วันพุธที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2554

My Sister who lives a greenie life

with the heart that hugs the world
จากวันก่อนที่ถ่ายรูปพี่เก็จไม่ได้ดังใจ คือสวนองค์ประกอบภาพทุกอย่างสวยอย่างลงตัวแล้ว เว้นแต่ว่านางแบบ...อ้าวอ่อง นางแบบเช้งซะขนาดนี้ยังบอกว่าไม่สวยลงตัวอีกเหรอ? ไปหานางแบบที่อื่นละกัน  เปล่าค่า ไม่ใช่ ๆ นางแบบน่ะถูกใจ แต่มือนางแบบน่ะซิ ช่วยลดสปีดลงได้ไหมคะ แบบว่า แบบว่า...มันไวเกิน กล้องอ่องปัญญาอ่อนพอ ๆ กับเจ้าของอ่ะค่ะ ไม่สามารถจับภาพได้ทัน พี่เก็จถามว่างั้นจะให้พี่ทำยังไง?  ก็ไม่ทำไง พี่ก็ทำตัวไปตามปกติ พออ่องบอกหยุดปุ๊บ พี่ก็ freezed ปั๊บเลยก็พอแล้วค่ะ 5555555 นึกถึงเกมสมัยเด็ก ๆ เลย ไม่รู้ชื่อเกมอะไรที่คนเป็นจะปิดตา แล้วคนอื่น ๆ ก็จะเดิน หรือวิ่งแล้วแต่ พอคนเป็นบอกหยุด ทุกคนต้อง freezed ทันที ใครขยับก็มาเป็นแทน เชื่อว่าเราน่าจะเคยเล่นกันสมัยเด็ก ๆ นะคะ
เป็นอันตกลงตามนี้ แต่ตอนเช้าพี่เก็จต้องออกกำลังกายก่อน ฉันก็นั่งคุยไปดูพี่เก็จไป พี่เก็จบอก นั่งดูเฉย ๆ ทำไมกัน ให้มาออกกำลังกายด้วย วัน ๆ นั่งแต่หน้าคอม อ่ะ...รู้ได้ไงคะพี่เก็จ? ใคร ๆ ก็รู้ย่ะ ออนมาทีไรเห็นเธอออนไลน์ตลอด..ไม่ว่าจะวันไหน เวลาใด ฝนตก ร้อน หนาว ไม่เค้ย ไม่เคยไม่เห็นเธอไม่ออนเลย  แหม...ตอนนี้ไงคะที่อ่องไม่ได้ออน 5555555  อย่างไรก็ตาม ฉันก็ได้ออกกำลังกายยืดเส้นสายกับพี่เก็จด้วย ก็ทำเท่าที่ทำได้ค่ะ ทำทุกท่าอย่างพี่เก็จไม่ไหว พี่เก็จน่ะโยคินีกลับชาติมาเกิด เหลือแต่นอนบนตะปูที่ไม่ได้ทำ
เพราะว่าการถ่ายรูปกลางแจ้ง เวลาที่จะถ่ายรูปได้สวยที่สุดสำหรับมืออาชีพแบบฉันก็คือ...ช่วงบ่ายแก่ ๆ แดดหลบไปสัก 50%  ถ้าแดดจัด ๆ นี่ฉันว่า แสงมันเว่อร์ไป สีจะไม่สวย แต่ถ้าเย็น ๆ ไม่มีแสงเลยก็ไม่มีมิติ แถมเสี่ยงต่อภาพไหว เพราะยายกล้องมือสั่นตามสังขาร
ก็เลยไปกินข้าวเที่ยงที่เยาวราชค่ะ 5555555 ผู้อ่านคงนึก สองคนพี่น้องนี้ว้างว่างนะ กินข้าวทีต้องไปซะไกล ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ เกาลัดหมด เลยจะไปซื้อเกาลัดด้วยน่ะค่ะ แก้ตัวแบบนี้อย่าแก้ดีกว่าไหมอ่อง? 555555 ทำไมเธอจะต้องมีเกาลัดติดบ้านตลอดเวลา? จริง ๆ พี่เก็จก็จะไปทำธุระแถวนั้นด้วยน่ะค่ะ ขอละไว้ไม่บอกนะคะ ทำมีลับลมคมใน เรื่องจะได้น่าสนใจ อิอิ
ครั้งก่อนซื้อข้าวต้มเป็ดกลับไปกินที่บ้าน พี่เก็จบอกไม่อร่อย วันนี้เลยตั้งใจมานั่งกินข้าวต้มเป็ด+กระเพาะหมู  ฉันจากเดิมที่เฉย ๆ ตอนนี้ก็ชักเสพติด อินไปด้วยว่ามันช่างเลิศรส แต่ระหว่างที่เดินไปผ่านร้านข้าวหมูแดง ฉันก็อยากกิน พี่เก็จบอกว่าอ่องกิน พี่นั่งดูได้มะ แล้วเสร็จแล้วพี่ไปกินข้าวต้ม อ่องนั่งดู...อ้าวไหงงั้นล่ะคะพี่เก็จ 55555555 ฉันก็เลยบอกว่าไปกินข้าวต้มกับพี่เก็จดีกว่า  พอกินเสร็จเดินผ่านร้านนี้อีกรอบ พี่เก็จบอก...ดูน่ากินเหมือนกันนะ ก็เลยชวนกันเข้าไปนั่งกิน 2 คน 1 จาน แถมขอจานเปล่าเขามาแบ่งอีก ระหว่างนั่งรอ พี่เก็จก็สะกิดแล้วกระซิบว่า..
พี่เก็จ - ดูดิ ทำไมเขาใช้มือหยิบหมูอ่ะ???
อ่อง – น่า...ของบางอย่างต้องผสมขี้มือถึงจะอร่อย
พี่เก็จ – แหวะ....
555555555 แต่พอได้กิน พี่เก็จกลับพบสัจธรรม เพราะมันโอชารสจริง ๆ ค่ะ โดยเฉพาะน้ำที่ราดข้าว สุดยอดมาก ฉันสั่งหมูกลับมากินที่บ้าน 2-3 วันไปแล้วก็ยังอร่อยอยู่เลย กินข้าว 2 เจ้าแล้วก็เดินข้ามถนนไปกินขนมเต้าส่วนล้างปาก ทีแรกคิดว่าจะกินไม่ไหว แต่ว่า..สำหรับฉัน กระเพาะจะมีพื้นที่สำหรับขนมอยู่แล้ว เพราะชีวิตฉันขาดความหวานไม่ได้ 55555555 เจอทุเรียนสวย ๆ ฉันก็อดมองไม่ได้ พี่เก็จจะซื้อให้ฉันก็บอกว่าอย่าค่ะ เรื่องทุเรียนฉันเรื่องมากจริงๆ ต้องสวย ๆ จริง ๆ ถึงจะกิน ช้ำนิดนิ่มหน่อยเป็นไม่แตะ คุณแม่กับน้อง ๆ รู้ดีในความเรื่องมากของฉันว่า... ที่สุดของที่สุด พี่เก็จคงนึกด้วยความหมั่นไส้...ดีไม่เปลืองเงิน 5555555
เติมพลังงานจนเต็มปรี่แล้วก็ได้เวลาเดินใช้พลังงานแล้ว หลังจากแวะไป ทำธุระของพี่เก็จแล้ว ก็มุ่งหน้าเข้าตลาดเก่า วันนี้ไม่รู้ทำไมพี่เก็จถึงไม่ซื้ออะไรเลย น่าจะเพราะอิ่มจัด อยากรีบกลับบ้านไป sleep 5555555 เป้ใบโตที่อุตส่าห์เอามา จึงอัดแน่นด้วยอาหารของคุณอ่องคนเดียว ขนซื้อซะอย่างกับที่อ่อนนุชน้ำท่วม จะไม่ได้ออกจากบ้าน 1 ฤดูฝน โดยเฉพาะเจ้าเกาลัด โลภซื้อไป 2 กก.เลย มาถึงหัวลำโพง...บอกพี่เก็จ..ถ่ายรูปสถานีรถไฟหัวลำโพงไหมคะ พี่เก็จก็..ไงก็ได้ ปรากฎว่ามันไม่ใช่ง่าย ๆ (ถ้าง่ายก็คงไม่ใช่อ่อง 555555) คือมันจะติดเต้นท์เก่า ๆ โทรม ๆ น่ะค่ะ เห็นแล้วเสีย feel เลยบอกพี่เก็จปีนขึ้นไปที่สูง ๆ ยายกล้องก็ขึ้นไปด้วย กว่าจะหามุมภาพถูกใจคุณอ่อง คุณเก็จแทบหลับหน้าหัวลำโพง ได้มุมถูกใจแล้ว พี่เก็จขาเอาร่มลงด้วย... พี่เก็จเอาลงแบบไม่ค่อยเต็มใจ เพราะแดดจัดค่ะวันนี้  แทนที่คุณอ่องจะรีบ ๆ กดแชตเตอร์ให้เสร็จ ๆ ยังบงการต่อ ยิ้มด้วยค่ะพี่เก็จ ไม่เอา...กว้างไป ยิ้มนิด ๆ น่ะ ...นิดไป...ฉีกอีกหน่อย....อีกนิ้ดดด....55555555 เล่าให้ฟังถึงเบื้องหลังการถ่ายภาพ จะได้เห็นว่าพี่เก็จมีความเมตตาต่อยายกล้องแค่ไหน?  ถ้าไม่ใช่เพราะความเมตตา ก็คงไม่อดทนอดกลั้นได้ขนาดนี้หรอกค่ะ ถ่าย 1 รูป ทำเอาฝ้าเกือบขึ้นหน้า 5555555555
พอกลับมาถึงบ้าน สิ่งแรกที่พี่เก็จทำคือ เปลี่ยนชุด แล้วบอกว่า..พี่ขอนอนก่อนนะ ฉันก็โอเค ก็นั่งดูทีวีไป ออกไปถ่ายรูปต้นไม้ต้นไร่ไป  ที่เด็ดมากคือมีแมวตัวหนึ่งเข้ามาเดินชมสวนเหมือนกัน ฉันเห็นรูปร่างมันหล่อพอประมาณ เลยอยากได้เป็นแบบ แต่ไม่รู้จะทำไง ลองส่งเสียงมี้ ๆ ๆ มันก็หันมามอง สวนพี่เก็จถ้าใครได้ดูรูปจะเห็นว่าต้นไม้เต็มไปหมดจนจะไม่มีที่เดินอยู่แล้ว ฉันก็พยายามเดินไปหามุมโฟกัส หาไปปากก็ร้องมี้ ๆ อย่าเพิ่งไปไหนนะ 55555555 ชะรอยเจ้าเหมียวหนุ่มคงอยากขึ้น facebook เลยนั่งรอ เก็บหางอย่างสวย ว้าว ภาพเจ๋งมากค่ะ กดแชตเตอร์ไปทันที  เห็นว่าถ่ายรูปเสร็จแล้ว มันก็เดินจากไป จะเรียกให้มาถ่ายอีกรูปกันเหนียว มันก็หาได้แยแสไม่ ก็ไม่คิดว่าภาพจะออกมาดูดีจนได้กลับมาดูคอมที่บ้าน...ราวกับจับวางทีเดียวค่ะ
จน 4 โมงเย็นพี่เก็จยังไม่มีวี่แววว่าจะตื่น ฉันเลยไปปลุกทั้ง ๆ ที่ตอนแรกบอกพี่เก็จว่านอนให้เต็มที่เลย รับรองว่าจะไม่ปลุก  555555555 แต่คุณพี่ท่าทางจะนอนเพลินไปหน่อย เดี๋ยวแดดหมด อดถ่ายรูป พี่เก็จงัวเงีย ลุกมาแบบเซ็ง ๆ แต่พอได้เดินปลูกต้นไม้สัก 2 ต้นทีนี้ก็อารมณ์ดีแล้วค่ะ ฉันเห็นนางแบบพร้อม แสงพร้อม สถานที่พร้อม ก็เริ่มปฏิบัติภารกิจถ่ายรูปปลูกต้นไม้ทันที  พี่เก็จให้ความร่วมมือตามปกติ  คือพี่เก็จก็ปลูกต้นไม้ไปเรื่อย ทั่วบ้านเลย 55555555 เดินดูมุมไหนมีที่ให้หย่อนได้ เป็นหย่อน ปลูกต้นไม้ท่ามกลางเสียงยายกล้องกำกับบท...หยุด...แรก ๆ พี่เก็จยังไม่ค่อยเข้าใจ พอฉันบอกหยุด คุณพี่ freezeซะนานเลย ถ้าไม่บอกให้เคลื่อนไหวได้ คง freeze ถึงค่ำ 5555555555 พี่เก็จบอกว่าจะไปรู้เหรอว่าจะให้ freeze นานแค่ไหน ...แหมพี่เก็จขา...ก็แค่ชั่วกดแชตเตอร์เท่านั้นเอง
กลับมาถึงบ้าน เอารูปลงคอม...โอ้โห รูปชุดนี้สวยจัง แต่พี่เก็จกับฉันตกลงกันว่า...รูปที่ถ่ายวันนี้ จะดูกันแค่ 4 คนพอ เพราะเกรงใจคนอื่นๆ  ใน facebook จะว่าเลี่ยนกับรูปพี่เก็จ เนื่องจากว่าออกจะมากและถี่จัดไปหรือเปล่า ฉันล่ะชอบที่สุดคือรูปพี่เก็จ tree planking 555555555 เป็นยังไง? ไม่บอกค่ะ อิอิ (จะทำแฟนคลับหายก็ตอนนี้เอง ชอบทำตัวให้คนหมั่นไส้นักนะยัยอ่อง).

วันพฤหัสบดีที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2554

ไปตามหามหาหงส์

แต่ได้มหาอื่นมหาเยอะพ่วงมาด้วย
เรื่องนี้จุดเริ่มต้นมาจากว่าพี่ขุนสามีพี่เก็จอยากให้ฉันถ่ายรูปพี่เก็จตอนปลูกต้นไม้ไว้เพื่อส่งประกวดชิงรางวัลรถยนต์—ไม่ใช่แระ—รถจักรยานพับได้  พี่เก็จก็เลยบอกว่าต้องไปซื้อต้นไม้ก่อน พี่เก็จขา..เอาไอ้ต้น ๆ ประดามีในบ้านพี่ ขุดออกมาแล้วปลูกกลับไปใหม่ก็ได้นะคะ 5555555 แบบว่าบ้านพี่เก็จแน่นไปด้วยต้นเล็กต้นน้อย จนฉันงงว่าซื้อต้นใหม่มาจะแทรกตรงไหนล่ะนั่น? แต่ไม่เป็นไร ชอบไปเที่ยวกับพี่เก็จอยู่แล้ว พี่เก็จเห็นยังไงก็เห็นดีตาม...
ก็นัดกันว่าจะไปเจเจวันพุธ เพราะเป็นวันที่มีต้นไม้มาขายเยอะ ราคาถูกด้วย ก่อนจะถึงวันพุธ พี่นพพร มานพพงศ์โพสต์รูปมหาหงส์ในFacebook เห็นหลายคนเข้ามาคุยกันถึงกลิ่นมหาหอมของมหาหงส์ ถามพี่ลีว่าหอมจริง ๆ เหรอ พี่ลียืนยันอีกคน เลยชักอยากรู้ว่าที่ว่าหอมนั้น หอมจังได๋ เลยบอกพี่เก็จว่าเราต้องซื้อมหาหงส์ด้วยนะคะ
วันอาทิตย์เจอน้องชายคนโตที่ไม่ค่อยได้เจอกัน เพราะตี๋ใหญ่วิ่งรอกออกต่างจังหวัดบ่อย เจอหน้าปุ๊บ ตั่วเจ้ก็อ้อนให้ตี๋ใหญ่ซื้อ MP3 ให้ทันที 555555 เป็นพี่ที่ดีจริง ๆ เลยนะ ไม่ให้อะไรน้องไม่ว่า ยังไปอ้อนน้องอีก 5555555 แต่ตี๋ใหญ่ก็จัดให้ตามคำขอ ได้ MP3 มาไว้อัดเสียงแกรนด์เปียโนแล้ว เย้ ๆ ๆ
ตอนแรกก็นัดกันไปแค่ 2 คน แต่ใกล้วันนัด พี่เจนรู้ก็นึกอยากไปด้วย นัดกับอ่องก็งี้....แตกหน่อได้ทุกที... พี่เจนบอกว่าจะมารับที่บ้านพี่เก็จ 11.30 น. แต่พี่เก็จแต่งตัวเสร็จ เตรียมพร้อมตั้งแต่ 10.30 น. วันนี้พี่เก็จดูสดใสในผมทรงใหม่ที่เพิ่งไปตัดเมื่อวาน ปกติพี่เก็จก็ดูเด็กกว่าน้องอยู่แล้ว ตอนนี้เลยดูเป็นรุ่นลูกไปเลย เซ็งเล็กน้อย เพราะอุตส่าห์คบรุ่นพี่แล้วเชียว...แต่...ปลื้มมากกว่า
พี่เจนพาไปกินส้มตำไก่ย่างที่ร้านนิตยา...แถวประชาชื่นนู่น...เล่าให้คุณแม่ฟัง คุณแม่บอกว่าอยู่กับอู๋ได้ เจ้าน้องคนนี้ชวนไปกินข้าวทีไร ฉันได้งุงิประจำ เพราะชอบพาไปไกล ๆ เลยโมโหหิว แต่พี่เจนรู้จักน้องมากพอ เลยไปรับแต่เนิ่น ๆ มาถึงร้านได้เวลาพอดี พี่เจนสั่งอาหารเต็มโต๊ะ ไม่ต้องกลัวเหลือเพราะวันนี้ลูกชายมาด้วย กินกันจนอิ่มแปล้แล้วพี่เจนก็พาไปสวนจตุจักรเพื่อซื้อต้นไม้ แต่เพราะวันนี้รถเยอะ วนอยู่นานไม่มีที่จอด พี่เก็จเกรงใจพี่เจน เลยขอลงก่อนเพื่อให้พี่สาวกลับไปทำงานทำการ 555555 พี่เจนเล่าใน fb ว่าตอนลงแล้วฉันบอกให้พี่เจนลดกระจกรถลง แล้วกอด+จูบลาพี่สาว คนมองกันทั้งตลาด แต่ฉันไม่ยักกะรู้นะ 5555555
เล่าข้ามไปหน่อยนึง คือตอนที่นั่งรถมาเจเจ ความที่มันนานเพราะว่าไกล พี่เก็จก็เริ่มหน้าไม่ค่อยเสบยเท่าไรอาจจะเพราะอิ่ม ๆ มานั่งรถเลยอึดอัด แต่พอถึงเจเจเห็นต้นไม้เท่านั้นแหละ เด้งทั้งตัวทั้งหน้าทันควัน เหมือนเด็ก ๆ เจอของเล่น 5555555 ระหว่างที่รถกำลังวน คุณพี่ก็หมายตาต้นไม้ที่จะซื้อ ดวงตางี้เป็นประกายวิ้ง ๆ เลยแหละค่ะ เขียนถึงตอนนี้ ยังเห็นวิ้ง ๆ ในตาของพี่เก็จบนจอเลย (ไม่ใช่วิ้งของหล่อนเองเหรอ ตื่นมาตี 2 เขียนบล็อกจนจะตี 5 แล้ว 555555)
“นั่นไงมหาหงส์ ๆ” ฉันล่ะนับถือพี่เก็จจริง ๆ เลย  เพราะพี่เก็จจำร้านได้ เราลงจากรถไกลจากร้าน แต่พี่เก็จเดินกลับมาถูก เป็นฉันคงงงกลับมาไม่ถูกแล้ว
ต้นมหาหงส์เนี่ยมันมหาสูงเลยนะ แล้วจะหิ้วไปไงเนี่ยะนึกภาพไม่ออก พี่เก็จบอกว่า..ซื้อแล้วฝากเขาไว้ แล้วขากลับก็มาเอา แต่ฉันก็ยังงงว่าจะมาหิ้วไปเองยังไงในเมื่อต้นไม้มันสูงกว่าเราสองคน? พี่เก็จบอกว่าเดี๋ยวหารถมาเข็น  ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจแต่ไม่ได้ถามต่อ เพราะพี่เก็จไม่อยู่ให้ถามแล้ว โน่น...เดินไปนู่นแล้ว 5555555
วันนี้อากาศร้อน แดดแรง เดินจนหน้าแดง แต่ฉันกลับไม่รู้สึกร้อนมากตามความเป็นจริง เพราะเดินดูต้นไม้กับพี่เก็จนี่เพลินจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ใช่คนชอบต้นไม้อะไรมากมาย แต่ว่าดูพี่เก็จซื้อต้นไม้อย่างเมามัน เหมือนกลัวเงินจะเน่าเนี่ยสนุกจริง ๆ ค่ะ พี่เก็จซื้อแล้วก็ฝากร้านไปเรื่อย ๆ ฉันถามว่าแล้วจำได้เหรอคะว่าฝากร้านไหน? เพราะฉันไม่ได้จำนะ พี่เก็จบอกว่าจำได้ซิ อ่องช่วยเตือนพี่ด้วย  เอ้า...เพิ่งบอกไปแหม็บ ๆ ว่าไม่ได้จำ ยังจะมาให้ช่วยเตือน 5555555 ฉันเลยบอกเอางี้ ฝากไว้ร้านเดียว จะได้จำได้  พอพี่เก็จซื้อฉันก็หิ้วกลับไปฝากไว้ที่ร้านเดิมให้ ส่วนพี่เก็จก็เดินซื้อไปเรื่อย 5555555 เมื่อไม่ได้หิ้ว ก็ไม่รู้สึกว่าเยอะ.... จนมาถึงร้านหนึ่ง ไอ้ที่พี่เก็จจะซื้อ มันอยู่ในกระถางขนาดไม่ย่อมเท่าไร ฉันสะกิดพี่เก็จ...ต้นนี้อ่องยกไม่ไหวนะคะ พี่เก็จบอกว่าฝากไว้ที่นี่ เดี๋ยวตามเก็บ....
“พี่จำเองนะคะ 55555 อ่องจำไม่ได้หรอก ความจำสั้น”
พี่เก็จบอก... “เออ ๆ พี่จำได้น่า”
ฉันก็คิดว่าพี่เก็จน่ะจะจำได้ (แต่โปรดติดตาม) เพราะไม่น่าจะใช่ครั้งแรกที่พี่เก็จมา แต่น่าจะทำเป็นประจำ ก็เลยเดินดูพี่เก็จซื้อ ๆ ๆและก็ซื้อ แปลกแต่จริง...พี่เก็จชอบปลูกต้นไม้ แต่ถ้าถามว่านี่ต้นอะไร พี่เก็จไม่ค่อยรู้หรอกค่ะ เห็นถาม ๆ ชื่อจากคนขายต้นไม้ พอกลับถึงบ้าน...ลืมแล้ว....จำได้แต่ไอ้ที่พื้น ๆ ประมาณหม้อข้าวหม้อแกงลิง
เดิน ๆ มาที่ร้านหนึ่ง เขามีพัดลมไอน้ำ คนขายยืนหลบที่ปล่อยไอน้ำ พี่เก็จบอกหลบทำไมเย็นดีออก ว่าแล้วก็ไปยืนรับไอน้ำแทน คนขายบอกว่าลองมายืนทั้งวันแบบเขาซิ ยืนจนก้นเปียกจะยังบอกว่าเย็นดีออกไหม? 55555555
จริง ๆ ตลาดก็ไม่ใหญ่มากเท่าไร เดินไปเดินมาก็รู้สึกว่าวนกลับมาร้านเดิม ๆ 2-3 รอบ คืองี้ค่ะรอบแรก พี่เก็จเดินสแกนคร่าว ๆ ว่ามีต้นไม้ไหนน่าสนใจ  รอบสองสกรีน คัดเลือกว่าจะซื้ออะไรมั่ง ต้นเล็กก็ซื้อไปเลย ต้นใหญ่ ๆ ก็ขอเดินคิดดูก่อน 5555555 แล้วกลับมาซื้อในรอบที่ 3 รอบ 4 รอบ 5  คือซื้อรอบ 3 ยังไม่หนำใจ เงินยังเหลือเยอะเกินไป
พี่เก็จซื้อมะม่วงมากิน เพราะชักหิว ฉันก็หิวนิดหน่อย แต่ไม่อยากกินให้มือเปื้อน พี่เก็จก็เลยป้อนให้ พี่เก็จน่ารักไหมคะ? พอกินมะม่วงหมด แต่กว่ามะม่วงจะหมด พี่เก็จก็หมายตาต้นไม้เพิ่มอีกหลายเจ้า พอกินเสร็จก็มีพลังไปซื้อต่อ ตอนที่พี่เก็จซื้อต้นกุหลาบหนูต้นเล็ก ๆ จิ๋ว ๆ ต้นละ 35 บาท 3 ต้น 100... พี่เก็จเลยเลือกซื้อ 3 ต้น แต่ตอนกลับมาที่ร้านที่เราฝากต้นไม้ไว้ พี่เก็จเห็นกุหลาบหนูต้นใหญ่กว่า 3 ต้นที่ซื้อรวมกัน แต่ราคาแค่ 30 บาท! พี่เก็จบ่นเจ็บใจ แล้วก็ควักอีก 30 บาทซื้อแก้เจ็บใจอีก 1 ต้น  ฉันนึกขำ ๆ ว่าถ้าเดินไปเจอต้นใหญ่กว่านี้ ราคาถูกกว่านี้อีกเรื่อย ๆ พี่เก็จจะซื้อแก้เจ็บใจหมดเจเจไหมเนี่ยะ 5555555
พอตอนท้ายรายการ พี่เก็จก็ซื้อต้นไม้ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เพราะเราไม่สามารถหิ้วไปฝากไว้ที่จุดเดียวได้ แต่ฉันก็ทึ่งเหมือนกันที่คุณพี่จำได้ว่าซื้อของไว้ที่ร้านไหนมั่ง  ซื้อจนกระเป๋าตังค์เบาขึ้น 10 กิโล พี่เก็จก็หน้าบาน สบายอกสบายใจ พร้อมกลับบ้านไปเอ็นจอยปลูกต้นไม้แล้ว ถึงตอนนี้ก็ว่าจ้างรถเข็น แล้วตามเก็บต้นไม้ รถเข็นแบบที่เขาเข็นขายไม้กวาดมั่ง เสื่อมั่ง รับซื้อของเก่ามั่งตามซอกซอยน่ะค่ะ
นึกภาพคนใหญ่คนโตสมัยศรีธนญชัยที่เดิน ๆ ไปมีเด็กถือเชี่ยนหมากเดินตามต้อย ๆ แต่เปลี่ยนจากเชี่ยนหมากเป็นรถเข็นซาเล้งแทน แล้วเชื่อไหมคะว่าพี่เก็จซื้อต้นไม้จนวางเต็มรถเข็นเลยแหละ ยังมีต้นแก้วกระถาง 30 นิ้วอีก 1 ต้น โอ้แม่เจ้า จะขนกลับยังไงเนี่ย?
ก็ว่า...มารอโบกรถแท็กซี่อยู่นาน เพราะแต่ละคันพอเห็นต้นไม้ก็ขับหนีไปหมด 555555 นับว่าโชคดี เพราะเราได้รถแท็กซี่ยอมรับเราคันนึง ทั้งคนทั้งต้นไม้อัดแน่นรถ พอถึงบ้าน...มีเรื่องให้เจ็บใจอีกแล้ว...555555 พี่เก็จลืมต้นไม้ใหญ่ 1 ต้น ที่บอกให้โปรดติดตามตอนต้นนั่นแหละค่ะ ลืมทั้งต้นทั้งชื่อ 5555555
“เจ็บใจ ๆ” พี่เก็จบ่นไปปลูกต้นไม้ไป ไอ้ฉันก็หัวเราะไป ถ่ายรูปไป  “อ่องไม่เตือนพี่เลย”
“เอ้า.....”  ใครจะไปจำได้หมด? จะไปซื้อมหาหงส์ แต่ได้ต้นมหาเยอะอย่างนี้ ใครจะไปจำได้หมดล่ะคะ 5555555555
แต่พี่เก็จเจ็บใจไม่นาน พอได้ลงมือปลูกต้นไม้ก็แฮปปี้แล้วค่ะ ปลูกไปก็พูดไป “มีความสุขจริง ๆ ได้ปลูกต้นไม้”  แค่ดูพี่เก็จปลูกต้นไม้ ฉันก็ยังเพลินเลย ฉันเคยปลูกต้นไม้เหมือนกันสมัยอยู่ระยอง แต่มาอยู่กทม ไม่ชอบปลูกเท่าไร น้ำยังขี้เกียจรดเลย พูดถึงตรงนี้ก็นึกถึงตอนที่พี่เก็จไปที่บ้านกับพี่หนิง พี่ติ๋ง พี่เก็จเห็นต้นไม้ยืนตายซากที่ชั้น 3 บ่นสงสารต้นไม้ไปเป็นปี หลังจากที่คลุกคลีกับพี่เก็จมาพอสมควร จึงได้เข้าใจแล้ว เพราะพี่เก็จมีหัวใจ hug the world พี่เก็จบอกว่าเพิ่งมาชอบปลูกต้นไม้ตอนที่เกษียณจากงาน ทุกวัน ๆ ปลูกต้นไม้ รดน้ำ เวลามานั่งมอง ๆ ดูผลงานแล้วมันชื่นใจ 
ฉันเป็นคนเฉย ๆ กับต้นไม้ ก็ชอบบ้างบางที แต่สวนบ้านพี่เก็จ..หลังจากที่ไปเที่ยวบ้านพี่เก็จมาหลายครั้ง ได้เห็นเจ้าของบ้านเอาใจใส่ ความงามของสวนก็เฉิดฉาย  ยิ่งเวลาถ่ายรูปออกมา พื้นที่เล็ก ๆ แค่นั้น แต่ให้ความรู้สึกได้ว่ามันช่าง “เยอะ” ทั้งขนาด-ความสวย-ความร่มรื่น  
ฝนเริ่มลงเม็ด และตกหนักตอนพี่เก็จปลูกต้นไม้เสร็จแล้ว คิดดูซิ-แม้แต่พระพิรุณยังรักพี่เก็จ ช่วยรดน้ำให้ หลังจากกินข้าวเย็น ฉันยังกลับไม่ได้เพราะฝนตกหนัก จึงได้เวลาฟังแกรนด์เปียโน เย้ ๆ รอมาทั้งวันเพื่อช่วงนี้เลยนะเนี่ยะ แต่ไม่กล้า request เพราะพี่เก็จน่าจะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว  วันนี้ฉันมี mp3 มาอัดด้วย พี่เก็จบอกหลังจากที่เล่นจบแล้วว่าห้ามเอาไปให้ใครฟังนะ 5555555 เพราะวันนี้พี่เกร็ง แบบว่าปกติเล่นแบบสบาย ๆ พอจะอัดเสียงเกิดอาการตื่นเวที 55555555
แต่พี่เก็จขา รู้ไหมว่าเสียงเปียโนตื่นเวทีของพี่เก็จทำให้ 3 ชั่วโมงบนรถเมล์ขากลับไม่น่าเบื่อเลยสักนิด เพราะมีเพลงที่ฟังแล้วนั่งอมยิ้มไปได้ตลอดทาง
กลับไปที่จุดเริ่มต้น...เพราะมัวซื้อต้นไม้เพลิน กว่าจะถึงบ้านก็เย็นแล้ว แถมเมฆครึ้ม แสงน้อย ...ทำให้จับภาพพี่เก็จตอนปลูกต้นไม้ได้ไม่แจ่มดังใจ  วันรุ่งขึ้นคุยกับพี่เก็จ...พี่เก็จบอกว่ามาถ่ายใหม่ละกัน ฉันเลยบอกว่าวันนี้ไหม?  พี่เก็จร้องเฮ่ย! 55555555 แบบว่าฉันยังไม่หายเหนื่อยเลย  และที่สำคัญยังไม่หายเบื่อไอ้เพลงลาวดวงเดือน เพราะถ้าอ่องมาเนี่ยะ กินขนมเชื่อได้ว่าต้องขอให้เล่นเพลงนี้ให้ฟังอีกแหงม ๆ 5555555

วันพุธที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2554

คิดถึงโรงเรียน

เมื่อตอนที่โรงเรียนจะจัดทำหนังสือ 120 ปี (เกือบ 10 ปีที่แล้ว) ครูเสริมศรีได้ขอให้เขียนอะไรก็ได้เกี่ยวกับโรงเรียนให้หน่อย ฉันก็..สมัยเด็ก ๆ เจ้าบทเจ้ากลอน จึงร่ายออกมาซะยาวเฟื้อย ตอนนั้นยังไม่มีคอมพิวเตอร์ใช้ แต่จำไม่ได้ว่าใช้ลายมือเขียนหรือพิมพ์ดีดส่งครู แต่ครูเสริมศรีและครูชวนชมซึ่งตอนนั้นอยู่แถวนั้นพอดีชอบมากค่ะ วันนี้มาอ่านอีกที โอ้..นพพรจะเก่งไปไหนเนี่ยะ 5555555 คือวันนี้แต่งกลอนยาว ๆ อย่างวันนั้นไม่ได้อีกแล้ว ถึงได้ว่าสมองคนเรา ถ้าไม่ใช้ก็ฝืด เลยต้องนำมาเก็บไว้เป็นระลึกในบล็อกนี้และเผยแพร่สำหรับผู้ที่ไม่เคยอ่าน หรืออ่านแล้วลืมแล้ว 5555555

จำเนียรกาลผ่านไปนั้นนานมาก
ความทรงจำกลับงอกรากอย่างแน่นหนา
ทุกเสี้ยววารทุกต้นไม้ในวัฒนา
ไม่ร้างราจากหัวใจไปได้เลย
เนื้อที่กว้างใหญ่โตโอฬารยิ่ง
ตึกอารามงามจริงดูผ่าเผย
ร้อยยี่สิบปีผ่านไปยังไม่เชย
ปานจะเย้ยยุคสมัยให้ได้อาย
ต้นไม้ใหญ่ทุกต้นยลแล้วชื่น
ความร่มรื่นยิ่งวันยิ่งแผ่ขยาย
ศาลาเล็กเด็กอนุบาลก่อกองทราย
เพลินไม่หายระหว่างรอพ่อแม่มา
อีกฝั่งหนึ่งดูเหมือนเป็นป่ารกชัฏ
ดูสงัดอึมครึมไม้แน่นหนา
เคยมีงูใหญ่ยาวถูกจับมา
วัดได้กว่าห้าเมตรตัวอ้วนพี
ตำนานเก่าเล่าเนื่องในเรื่องป่า
ได้ยินมามันส์ไม่แพ้เรื่องผีผี
บอกมีเสือมีช้างกวางก็มี
นานหลายปีกว่าจะรู้ว่านิทาน
กระไรเราเฝ้างมงายหลงเชื่อได้
ซ้ำยังไปต่อเรื่องยาวช่วยกล่าวขาน
ผีนักรบญี่ปุ่นอีกตำนาน
ยิ่งเล่าขานยิ่งต่อเติมยิ่งน่ากลัว
บรรยากาศช่างกระไรก็ให้ท่า
ท้าความกล้ายิ่งในคืนมืดสลัว
ไม่เคยคิดเดินคนเดียวด้วยใจกลัว
ดูช่างโง่เหมือนบัวใต้เลนตม
เพื่อนเพื่อนมีหกสิบคนแต่ละรุ่น
จึงอบอุ่นใกล้ชิดสนิทสนม
อีกคุณครูอยู่หอพักคอยอบรม
เหล่านี้บ่มรากสัมพันธ์อันยืนนาน
ทั้งรุ่นน้องรุ่นพี่ไมตรีจิต
ชั่วชีวิตมิตรสัมพันธ์คงสืบสาน
เพราะกินนอนเรียนเล่นกันมานาน
ก่อนเป็นฐานมั่นคงนักในไมตรี
ตึกนอนโล่งโปร่งปลอดมลภาวะ
ถึงแม้จะร้อนบ้างบางคืนนี่
ก็ผลัดกันฉัน-เธอคอยพัดวี
ยุงไม่มีมดก็ไม่มารบกวน
เพราะขนมนมเนยเป็นของห้าม
พกเข้ามาต้องถูกปรามถูกสอบสวน
พวกเครื่องทองของมีค่าเป็นขบวน
ทุกสิ่งล้วนห้ามนำเข้าเขตวัฒนา
จะเข้า-ออกมีบัตรแดงแสดงชื่อ
ผู้ปกครองเป็นผู้ถือผู้รักษา
จะรับบุตรต้องนำบัตรแดงมา
จึงพบหน้าลูกได้ดังใจจินต์
มีสระน้ำสนามบาสโรงยิมใหญ่
ส่งเสริมให้แข็งแรงแกร่งดังหิน
ทั้งคุณค่าของอาหารของการกิน
กำหนดสิ้นให้ครบหมู่ดูเวลา
เจ็ดโมงเช้าข้าวต้มย่อยง่ายง่าย
สิบโมงสายนมสดกล้วยน้ำว้า
เที่ยงกินข้าวกับสามอย่างตรงเวลา
สามโมงกว่าของว่างวางรอเรา
เป็นก๋วยเตี๋ยวสลับกับขนมปัง
คุณครูสั่งคนละหนึ่งห้ามโกงเขา
พอห้าโมงอาหารเย็นเสร็จจากเตา
อิ่มแล้วเข้าหยิบผลไม้แม่ให้มา
เด็กวัฒนาฯ มีเก่งอยู่อย่างหนึ่ง
ที่พาให้ใครเขาทึ่งกันถ้วนหน้า
คือก๋วยเตี๋ยวในถุงที่ถือมา
เปิดถุงอ้าป้อนเข้าปากน่าอัศจรรย์
ไม่มีช้อนก็ไม่เลอะหรือเปรอะเปื้อน
สักหมื่นแสนไม่แม้นเหมือนพวกเพื่อนฉัน
ไปถึงไหนเขาไถ่ถามถ้วนหน้ากัน
พรสวรรค์นี้ท่านได้แต่ใดมา?
ดนตรีการมีอยู่ทุกผู้ศิษย์
เพลงชาวคริสต์ทุกเช้าร้องสองภาษา
อีกคณะประสานเสียงวัฒนา
ทั่วนคราลือเลื่องกระเดื่องนาม
มีเปียโนตามแต่ใจใครสมัคร
หรือจะรักของไทยก็ไม่ห้าม
ตลอดจนนาฏศิลป์ระบิลนาม
เคยจัดรำหน้าพระพักตร์อยู่หลายปี
กฎระเบียบบังคับยุบยับหมด
กฎทุกกฎส่งคุณค่าสง่าศรี
หกโมงเช้าเจ้าระฆังดังทันที
ต่างกระวีกระวาดลุกรับตะวัน
เข้าอาบน้ำตามเวรครูกำหนด
เวลาหมดห้านาทีไม่ผิดผัน
หลังข้าวเช้าเข้าแถวทำเตียงพลัน
ผ้าคลุมนั้นต้องปูเรียบดูเฉียบดี
พอแปดโมงเคารพธงตรงกลางตึก
ปลุกใจคึกรักชาติรักศักดิ์ศรี
แล้วเดินแถวเข้าโบสถ์ฟังสิ่งดี
พระคัมภีร์ช่วยอบรมบ่มหัวใจ
เข้าห้องเรียนเพียรศึกษาวิชาหนึ่ง
สิบโมงถึงพักกินนมกล้วยมีให้
นมหนึ่งกล่องรองท้องกล้วยสองใบ
ส่งแรงให้ไปเรียนต่อสองวิชา
หนึ่งชั่วโมงพักเที่ยงเพียงพอแล้ว
อีกสามคาบคอยเป็นแถวหมั่นศึกษา
สี่โมงเย็นเป็นอิสระพักกายา
เล่นจนกว่านาฬิกาบอกทุ่มตรง
เป็นเวลาดูหนังสือคือการบ้าน
สะสางงานการบ้านพรุ่งนี้ส่ง
ประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมงตรง
วันหนึ่งหนึ่งจึงหมดลงตรงนิทรา
เหล่าคุณครูผู้ทรงคุณประเสริฐศักดิ์
เฝ้าดูแลด้วยความรักเป็นนักหนา
หากเจ็บไข้ได้ป่วยมีห้องยา
มีเมตตาจากคุณครูพยาบาล
ชีวิตในวัฒนาสมบูรณ์ยิ่ง
เพราะทุกสิ่งส่งคุณค่ามหาศาล
สร้างความคิดติดตรึงดวงใจนาน
พึงทำงานเพื่อผู้อื่นจักชื่นใจ
อันความรักรู้แบ่งปันใช่วรรณะ
ดำรงตนสมถะใช่ยิ่งใหญ่
รู้คุณค่าสิ่งทั้งปวงเต็มดวงใจ
วัฒนาสอนให้ใฝ่ใจจำ
เรื่องเวลาเงินทองต้องมัธยัสถ์
รู้จัดสรรไม่ประมาทไม่ถลำ
เพื่อส่วนรวมรู้เสียสละเป็นประจำ
ชื่อเสียงทำนำสู่รั้ววัฒนา
กตัญญูรู้คุณคือเรื่องใหญ่
ทางใดมีตอบแทนได้ทำเถิดหนา
คนละมือสร้างสรรค์โลกให้โสภา
จึงเรียกว่า”ศิษย์วัฒนา” เต็มภาคภูมิ.

วันเสาร์ที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2554

อีกครั้งกับพี่เก็จ@ตลาดเก่า

จะกี่ครั้งก็ไม่มีเบื่อ....
และแล้วก็ได้ไปท่องตลาดเก่าอีกครั้งกับพี่เก็จผู้น่ารัก เพื่อน ๆ หลายคนแปลกใจว่าทำไมพักนี้ฉันไปไหนมาไหนกับพี่เก็จบ่อย? คำตอบแรกคือเราสองคนว่างงาน 55555555 ส่วนอีกคำตอบคือฉัน enjoy being with พี่เก็จ อยู่กับพี่เก็จแล้วฉันรู้สึกสบาย ๆ 5555555 ที่จริงอยู่กับใครฉันก็สบาย ๆ แทบทั้งนั้นแหละ 5555555 แล้วจะพูดทำไมล่ะนั่น ก็...555555555
มีอยู่  2 อย่างที่ฉันชอบเป็นพิเศษเกี่ยวกับพี่เก็จคือฉันสามารถถ่ายรูปพี่เก็จได้มากเท่าที่ใจต้องการโดยที่ไม่ต้องรอนางแบบแต่งตัวให้สวย ๆ ไม่ต้องรอโพสต์ท่าสวย ๆ เพราะสวยอยู่แล้ว ทำไงก็สวย 5555555555  อย่างที่ 2 คือ...ฉันชอบฟังเสียงแกรนด์เปียโนที่พี่เก็จเล่นให้ฟังมาก ๆ ๆ ถึงมากที่สุด  คนอื่นเล่นให้ฟังก็คงไม่เพราะเท่าพี่เก็จเล่น  คงเป็นเพราะเสียงเปียโนของพี่เก็จมันอบอุ่น มันเป็นเสียงที่ปรานีกว่าเสียงเปียโนทั่วไป
วันนี้ก่อนตะลุย ฉันได้เข้าคอร์สออกกำลังกายกับพี่เก็จด้วย ฟิตร่างกายเพื่อจะได้ไปแบกของกิน 5555555 ปกติเวลามาบ้านพี่เก็จจะได้เห็นพี่เก็จออกกำลังทุกครั้ง เห็นมาเป็นสิบ ๆ หน เพิ่งทำตามแบบค่อนข้างจริงจังหนนี้หนแรก ข้างพี่เก็จเห็นน้องสนใจ ก็กระตือรือร้นคอยกำกับลมหายใจ และท่าของฉันจนลืมท่าของตัวเอง มีงง ๆ ไปว่าถึงไหนแล้วหว่า สมาธิกระเซ็นเล็กน้อย แต่ฉันก็คือฉัน...ออกกำลังไปพอเรียกเหงื่อซึม ๆ นิดหน่อยก็หยุด กลับมาคุย มาถ่ายรูปพี่เก็จต่อดีกว่า อ้างว่าเดี๋ยวหมดแรงก่อนไปเยาวราช
ครบคอร์สออกกำลังแล้ว พี่เก็จก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวออกไปตะลอน ฉันเอาเข็มกลัดลูกไม้ที่พี่เจนทำไว้ให้พี่เก็จวันก่อนมาให้ พี่เก็จก็ตั้งใจจะติด แต่ค้นตู้เสื้อผ้า หาชุดที่เข้ากับเข็มกลัดไม่ได้ ดูท่าพี่เจนจะต้องให้เสื้อที่เข้ากับเข็มกลัดกับน้องเก็จด้วยซะละมั้งเนี่ย 55555555 แต่งตัวเสร็จ ฉันบอกพี่เก็จทาปากหน่อยซิ พี่เก็จบอกไม่เอา ขี้เกียจ....ถ้าไปเจอคนอื่น ๆ เยอะ ๆ ถึงจะแต่งหน้าทาปาก แต่ไปกับอ่องไม่ต้องสวย 55555555....ไหงงั้นล่ะคะพี่เก็จ อ่องก็ชอบดูคนสวย ๆ นะค้า
ตอนแรกฉันบอกพี่เก็จว่าเราน่าจะนั่งรถเมล์จากห้วยขวางไปเยาวราชเลยนะ พี่เก็จบอกว่ารถติด ไปรถใต้ดินแหละดีแล้ว วันนี้อากาศค่อนข้างร้อน ขนาดอยู่ในสถานีติดแอร์ พี่เก็จยังยืนโบกพัดเลย ส่วนฉันเหรอ?...ก็สนุกกับการถ่ายรูป 55555 ไม่รู้พี่เก็จจะสนุกด้วยหรือเปล่า แต่ที่รู้ ๆ น่ะใจดี บอกให้ทำท่าอะไรยังไง ก็ทำตามทู้กช็อต แถมเป็นคนที่ถ่ายรูปขึ้นกล้องอย่างร้าย เขียนมาถึงตรงนี้นึกได้ถึงรูปนึงใน FB รู้สึกจะอัลบั้มงานแฟร์ของพี่จ๋อ ที่พี่เก็จทำหน้างอ ๆ ฉันไปเม้นว่าพี่เก็จโกรธใคร? พี่เก็จเม้นกลับมาว่าเปล่าโกรธ แค่...แก่...5555555555 ตอนที่อ่านนี่หัวเราะก๊ากเลย ตอนนี้นั่งนึกถึงตอนนั้นก็ยังขำอยู่ค่ะ เห็นหรือยังคะว่าทำไมฉันถึง enjoy being with her?
พอขึ้นรถไฟ ฉันอยากได้รูปพี่เก็จในรถไฟ แต่พี่เก็จบอกให้ถ่ายตอนสถานีปลาย ๆ คนจะน้อยหน่อย เดี๋ยวติดคนอื่นจะเป็นการละเมิดสิทธิ์เขา ระหว่างนั่งรถใต้ดิน เราไม่ค่อยคุยกัน จริง ๆ เวลาใครไปไหน ๆ กับฉันในรถ-เรือก็ไม่อยากคุยกับฉันเท่าไร เพราะคอจะอักเสบเอา จากห้วยขวางไปหัวลำโพงก็หลายนาทีอยู่ พี่เก็จก็นั่งหมุนคอบริหารไปเรื่อย ส่วนฉันก็...ถ่ายรูปไป 55555555 รอจังหวะที่พี่เก็จหมุนมาทางฉัน ดูแล้วเหมือนเจตนาถ่ายท่าหัวชนกัน แต่ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่
พอถึงสามย่านแล้ว ฉันก็บอกพี่เก็จให้ยืนพิงเสา จะได้ถ่ายรูป ..... ดู ๆ ไป ฉันนี่น่ารำคาญเหมือนกันนะ 555555 แก่บงการผู้คนจริง ๆ เลย และก็เป็นบุญที่พี่ ๆ เพื่อน ๆ ไม่มีใครถือสา ส่วนใหญ่ก็มักให้ความร่วมมือดีอีกต่างหาก อยากระลึกชาติได้ จะได้ตรวจดูว่าชาติที่แล้วทำบุญไว้ด้วยอะไร
พอขึ้นมาถึงถนน ฉันบอกพี่เก็จเรานั่งรถเมล์กันเถอะ รถติดแบบนี้ค่าเท่ากัน แล้วมันก็ใกล้ ๆ แล้วด้วย เงินค่าแท็กซี่เอาไปกินอาหารอร่อย ๆ ได้คนละครึ่งจานนะคะ พี่เก็จก็โอเค นั่งก็นั่ง (วะ) 5555555 เราก็นั่งรถสาย 40 ต้นสายเลย แต่ไม่ได้นั่งติดกัน เพราะคนเต็ม ระหว่างที่รถติดอยู่บนเยาวราช สายตาพี่เก็จก็ไปปะกับร้านขายก๋วยจั๊บ กระเพาะเคาะท้องโครม ๆ ...หนูจากินก๋วยจั๊บ ๆ ..... แต่รถไม่ยอมจอด เพราะยังไม่ถึงป้าย 5555555 พอลงจากรถ สองคนพี่น้องก็เดินย้อนกลับมา ซิกแซกผ่านฝูงชนท่ามกลางอุณหภูมิที่สูง และแสงแดดที่เจิดจ้าเป็นพิเศษในวันนี้ ผู้คนหนาแน่น โดยเฉพาะหน้าร้านฮั่วเซ่งเฮงยังกะเขากำลังแจกทองฟรี เข้าแถวทบไปมาหลายตลบ นึกถึงคิวที่ expo shanghai เลย....
ไม่รู้ว่าเพราะเหนื่อยหรืออร่อย พี่เก็จกินหมดเกลี้ยงในเวลาที่ฉันเพิ่งไปได้ครึ่งชาม พี่เก็จบอกว่า...อ่องไม่ต้องรีบกิน แต่พี่จะไปนั่งจองโต๊ะกินขนมก่อนนะ....ขนมกับข้าวมันคนละเจ้าค่ะ เขาไม่ถูกกัน ถึงจะอยู่ติดกันแต่สั่งมากินไม่ได้ ว่าแล้วพี่เก็จก็ลุกไปสั่งขนม แล้วไปจองโต๊ะรอ มันก็ไม่ได้ไกลกันหรอกค่ะ แค่ 3-4 เมตร ฉันก็เลยต้องรีบกิน เพราะฉันก็จะกินขนมเหมือนกัน อาหารร้อน ๆ ฉันไม่ถนัดที่จะกินเร็ว ๆ เท่าไร กว่าจะหมดก็แทบแย่เหมือนกัน ขนมเต้าส่วนร้านนี้อร่อยค่ะ มีชื่อมานานแล้ว กินเสร็จพี่เก็จก็ซื้อกลับไปฝากสามีและลูกที่บ้านด้วย ขนมร้อน ๆ 3 ถุงมั้งถูกหย่อนลงในกระเป๋าผ้าที่เตรียมไปเป็นรายการแรก
เราเดินออกจากร้านพร้อมกระเพาะที่มีความสุข ตอนนี้พี่เก็จอยากแวะชมสินค้าร้านวีรสุสักหน่อย เมื่อกี้เห็นแว่บ ๆ แต่ตอนนี้มันอยู่ตรงไหนเนี่ย เดินไปจนจะถึงสี่แยกราชวงศ์อยู่แล้ว คนไทยเกิน 1 ล้านคนมั่นใจว่าเดินเลยมาแล้ว...เราสองคนต้องเดินย้อนกลับ คราวนี้ค่อย ๆ เดินแบบสแกนและสกรีน ปุ้ดโธ่..มันอยู่ถัดจากร้านที่เรานั่งกินข้าวแค่ 2 คูหาเอง เดินเลยไปซะหวิดถึงพาหุรัด กระเพาะที่มีความสุขตะกี้กึ่ง ๆ จะร้องทุกข์แล้ว อากาศก็ร้อน เราเลยเดินเอาแอร์กันสักหน่อย สะสมความเย็นไว้ในร่างกายได้พอประมาณแล้ว ก็พร้อมไปต่อ
เราข้ามถนนไปที่ร้านข้าวต้มเป็ดถนนแปลงนาม เพราะพี่เก็จตั้งใจจะมากิน แต่ตอนนี้ค่อนข้างอิ่ม ก็เลยซื้อกลับบ้านดีกว่า ข้าวต้มเป็ดกับน้ำซุปร้อน ๆ ถูกหย่อนลงในกระเป๋า ถ้าวางบนตาชั่ง เข็มก็กระดิกไปราว 1 กก.ได้มั้งคะตอนนี้ ยังสิว ๆ ชิล ๆ ค่ะ ก่อนออกมาฟิตร่างกายอย่างดีเพื่อการนี้โดยเฉพาะอยู่แล้ว พี่เก็จอยากได้กุนเชียงไปฝากพี่เจน และก็หมูตั้งที่เคยซื้อครั้งก่อน เชื่อไหมคะพี่เก็จ อ่องยังไม่ได้ชิมเลยไอ้หมูไม่ยอมนอนเนี่ย ครั้งก่อนซื้อกลับบ้าน...ก็มีจังหวะต้องให้คนอื่นไป วันนี้ก็ซื้อกุนเชียงหมู หมูตั้ง และก็กุนเชียงเป็ด (ไม่แน่ใจว่าฟังผิดหรือเปล่า) ทีนี้น้ำหนักเพิ่มขึ้นจนรู้สึกได้ แต่ก็ยังสบาย ๆ ~~ถูกใจก็ซื้อกันไป~~
ทีนี้ก็เดินเข้าตลาดเก่าละ เดินมาได้นิดหนึ่ง
พี่เก็จสะกิด... - อ่องมาถูกป่ะ พี่ว่ามันไม่ใช่นะ..
ฉันมองตลาด – ใช่ซิพี่ ทำไมจะไม่ใช่
พี่เก็จ – แต่พี่ว่าคราวก่อนมาน่ะ พื้นมันแฉะ ๆ นะ  (ตอนนี้มันแห้ง ดูสะอาดเกินไป)
ฉัน – 555555555 พี่เก็จ!!! ก็ตอนนั้นที่มาน่ะ ฝนมันตกอ่ะ....มันแฉะทั้งเยาวราชแหละค่ะ 555555555
พี่เก็จ – 5555 แน่ใจนะ
ฉันทำหน้าขึงขัง – เชื่ออ่องซิ เจ้าแม่เยาวราช อันนี้น่ะตลาดเก่าแน่นอนล้านปูเซ็ง
จะเป็นเพราะวันนี้อากาศร้อน หรือพี่เก็จเดินแบบไม่ชัวร์ว่าตลาดเดียวกับครั้งก่อน หรือว่าเราอิ่มกันเกินไป เหนื่อยเกินไป (เพราะเดินหาวีรสุตะกี้) หรือเพราะไม่ใช่ครั้งแรก ความสนุกจึงลดลง แต่ฉันก็ซื้อขนมน้ำวุ้น 1 ช่อ (น่าจะประมาณ 1 กก.) กูช่ายก้วยสีชมพูอันใหญ่ ๆ 6 อัน ไช่เท้าก้วย 2 ถ้วย และเกาลัดอีก 1 กก. ถึงตอนนี้ของล้นถุงแล้วค่ะ พี่เก็จต้องเอาถุงของพี่เก็จออกมาช่วยระบาย เพราะไหล่ฉันเอียงไปแล้ว 1 ข้าง 5555555
พี่เก็จชวนไปกินลอดช่องสิงคโปร์ตรงป้ายรถเมล์ ครั้งก่อนแอบหมายตาไว้ล่ะซิ ฉันก็...ยังไงก็ได้ พี่เก็จบอกว่าจะช่วยระบายของเพิ่ม แต่ฉันปฏิเสธ เพราะไม่อยากให้พี่เก็จถือของหนัก ๆ เนื่องจากสุขภาพหลังพี่เก็จมีปัญหา เดิน ๆ มาถึงแยกพลับพลาไชยเจอน้อยหน่าของโปรด .... ซื้อ 2 กิโลเลย โอ้...ยังแบกกันไม่พอใช่ไหม? 55555555  ก็พี่เก็จน่ะ เวลาเดินเจออะไร ไอ้นี่อั๊บชอบ ไอ้นั่นก็อั๊บชอบ ฟังแล้วน้อยใจแทนหนุ่มปองเหลือเกิน ฉันเลยซื้อน้อยหน่าปองชอบไปฝากปอง 1 ถุง 
พี่เก็จบอกว่าจะช่วยถือก็แบ่งให้นิดหน่อย แล้วแบกที่เหลือเดินเอียงซ้ายเอียงขวา เริ่มบ่นแล้วว่าหนักชิบ..พี่เก็จให้กำลังใจว่า “สมน้ำหน้า”  ก็ขนซื้อซะอย่างกับตลาดเก่าจะเลิกกิจการวันพรุ่งนี้งั้นแหละ จะช่วยหิ้วก็ไม่ให้....แบกให้มีความสุขไปแล้วกัน
กว่าจะถึงบ้าน แทบสลบ 55555555 แต่ก็น่ะ พอถึงบ้านแล้วก็กระปรี้กระเปร่าแล้ว พี่เก็จขึ้นไปเปลี่ยนชุด ระหว่างนี้ฉันก็สำรวจ และแยกประเภทสินค้า อันไหนเอากลับบ้าน อันไหนของพี่เก็จ แล้วก็อันไหนที่จะกินเดี๋ยวนี้...ไช่เท้าก้วยไง....ทอดไช่เท้าก้วย 2 ก้อน พี่เก็จกินครึ่งก้อน ที่เหลือเทลงท้องฉันหมด งานนี้สำนึกเสียใจเล็กน้อย เพราะตอนทอดนี่ น้ำมันมันกระเด็นเซ็นซ่านไปล้านแปดทิศ สรุปพี่เก็จต้องล้างกระทะ ล้างเตา เช็ดถูพื้น...ขอโต๊ดค่า สัญญาว่า...ต่อไปจะไม่ซื้อเจ้าก้วยนี้มาทอดกินที่บ้านพี่อีกแล้ว ไม่ได้ตั้งใจเพิ่มภาระให้พี่เล้ย
ทำความสะอาดเสร็จพี่เก็จก็ไปนอนก่ายหน้าผากชาร์จแบตตารี่ 55555555 แต่มันเย็นเกินกว่าที่จะนอนกลางวัน พี่เก็จหลับตาแป๊บนึงก็ลุกขึ้น ไปเล่นเปียโนให้อ่องฟังดีกว่า....ฉันบอกด้วยความเกรงใจว่าไม่ต้องก็ได้ค่ะ วันนี้พี่เหนื่อยแล้ว พี่เก็จบอกว่าไม่เป็นไร ฉันตบมือด้วยความลิงโลดดีใจ 555555555 ก็น่ะ คิดถึงเสียงแกรนด์เปียโน ไม่ได้ฟังมาตั้งนานแล้ว – 1 อาทิตย์...555555555
พี่เก็จเล่นเพลงลาวดวงเดือนให้ฟังเป็นเพลงแรก เพราะตอนนี้ฉันกำลังฮิต 555555555 เล่นไปรอบที่ 5 พี่เก็จบอกตอนเล่นว่า...ไว้เอาเทปมาอัดด้วยนะ (ฉันเบื่อจะตายแล้วเพลงนี้) แต่ก็ยังเล่นให้ฟังอีกหลายรอบ กะให้ตายกันไปข้างหนึ่ง ไม่คนเล่น ก็คนฟังแหละ มีอีกเพลงหนึ่งที่ฉันก็ชอบมาก แต่ไม่กล้าขอให้พี่เก็จเล่น เนื่องจากพอพี่เก็จเล่นเพลเขมรไทรโยค พี่เก็จจะร้องไห้คิดถึงคุณแม่พี่เก็จ เนื่องจากเป็นเพลงโปรดของท่าน วันนี้พี่เก็จเล่นให้ฟังค่ะ ตอนนี้คงเข้าใจแล้วนะคะว่าทำไมฉันจึงบอกว่าเสียงเปียโนของพี่เก็จมันอบอุ่น มันเป็นเสียงที่ปรานีกว่าเสียงเปียโนทั่วไป?