วันพฤหัสบดีที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2554

สามพี่น้องวัฒนาตะลุยสามเพ็ง


สุโค่ย....พบกันครั้งใด ก็มีแต่รอยยิ้ม

9 มิย. 2554
พักนี้ฉันเจอพี่น้องวัฒนาบ่อย จนเพื่อน ๆ แซวว่าเดี๋ยวคบวัฒนาหลากรุ่นไม่มีเวลาให้เพื่อนเลยนะ เนื่องมาจากวันงานศิษย์เกียรติยศที่ฉันวิ่งทักคนนั้น คนนี้ไปทั่ว จนตกหล่นจากรูปหมู่เพื่อนรุ่น 105 ไป ก็น่ะ..555555 ยอมรับว่านพพรเปลี๊ยนไป๋....หาญกล้าพูดคุยกับพี่น้องวัฒนานอกรุ่น 105-106 มากขึ้น..เยอะ.. จนตัวเองเมื่อมาคิด ๆ ดูก็ยังทึ่งกับพัฒนาการเลย 55555555 ขนาดบ้านแค่อยู่ใกล้ถนนพัฒนาการนะเนี่ยะ

เดิมทีวันนี้ฉันนัดกับพี่เก็จว่าจะไปผัดมักกะโรนีกินกันที่บ้าน  ชอบไปทำครัวบ้านพี่เก็จ 5555555 เพราะนอกจากครัวกว้าง บ้านโล่ง เจ้าของบ้านน่ารักแล้ว ยังมีสิ่งหนึ่งที่ ๆ อื่นไม่มีคือแกรนด์เปียโนที่พี่เก็จจะใจดีเล่นให้ฟังเป็นสุนทรียรมณ์หลังอาหาร

เพราะพี่เจนชอบ “กิน” มีอะไรที่เกี่ยวเนื่องกับการกิน ฉันก็อดนึกถึงพี่เจนไม่ได้ เลยชวนพี่เจนว่าไปกินกันไหมคะ? พี่เจนบอกว่าไปไม่ได้ เพราะต้องไปสำเพ็ง ไอ้ฉันก็น่ะ..55555..ร้องตามทันที แล้วพี่เจนก็เป็นพี่ที่ใจดีเช่นเคย ตอบรับว่าไปดิ ๆ แต่แล้วนึกได้....ตายละวา จะแยกร่างไงเนี่ยะ ของที่จะทำมักกะโรนีพี่เก็จซื้อไว้พร้อมแล้ว ทำไมเป็นคนใจง่ายคิดน้อยงี้? …เลยบอกพี่เจนให้ช่วยชวนพี่เก็จไปด้วย พี่เจนก็น่ารักตามใจฉันอีกแล้ว 5555555 กริ๊งกร๊างไปหาพี่เก็จทันที แล้วออนไลน์ตอบมาว่าพี่เก็จโอเคซิกกาแรตไปตะลุยสามเพ็งประสาสามสาวกัน

ฉันไปถึงออฟฟิสพี่เจนที่หอการค้าในเวลาเฉียดฉิว พี่เก็จล่วงหน้ามาก่อนแล้วค่ะในเสื้อตราเสือที่ตรงกับฉันโดยไม่ได้นัดหมาย แปลว่าใจเราตรงกันใช่มะคะพี่เก็จ 5555555 พอฉันไปถึง ก็ได้เวลาออกเดินทางกันทันที บุ๋มขับรถ เลขาพี่เจนนั่งคู่กับบุ๋ม แล้วเราสาว ๆ นั่งหลังด้วยกันเพื่อสะดวกกับการเม้า สองพี่คุยข้ามน้องไปมา ฉันหันไปหันมา เก็บใจความได้ 2 เปอร์เซ็นต์ 55555555

เอารถไปจอดที่คลองถมแล้วนั่งตุ๊ก ๆ สองคนรับโอโซนแถมมลพิษไปสามเพ็งด้วยสนนราคาคันละ 45 บาท พอถึงสำเพ็ง พี่เจนพี่เก็จกระหนุงกระหนิงกันดูของกระจุกกระจิก แป๊บเดียวพี่เจนได้มาถุงใหญ่ ๆ เป็นของนอกรายการที่ตั้งใจมาซื้อ 5555555 แถมปากกาที่ตั้งใจจะมาหาซื้อกลับไม่ได้ด้วย 55555555

เดิน ๆ ไปใกล้เที่ยง ฉันผู้ติดนาฬิกาปลุกไว้ที่กระเพาะก็เอาละ...พี่เจน...อ่องหิววววว 5555555 จริง ๆ พี่เจนตั้งใจว่าจะพาไปกินร้านหนึ่ง แต่คงอยู่ไกล กลัวน้องน้อยคลั่งเพราะหิว เดี๋ยวจะเป็นก่องข้าวน้อยฆ่าพี่ ๆ ซะก่อน เลยพาไปนั่งกินริมถนนตรงนั้นเอง  ฟังดูหลาย ๆ คนอาจจะไม่เชื่อว่าคนอย่างพี่เจนจะไปนั่งกินข้างทางได้ แต่เราก็กินกันมาแล้ว แถมอร่อยจนต้องเบิ้ลหมูกรอบ เบิ้ลเป็ดย่างเลยแหละค่ะ พออิ่มแล้วก็ไปช็อปต่อตามรายการ จากนั้นก็ขึ้นรถกลับ ขากลับเราสาม 3 นั่ง taxi ซึ่งขับอ้อมด้วย ไปถึงปลายทาง 50 บาท พี่เจนบ่นขำ ๆ ว่าเสียค่าโง่ ทำไมพวกเราไม่นั่งรวมกันในแท็กซี่แต่แรกนะ เอาน่า...พี่เจนก็ อ่องชอบนะคะที่ได้นั่งรถตุ๊ก ๆ กับพี่เจนน่ะ โอกาสแบบนี้หายากออกค่ะ

กินของคาวแล้ว เราวัฒนาต้องตามด้วยขนม พี่เจนเลยไปแวะดิโอลด์สยาม พี่เก็จซื้อข้าวต้มมัดเล็กให้ฉันกิน 7 อัน ซื้อมา 8 อัน พี่เก็จช่วยกิน 1 อัน เห็นฉันหุ่นข้าวต้มมัดไม่พอหรือไงคะ ส่วนพี่เจนก็ซื้อบ้าบิ่นกิน พี่เก็จซื้ออะไรให้ตัวเองหว่า...จำไม่ได้แล้ว 555555 ก็มันหลายวันมาแล้วเพิ่งได้ฤกษ์เขียน

ขากลับพี่เจนถามในรถว่าฉันสนุกไหม? เอาจริง ๆ ก็งั้น ๆ แหละค่ะ เอ้า..วัดดูได้นะ พี่ ๆ ซื้อของกัน ส่วนฉันกลับบ้านพร้อมขนมเรไร 1 กล่องเล็ก ๆ กับข้าวต้มมัดอีก 2 ชิ้นที่ยังกินไม่หมด 555555 งั้น ๆ แต่หัวเราะตลอด 55555555

ไม่รู้เป็นไง แต่วันไหนที่ได้พบเจอพี่ ๆ วัฒนา ฉันมักจะได้หัวเราะทุกที หัวเราะง่ายจนหลายคนอาจจะรำคาญ แต่...หาได้แคร์สื่อไม่ 55555555 ก็คนมีความสุขนี่นา


1 ในความประทับใจที่ได้รู้จัก…พี่หมอปิยรัตน์

คุณหมอสาวสองพันปี

เมื่อวานพี่เจนได้พาน้อง ๆ สุโค่ยแก๊งค์ไปทำงานค่ะ แต่การทำงานของเราทุกครั้งมักแฝงไปด้วยความสนุก ฉันมักจะกลับบ้านพร้อมกับรอยยิ้ม และความอิ่มใจที่ได้พบ ได้สัมผัสกับศิษย์เก่าของวัฒนารุ่นต่าง ๆ เป็นการตอกย้ำความรู้สึกว่าตัวเองช่างโชคดีที่ได้ร่วมเรียนในสถาบันเดียวกับท่านเหล่านี้

พวกเรานัดพบกันที่ร้านสีฟ้า เพื่อรับประทานอาหาร และสังสรรค์กันเล็กน้อยก่อนเข้าบ้านพี่หมอค่ะ กองทัพเดินด้วยท้อง ท้องอิ่มก่อนถึงจะเกิดสติปัญญารับงานใหญ่ งานใหญ่ที่พวกเราไม่รู้ตัว 555555 พี่เจนเล่นบอกเอาฉับพลันตอนอยู่ต่อหน้าพี่หมอแล้ว ว่าวันนี้..พวกน้อง ๆ ต้องเป็นฝ่ายดำเนินการสัมภาษณ์นะ.. น้อง ๆ อ้าปากหวอกันเป็นแถว ๆ (ต่อหน้าพี่หมอเหมือนกัน 55555) งานเข้าแก้วคนแรก เพราะนั่งใกล้พี่หมอสุด 555555 ส่วนฉันรอดตัวไป เพราะหูตึง มานั่งเล่นเฉย ๆ 555555555 พี่พัช(จ๋อเก่า) ก็รอดตัวเพราะมีอาชีพช่างกล้อง พี่เก็จก้มหน้างุดทำไม่รู้ไม่ชี้ เหลือแก้วเพื่อนฉันคนเดียว ช่างน่าเห็นใจนัก เผอิญป๊ากลากิจ ไม่งั้นแก้วคงรอดตัวแน่ ๆ

แต่ก็ไม่ได้ยากอะไรเลย พี่หมอเป็นคนพูดเก่งมาก ๆ แถมเร็วอีกต่างหาก speed unlimited..555555 เรียกว่าพี่เก็จกับแก้วที่ฉันขอให้มาเป็นเลขาจดคำสัมภาษณ์ จดกันปากกาแทบหัก 5555555 แต่ก็ต้องขอชมพี่เก็จไว้ ณ ที่นี้ ว่าเก็บมาได้เยอะเหมือนกันค่ะ

เราไปถึงก็รวมตัวกันร้องเพลงเพราะเป็นวันเกิดพี่หมอพอดี ไม่มีกระเช้า ไม่มีซอง ไม่มีของขวัญ มีแต่เสียงเพลงจากใจน้อง ๆ ให้พี่ ฮิ้ว ~~~~ 55555555 เฮ้อ...หัวเราะเข้าไป deadline ส่งบทความวันจันทร์จะรอดไม่รอด? พี่พัชเขาบอกว่า ขอเจ๋ง ๆ  5555555 เจ๋งป่าวไม่รู้ แต่เจ๊งน่ะพอได้อยู่ 55555555

ฉันเคยเห็นพี่หมอคนดังมานานแล้ว พี่หมอเป็นคนแต่งตัวมาก เครื่องทรงเพียบ...ทำให้ฉันรู้สึกยากเข้าถึง แต่พอได้มานั่งฟังพี่หมอคุย ได้สัมผัสบุคลิกพี่หมออย่างใกล้ชิดแล้ว ฉันถึงได้รู้ว่าจริง ๆ แล้วพี่หมอเป็นคนจิตใจดี อารมณ์แจ่มใส และ..คุยเก่งมาก แล้วคุยเร็วพอ ๆ กับเพื่อนก๊วน wwa 105….ที่เวลาฉันตกอยู่ในวงสนทนาทีไรก็ใบ้กินทีนั้น แต่ฉันก็กระหยิ่มใจว่าวันนี้พกเลขามา 2 นาง แต่แก้วน่ะ วางปากกาคนแรก ฉันแอบส่งซิกว่าทำไมไม่จด? แก้วกระซิบบอกว่าไว้ขอวิดีโอจากพี่พัช ... ซะงั้นนะ 5555555 แต่พี่เก็จยังคงจดให้อยู่ จดไปจดมา ตอนท้าย ๆ ที่พี่หมอยิ่งเล่ายิ่งมันส์...พี่เก็จก็วางปากกา ยืดแขนดัดมือเฉย แง่ม.... พี่กำลังพลาดช็อตเด็ดนะ...

แต่อย่างไรก็ตาม พอกลับมาบ้านแล้วได้อ่านโน้ตที่พี่เก็จจด ต้องชมเชยจริง ๆ ค่ะ พี่เก็จจดได้ใจความมาก เว้นแต่ตอนท้าย....ควรกลับรึยัง แก้วคงต้องไปแล้ว...5555555

พี่หมอแต่งกลอนได้ไพเราะมากค่ะ อ่านแล้วอินค่ะ เพราะฉันก็เป็นคนหนึ่งที่บูชาความรัก มีความรักเป็นสรณะแห่งชีวิต โดยเฉพาะความรักระหว่างพี่น้องและเพื่อนวัฒนา เป็นเหมือนยาชูใจให้สดชื่น แม้บางทีจะมียาขมแทรกมาบ้าง

แต่ของขมน่ะมีประโยชน์นะพี่อ่อง...(ทำเสียงเข้ม ๆ และซีเรียสแบบป๊าก ของขมนี้จะยิ่งทวีคุณค่ายิ่งขึ้น 55555)

พี่หมอได้ให้หนังสือ 50 ปี สวว.รำลึกมาด้วยค่ะ ดูจากหน้าปกแล้วไม่น่าอ่านเท่าไร เพราะมันช่างเรียบง่ายกว่าหนังสืองานศพสมัยนี้อีก แต่พอได้พลิกอ่านข้างในแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าเนื้อหาที่มีประโยชน์เยอะมากค่ะ อยากให้พี่น้องวัฒนาได้อ่านกันจัง โดยเฉพาะผู้ที่ทำงานในสวว.ควรได้อ่านอย่างยิ่งค่ะ

ขออนุญาตคัดลอกคำกลอนของพี่หมอมาประดับไว้ในบล็อกนี้ค่ะ ชื่อ รำลึก 50 ปีส.ว.ว. ภาษาสำนวนสละสลวยสมกับที่เป็นศิษย์โปรดของครูภิญโญเลยค่ะ

ห้าสิบปีศรีสวัสดิ์พิพัฒน์ผ่าน
เกียรติระบือลือมานานนามเหมาะสม
ศิษย์วังหลัง-วัฒนาสมาคม
ชนนิยมสมศักดิ์ศรีสตรีไทย
เป็นที่รวมน้ำใจใสพิสุทธิ์
เป็นที่จุดความฝันอันสดใส
ส.ว.ว.คู่วัฒนาวิทยาลัย
คอยเกื้อหนุนอุ่นละไมในความรัก
ทั้งคุณครูบุรพาจารย์แต่กาลเก่า
ศิษย์จะเฝ้าห่วงใยช่วยด้วยตระหนัก
ที่อบรมบ่มเราเฝ้าฟูมฟัก
ศิษย์ประจักษ์แจ้งใจในพระคุณ
กิจกรรมบำเพ็ญที่เห็นอยู่
ช่วยเชิดชูศิษย์เก่าเฝ้าเกื้อหนุน
เป็นแบบอย่างเด็กเราเหล่าดรุณ
ทั้งเจือจุนผู้ยากไร้ในสังคม
ช่วยประสานความรักสมัครสมาน
ครูอาจารย์และศิษย์สนิทสนม
รวมวิญญาณสานสืบเจตนารมณ์
เพื่ออุดมศึกษาฝันมานาน
จะเสริมสร้างความฝันอันบรรเจิด
เพื่อชูเชิดนามไซร้ที่ไขขาน
สตรีเก่งแกร่งแท้แต่โบราณ
เป็นตำนานขานนามส.ว.ว.

ตอนที่พี่หมอเป็นนายก คงมีความฝันอย่างที่ฉันก็มี แต่ความฝันหลายเรื่องแม้ว่าจะดีมีประโยชน์ บางทีถ้ามันยังไม่ใช่เวลาของมัน ฝันก็เป็นได้เพียงความฝัน อย่างไรก็ตามฉันหวังว่าความฝันของพี่หมอ และหลายคนในเรื่อง “วัฒนามหาวิทยาลัย” คงจะได้เป็นจริงในสักวันค่ะ

พี่หมอและพี่เจนช่วยกันเล่าถึงช่วงเวลาที่พี่หมอเป็นนายก (หนูเกิดไม่ทัน – จริงเหรอ? 55555) พี่หมอเป็นคนทำงานเก่ง แล้วก็ one woman show แต่เปิดรับความคิดเห็นผู้อื่นนะคะ เพียงแต่ไม่ค่อยมีคนเสนอความคิดเห็น อาจจะใบ้กิน 555555555 เพราะพี่หมอนอกจากทำงานเก่งแล้วยังพูดเก่ง (มาก)

ถึงแม้จะมีผลงานเยอะในยุคพี่หมอเป็นนายก พี่หมอเป็นคนมีบารมีมาก สามารถปลุกเร้าใจศิษย์เก่าหลาย ๆ คนเข้ามาร่วมด้วยช่วยกัน และได้มีความคิดใหม่ ๆ การตั้งชมรมลีลาศ ตลอดจนหาเงินเข้าสมาคมอย่างเป็นกอบเป็นกำ แต่การทำงานก็จะมีคนที่คิดต่าง และมีอุปสรรค เพียงแต่พี่หมอเป็นคนที่ไม่แคร์สื่อ เพราะรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ ฟังแล้วอยากให้มีการฟื้นฟูกิจกรรมดี ๆ เช่นชมรมลีลาศขึ้นมาอีกจังค่ะ

พี่หมอเคยเฉียดตายมาด้วยค่ะ เหมือนหนังเรื่อง speed ที่นางเอกต้องขับรถข้ามสะพานขาด ต่างกันตรงที่รถของพี่หมอไม่ได้เหินฟ้า 555555 แต่ดิ่งลงตามแรงโน้มถ่วงของโลกในระดับความสูงถึง 20 เมตร ผลก็คือพี่หมอหลังหักค่ะ แต่พี่หมอเป็นหมอ เลยมีสติตอนที่ปอเต็กตึ้งมารับ พี่หมอยังหมุนหัวแหวนเข้าในเลยค่ะ เพราะเครื่องประดับพี่หมอไม่ใช่ขี้ไก่ (แต่เป็นขี้วัว) 5555555

ภาพลักษณ์พี่หมอดูไฮโซ แต่เมื่อถึงเวลาต้องช่วยคน พี่หมอสามารถทำเต็มที่ด้วยจรรยาบรรณแพทย์เลยทีเดียวค่ะ พวกเราฟังตอนที่พี่หมอเล่าเรื่องช่วยชีวิตเพื่อนคนหนึ่งในงานเต้นรำแล้วทั้งทึ่งทั้งขำ  ขำที่ชายคนนั้นเคยจีบพี่หมอมาก่อน อีตอนจีบแม้แต่มือก็ยังไม่เคยได้จับ  แต่ตอนนี้ได้จูบจากพี่หมอตอนผายปอดปั๊มหัวใจหลายครั้งกว่าจะฟื้น สมใจตอนนี้เอง ตัดความจริงที่ว่าเป็นนาทีแห่งความเป็นความตาย...นึกภาพดูแล้วก็โรแมนติกใช่ย่อยนะคะ

ตลอดเวลาที่นั่งฟังพี่หมอเล่าโน่นเล่านี่ให้ฟัง ฉันเพลินมากค่ะ พี่หมอเสียงดัง แต่ฟังไม่ทัน 555555555 ต้องคอยชะโงกดูโน้ตของพี่เลขาเก็จอยู่ตลอดเวลา ขนาดว่านั่งไม่ไกล แล้วพี่หมอก็สบตาฉันค่อนข้างบ่อยแล้วนะคะ 5555555 เฮ้อ อยากเปลี่ยนหู

กลับมาบ้านได้อ่านหนังสือ 50 ปีส.ว.ว. พี่หมอบอกว่าสมัยนั้นทำหนังสือเยอะมาก ฉันคิดว่าดีทีเดียวค่ะ เพราะจะได้เก็บเป็นความรู้ให้แก่คนรุ่นหลัง แอบจุดประกายความหวังส่วนตัวไว้ 5555555 สักวันจะรวมบทความใน blog นี้พิมพ์แจกบ้าง ถึงจะไม่เป็นประโยชน์ในแง่วิชาความรู้ แต่ก็หวังว่าคงทำให้พี่ ๆ น้อง ๆ ได้รับรู้ถึงสิ่งสำคัญที่สุดของการเป็นศิษย์เก่าวัฒนานั้นคือ...ความรักความสามัคคีในหมู่พี่น้องวัฒนา...ดังข้อวัตถุประสงค์ข้อแรกของการจัดตั้งสมาคมศิษย์วังหลังวัฒนาคือ ก.เพื่อปลูกและบำรุงสามัคคีธรรม.

วันอาทิตย์ที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2554

ครูภิญโญ ณ นคร..แม่เสือแห่งวัฒนา

ยามอยู่ใกล้ ขอห่างพันลี้.... ตอนนี้ครูอยู่ไกลกว่าพันลี้ กลับอยากหวนไปอยู่ใกล้ชิดด้วย
สมัยเด็ก ๆ ฉันรู้สึกกลัวครู ๆ 3 พี่น้องสกุล ณ นคร มาก จนแอบตั้งตำแหน่ง “สามเสือแห่งวัฒนา” ให้  โดยผู้ครองตำแหน่งดุสุด เฉียบขาดสุดก็คือครูภิญโญนี่เอง แต่วันนี้ ฉันคิดถึงครูจังค่ะ คิดถึงด้วยความรัก – ความรักที่ฉันไม่เคยคิด ไม่เคยเชื่อมาก่อนว่าฉันจะรักครูได้  เพราะช่วงเวลาที่ฉันเป็นนักเรียน ความรู้สึกที่มีให้ครูคือ..กลัว, กลัว และกลัว 555555 เรียกว่าเห็นครูเดินมาทางเหนือ ฉันจะเบี่ยงไปตะวันออกทันที เป็นครูคนเดียวในโรงเรียนที่ฉันขออยู่ห่าง ๆ ไว้ก่อนเพื่อความปลอดภัย  แม้ว่าตอนที่พ้นจากความเป็นนักเรียนใหม่ ๆ ก็ยังกลัวอยู่เลยค่ะ ไม่รู้ว่าทำไม แต่กลัวครูแบบไม่มีเหตุผล กลัวจนเป็นกุ้ง...
แต่วันนี้ วันที่นั่งคิดถึงครูอยู่นี้ กลับมีแต่ความรักความเคารพให้ครูอย่างเหลือล้น     มานั่งนึกขำ ๆ ว่า...ทำไมถึงได้กลัวครูซะขนาดนั้นนะเรา? ทั้ง ๆ ที่ครูไม่เคยทำโทษฉันแม้แต่ครั้งเดียว แค่ตวัดสายตามองมาปราดเดียว...นพพรก็..กุ้ง..แล้วค่ะ ขนาดเวลาครูยิ้มให้ ฉันยังหายใจไม่ปลอดโปร่งเลย แต่ก็น่ะ ครูไม่ค่อยยิ้มให้ฉันเห็นเท่าไรหรอกค่ะ พยายามนึก ๆ ๆ นับไปนับมา ไม่เกิน 1 หนที่เห็นครูยิ้ม จริงจริ๊ง....นี่พูดถึงตอนฉันเป็นนักเรียนนะคะ
ในบล็อก Noppaul’s Dream นี้ ได้เอ่ยถึงครูภิญโญมาหลายครั้งหลายหน ในบทความนี้ฉันอาจจะมีรีเพลย์บางเรื่องราวอีกครั้ง ก็ถือซะว่าคนมันแก่แล้ว เลยย้ำคิดย้ำทำบ้าง ขอให้ถือซะว่า... คนบางคน เรื่องราวบางเรื่องราวก็ทรงคุณค่าเพียงพอให้เราเอ่ยถึงได้ไม่รู้เบื่อ
ก่อนอื่น...ขออนุญาตว่า...สิ่งที่ท่านจะได้อ่านต่อไปนี้ อาจจะยาวและวกวนไปมาบ้าง นั่นเป็นเพราะฉันอยากพูดถึงครูให้สมกับความคิดถึงที่มี เป็นสิ่งที่ฉันอยากให้ครูได้รับฟัง ฉันเชื่อว่าถ้าวิญญาณมีจริง ครูคงมายืนอ่านอยู่ข้างหลังฉันขณะที่ฉันกำลังพิมพ์อยู่เป็นแน่ ฉันอยากให้ครูรับฟังความรู้สึกของฉันที่มีต่อครู อยากให้ครูรู้ว่า...ครูจากไปก็เพียงร่างกาย แต่ครูไม่เคยอยู่ไกลจากใจฉันเลย ชักน้ำตาซึมแล้วตรู....จะเขียนจบไหมเนี่ย
ฉันไม่ใช่เด็กดี หรือเรียบร้อย แต่สมัยอยู่วัฒนาไม่เคยทำผิดกฎ (โดยไม่จำเป็น) ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะกลัวโดนส่งตัวไปหาครูภิญโญนี่แหละค่ะ  พูดจริง ๆ นะคะ ฉันเคยโดนครูหลายคนทำโทษ แต่ไม่กลัวเท่าครูภิญโญเลย อย่างครูประพิธนี่ก็กลัวค่ะ แต่บางอารมณ์ก็ยังกล้าดื้อ เช่นมีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันอยากกลับบ้านมาก คุณแม่มารับแล้ว แต่ครูประพิธไม่อนุญาตให้กลับ เพราะไม่มีเหตุสมควรที่จะกลับ...ฉันยั้วะมากค่ะ ร้องไห้ประท้วงอยู่หน้าบ้านนั่นแหละ จนเวลากินข้าวก็ยังไม่ยอมไปไหน ต่อยาวจนถึงเวลาอาบน้ำด้วยเอ้า...จำความรู้สึกตัวเองตอนนั้นได้ดีเลยว่า...จะเอาชนะให้ได้ แต่พอเวลาผ่านไป ๆ มีไหวหวั่นแล้วค่ะ เนื่องจากคุณแม่กลับบ้านไปนานแล้ว ช่างไม่ห่วงลูกเล้ย....นพพรยังนั่งร้องไห้อยู่นั่นแหละ ครูที่ใจดีมาชวนให้ไปกินข้าวก็ทำสะบัดสะบิ้งโวยวายไม่ยอมไป แต่แวบเล็ก ๆ ในใจ...แอบกลัวว่าครูภิญโญจะเดินออกมาจากห้องทำงาน แล้วจะทำยังไงเนี่ยะ...คิดไม่ออกค่ะ 55555 ระหว่างครูยังไม่ปรากฏตัวขอประท้วงก่อน ครูประพิธคงขึ้นไปพักผ่อนแล้วมั้งคะ แบบว่าพอใจแล้วที่นพพรไม่ได้กลับบ้าน ครูอื่น ๆ ทั้งดุทั้งไม่ดุเดินมาพูดกับฉันหลายคน แต่ไม่ได้ผลสักคน นพพรปักหลักดื้อจนมืด ตอนนี้หัวใจเล็ก ๆ ชักกลัวแล้ว...ฉานยังไม่ได้กินข้าว+อาบน้ำเลย...55555555 จำได้ว่าในที่สุดครูผินเดินมาค่ะ คงได้ข่าวจากใครมั้งคะ มาถึงก็เรียก...นพพรมานี่มา... ตอนเด็ก ๆ ฉันรักครูผินมาก ๆ ก็เดินไป ฮือ ๆ ไป ครูผินให้นั่งตัก แล้วก็พูดว่า “เอ้า..ฉันให้หอมแก้มทีนึง” ฉันก็หอมแก้มครู พอครูหัวเราะ ฉันก็หัวเราะด้วย หายเศร้าเลย ครูหลาย ๆ คนที่เป็นห่วงอยู่พลอยหัวเราะไปด้วย จบด้วยครูวรรณดีจูงมือไปกินข้าว แล้วครูเวรพาไปอาบน้ำ...ไม่มีแม้แต่เงาของครูภิญโญ
เอาอีกฉากจะได้เห็นว่าครูภิญโญนั้น เป็นความน่ากลัวเด็ดขาดของฉันจริง ๆ คือพอขึ้นนอนแล้ว ฉันก็ร้องไห้ต่อ ครูเวรมาปลอบแล้วก็ไม่ยอมเงียบ เลยจูงมือไปส่งห้องนางพญา....5555555....เหมือนทีวีเปลี่ยนช่องเลย จากหนังโศก ไปเป็นหนังสยองขวัญ...น้ำตาเหือดแห้ง อารมณ์คิดถึงบ้านหายวับเป็นปลิดทิ้ง แต่พอเจอครู...ครูกลับไม่ดุสักคำ ไม่ถามอะไรด้วย นอกจากให้นั่งดูทีวี แล้วครูก็ชงไมโลให้กินกับขนมปังเค็ม...ฟังดูใจดีนะคะ แต่นพพรขอแค่ครั้งเดียวพอ 5555555 นับจากนั้นไม่กล้าร้องไห้บนตึกนอนอีกเลย กลัวครูเวรจูงไปหาครูภิญโญอีก
ฉันเป็นคนชอบโต้เถียง แต่เว้นไว้กับครูภิญโญ ไม่เคยได้อ้าปากสักแอะ...ต่อให้ครูดุทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันก็ก้มหน้านิ่งเงียบโดยดุษฎี ซึ่งมีไม่กี่ครั้งหรอกค่ะ ถ้าเป็นครูอื่น ลองมาดุแล้วฉันไม่ผิด หรือไม่ยอมรับว่าผิดซิ...นพพรเถียงตลอดค่ะ 5555555 แต่ไม่ได้ก้าวร้าวนะคะ แค่ถามว่าทำไมทำงั้นไม่ได้ ทำงี้ไม่ได้ หรือหนูไม่ได้ทำ ฯลฯ แต่กับครูภิญโญ..นพพรบำเพ็ญตบะเป็นเตมีย์ใบ้อย่างเดียวค่ะ เช่น..เวลาที่อยู่ในแถว แล้วโดนครูดุมาว่าฉันคุย ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ได้คุย ไม่ได้แม้แต่ฟังเพื่อนคุยด้วย...ครูเข้าใจผิดน่ะค่ะ แต่ฉันหรือจะกล้าเถียง? ได้แต่บ่นตัวเองอยู่ในใจว่าทำไมวันนี้ซวยจริง?
ทั้งหลายทั้งปวง...ฉันไม่เคยคิดว่าจะเข้าไปใกล้ชิดครูภิญโญเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งได้รู้จักครูชัชว์ ครูชัชว์เป็นครูที่ไม่เคยสอน แต่ทำไมสนิทกับฉันได้ก็ยังงง ๆ อยู่ 5555555  ครูชัชว์มักจะบอกฉันตอนที่ฉันจบจากโรงเรียนแล้ว ฉันไปหาครูจินตาบ่อย ๆ แล้วได้เจอครูชัชว์บ้าง ครูชัชว์บอกว่า...นพพร ครูภิญโญน่ะรักเธอมากรู้ไหม? ชมเธอให้ครูฟังตลอด...ฉันจำไม่ได้แล้วว่าครูชัชว์เล่าว่าครูภิญโญชมอะไรฉัน แต่ออกจะงงค่ะว่าฉันมีอะไรให้ครูภิญโญรัก และนำไปคุยกับคนอื่นด้วยเหรอ?  พี่ตุ้มก็เล่าเมื่อไม่กี่วันมานี้ ว่าพี่ตุ้มเองก็รู้ว่าครูภิญโญรักฉัน เพราะครูพูดกับพี่ตุ้มถึงฉัน...ทำให้พี่ตุ้มไปรับฉันแล้วพาไปเที่ยวสวนสนุกหลังจากที่พี่ตุ้มจบไปแล้ว  พี่ตุ้มเองก็รักครู และได้รับความรักจากครูเป็นพิเศษเช่นกัน  พี่ตุ้มเล่าให้ฟังเมื่อวันที่ฉันไปนอนเล่นบ้านพี่ตุ้มว่า ครูภิญโญเคยไปพักบ้านพี่ตุ้มตอนไปเที่ยวสิงคโปร์ แล้วฝากพี่ตุ้มแลกเงินสิงคโปร์ให้ 200 เหรียญ ซึ่งพี่ตุ้มเห็นว่านิดหน่อยแค่นั้น จึงได้เอาเงินสิงคโปร์ให้ครูตามที่ครูต้องการ โดยไม่ยอมรับเงินไทย แต่ก่อนที่ครูจะกลับเมืองไทย ครูได้วางซองสีขาวไว้ พี่ตุ้มก็รู้ค่ะว่าเป็นเงินไทยแน่ ๆ แต่ไม่ได้เปิดซอง เก็บเข้าตู้เซฟ แล้วลืมมันไปเลย จนกระทั่งครูเสียชีวิต พี่ตุ้มจึงนึกได้ มาเปิดซองดูเผื่อจะมีจดหมายอะไรจากครู แต่สิ่งที่อยู่ในซองไม่ใช่จดหมาย ตอนที่พี่ตุ้มเล่าได้หยิบซองออกมาเปิดให้ฉันดูด้วยค่ะ...เป็นแบ้งค์สมัยเก่า (รุ่นที่ใบใหญ่ ๆ ) แต่ใบเอี่ยมแถมเรียงเบอร์อีกต่างหาก !  ฉันเองยังขนลุกด้วยความซาบซึ้ง ไม่ต้องพูดถึงตัวพี่ตุ้มจะรู้สึกมากกว่าฉันแค่ไหน
ครูไม่เคยแสวงหาสิ่งใด ๆ จากศิษย์คนไหน ๆ ทั้งสิ้น เคยมีเพื่อน (จำไม่ได้แล้วว่าใคร) เอาเงินให้ครู รู้สึกว่าจะเป็นวันเกิด ครูก็บอกว่าได้ส่งเงินที่ให้มานั้นบริจาคไปกับโบสถ์ หรือมูลนิธิอะไรสักอย่าง ...จำไม่ได้อีกเหมือนกัน...เอาเป็นว่าเงินที่ศิษย์ให้ ครูไม่ได้นำมาใช้ แต่นำไปทำบุญต่อ เพื่อให้ผลบุญตกอยู่กับตัวศิษย์นั้น ๆ ครูบอกค่ะว่าครูไม่ต้องใช้เงิน มีรายได้จากสวนยางเพียงพอกับการดำรงชีวิตแล้ว ไม่ต้องรบกวนให้ใครเอาเงินมาให้ครู ไม่เพียงแต่ไม่เคยเรียกร้องสิ่งของเงินทองจากศิษย์แล้ว ครูกลับเป็นผู้ให้เสียเอง...ทุกปีครูจะส่งฟรุตเค้กแสนอร่อยมาให้ 
ฉันไปเยี่ยมครูที่นครครั้งแรก ... ผ่านมา 20 กว่าปีแล้ว แต่ฉันยังจำได้ดีค่ะ จริง ๆ แล้วฉันเคยคิดว่าจะไปนครหลายหนแล้ว แต่จนใจ ไม่รู้จักใคร แล้วไม่เคยไปใต้เลย จนกระทั่งได้รู้จักเพื่อนคนหนึ่งเป็นคนพัทลุง ปีหนึ่งเขาก็ชวนฉันไปเที่ยวบ้านเขา คำแรกที่ฉันเรียกร้องก่อนรับคำชวนคือ... เธอต้องพาฉันไปหาครูที่นครนะ ต้องช่วยหาบ้านให้เจอด้วย... 5555555 แล้วเป็นโชคของฉันที่มีเพื่อนดี ๆ ตามใจฉันมากมาย พอไปถึงพัทลุง ฉันก็ยืมรถที่บ้านเขา ขับรถจากพัทลุงไปนครทันที ตอนนั้นตื่นเต้นมากค่ะ เพราะไม่ได้บอกครูล่วงหน้าด้วย กะว่าจะเซอร์ไพร้ส์ครู...ไปถึง ครูเพ็ญเพ็ชรกำลังจะออกไปธุระข้างนอกพอดี เจอกันที่หน้าประตูบ้านค่ะ หลังจากนั้นไม่นาน ครูเพ็ญเพ็ชรก็ล้มป่วย และจากพวกเราไป...เร็วมากค่ะ ฉันก็เข้าบ้านไปนั่งรอในห้องรับแขก มีคนขึ้นไปตามครูภิญโญลงมาค่ะ ครูถามว่า มายังไง หาบ้านครูเจอได้ยังไงเนี่ยะ ฉันก็บอกครูว่าเพื่อนพามาค่ะ แต่ฉันเป็นคนขับรถมาจากพัทลุง ครูภิญโญก็ให้ฉันขับรถไปร้านขนมจีน แล้วเลี้ยงขนมจีนฉัน ครูสอนให้ฉันกินขนมจีนแบบปักษ์ใต้ คือผสมน้ำยา น้ำพริก แกงต่าง ๆ จำได้ว่า 7-8 ชนิดในจานเดียวกัน! ที่จริงก่อนที่จะมานคร ที่บ้านพัทลุง เพื่อนก็ชวนให้ฉันกินแล้ว แต่ฉันไม่ยอมกิน แบบว่าไม่ใช่พระ 5555555 พอครูภิญโญบอกให้กิน ฉันก็...กลัวท้องเสียก็กลัว แต่กลัวครูมากกว่า 5555555 (ยังหลงเชื้อความกลัวอยู่ค่ะ) พอกินแล้วก็ ...อร่อยดีแฮะ ติดใจอีกต่างหาก จากนั้นครูก็พาไปเที่ยววัดพระธาตุซึ่งเป็นวัดประจำจังหวัด ครูบอกว่าให้ฉันเข้าไปเดินดูกับเพื่อน ครูเดินไม่ไหว จะนั่งรอตรงนี้  ฉันเป็นคนไม่ชอบทัวร์วัด แต่ก็น่ะ ไม่กล้าบอกครู 5555555 เลยเดินไปดู ๆ สองทีก็ออกมา ฉันจำไม่ได้ว่าคุยอะไรกับครูบ้าง แต่ขากลับ เพื่อนฉันบอกว่า “ครูพี่อ่องใจดีจัง” 55555555 ถ้าเพียงเธอรู้จักครูในวัฒนา...เธอจะไม่พูดแบบนี้ 5555555
จากครั้งแรกที่ไปบ้านครู ฉันก็ยังไปอีกหลายครั้ง เรียกว่าโฉบไปทางใต้ทีไร ต้องหาเรื่องไปนครเพื่อไปเยี่ยมครู ไม่นับที่เจตนาไปนครเพื่อไปบ้านครูโดยเฉพาะ คือครั้งที่พาครูจินตากับครูชัชว์ไป และไปงานศพครูไพจิตร และครั้งสุดท้ายที่ไปด้วยหัวใจสลาย...คือไปงานศพของครูภิญโญเอง และนี่คือครั้งสุดท้ายที่ฉันไปนคร จากนั้นจนวันนี้ไม่เคยคิดจะกลับไปอีก เพราะไม่มีใครให้ไปหาอีกแล้ว
หลายครั้งที่ไม่ได้ลงใต้ ฉันก็จะโทรศัพท์ไปคุยกับครู (ตอนนั้นยังพอคุยโทรศัพท์ได้บ้าง ก็หากันไป หากันมาระหว่างครูกับศิษย์ หาเจอมั่ง ไม่เจอมั่ง หูตึงพอกัน 55555)  บางทีก็ส่งนิยายที่แต่งไปให้ครูอ่านบ้าง เขียนจดหมายไปเล่าอะไร ๆ ให้ครูฟัง  ฉันได้รับจดหมายตอบจากครูหลายฉบับ แต่ความที่ฉันย้ายบ้านบ่อย เดี๋ยวไปโน่นมานี่ จดหมายต่าง ๆ เหล่านี้จึงได้สูญหายไปสิ้น ซึ่งน่าเสียดายมาก
วันสุดท้ายที่ฉันได้อยู่ใกล้ชิดครู คืองานศพครูไพจิตร ฉันจำได้ว่านั่งติดกับครูตลอดเวลา ส่วนหนึ่งเป็นเพราะใจหายด้วยที่เห็นครูผมสีขาว ปกติครูจะย้อมค่ะ แต่ครั้งหลังสุดที่ไป ครูไม่ได้ย้อม ดูแปลกตาไปเลย แล้วครูดูเศร้ามาก ไม่เคยเห็นครูร้องไห้ก็ได้เห็น ครูบอกว่า..ครูไพจิตรกลับบ้านเพื่อจะมาดูแลครู แต่คนดูแลไปซะก่อน.... ฉันร้องไห้เลยแหละค่ะด้วยความสงสารครู เวลาที่เราสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไป คำพูดใด ๆ ก็ไม่สามารถปลอบโยนได้...คงต้องให้กาลเวลาเป็นสิ่งคลายความหมองเศร้า และความเข้มแข็งของเราเองที่จะผ่านพ้นไปให้ได้
วันที่ครูภิญโญจากไป แล้วฉันเดินทางไปงานศพ ครูบำเพ็ญขอให้ฉันขึ้นไปพูด แต่ฉันบอกว่าฉันคงพูดไม่ได้ เพราะฉันแพ้สาธารณชน 5555555 แต่ฉันจะเขียนอะไรสักอย่าง เพื่อให้ครูบำเพ็ญนำไปอ่านแทนฉัน ครูก็ตกลง ...และนี่คือสิ่งที่ฉันเขียนให้ครูภิญโญค่ะ มันสั้น และไม่ได้บอกความรู้สึกจริง ๆ เท่าไร เพราะมัวแต่เศร้าจนสมองไม่ทำงาน

            ในสวนของพระเจ้า  มีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่งซึ่งสวยสดงดงาม แต่มีผลอยู่เพียงไม่กี่ผล ต้นไม้ต้นนั้นพระเจ้าได้ทรงเรียกว่า “ต้นสร้างคนดี”   หนูแหงนมองดูด้วยความรัก ชื่นใจและหวงแหน แต่ก็สลดหดหู่ เพราะบัดนี้ในจำนวนผลที่มีอยู่น้อยนั้น ผลหนึ่งซึ่งสุกและงอมจัดมานาน ก็ค่อย ๆ หลุดและล่วงหล่นลงมาท่ามกลางความเสียดายเป็นล้นพ้น
            ผลนั้นมีชื่อว่า “อาจารย์ภิญโญ ณ นคร”  ครูผู้มีความเป็นครูอยู่ในทุกหยาดหยดของเลือด  ทุกอณูของเนื้อที่ประกอบขึ้นเป็นร่างกาย และทุกลมหายใจ และบัดนี้แม้ทุกอย่างจะค่อยสลายไปตามวิถีทางของธรรมชาติแล้วก็ตาม  สิ่งหนึ่ง..จะยังคงอยู่เสมอ
            สิ่งนั้นคือวิญญาณแห่งความเป็นครู ที่จะตราตรึงอยู่ในความทรงจำของมวลศิษย์ตลอดไป 
            หนูรู้จัก “ตัวตน” ของครูภิญโญน้อยมาก ยิ่งสมัยเด็กยิ่งแทบไม่รู้จักเลย  เพราะความดุของครูนั้นขึ้นชื่อลือชาจริง ๆ  กระทั่งว่าแม้ครูภิญโญจะยิ้มให้ นักเรียนที่กำลังเดินเข้าไปหาก็ยังไม่ค่อยจะปลอดโปร่งใจนัก
            ครูชัชว์เล่าให้หนูฟังว่าครูภิญโญเป็นคนที่ใจอ่อนมาก  เพราะกลัวว่าจะไม่สามารถปกครองนักเรียนได้ เลยต้องทำดุไว้  หากเป็นอย่างที่ครูชัชว์พูดจริง  ก็นับว่าครูภิญโญประสบความสำเร็จอย่างสูงทีเดียว เกราะที่ครูสร้างนั้นทั้งสูง ทั้งหนาเสียจนไม่มีใครสามารถมองทะลุไปถึงหัวใจของครูได้เลย
             แต่หนูยังโชคดี เพราะคำพูดของครูชัชว์ที่พูดให้ฟังเสมอ ๆ (หลังจากจบจากวัฒนาฯแล้ว) ว่า
            “ครูภิญโญรักเธอรู้ไหม?  พูดถึงเธอให้ครูฟังเสมอ ๆ”
            โอ้โห ครั้งแรกที่ฟัง..บอกตรง ๆ เลยว่าไม่ค่อยจะเชื่อ  ไม่ใช่จะว่าครูชัชว์ปดหนูหรอก แต่..ไม่เชื่อหูตัวเองว่าฟังถูกหรือเปล่า  เพราะสมัยเรียนไม่เคยเห็นครูภิญโญจะมีทีท่าว่าเมตตาหนูเลย  มีแต่ส่งสายตาดุ ๆ มาให้ล่ะบ่อย  
            แต่เมื่อแน่ใจว่าฟังถูกต้องแล้ว..ก็ต้องพิสูจน์ 
            จริงของครูชัชว์  เนื้อแท้ของครูภิญโญนั้น ใจดีมาก   เมื่อครั้งแรกที่หนูไปหาครูที่นครฯ ครูได้กรุณาเป็นไกด์พาหนูไปเที่ยววัดพระธาตุ และพาไปกินขนมจีนที่อร่อยมาก ๆ ด้วย  ซ้ำยังบอกเพื่อนของหนู (ซึ่งไม่ใช่นักเรียนวัฒนาฯ แต่เป็นคนพาหนูไปหาบ้านครูเพราะเคยเรียนอยู่นครฯ) ว่า
            “เรียกฉันว่าป้าเถอะ ฉันออกจากครูแล้ว เดี๋ยวนี้ไม่ได้เป็นครูแล้ว”
            เพื่อนนั้นก็ชื่นชมกับคุณป้าภิญโญ ถึงกับบอกว่า
            “ครูพี่อ่องนี่ใจดีจังเลย”
            และเมื่อหนูได้ไปหาครูอีก  ครูซึ่งสุขภาพไม่สู้ดี แต่จำได้ว่าหนูชอบขนมจีนร้านนั้น ก็ได้กรุณาจัดหามาต้อนรับเสียเต็มโต๊ะ เลี้ยงคนได้นับสิบทั้ง ๆ ที่มากันแค่ 3 คน 
            ขากลับ ครูก็กรุณามีของฝากให้หอบหิ้วมากรุงเทพฯ อีกทุกครั้ง  
            และถึงอยู่กรุงเทพฯ บางปีที่ครูราศรีไม่ยุ่งนัก ครูภิญโญก็จะให้ทำขนมฟรุตเค้กแสนอร่อยแล้วส่งมาให้ทางไปรษณีย์ 
            หนูจึงได้ตระหนักว่า แท้จริงแล้ว ครูภิญโญรักและเมตตาหนูอย่างที่ครูชัชว์ว่าไว้จริง ๆ 
            หนูไม่สามารถจะบอกได้ว่าความอาลัยที่มีต่อครูภิญโญ..มากเพียงไหน  เมื่อครูวารุณีแจ้งข่าวให้ทราบ ก็รู้สึกใจหาย  เพราะได้เคยอยากจะไปเยี่ยมครูตลอดเวลา  แต่ก็ไม่ได้ไป  พักหลังนี้แม้แต่จดหมายก็ไม่ค่อยได้เขียน  แต่หนูดีใจที่ได้เคยเรียนบอกครูภิญโญด้วยตัวเองว่า
            “หนูรักครู”
            และที่ครูได้บอกหนูเมื่อวันฝังครูไพจิตรว่าจะพยายามดูแลรักษาตัวเองเพื่อเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรแก่หนูนั้น หนูก็เชื่อค่ะว่าครูได้พยายามเต็มที่แล้ว  แต่ทุกสิ่งทุกอย่างนั้น..มีที่สิ้นสุด
           
            ล่วงลงแล้ว..อีกหนึ่งผล..คนสร้างชาติ
            ผู้องอาจในวิชชาและหน้าที่
       ผู้เปี่ยมล้นผู้งดงามด้วยความดี  
          ความดีที่ยังคงอยู่คู่โลกา
         ขอก้มกราบแทบเท้าด้วยเคารพ             
        ครูเช่นนี้ในผืนภพยากจะหา
       ถือเป็นเพชรพิสุทธิ์น้ำล้ำราคา
      ขอกราบลาครูภิญโญ ณ นคร

        ตอนที่อยู่นคร สมองไม่ปลอดโปร่ง เลยแต่งกลอนไม่ค่อยออก เขียนได้แค่นั้น แต่พอได้กลับมากรุงเทพ แล้วโรงเรียนมีพิธีไว้อาลัยจัดที่โบสถ์วัฒนา เพื่อน ๆ ขอให้ฉันแต่งกลอนในนามรุ่น ฉันจึงได้เขียนเพิ่ม

       หากจะมีที่ผูกใจไว้ให้ติด
ให้ใกล้ชิดวัฒนากัลปาวสาน
สิ่งหนึ่งคือความผูกพันอันยาวนาน
คือรักผ่านจากครูสู่นักเรียน
ครูภิญโญแม้ภายนอกบอกได้ยาก
เพราะดุมากยามสั่งสอนวอนอ่านเขียน
ทั้งเข้มงวดกวดขันเราให้พากเพียร
เพื่อนักเรียนเป็นคนดีมีวินัย

วันนี้หนูคิดถึงครู...คิดถึงมาก

อาจเคยกลัวและไม่อยากอยู่ใกล้ใกล้              

เพราะเดียงสายังน้อยด้วยเยาว์วัย
พอเติบใหญ่จึงเข้าใจในคุณครู
แท้จริงแล้วครูรักหนูอยู่ลึกลึก            
เพราะสำนึกในหน้าที่มีต่อหนู
ความหวังดีมีแฝงทั่วทุกอณู                            
ในใจครูไม่รู้หมดไม่รู้คลาย
“จงเป็นเกลือรักษาเค็มให้เข้มไว้”                 
ครูสอนไว้ขอใส่ใจไม่เสื่อมสลาย
อาจจะยากแต่จะเพียรไม่วางวาย                     
สิ่งสุดท้ายมอบแด่ครูบูชาคุณ
กราบแทบเท้าอำลาอาลัยล้น              
ขอกุศลผลกรรมดีจงเกื้อหนุน
สวรรค์โปรดให้ครูได้ใช้เป็นทุน                     
เสวยบุญเสวยสุข ณ เมืองแมน.
วันที่ 1 พฤษภาคมปีนี้ หากครูยังอยู่ ฉันคงได้ชวนพี่เจน พี่ตุ้ม พี่เก็จ ป๊าก และหลาย ๆ คนล่องใต้เพื่อไปกราบครูเนื่องในวันเกิดกัน น่าเสียใจและเสียดายที่เรามาสนิทสนมกันช้าไป แต่วันที่ 1 พฤษภาคมต่อนี้ไป...ก็คงเป็นแค่วันแรงงานแห่งชาติธรรมดา ๆ วันหนึ่ง 
ถึงฉันจะไม่ได้ไปหาครู แต่ครูกลับมาหาฉัน ครูเข้ามาอยู่ในความคิดถึงของฉัน ไม่ใช่แค่วันที่ 1 พฤษภาคม... แต่เป็นวันนั้น วันนี้ และวันโน้น ความเมตตา ความดีของครูได้แวะเวียนเข้ามาให้ฉันรำลึกถึงอยู่เนือง ๆ
วันนี้เป็นวันพิเศษหน่อย เนื่องจากวันก่อนที่เจอพี่ตุ้ม เราได้คุยกันถึงครูมากสักหน่อย แล้ววันที่ 19 ที่ผ่านมาก็มีงานรำลึกถึงอาจารย์อายะดา ฉันเลยคิดถึงครูภิญโญมากเป็นพิเศษ
ครูขา...ถ้าครูได้อ่านบทความนี้ด้วยญาณวิถีใด ๆ หนูหวังว่าครูจะมีความสงบสุข หนูหวังว่าวันหนึ่งในโลกหน้า หนูจะได้พบครูอีก แล้วในวันนั้น...หนูจะไม่กลัวครูอย่างโง่ ๆ แบบในวัยเด็กของหนูอีกต่อไป แต่หนูจะกอดครู และบอกครูอีกครั้งและอีกหลาย ๆ ครั้งค่ะ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปอีกกี่วัน กี่เดือน กี่ปี หนูก็จะยังจดจำ และรำลึกถึงแม่เสือแห่งวัฒนา ด้วยความเคารพ บูชา และด้วยความรักอย่างยิ่งเช่นนี้...ตลอดไปค่ะ

วันศุกร์ที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2554

ผู้ชายคนหนึ่งที่รักฉันมากที่สุดในโลก

ขอพื้นที่ตรงนี้คิดถึงผู้ชายคนนั้นได้ไหม?
ฉันเกิดมาได้รับความรักอย่างล้นเหลือจากผู้คนรอบข้าง เริ่มตั้งแต่พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย ญาติ ๆ ผู้ใหญ่แทบทุกคน ส่วนหนึ่งนอกจากฉันเป็นลูกคนโตของพ่อ....ที่เป็นที่รักที่สุดของย่า และแม่...ที่เป็นที่รักที่สุดของตา....แล้ว ฉันว่าตอนเล็ก ๆ ฉันหน้าตาน่ารัก ใครเห็นก็อดรักไม่ได้ นี่พูดแบบไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะ และตอนเล็ก ๆ คุณแม่บอกว่าฉันไม่หวงตัว ใครมาอุ้มก็ให้อุ้มหมด ใครเล่นด้วยก็เล่นหมด
มีบุคคลหนึ่งที่หลงรักฉันตั้งแต่ฉันแบเบาะ และยังคงเสน่หาฉันจนถึงวันนี้..แม้ว่าฉันจะเปลี่ยนไปจากเจ้าหญิงน้อย ๆ ของทุกคน เป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเอง เป็นหญิงสาวที่ดื้อรั้น จนถึงเป็นป้าที่หน้ายาย...ความรักของผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงหรือลดน้อยลง ยังคงเป็นความรักพิเศษที่ให้กับฉันอย่างเสมอต้นเสมอปลาย
ปีนี้ฉันอายุเท่ากับผู้ชายคนนี้ในวันที่เขาพบฉันเป็นครั้งแรก 50 ปีที่ฉันเติบโตมาและอบอุ่นอยู่ในความรักความเมตตาของเขา วันนี้ฉันอยากเขียนอะไร ๆ ถึงเขาอย่างจริงจัง และจริงใจ เขียนเพื่อบันทึกความทรงจำทุก ๆ เม็ดที่ฉันนึกออก ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ยิ่งใหญ่ในสายตาของหลาย ๆ คน เป็นคนดีที่ใคร ๆ หลายคนเทิดทูน ยกย่อง แต่สำหรับฉัน...เขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่รักฉันมากที่สุดในโลก และฉันก็รักเขามากที่สุดเช่นกัน...ความทรงจำทุกฉาก ทุกตอนระหว่างฉันกับเขา มีแต่ความรักที่เขาให้ฉันทั้งสิ้น และบางทีการที่ฉันเป็นคนที่ชอบเอาใจคนที่ฉันรัก ส่วนหนึ่งน่าจะมาจากการที่ฉันได้รับความรักความเอาใจจากผู้ชายคนนี้กระมัง แต่ฉันไม่เคยเอาใจใครได้เท่ากับที่เขาเอาใจฉัน ตามใจฉัน ยอมรับฉันอย่างที่ฉันเป็น เพราะความรักของเขาช่างลึกซึ้ง และมากมายมหาศาลจริง ๆ
อ่านมาถึงตรงนี้ คนที่รู้จักครอบครัวฉันดีคงรู้แล้วว่าผู้ชายคนนี้คือใคร เพราะมีเพียงหนึ่งเดียวที่รักฉันได้ขนาดนั้น  ถูกแล้วค่ะ...ผู้ชายคนนี้คืออากงของฉันเอง...
การที่ฉันเขียนหนังสือได้มีโวหารดี ส่วนหนึ่งมาจากการสนับสนุนส่งเสริมของอากง สมัยพวกเราเล็ก ๆ ทุกตรุษจีน พวกเราต้องไปที่บ้านอากง นอกจากรับซองแดงแล้ว ก็ยังได้รับโอวาทจากอากงด้วย ฉันมักจะนั่งหน้าสุดฟังอากงตาแป๋ว อากงเป็นผู้ชายที่ทรงเสน่ห์มากค่ะ หล่อ เท่ เจ้าโวหาร สิ่งที่อากงสอน ฉันคงไม่สามารถบอกได้หมดเพราะมันเยอะมาก ๆ แต่สิ่งหนึ่งที่สำคัญที่สุดที่อากงต้องการให้ลูกหลานทุกคนมีคือ ความกตัญญู  อากงไม่เพียงแต่สอนด้วยคำพูด แต่สอนด้วยการกระทำของตัวเองให้เป็นเยี่ยงอย่าง ภาพอากงจูงประคองอาไท่เป็นภาพที่คุ้นตาลูกหลานและผู้คนที่ได้พบเห็น
อากงเป็นนักพูดชั้นยอดจริง ๆ ค่ะ แม้ว่าจะพูดไปคิดไป ไม่ได้ร่างเป็นกระดาษมา แต่เด็ก ๆ อย่างฉันก็ฟังเพลิน เดชะบุญที่ตอนนั้นยังฟังได้ถึง 40%  ไม่ใช่แต่วิธีการพูด ลีลาท่าทางของอากงตอนยืนเทศนาลูกหลานก็ชวนมอง ฉันจำได้ติดตา เพราะทุกปี ๆ จะคล้าย ๆ กัน คืออากงจะยืนสบาย ๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า สายตามองคนฟังไปทั่ว ลูกหลานเยอะค่ะ ไม่ใช่แค่ลูก ๆ หลาน ๆ ของอากง ยังมีลูกหลานของน้องชายน้องสาว และญาติ ๆ อีก น้ำเสียงอากงน่าฟังมาก ไม่ใช่ว่าไพเราะอะไรหรอกนะคะ แต่เป็นน้ำเสียงที่มีความเป็นมิตรสูง ฟังแล้วอบอุ่น ฟังแล้วดึงดูดให้อยากฟัง
มีอยู่ช่วงหนึ่ง ตอนฉันยังไม่ถึง 10 ขวบ ตรุษจีนก็จะไปเล่นกับญาติที่บ้านนเรศ ส่วนมากแล้วจะค้าง 1 คืน พอวันรุ่งขึ้นอากงก็จะพาทุกคนไปช็อปปิ้งที่เซ็นทรัลสีลม จำได้ว่าเป็นกลุ่มใหญ่มาก ก่อนไปอากงกำหนดไว้ว่าให้ทุกคนเลือกซื้อของเล่นได้คนละ 1 ชิ้น ฉันเห็นอากงต้องจ่ายตังค์เยอะ ก็สงสารเลยไม่เลือก พอกลับมาบ้าน อากงก็เอาของทั้งหมดมากองไว้ ลูกหลานล้อม ยังกับซานตาคลอสเลย แล้วอากงก็จะหยิบของขึ้นมาถามว่าของใคร  ใครที่เลือกไว้ก็จะมารับ ใครแอบซื้อเกิน 1 ชิ้นก็จะโดนดุนิดหน่อย พอแจกหมด เห็นฉันไม่ได้ อากงก็ถาม ฉันก็บอกว่าเห็นอากงซื้อของให้คนอื่นเยอะแยะแล้ว เลยไม่ซื้อ อากงก็ควักตังค์ให้ 1 พันเป็นการขอบใจที่เป็นห่วงอากง จำได้ว่าโดนพี่ ๆ น้อง ๆ น้า ๆ เหล่...ไอ้นี่ฉลาดแฮะ ได้เยอะกว่าใครเพื่อนเลย เนื่องจากสมัยนั้นค่าครองชีพยังไม่สูงค่ะ ของเล่นส่วนใหญ่ที่แต่ละคนเลือก หรูสุดก็ไม่เกิน 500 บาท
เหมือนคนจีนทั่วไป อากงไม่ชอบเสื้อผ้าสีดำ คุณแม่จะบอกเสมอว่าเวลาไปบ้านนเรศห้ามใส่ขาวดำนะ แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง น้าฉันให้เสื้อตัวหนึ่ง เป็นสีขาว-ดำ ฉันชอบมาก และใส่บ่อย มีอยู่วันหนึ่งก็เผลอใส่ไปบ้านนเรศ แล้วอากงเดินมาเห็น สิ่งที่อากงพูดคือ “วันนี้แต่งตัวสวย” ทำเอาพี่ที่ได้ยินแอบเม้าอากงว่า “ทีคนอื่นใส่น่ะว่าทำไมใส่สีดำ..ใครตาย แต่พี่อ่องใส่ชมว่าสวย ลำเอียงของแท้” อากงเป็นคนลำเอียงจริง ๆ ซึ่งอากงก็ยอมรับ บอกกับใคร ๆ เสมอเวลาโดนตัดพ้อว่านิ้วมือคนเราเอง 5 นิ้วยังยาวไม่ทันเลย ฉะนั้นการที่อากงจะรักคนไม่เท่ากันก็เป็นเรื่องปกติ ลูกบางคนบอกอากงว่า อาป๊าจะรักลูก ๆ ไม่เท่ากันน่ะไม่ว่า แต่อย่าลำเอียงได้ไหม?  อากงก็สวนกลับว่า...บ๊ะ...ก็เพราะรักไม่เท่ากัน ลำถึงได้เอียงไงเล่า แต่ถึงอากงจะลำเอียงแค่ไหน ฉันก็เห็นลูกหลานรักอากงทุกคน
ญาติผู้น้องคนหนึ่ง ตอนเด็ก ๆ เคยสอบตก อากงโกรธมาก ถึงขนาดบอกว่า...ต่อไปเวลาไปสอบไม่ต้องเอานามสกุลอั๊วไปสอบนะ ...แต่พอหลานคนโปรดสอบตก ...เงียบสนิท ไม่ตำหนิแม้แต่ครึ่งคำ ฉันก็แก้แทนอากงว่า...เพราะฉันไม่เคยใช้นามสกุลอากงไปสอบอยู่แล้ว อากงเลยไม่รู้สึกอะไร
สมัยไปเรียนที่อเมริกา อากงเขียนจดหมายไปคุยกับฉันบ่อย ๆ แต่ฉันเขียนมาคุยบ่อยกว่า พี่ ๆ น้า ๆ ไม่รู้ รู้แต่ว่าอากงเขียนไปหาฉัน น้าคนเล็กมักจะบ่นว่า ... “ทีลูกไม่เคยเขียนมาคุยด้วย แต่หลานคนโปรดเขียนด้วยลายมือตัวเองอีกต่างหาก” ปกติอากงจะใช้เลขาพิมพ์แล้วเซ็นชื่อน่ะค่ะ  ส่วนพี่อีกคนก็เคยได้รับจดหมายจากอากง แต่ก็ยังไม่วายอิจฉา เพราะ... “ของพี่น่ะ คุณปู่มีแต่เขียนมาด่า ๆ ๆ ไม่เหมือนของพี่อ่องหาคำด่าไม่เจอสักครึ่งคำ” 
เรื่องความลำเอียงของอากงมีเยอะ เล่าได้ไม่จบไม่สิ้น ฉันโชคดีที่อยู่ถูกด้าน จึงไม่เคยขาดความรักจากอากงเลย แม้ในยามที่อากงเริ่มจำลูกหลานไม่ได้ แต่อากงจะจำฉันได้เสมอ ไม่ว่าฉันจะไม่ได้ไปหาเลยเป็นเวลานาน อากงก็จำฉันได้ ซึ่งหลายคนอดน้อยใจไม่ได้ บางคนอยู่บ้านเดียวกัน แวะมาสวัสดีอากงเกือบทุกวัน อากงก็ไม่เคยจำชื่อได้ แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ฉันเชื่อได้ยังไงว่าผู้ชายคนนี้รักฉันมากที่สุดในโลก? ในเมื่อชีวิตเขาแวดล้อมด้วยผู้คนมากมาย ไม่ว่าจะเป็นลูกหลาน บริวาร มิตรสหายในสังคม...แต่ฉันกลับได้เป็นบุคคลสำคัญสำหรับเขา ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ได้มีความดีความพิเศษอะไรกว่าใครอื่น จะว่าเป็นหลานใกล้ชิดก็ไม่ใช่ เพราะอยู่คนละบ้าน จะว่าเป็นคนเก่งก็ไม่เชิง มีคนเก่งกว่าฉันมากมายที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขา แต่อากงมองเห็นฉันเสมอ และในสายตาที่มองมาก็เปี่ยมไปด้วยความรักเมตตาที่หล่อเลี้ยงฉันตลอดมาจนโตเป็นสาวจนแก่ ไม่ว่าจะทำอะไร เวลาทำดี แม้เล็กน้อย อากงจะชื่นชมราวกับฉันได้ทำคุณความดีใหญ่หลวง แต่เวลาทำผิด อากงก็เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ซะงั้น
ส่วนมากแล้วเวลาอยู่กับอากง ฉันจะทำตัวดี การที่ฉันเขียนหนังสือได้ดี อากงคือแรงบันดาลใจเบอร์ 1 ของฉัน ตั้งแต่ฉันยังไม่รู้จักบทสัมผัสในกลอน เพียงแต่เขียน ๆ ให้อ่านฟังเป็นกลอน แต่สัมผัสนอกในอะไรไม่มีเพราะไม่เคยเรียน แต่อากงจะให้ความสำคัญมาก ทุกปีวันเกิดฉันต้องเขียนไปอ่านให้อากงฟังทุกปี มีอยู่ปีหนึ่งจำได้ว่าไปถึงสาย มีแขกเหรื่อมาเต็มห้องโถงที่บ้านนเรศ พอฉันไป พ่อ-แม่ก็พาไปสวัสดีอากง แล้วให้ฉันอ่านกลอนให้ฟัง อันฉันนั้นขี้อายแก้ไม่ตกจริง ๆ ห้องเต็มด้วยแขกอากงใส่สูท ยืนเต็มห้อง ฉันไม่อยากอ่านแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงเพราะปีนั้นน้อง ๆ ไม่ได้ไปด้วย พอเริ่มอ่าน..มีคนเอาไมโครโฟนมาตั้งอีก ...โอไม่นะ! ฉันแพ้ไมโครโฟน แต่สายตาอากงที่มองมาเป็นกำลังใจให้ฉันสู้อ่านจนจบ ทั้ง ๆ ที่มันเป็นกลอนเด็ก ๆ ไม่ได้มีสัมผัสตามแบบแผน แต่พออ่านจบ เสียงปรบมือลั่นห้องโถง จำได้ว่าฉันอายมาก วิ่งไปซุกแม่ทันทีที่อ่านจบ อากงเดินตามมาลูบหัว พร้อมคำชม ฉันจำไม่ได้ว่าอากงพูดอะไรบ้าง จำได้แต่ว่า..ความอายความกลัวนั้นหายไป ความภาคภูมิใจกลับมาแทนที่เต็มหัวใจ
นับแต่นั้นมา...พอเริ่มเรียนรู้บทสัมผัส ฉันก็จะขวนขวายฝึกฝนตัวเอง จนกลายเป็นนักกลอนมือหนึ่งของเพื่อน ๆ ไป อันดับสองที่สนับสนุนฉันนอกจากอากงแล้วก็คือพ่อกับแม่ ผู้ไม่เคยปฏิเสธถ้าฉันจะซื้อหนังสือ เว้นหนังสือเอ็นไซโคพิเดีย ที่จริงพ่อจะตามใจ แต่แม่เบรกไว้ค่ะ ถามว่าจะอ่านหรือว่าอยากมีไว้ประดับบารมี? ฮ่า ๆ ๆ แบบว่าอีตอนที่ร้องจะซื้อเนี่ยะ เพิ่งจะ 12-13 ขวบเองค่ะ คะแนนภาษาอังกฤษในสมุดพกยังเป็นตัวเลขสีแดงเล้ย แล้วหนังสือหลักหมื่น...ซื้อรถได้ 1 คันเลยแหละค่ะ...สมควรให้แม่ถามแบบนั้นแล้ว
พอฉันโตขึ้นมา มีอยู่ช่วงหนึ่งทำงานที่ตึกเดียวกับอากง ทุกวันฉันจะซื้อแอ๊ปเปิ้ลวันละ 1 ลูก แล้วเอาไปให้เลขาอากงปอกให้อากงกิน ตัวฉันเองก็จะไปนั่งคุยกับอากง –อู้งาน ทุกวันเช่นกัน มีอยู่ครั้งหนึ่ง น้าคนหนึ่งหิ้วแอ๊ปเปิ้ลมาให้อากงตะกร้าใหญ่ เดินมาพร้อม ๆ กับที่ฉันเข้าไปพอดี เขาก็ทักว่า..  “อะไร เอาแอ๊ปเปิ้ลให้อากงทั้งที ให้ลูกเดียว?” ฉันก็บอกว่า “ให้ลูกเดียว แต่ให้ทุกวัน และอากงก็กินที่อ่องให้ทุกวันแหละ เพราะอากงกินแอ๊ปเปิ้ลวันละ 1 ลูกเท่านั้น” น้าก็อึ้งไปตามระเบียบ คำคมประจำวันนี้ - ความอร่อยของแอ๊ปเปิ้ลอยู่ที่...เป็นแอ๊ปเปิ้ลของใคร...
เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่หยิบยกมา เพียงเพื่อสนับสนุนว่า...อากงเป็นผู้ชายที่รักฉันจริง ๆ รักอย่างไม่มีเงื่อนไข  พ่อฉันยังรักฉันได้ไม่เท่าอากงเลยค่ะ เพราะเวลาฉันดื้อ พ่อก็จะไม่พอใจ จะโกรธ แต่อากงไม่เคย ในเรื่องฉันไม่มีเหตุผล..เช่นมีอยู่ครั้งหนึ่ง คุณแม่ใช้ฉันไปขอน้ำตาลอากง 1 กระสอบ  คืออากงมีกิจการโรงงานน้ำตาลน่ะค่ะ อากงก็มีบ่นว่าน้ำตาลแค่ 1 กระสอบทำไมต้องมาขอ? แล้วก็จะให้เงินไปซื้อ อารมณ์ฉันตอนนั้นฉุนอย่างไร้เหตุผลมาก บอกอากงแบบงอน ๆ ว่า ...ก็โรงงานเรามี ทำไมจะต้องไปซื้อ ถ้าอากงไม่อยากให้ก็บอก ไม่ต้องมาให้เงินหรอก เดี๋ยวบอกคุณแม่ไปซื้อเองค่ะ.... (ร้ายไหมเนี่ยะ หลานบังเกิดเกล้า) แล้วก็เดินงอนตุ๊บป่องออกไป ไม่ไปนั่งคุยกับอากง 3 วัน อากงขึ้นมาชั้น 10 ซึ่งฉันนั่งทำงานอยู่ ก็ไม่ยอมเข้าไปทัก  จนอากงทนไม่ได้ ส่งน้ำตาลไปให้ที่บ้าน แต่ฉันก็ยังงอนต่อไม่พูดกับอากงเหมือนเคย อากงต้องให้เลขามาเชิญลงไปคุย พอเจอหน้าก็ถามแบบง้อ ๆ ว่า...ยังไม่หายงอนอีกเหรอ น้ำตาลก็ส่งไปให้แล้วอ่ะ... จริง ๆ แล้วฉันหายงอนตั้งแต่วันแรกแล้วค่ะ คือมานึก ๆ เรานี่งี่เง่าเหลือเกิน แต่ยังไงล่ะคะ จะเข้าไปพูดด้วยก่อนก็รู้สึกเสียหน้า... เลยรอให้อากงพูดก่อน ซึ่งก็...ได้ผล  แต่มานึกตอนนี้ (ตอนที่เขียนบันทึก) ทำไมเรางี่เง่าขนาดนี้ฟระ? แล้วก็ยิ่งซึ้งใจจริง ๆ ว่าอากงรักฉันมากจริง ๆ ฉันเชื่อว่าถ้าฉันทำตัวอย่างนี้กับมนุษย์คนอื่น ไม่ว่าหน้าไหนในโลกก็คงไม่มีใครง้อหรอกค่ะ จะมีก็แต่ผู้ชายคนนี้จริง ๆ ผู้ชายที่รักฉันมากที่สุดในโลกคนนี้
ในวันนี้ วันที่อากงอยู่มาจนถึง 1 ศตวรรษแล้ว อากงเหนื่อย ไร้แรงที่จะลุก ไร้แรงที่ลืมตาขึ้นมาพูดคุย จริง ๆ ฉันก็คิดว่า...อากงคงจะถึงเวลาที่จะละทิ้งสังขารแล้ว ฉันคิดทุกครั้งที่ไปเยี่ยม แล้วเห็นอากงนอนเฉย ๆ เหมือนคนโคม่า แต่อาการไม่มีอะไร ฉันรู้เลยว่าอากงเบื่อมาก ฉันเองก็อยากปล่อยให้อากงจากไป แต่ฉันไม่มีสิทธิ์ในชีวิตของอากง ได้แต่เห็นใจ และสงสาร แต่ทำอะไรไม่ได้จริง ๆ
ว่าไปแล้วฉันเองก็ทำปากเก่ง บอกว่าอยากปล่อยให้อากงจากไป ปีที่แล้วอากงไม่สบายมาก ฉันไปเยี่ยมที่วิชัยยุทธ จับมืออากงแล้วคุยทางกระแสจิต ตั้งใจจะบอกให้อากงสบายใจ ไม่ต้องห่วงถ้าอากงจำเป็นต้องไปจริง ๆ ...แค่นั้นก็ยังไม่สามารถบอกได้ แถมทำท่าจะร้องไห้อีก .... แต่ถ้าถามว่า แล้วอยากให้อากงอยู่อย่างนี้ไปเรื่อย ๆ หรือ  ก็ไม่อยากอีกนั่นแหละ ไม่อยากให้อากงทรมาน แต่ก็ยังใจหายเกินกว่าจะพูดได้เต็มปากว่าขอให้อากงจากไป...
มีคนเคยถามฉันว่า...อยากอายุยืนอย่างอากงไหม ฉันตอบว่า –ไม่อยาก  เขาถามต่อ..แล้วอยากอายุเท่าไรถึงตาย...ฉันตอบแบบไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ...ฉันอยากตายพร้อมอากง  เลยโดนเอ็ดเอาว่าบ้าแล้ว... มันไม่ใช่ว่าฉันขาดความรักหรอกค่ะ จริง ๆ มีคนให้ความรักฉันอยู่บ้าง แต่ฉันกลัวที่ขาดอากงไป กลัวความว้าเหว่ เพราะไม่มีคนตามใจฉันได้อย่างที่อากงทำ และคงไม่มีวันจะมี...