามขาดนะงานนี้ ไม่โยนก็มาเป็นกองเชียร์ แบบพี่ ๆ รุ่น 100 ที่เหนียวแน่นกันเสมอมา ได้รับรางวัลทีมเชียร์ด้วย เพราะคนเยอะ แถมหลายคนเป็นนักร้องด้วยเลยเสียงดังฟังชัดกว่าทีมอื่น ๆ
โบว์กลิ้งรอบนี้มีวัฒนาหลากรุ่นมากันอย่างคับคั่งกว่าครั้งก่อนค่ะ เสียงดังมาก ๆ ทั้งเสียงของโบว์ลิ่งและเสียงทักทายกันของพี่น้องวัฒนา มีบางคนที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อน – พี่ดอลลี่ เห็นพี่โอ๊ะบอกว่ารุ่น 80 ดูพริ้งมากค่ะ ไม่น่าเชื่อว่ารุ่นเดอะขนาดนั้น พี่หมอนายไม่คิดว่าจะเจอก็เจอ สงสัยมีลางสังหรณ์ว่างานนี้จะเป็นโบว์กลิ้งเลยมา stand by เป็นแพทย์ภาคสนาม
พี่โอ๊ะเล่าว่างานนี้หาเงินให้ครูวรรณดีเพื่อนำไปถวายโบสถ์สำเหร่ได้ถึง 2 แสนกว่า เพราะบางคนที่ไม่ได้มาก็ฝากเงินมาทำบุญหลายคน สิ่งนี้ฉันไม่ค่อยใส่ใจเท่ากับความรักความสามัคคีระหว่างพี่น้องวัฒนาหรอกค่ะ ตอนนี้ได้ข่าวว่าเขาจะเอาสระน้ำมาไว้ที่ศาลาโคล์ที่ทำการของสมาคมศิษย์เก่า โดยจะทำเป็นอาคาร แล้วให้สำนักงานสมาคมไป 1 ห้อง หรือ 1 ชั้นก็ไม่แน่ใจ และมี in door swimming pool แต่พวกเราศิษย์เก่าคัดค้านค่ะ เพราะเกรงว่าจะถูกกลืนหายไปจากพื้นที่โรงเรียนไปไม่รู้เนื้อรู้ตัว ฉันจึงอยากให้พวกเรานอกจากรักกันเองแล้ว เผื่อแผ่ความใส่ใจมาให้โรงเรียนแหล่งกำเนิดสายใยระหว่างพวกเราด้วย เพื่อลูกหลาน และเด็กไทยรุ่นหลัง ๆ จะได้มีที่ถักทอสายใยอันอบอุ่นเปี่ยมคุณภาพนี้ตลอดไป บางคนคงรู้แล้ว แต่หลายคนอาจจะไม่รู้..ว่าความผูกพันระหว่างชาววัฒเนี่ยนเป็นที่จับตามองด้วยความอิจฉาจากโรงเรียนอื่นแค่ไหน ฉันล่ะภูมิใจในความเป็นวัฒนาเป็นที่สุดเลยค่ะ
เหตุการณ์ที่ 4 เกิด ณ วันที่ 22 กพ. วันที่ฉันรู้ว่าตัวเองเลือดจาง แต่แอบดีใจ 55555555 เรื่องของเรื่องคือคืนวันจันทร์พี่ต้อยปาริชาต msg มาชวนไปบริจาคเลือดที่สมิติเวชค่ะ นัดกัน 11 โมง แต่ไหน ๆ ออกจากบ้านแล้ว ก็กวาดธุรกรรมที่ต้องทำให้เสร็จสิ้นทีเดียว เริ่มต้นไปวัฒนาเพื่อซื้อ dvd + cd ดอกไม้แห่งสยามให้เพื่อนที่ไม่สะดวกเดินทางมาเอง รวมทั้งพี่ต้อยด้วย จากนั้นก็ไปเจอพี่ต้อยที่สมิติเวช
ขั้นตอนการบริจาคเลือด ก็กรอกแบบฟอร์ม มีเรื่องขำเล็กน้อย คือมันจะมีคำถามยาวเหยียดประมาณว่าเคยเป็นโรคนั้นนี้ไหม? บลา ๆ ๆ เกือบทุกข้อเราต้องตอบว่าไม่ไง ฉันกับพี่ต้อยก็อ่านลวก ๆ ผ่าน ๆ แล้วกาไม่ๆ  ๆ ๆ หมด 5555555 งานเข้าสองพี่น้องวัฒนาเลย เจ้าหน้าที่ถามว่าข้อนี้...จำไม่ได้ชัดนะคะ แต่คำถามประมาณว่าร่างกายพร้อมที่จะบริจาคเลือกหรือไม่? 555555 แล้วดันตอบว่าไม่ทั้งสองคนเนี่ยะนะ  เป็นแบบสอบถามดักจับคนไม่อ่านแหง ๆ 5555555 ที่สำคัญคือพี่ต้อยน่ะมาครั้งที่ 2 นะคะ หรือครั้งแรกไม่ได้กรอกแบบฟอร์มนี้?
อย่างไรก็ตามก็ไปถึงขั้นตอนการตรวจสอบเลือด ตอนเขาเจาะนิ้วเพื่อตรวจกรุ๊ปเลือด และตรวจสอบคุณภาพของเลือด พี่ต้อยผ่านฉลุย กรุ๊ปเลือดก็เป็นกรุ๊ปที่หายากซะด้วยค่ะ RH+ สำหรับฉันคนดาษดื่นทั่วไป กรุ๊ปเลือดเลยพื้น ๆ สามัญ ๆ O ค่ะ สัญลักษณ์ความรักไม่รู้จบ มาตกม้าตอนเขาหยดเลือดลงในน้ำสีน้ำเงิน...ถ้าเลือดเราพร้อมพลีให้คนอื่น มันก็จะจมและละลายไปกับน้ำนั้น แต่เลือดฉันดันลอยตุ๊บป่อง....เลยต้องตรวจสอบเจ้าเลือดมีปัญหาอีกหน่อย เรื่องของเรื่องคือขาดธาตุเหล็ก เลยทำให้เลือดจางไปหน่อย ต้องเอายาบำรุงเลือดไปกิน 3 เดือน แล้วค่อยมาว่ากันใหม่อีกที ว้า...เสียเที่ยวแฮะ แต่ครั้งหน้าคงได้บริจาคแน่ ๆ เพราะเจ้าหน้าที่บอกให้ฉันกินวันละ 3 เม็ด จากที่ปกติคนอื่นกินกันวันละเม็ด เท่านั้นยังไม่พอ สั่งให้กินไข่แดง ตับ และผักเยอะ ๆ แสดงว่ากาชาดคงอยากได้เลือดฉันมากเลยซินะ
ในเมื่อมาแล้วเลยดูพี่ต้อยหน่อยว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง ฉันเป็นคนที่ไม่กลัวเข็มฉีดยาเท่าไร แค่เกรงใจเล็กน้อย สมัยเด็ก ๆ เวลาเขามาฉีดวัคซีนให้ ฉันจะอยู่หัวแถวเสมอ เคยประสบอุบัติเหตุไม้เจาะเท้าเป็นรูโหว่ ก็ยังนั่งดูหมอเขาเย็บได้ แต่ยอมรับเลยว่าอีตอนแรกที่เห็นเข็มสำหรับดูดเลือด..ตกใจและหวั่นใจ...โอ้ว..นั่นมันเข็มฉีดยาหรือท่อน้ำประปาคะ?  แบบว่ามันจะอ้วนไปไหมคะนั่น? เข้าใจว่าเพื่อเลือดจะได้ไหลคล่อง ๆ ใช้เวลาน้อย ๆ แต่มันจะหวาดเสียวตอนเจาะน่ะซิคะ พี่น้องเพื่อนพี่ต้อยเม้นใน fb ว่าโดนครั้งแรกเห็นดาวเลย ชักเครียด 555555 ดีที่ได้กลับมาทำใจก่อน เวลาทำใจตั้งสามเดือน ตอนนี้ผ่านไปแล้วสามวัน หัวใจยังตึกตักอยู่เลย
พี่ต้อยบอกว่าเจ็บเหมือนกันตอนที่โดนท่อประปาทิ่มเข้าเส้นเลือดแต่พยายามนึกถึงคนที่เขาจะได้ประโยชน์จากเลือดถุงนี้แล้ว ก็ทำให้ผ่อนคลายลง มีใจเป็นบุญเป็นกุศลอย่างนี้เลยพี่ต้อย แต่ฉันนี่ซิ 5555555 ไม่ได้อารีขนาดนั้น เปรียบท่อประปาอาจจะเว่อร์เกินไปหน่อย เอาเป็นว่าถ้าเข็มฉีดยาทั่วไปคือหลอดยาคูลท์แล้ว เจ้าเข็มนี่ก็คือหลอดชานมไข่มุก! อยากจะต่อรองขอหลอดกาแฟก็พอ แบบว่าเลือดฉันไม่มีไข่มุกหรอกค่ะ แม้จะชอบกินก็ตาม..
อันที่จริงตอนเล็ก ๆ เคยได้รับการถ่ายเลือดเหมือนกันค่ะ แบบว่าแบเบาะอยู่นะคะ ไม่รู้เจอเข็มแบบไหนเพราะจำความไม่ได้ นานเนิ่นมา 50 ปี 5 เดือน ในเมื่อเราเคยรับเลือดจากผู้อื่น บัดนี้ก็ถึงเวลาเป็นผู้ให้บ้างแล้ว ว่าแล้วก็...ออกไปซื้อไข่ต้มมากินดีกว่า มะรืนนี้ค่อยออกหาตับกิน ..เหอะ ๆ ปี๋ฟ้ามาแล้ว~~
บันทึกนี้ยาวเหยียดซะหน่อยนะคะ เพราะฉันเล่นปรุงเป็นเกาเหลารวมมิตรชามพิเศษ อร่อยหรือเปล่าไม่รู้ รู้แต่ว่าอิ่มยาวอีกไปนาน 5555555 สุขสันต์เดือนแห่งความรักค่ะคุณผู้อ่านทุกท่าน .

วันพฤหัสบดีที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

ดอกไม้แห่งสยาม the great musical ever….

Very good - so good - too good
คิดว่าจะไม่ได้เขียนบล็อกเสียแล้ว หลังจากใช้เวลานานเพื่อปรับลดอุณหภูมิอารมณ์ปิติ และเพิ่มเลเวลสมอง พักหลังนี้รู้สึกโง่ ๆ ไงไม่รู้ – ไม่ใช่คนฉลาด แต่เคยฉลาดกว่านี้ 5555555  ไม่แน่ใจว่าในชีวิตเคยดูละครเพลงหรือเปล่า? สมัยเด็ก ๆ เคยดูอันตราคนีที่พี่อ้อนเล่นที่ธรรมศาสตร์ จำได้อย่างเดียวว่าพี่หัวโต๊ะเราผมยาว และสวย...5555555 เลยไม่แน่ใจว่าอันนั้นเป็นละครพูด หรือว่าเป็นละครเพลงด้วย?...พอพูดถึงพี่อ้อนแล้วนึกได้...ทำไมพี่ไม่มาดูคะ????
ฉันดูดอกไม้แห่งสยามตั้งแต่มันยังเป็นเมล็ดถูกหว่านลงในห้องซ้อมเพลง ได้ฟังดอกไม้ที่แสนสวยงาม...จนร้องท่อนฮุคได้ ตอนนี้ร้องได้ทั้งเพลง แต่อย่าขอให้ร้องให้ฟังนะ ...ไม่มีวันเสียล่ะ 555555 ได้ดูการซ้อมตั้งแต่ตัวละครวัยกระดูกอ่อน(แรง)ยังวิ่งพล่านทั่วศาลาโคล์อย่างมึน ๆ เพราะจำบทได้มั่ง ไม่ได้มั่ง ...ที่พูดนี่คือนักแสดงตัวประกอบที่รักของฉันนะคะ นักแสดงเอกทุกคน...ค่อนข้างแม่นยำ เพราะตั้งใจทุ่มเทแรงใจแรงกายมาอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะแหม่มคิลแพทริก ถึงกับหลอดเสียงป่วย...แต่ก็ไม่ย่อท้อ รอบแรก รอบที่สองผมดำ....รอบสุดท้ายเริ่มขาว แก่เท่าแหม่มโคลทีเดียว 555555
ดูหลายรอบซะขนาดนี้ บางคนอาจจะนึกว่าฉันขึ้นไปเล่นเองได้เลยมั้ง แต่ขอบอกว่าไม่ได้ค่ะ เพราะฟังไม่รู้เรื่องเลย 55555 มารู้เรื่องบ้างเล็กน้อยตอนกลับบ้านดูจาก dvd อีกที แต่ก็ยังมีหลายฉากที่ฟังไม่ออกว่าพูดอะไรกัน กำลังรอบทละครที่พี่จุ๋มรับปากจะส่งมาให้อ่าน...(ทวงออกอากาศซะเลย 55555) จั๊ดง่าวไปหรือเปล่า...ดูเป็นร้อยรอบแต่ไม่รู้เรื่องเนี่ยะนะ ก็ไม่รู้จะว่าไง 5555555 เหมือนดูชาลี แชปปลิ้นแบบไม่มีซับ
แต่การที่ดูแบบใช้ตาอย่างเดียว หูไม่ใช้ก็เลยมีสมาธิจับจ้องการแสดงของนักแสดงทุกคน โดยมากจะโฟกัสที่ชาวนาก่อน 555555 พอชาวนาลงจากเวทีแล้วถึงมีโอกาสให้ความสนใจตัวละครอื่น ๆ  ตอนที่ซ้อมกันที่ศาลาโคล์ น้องที่เล่นเป็นไอด้าตอนเด็ก...ร้องไห้จริงทุกครั้ง ทำเอาฉันทึ่งมาก จะซ้อมฉากนี้กี่รอบ ก็สามารถบีบน้ำตาหยดแหมะ ๆ ได้ทุกนัดไม่มีพลาด ฉันดูน้องร้องไห้หลายวัน..ยังไม่รู้เลยว่าน้องเล่นเป็นใคร 5555555 ก็ดูเอาละกันว่าจั๊ดง่าวขนาดนี้แหละ
การที่ละครได้เลื่อนมาแสดงเดือนมกราเพราะเหตุน้ำท่วมใหญ่ ก็เป็นการดีเหมือนกัน เพราะทำให้หลายคน(ที่ฉันรู้จัก) ได้มีโอกาสตัดสินใจใหม่ นั่นคือก๊วนจิ๊บ...เป็นเพื่อนที่ฉันเพียรพยายามชวนอย่างหนักหน่วงให้มาโรงเรียน เพิ่งจะสำเร็จครั้งนี้ .. ตอนแรกนั้นคุณเธออ้างว่าต้องไปเมกาพอดี ซึ่งก็เป็นความจริง เดินทางก่อนวันแสดงเพียง 1 วัน ยังบอกจิ๊บเลยว่า เลื่อนออกไปอีกหน่อยไมได้เหรอ จิ๊บบอก...จะบ้าเหรอ เค้าจองตั๋ว จองโรงแรม นัดหมายคนทางโน้นหมดแล้ว ...ตอนนั้นเศร้าไปเลย แต่คงเพราะเพื่อนมีบุญจะได้กลับมาโรงเรียนอีกครั้งเพื่อมาดูละครเพลง เลยเกิดเหตุน้ำท่วมใหญ่ ทำให้ละครเพลงเลื่อนออกมาถึง 2 เดือน ตอนนี้เองที่ก๊วนจิ๊บตัดสินใจซื้อบัตรเพิ่ม 5 ใบ
พี่ตุ้มบอกว่าคงไม่ไปดู เพราะอยู่ในช่วงไว้ทุกข์คุณแม่ ฉันก็แอบเซ็งเล็กน้อย พี่ตุ้มถึงกับยกบัตรที่จองไว้ให้ฉันไปให้ใครก็ได้ที่อยากดู  พอดีว่าพี่อู่น้องพี่เก็จยังไม่ได้ซื้อบัตร ฉันเลยเอาบัตรพี่ตุ้มให้ไป แต่ด้วยอารมณ์ประมาณอยากให้พี่สาวได้อั๊พเดตเหตุการณ์ครั้งสำคัญโดยตลอด เวลาที่ฉันไปดูการซ้อมไปถ่ายรูป ก็จะส่งไปให้เรื่อย ๆ ทุกอย่างก็เหมือนสายลม..พัดไปในทะเลทราย แต่แล้ววันซ้อมใหญ่ ฉันได้ไปดูและให้กำลังใจโอ๋ในการรำครั้งแรก หลังจากทิ้งชุดนางรำมาหลายสิบปี ถ่ายรูปโอ๋ไว้หลายท่า เห็นว่าสวยดีเลยส่งให้พี่ตุ้มดูด้วย...it worked very well, indeed!!! พี่ตุ้มตอบเมลมาบัดดลว่าเปลี่ยนใจแล้ว ช่วยหาบัตรให้พี่ 4 ใบ พี่จะพาเพื่อนที่ทำงานไปดูด้วย เยส!!! แทบอยากบินไปเอกมัยเพื่อไปจุ๊บนางรำ 5555555 จริง ๆ แล้วช่วงนี้อารมณ์เริ่มนอยด์เล็กน้อย เพราะสงสารพี่เก็จ ซ้อมดึกทุกคืนจนผ่ายผอม หน้าเหลือนิ้ดเดียว ทั้งยังเป็นห่วงพี่หมอกัลยาว่าจะไหวไหม? กลัวเหนื่อยจนตกบันได ไหนจะป๊ากผู้ขับรถไกลทุกคืน ๆ มาตัวเปล่าก็เหนื่อยจะแย่ ยังต้องจัดน้ำท่าไว้บริการพี่น้องนักแสดงด้วยกันอีก จำนวนเท่าไร...ก็บนเวทีนั่นกี่คนล่ะคะ
พอช่วยขายบัตรได้เพิ่มอีกหน่อย ก็เลยดี๊ด๊าขึ้น...อารมณ์ขึ้นลงเร็วประสาสาวน้อย 5555555
ฉันเพิ่งรู้ในรอบซ้อมใหญ่ว่ามีนักเรียนชายจากวชิราวุธมาร่วมแสดงด้วย เป็นทหารญี่ปุ่นค่ะ วิ่งตึง ๆ โผล่มาจากไหนไม่รู้ 55555555 อารมณ์ประมาณผีหลอก แบบว่าไม่เคยรู้มาก่อนว่าจะมีฉากนี้ด้วย ขลังสุด ๆ ตอนที่แม่ทัพโกโบริ..เอ๊ย มายาโมโต้(รึเปล่า???) ขึ้นไปแผดเสียงกึกก้องกัมปนาทแสดงแสนยานุภาพหลานครูภิญโญเพื่อยึดโรงเรียนเป็นโรงพยาบาลกองทัพญี่ปุ่น
รอบแรกที่ไปดู เป็นรอบนักเรียนแต่มีคณะครูอาวุโสมานั่งดูด้วย แม้ว่าจะดูซ้อมมาหลายร้อยหน แต่ก็เป็นอะไรที่อึ้งทีเดียวกับการแสดงจริงรอบแรก คุณแม่ของแก้วคึกมาก ลุกขึ้นเต้นด้วย ซึ่งในบทไม่มีค่ะ ป๊ากเล่าว่าพี่บุษเครียดไปเลย กลัวคุณแม่หกล้มจะเป็นเรื่องใหญ่ ...เลยบอกไปว่าคุณแม่ออกกำลังกายเรื่อย ท่านต้องรู้ว่าท่านทำอะไรได้แค่ไหน ไม่ต้องห่วงหรอก... ฉันตะลึงตึง ๆ กับฉากแหม่มโคลกลับบ้าน ตอนที่เรือพาแหม่มโคลลาโรงไปนั้น เจ้าพันธุ์ทิพสองต้นข้างเวทีก็สลัดดอกโปรยปรายลงมา...อินเลยค่ะงานนี้ น้ำตาซึมเล็ก ๆ!  พักการแสดง 15 นาที ฉันไปรายงานตัวกับครู ๆ ทั้งหลายพร้อมซาวเสียงฟี้ดแบ็ค ที่จริงไม่ต้องถามก็ได้ค่ะ ครู ๆ หลายท่านตาแดงก่ำ โดยเฉพาะครูปรานี ณ นคร ยังเช็ดน้ำตาที่ไหลพราก ๆ อยู่เลย ได้รับนิ้วโป้งหลายสิบนิ้วมาประเดิม ซาวเสียงจนครูเสริมศรีแซวว่า..เป็นผู้กำกับเหรอ? เปล่าค่ะ หนูเป็นผู้อำนวยการสร้างตะหาก 5555555 น่าน...ไม่รู้ตัวอีก สมควรให้คนเขาหมั่นไส้แล้วยัยอ่อง!
รอบที่สอง รอบผู้ปกครอง รอบนี้ฉันไม่เจอคนรู้จัก และชาวนาทั้งหลายเหมือนจะเกี่ยวข้าวหนักไปหน่อย เลยดูเหนื่อย ๆ เล่นไม่เต็มที่เท่าไร อาจจะอยากเก็บแรงไว้ระดมในวันรุ่งขึ้น...รอบสุดท้าย  พอถึงวันรอบสุดท้าย ฉันตื่นเต้นมาก 555555 เพราะว่าวันนี้จะได้เจอผู้คนที่ฉันรักเพียบในโรงเรียนวัฒนาใน 1 วัน โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีง่าย ๆ นะคะ  แต่เช้ามา..ค้นตู้เสื้อผ้าจะใส่ตัวไหนดี? ทีแรกจะใส่เสื้อยืดดอกไม้แห่งสยามแหละค่ะง่ายดี แต่ว่าเสื้อยืดสองตัวส่งไปซักยังไม่กลับมาเลย ไม่อยากใส่กระโปรง-รองเท้าส้นสูงเพราะคะเนดูแล้ววันนี้ต้องเดินเยอะแน่ ๆ เอาเสื้อเชิร์ตแขนยาวลายดอกไม้เล็ก ๆ ดีกว่า ไม่หลุด concept ดอกไม้แห่งสยาม ที่ใส่แขนยาวจะได้กันยุงค่ะ เพราะยุงชุมมาก ๆ (เอาเข้าจริงคืนนั้น เพื่อน ๆ บอกว่าไม่เห็นยุงเยอะเลย สงสัยยุงมันมึนกลิ่นน้ำยาทากันยุงที่หลาย ๆ  คนคงทากันมา 5555555)
คนเยอะจริง ๆ ค่ะ หาเพื่อนไม่เจอเลยแหละ พี่ตุ้มก็ไม่เห็น อุตส่าห์ไปยืนดักรอตรงทางเข้าแล้วนา เลยได้ช่วยจูงผู้อาวุโสลงจากรถหลายคน เพราะยืนตรงนั้นพอดี ได้พบกลุ่มวัฒนารุ่นพี่ ๆ ที่มากันเยอะ ๆ อาทิรุ่น 96  รุ่น 100 รุ่น 102 และรุ่น 105-106 แต่ก๊วนจิ๊บหายไปไหนล่ะเนี่ยะ ว่าแล้วก็โทรหาดีกว่า...อร๊ายยยย มือถือหาย!!! เสร็จเลยงานนี้ จะได้เจอจิ๊บ ได้เจอพี่ตุ้มไหมนั่น? แว่นตาที่ใส่มาก็ดันกรอบกระจุยตอนเจ้าปอมน้องสาวป๊ากโผเข้ากอด รักมากไปหน่อย..แว่นกระจาย เฮ้อ .... เริ่มเซ็งเล็ก ๆ 55555555
ตอนมานั่งที่ที่นั่ง เจอใครไม่รู้มานั่งในกลุ่ม 105 มาได้ไงเนี่ยะ? พอนั่ง ๆ ไปสักพัก สมองเริ่มรันค่ะ เอ้อใช่!!! บัตรพี่ตุ้มให้พี่อู่ไปนี่นา 5555555 หันขวับไป ...พี่อู่ป่าวคะ พี่อู่ตอบรับ ....แหะ ๆ เพิ่งนึกได้ค่ะสวัสดีค่ะ  ละครเริ่มพอดี เลยไม่ได้คุยกันเลย ถึงได้ก็คุยไม่รู้เรื่องอยู่ดี เพราะไฟดับ หูฉันก็ดับตามไฟไปด้วย
พอละครพักครึ่ง ฉันก็ลุกไปที่ ๆ ที่คิดว่าพี่ตุ้มนั่ง แต่ที่นั่งว่างเปล่า ...สงสัยพี่ตุ้มจะไม่มาซะแล้วมั้ง เฮ้อ เซ็ง ไปหาป้าจีดีกว่า คุยกับป้าจีและพี่หมอปิยรัตน์ได้ 2 คำ มีคนมาทักทายป้าจีหลายคน เลยหลบไปสวัสดีครูวรรณดี และท่านผู้หญิงสุมาลี ตอนนี้ท่านผู้หญิงก็จะไปห้องน้ำพอดี เลยอาสาพาไป เนื่องเพราะได้ยินพี่นุกูลบอกว่าจะพาไป ไอ้เราก็นึก...พี่นุกูลเป็นผู้ชาย...เลยจูงท่านผู้หญิงไป โดยมีพี่นุกูลเดินตามมาเป็นบอดี้การ์ด 555555 ท่านผู้หญิงก็พูดคุยด้วย แต่อย่างที่บอก ไฟไม่มา หูไม่มี ..พอช่วงมีไฟ หูก็มา ตอนนั้นก็คุยกันรู้เรื่องหน่อย
ส่งท่านผู้หญิงกลับมาที่เก้าอี้แล้ว ก็ยังไม่เจอจิ๊บ ไม่เจอพี่ตุ้ม เฮ้อ...วันนี้จะได้เจอไหมเนี่ยะ? แวะไปหาป้าจี เผื่อจะหาอาหารและน้ำท่าให้ได้ พบว่าป้าจีนั่งกินขนมครกอยู่ เลยว่าจะไปซื้อน้ำมาให้แต่ป้าจีไม่เอา เพราะกลัวต้องเข้าห้องน้ำ พอดีพี่หมอกลับไปแล้ว ละครเริ่มเลยทำเนียนนั่งข้างป้าจีไปเลย ทิ้งพี่เจนหน้าตาเฉย 5555555 ดูละครได้ชัด ๆ ตอนนี้เอง ที่นั่งเดิมมีผู้ชายตัวโต ๆ นั่งหน้าค่ะ เลยดูไม่ถนัด พี่เจนคงเซ็ง ฉันอุตส่าห์สละที่นั่ง VIP เพื่อมานั่งกับกิ๊ก แต่โดนกิ๊กหักหลังทิ้งกลางอากาศซะได้ คบเด็กสร้างบ้านซะแล้ว.....

พอละครเลิก โอ้โห ชุลมุนสุด ๆ ป้าจีซื้อกุหลาบมาไว้สำหรับให้นักแสดงด้วย แต่ป้าจีให้คนรอบ ๆ ไปยื่นแทน ฉันก็ได้มาเหมือนกัน เอาไปให้พี่เก็จ 555555 แล้วจากนั้นก็วิ่งหาเพื่อนและพี่ตุ้มต่อ สายตาก็แย่มากค่ะ ไม่เห็นใครเลย เดินไปเดินมาเห็นท่านผู้หญิงจะกลับแล้ว เลยช่วยจูงไปส่งที่รถ อยากจะซาวเสียงท่านอีกคนหลังจากที่ฟังป้าจีชมเปาะมาแล้ว ก็นั่งกับป้าจีตลอดละครครึ่งหลัง
ท่านผู้หญิงก็พูดหลายอย่าง แต่ความที่ทางมันมืด แล้วต้องคอยระวังพื้นตลอดทางเลยฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร 5555555 ตอนที่เดินจูงท่านผู้หญิงออกไป พี่ตุ้มก็เข้ามาสะกิด...เจอพี่ตุ้มแล้ว บอกพี่ตุ้มว่ารอแป๊บนะคะ ไปส่งท่านผู้หญิงก่อน เดินไปได้อีกหน่อย จิ๊บกับป้อมมาสะกิด....นี่ถ้าเพื่อน ๆ ไม่มาสะกิดนี่ ฉันคงไม่เจอใครเลย อารมณ์เบิกบานมากค่ะตอนนั้น ปลื้มที่ละครจบลงอย่างสวยงาม ปลื้มที่จิ๊บป้อมมา ปลื้มที่พี่ตุ้มมา ....ตอนที่ยืนรอรถเป็นเพื่อนท่านผู้หญิงเลยต่อยหอยเป็นพิเศษ แถมยังริอ่านขอกอดท่านทีนึง 5555555 แอบชื่นชมมานานหลายสิบปีแล้ว ประทับใจไหวพริบท่าน คือตอนลาครั้งสุดท้ายก็บอกขอให้ท่านสุขภาพแข็งแรง จะได้มางานโรงเรียนอีก 10 ปี  ท่านตอบกลับมาทันที ..10 ปีน้อยไปค่ะ ขอ 30 ปี โอ้ว...เอาใจไปเลยค่ะ
เดินกลับมาหาพี่ตุ้มไม่เจอซะแล้ว เพื่อน ๆ ก็กลับกันไปแล้ว กำลังคิดว่าสงสัยต้องกลับเองแหง ๆ ก็เจอพี่ตุ้ม ถามพี่ตุ้มว่าทำไมไม่รอตรงที่บอกล่ะคะ พี่ตุ้มบอก...ใครจะไปรอไหว ไปนานเหลือเกิน อ้อนพี่ตุ้มซื้อ cd เพลงให้ด้วย พี่ตุ้มก็ซื้อให้ไม่มีอิดออด ส่วน dvd ซื้อไว้แล้วตั้งแต่แรกมาถึงค่ะ ระหว่างทางกลับบ้านในรถ เปิด cd เพลง พี่ตุ้มร้องตามให้ฟังหลายเพลงเลย ทำให้ช่วงรถติดไม่น่าเบื่อสักนิด
กลับมาถึงบ้านก็ยังอินกับดอกไม้แห่งสยามไม่เลิก เปิด dvd ดูดีกว่า เป็นครั้งแรกที่ได้ concentrate กับภาพรวมของละคร 5555555 ดูแล้วน้ำตาไหลพราก ๆ ปิ๊งเพลงความหวังจนต้องเมลหาพี่น้อยขอเนื้อเพลงมาร้องตาม ประทับใจกับเสียงใส ๆ ของน้องแอ๋มน้องแน้ตในเพลง morning has broken และเพลงออกกำลังกายที่ยังไม่รู้ชื่อ แต่ชอบ... ยังจะเพลงตอนก่อสร้างตึกเรียนอีก สรุป..ชอบทุกเพลง 555555555
ยิ่งมานึกเสียดายแทนเพื่อน ๆ หลายคนที่ไมได้ดู บางคนซื้อบัตรแต่มาดูไม่ได้ อยากจะโฆษณาจริง ๆ ค่ะว่าให้ซื้อ dvd ไปดูกัน แค่ 500 บาท แต่รับรองค่ะว่าจะประทับใจเกิน 500 แถมอีก 200 ค่า cd เพลง 5555555


ถึงเป็นแค่ความหวัง ฉันยังหวังว่า...ตึกเรียนของเราจะกลับมา และอยู่ยืนยาวไปชั่วชีวิตของฉัน ตึกเรียนแห่งนี้เป็นตึกที่ฉันรักมากที่สุดในบรรดาสิ่งก่อสร้างทั้งหมด เพราะเป็นคลังความทรงจำดี ๆ และร้าย ๆ แต่น่าประทับใจมากมาย เป็นที่ซึ่ง...พวกเราหลายคนได้เติบโตขึ้นมาอย่างสวยงามบนดินอันสมบูรณ์ มีเหตุผลอีกล้านแปดที่ฉันอยากให้ตึกเรียนกลับมาเปิดให้ใช้งานได้ดังเดิม...รักเธอนะเจ้าตึกเรียน.