วันจันทร์ที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2554

มัชฌิมสงกรานต์

มหาสงกรานต์หฤหรรษ์ในรอบหลาย ๆ ปี
ไปออกรอบกับพี่ตุ้มกลับมาถึงบ้าน มีเมลพี่เก็จสั่งมาว่า...อ่องจ๊ะ เขียนเรื่องสงกรานต์อยากอ่านมาก ถ้าอยากทำให้พี่มีความสุขก็รีบ ๆ เขียนนะ...ที่จริงง่วง แต่ก็อยากให้พี่เก็จมีความสุข เลยอาบน้ำสระผมแล้วมารีบเขียน.... เป็นน้องที่ดีจริง ๆ เลยฉัน 5555555 แต่ความที่มันง่วงจัด เลยต้องยกมาเขียนวันรุ่งขึ้นแทน  ก่อนอื่นขอออกตัวก่อนค่ะว่าบทความนี้อาจจะยาว และเวิ่นเว้อไปสักหน่อยสำหรับคนที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ อ่านข้าม ๆ เอาก็ได้ค่ะ ฉันอยากบันทึกไว้อ่านเองยามปัจฉิมวัยด้วยน่ะค่ะ
มีใครรู้มั่งว่ามัชฌิมแปลว่าอะไร? จ้องจะหาโอกาสใช้คำเท่ ๆ นี้อยู่นาน เพิ่งได้โอกาสตอนนี้เอง  ใครที่รู้ความหมายก็ข้ามไปเลยค่ะ ส่วนใครที่ไม่รู้…เอาเก้าอี้มานั่งฟังบรรยายภาษาไทยวันละคำได้ ณ บัดนี้...
มัชฌิมนั้นแปลว่า “กลาง” ....จบแล้ว 55555555
ปีนี้ เป็นปีที่ฉันก้าวเข้าสู่วัยมัชฌิม หรือวัยกลางคนนั่นเอง จริง ๆ เทศกาลสงกรานต์ ฉันเลิกเล่นสนุกมาตั้งสิบกว่ายี่สิบปีแล้ว ไม่ใช่เพราะรู้สึกว่าตัวเองแก่หรอกค่ะ แต่เพราะไม่มีคนเล่นด้วย ใช้ชีวิตสงบเสงี่ยมเจียมตนช่วงสงกรานต์มานาน เพิ่งได้ปลดแอกปีนี้เอง 
วันที่ 13 เป็นวันที่ฉันอยู่บ้านจัดกระเป๋า เตรียมตัวไปค้างบ้านหนุ่มน้อยปอง 55555555 ตะแรกคิดจะใช้เป้ใหญ่  แต่มองดูแล้ว..กลัวพี่เก็จตกใจไม่เปิดประตูบ้านให้ 555555 เลยรื้อค้นดู เจอใบย่อมลงมาหน่อย จึงรื้อของจากเป้เดิม ถ่ายสู่ใบใหม่ จากนั้นก็เก็บกวาดห้อง จะไม่อยู่ 2 วัน 1 คืน เพราะคิดว่ากลับมาก็คงเหนื่อย ไม่ได้ทำห้องเป็นแน่ ค่ำนั้นมี sms มาอวยพรสงกรานต์ ขึ้นเบอร์แต่ไม่ขึ้นชื่อ ฉันก็คิด ๆ ว่าอาจจะเป็นพี่ลี แต่ทำไมไม่ขึ้นชื่อพี่ลีหว่า? หรือจะใช้มือถือคนอื่นโทรมา ด้วยความขี้เล่น ก็ sms ตอบกลับไปว่า who are you… ทางนั้นก็บอกใบ้ว่า ฉันคือหญิงชราผู้ดื่มไมโลในถ้วยแดงจุดขาว..... เริ่มตงิด ๆแล้ว...หรือจะเป็น....? แต่ไม่น่าใช่นิ เพราะได้ข่าวว่าท่านกำลังอยู่ในสมณเพศ ฉันก็เลยถามไปอีกว่า ใครอ่ะ?.... ระหว่างนั้นก็เช็คเบอร์...ใช่จริง ๆ ด้วย!!! แต่ทางนั้นพิมพ์ตอบกลับมาเร็วกว่า....เพราะฉันไม่ได้ดื่มน้ำชาใช่ไหมท่านจึงจำฉันไม่ได้ ฉันชื่อปาสนิท.... 5555555 พี่แดงปริศนาใช่เลย!!! แหม...ก็ไม่นึกว่าแม่ชีจะส่ง sms มาคุยนี่คะ
วันที่ 14 ฉันตื่นแต่เช้า จริง ๆ แทบไม่ได้นอน เพราะตื่นเต้นที่จะไปนอนบ้านหนุ่มน้อยที่หมายปอง 555555 แล้วก็นอนคิดทั้งคืนเลยว่าจะทำอาหารอะไรคู่กับข้าวผัดหนำเลี้ยบดี เลยทำให้ตื่นเช้ามาก ๆ พอตื่นมาก็ตรวจตราของในกระเป๋าอีกรอบ ก่อนจะรอฤกษ์เกือบ 9 โมงถึงเดินออกไปตลาดซื้อของสด ตามที่เขียนเล่าแล้วใน “ข้าวผัดหนำเลี้ยบกับซี่โครงหมูต้มฟัก” แล้วก็ขึ้น 206 ออกเดินทางไปห้วยขวางทันที
ไปถึงพี่เก็จกำลังออกกำลังกายอยู่ตามปกติ ฉันก็คุยไป เดินไปดูซุปไป (อ่านจากข้าวผัดฯ นะคะ ไม่อยากเล่าซ้ำ) พี่เก็จชื่นชมใหญ่ว่าซุปอร่อยมาก หอมมาก ที่จริง...เป็นซุปที่อร่อยที่สุดเท่าที่เคยทำมาเหมือนกันค่ะ 555555 คงจะเพราะตั้งใจอย่างมาก นาน ๆ จะออกไปฝากฝีมือไว้นอกบ้าน จะให้เสียชื่ออย่างไรได้? หลังจากกินอิ่ม พี่เก็จก็แปรงฟัน  แล้วนอนกลางวัน ฉันก็นั่งดูทีวีบ้าง เดินชมสวนมั่ง พี่เก็จคงพะวงกับแขกเชื้อสายจีน สัญชาติไทย เลยลุกมาทั้งตาบวม ๆ (นอนน้อย) เพราะฉันเอาใบมะกรูดไปขยี้รอที่จมูกพี่เขาด้วย 55555555 สรุปว่าตื่นเพราะน้องแกล้ง 5555555
ตื่นมาก็เม้ากันเรื่องนั้น เรื่องนี้ (จำไม่ได้ซะเรื่อง 55555) แล้วก็ตามฟอร์ม พี่เก็จเล่นแกรนด์เปียโนให้ฟัง ตอนหลังมีบ่นแล้วว่าขอเล่นเพลงอื่นมั่งได้ป่ะ อะไรจะให้เล่นเพลงโรงเรียนอยู่เพลงเดียว... ก็น่ะ ฉันชอบฟังเพลงนี้จริง ๆ ฟังแล้วอินมากค่ะ แต่ก็เกรงใจคุณพี่อยู่เหมือนกัน เลยให้เล่นเพลงอื่นแซม ๆ บ้าง  เห็นพี่เขาเริ่มเบื่อ ๆ ฉันก็เลยบ่นอยากกินสไปร้ท์ พี่เก็จบอก..รู้ไหมที่อ้วนน่ะเพราะน้ำอัดลม.. รู้ค่ะ แต่ชีวิตต้องการความซ่า 5555555 สองคนพี่น้องเปลี่ยนชุดเตรียมเปียกเต็มอัตรา เดินออกจากบ้านไปด้วยจินตนาการว่าต้องเปียกม่อล่อกม่อแลกกลับมาแน่เลย เพราะถนนใหญ่ที่มองเห็นไม่ไกลคลาคล่ำด้วยวัยรุ่นตั้งกองทัพสาดน้ำทั้งบนฟุตบาท และบนรถปิ๊คอั๊พที่ทำให้การจราจรแน่นขนัด ยิ่งเดินใกล้เข้าไป หัวใจก็แสนจะตื่นเต้น โอ้ววว ไม่ได้เปียกมานาน จะป่วยไหมเนี่ยะ 5555555
มาถึงปากซอย วัยรุ่นและวัยเล็กเล่นสาดน้ำกันเป็นที่สนุกสนาน พี่เก็จบอกว่าพี่ไม่ชอบให้เขาป้ายแป้ง เพราะเดี๋ยวผิวเสีย ฉันก็เลยบอกว่าเดี๋ยวบอกเขาก็แล้วกันค่ะ เสียงดนตรีดังจากหลายลำโพง แต่ละคนสนุกสนาน เมาบ้างตามประสาสงกรานต์ ฉันกับพี่เก็จ...ยายกับป้า (ยายอ่อง+ป้าเก็จ) เดินจูงมือกันแน่นเดินแบบเอียง ๆ หน้าเตรียมหลบสายน้ำที่จะสาดมาเต็มที่ วุ้ย ๆ ว้าย ๆ 5555555 เดินถึงร้านเซเว่น ซื้อสไปร้ท์เดินกลับมาถึงปากซอย...ตั้งแต่หัวจรดเท้าเปียก...แค่พื้นรองเท้า อ๊างงงงง
ตลอดรายทางที่เราเดิน พบว่าเยาวชนสมัยนี้มีสัมมาคารวะต่อผู้หลักผู้ใหญ่เป็นอันมากค่ะ กล่าวคือพอเห็นเราสองคน ก็เก็บมือเก็บไม้วางขัน ลดสายยางลงตลอด (เหลือแค่ไม่ประณมมือไหว้ -*-)  คนเดินถนนข้างหน้าเราข้างหลังเราเปียกกันทั่วถึง เว้นแต่สองเรายายกับป้าเท่านั้น...5555555 พอมาถึงปากซอยเข้าบ้าน เราสองคนมองตากัน ต่างก็คิดเหมือนกัน แล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะขำปนเศร้าว่า...นี่เราแก่ซะจนคนเขาประหยัดน้ำที่จะสาดเราเชียวเหรอ? 55555555
พี่เก็จบอกว่าไปอีกรอบไหมอ่อง? แบบว่าคงจะสงสารฉันว่าอุตส่าห์เตรียมใจจะมาเล่นสนุกเต็มที่ แล้วนี่อะไรกันไม่เปียกเลยสักหยด มันเสียทั้ง self ทั้ง feel สุด ๆ เราจึงเดินออกไปใหม่ค่ะ คราวนี้ไปอีกทิศหนึ่ง ....ผลคือเยาวชนแถวห้วยขวางน่าจะได้รับรางวัลเยาวชนดีเด่น  ขนาดว่าตอนที่ต้องเดินเรียงเดี่ยว แล้วพี่เก็จอยู่ข้างหน้า ฉันแอบสะกิดเด็กชายผู้ถือปืนกลขนาดใหญ่ บรรจุน้ำเต็มอัตราว่า... “หนู ๆ ฉีดพี่คนข้างหน้าที” เด็กมองหา พี่ ใหญ่...ป้าหมายถึงพี่คนไหนครับ? กรำเวง 555555555 ถ้าเป็นเจ้ามีทองแท้มีหวังโดนแจกมะเหงกไปแล้ว
เดินไปจนจะถึงสี่แยกอยู่แล้ว ยังโดนแค่หางน้ำกระเซ็น ๆ แบบว่าบนรถเขาสาดพวกบนถนน แล้วหลบเราไม่ทัน 5555555555 เฮ้อ สองคนพี่น้องหัวเราะกันจนเพลีย ขากลับถึงกับต้องสะกิด...น้อง ๆ กรุณาสาดน้ำพี่สองคนมั่งเด่ะ 5555555 น้องก็มองยายกับป้างง ๆ .... โหช่างกล้าเรียกตัวเองว่าพี่นะ 555555555 แล้วก็เอาน้ำในขันรดที่ต้นคอให้อย่างสุภาพและเกรงใจยิ่ง ขนาดน้ำแค่ครึ่งขันยังไม่หมดขันเลย 5555555 แต่ก็เย็นเชี้ยบจับใจ เพราะเขาเล่นแช่น้ำแข็งก้อนบะเฮิ่ม นี่ถ้าไม่เกรงใจจะบอก...น้อง ๆ ขอยื้มขันหน่อยได้ป่ะ แล้วสาดน้ำกันเองประสาสองผู้เฒ่าน่าจะเปียกได้สะใจกว่านะ….เดินถึงบ้าน เสื้อก็เกือบแห้ง... คิดดูก็แล้วกันค่ะว่าโดนสาดขนาดไหน? 
คืนนั้น พี่เก็จนอนเร็ว ไม่รู้ตามปกติ หรือเร็วกว่าปกติ เพราะกลางวันนอนน้อย แถมยังออกไปโดนน้ำเย็น ๆ ท่ามกลางอากาศร้อนระอุอีก  ฉันเองก็ง่วงเล็กน้อย เพราะตื่นเช้ามาก แล้วหัวเราะกันจนเหนื่อย ตอนเช้าตื่นมาอย่างสะโหลสะเหลเล็กน้อย เพราะมีลุกมานั่งชมจันทร์กลางดึก  วันนี้เรามีโปรแกรมว่าจะไปมหาชัยกัน โดยมีพี่หนิงมารับ จุดหมายปลายทางอยู่ที่โรงพยาบาลมหาชัยเพื่อเยี่ยมและรดน้ำสงกรานต์คุณแม่พี่ติ๋งค่ะ ระหว่างทางก็มีคุยกันตามประสาชาววัฒนาผู้ไม่ชอบความเงียบ แต่สำหรับฉันผู้สร้างความเงียบให้กับตัวเองก็นั่งดูทาง บอกทางไป ถนนโล่งมาก เราจึงมาถึงจุดหมายปลายทางในเวลาอันสั้น แต่กระนั้นพี่เก็จก็ดูท่าทางจะปวดหลัง เพราะไม่ได้พกอุปกรณ์ transformer มาด้วยเนื่องจากขากลับ เราต้องเดินจากสี่แยกห้วยขวางเข้าบ้าน พี่เก็จคงกลัวว่าอุปกรณ์จะเปียก
พี่ติ๋งเซอร์ไพร้ส์ที่เห็นพี่เก็จ แต่ bigger surprise ที่เห็นฉัน 555555 พี่หนิงได้เอาพานแก้ว มาลัย น้ำอบและขันมาด้วย เหมือนป๊ากเปี๊ยบ ฉันเลยอดแหย่ไม่ได้ว่า...พี่หนิงคะ สมัยเรียนสอบได้ที่ 1 ป่ะเนี่ยะ  อ้าว...อ่องรู้ด้วยเหรอ??? แป่ววววว 555555555 โอ้ว นี่เด็กสอบได้ที่ 1 ของวัฒนาเป็นแบบนี้ทุกคนเลยเหรอเนี่ยะ 555555555  คุณแม่พี่ติ๋งกำลังหลับอยู่ พวกเราสาว ๆ ๆ ๆ ก็เลยคุยกัน (เพื่อให้คุณแม่ตื่น??? 5555555)  พอคุณแม่พี่ติ๋งตื่นแล้ว พี่ ๆ ก็ช่วยกันพยุงให้นั่งเพื่อจะได้รดน้ำได้ ตอนนี้พี่ติ๋งก็ขอเวลานอกหวีผมให้คุณแม่หน่อย เดี๋ยวถ่ายรูปแล้วไม่สวย  ปรากฏว่าพี่ติ๋งหวีด้านหน้า แต่เวลาถ่าย อ่องถ่ายด้านหลังซะงั้น เอิ๊กกกกกก
แล้วพวกเราก็ถึงเวลาต้องลาพี่ติ๋งแล้ว เพราะใกล้เที่ยงแล้ว มีผู้แนะนำให้ไปกินที่ร้านคุณตุ่มแถววัดเจษฎ์ เขียนแผนที่ให้อย่างละเอียด ดูแล้วก็ไม่น่าจะไกลมาก ที่จริงตอนแรกฉันแนะนำให้ไปดอนหอยหลอด บอกพี่หนิงว่ามาที่นี่ต้องชิม “หอยหลอด” เพราะเป็นอาหารขึ้นชื่อ แต่พี่หนิงบอกว่าพี่ไม่นิยมกินหอย ... ฉันก็พยายามโน้มน้าวสุดฤทธิ์บอกว่าหอยหลอดมันไม่เหมือนหอยนะ (แล้วมันเหมือนไก่เหรอ? 555555) สารพัดสารพันจะชักชวน ในที่สุดพี่หนิงก็ตกลงใจที่จะชิมดู
เมื่อมาถึงร้าน เราก็สั่งอาหาร 4 อย่าง กุ้งราดพริก หอยหลอดผัดฉ่า ข้าวผัดปู ต้มยำปลาคัง (ทีแรกได้ยินเป็นปลาคัน ยังนึกว่า...กินแล้วจะคันตรงไหนมั่งเนี่ยะ) เรียกว่ากินครบทั้งกุ้ง หอย ปู ปลา  ความที่ร้านนี้คงดังพอสมควร คนมากันเต็มร้าน กว่าจะได้อาหาร รอจนพี่เก็จบ่นแล้วบ่นอีกว่าหิว ๆ ๆ จานแรกที่มาถึงคือหอยหลอดผัดฉ่าค่ะ พี่หนิงมองแบบไม่มั่นใจ แต่ก็ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ลองชิมดูไม่ให้น้องเสียน้ำใจ ปรากฏว่า...ติดใจค่ะ....จานที่สองข้าวผัดปู พี่เก็จเตรียมฉลองเต็มที่ฉันต้องบอก...เดี๊ยวก่อนนนขอถ่ายรูปก่อน 5555555 เห็นพี่เก็จพลุ่นพล่านแล้วชักกลัว 555555ทำให้ตอนถ่ายโฟกัสไม่ดี รูปออกมาเบลอเล็กน้อย ข้าวผัดปูอร่อย กินกับหอยผัดฉ่านี่เข้ากันดีมากค่ะ กิน ๆ ไป ฉันก็ถามพี่ ๆ ว่า...ถ้ากุ้งกับต้มยำมา...จะกินกับอะไรคะ?  เออเนอะ...สองพี่วางช้อนส้อมลงทันใด 55555555 กุ้งว่ามาช้าแล้ว ต้มยำยิ่งช้าเข้าไปอีก แต่เปรี้ยวจี๊ดสะใจฉันมาก ฉันชอบกินต้มยำที่เปรี้ยว ๆ ค่ะ อย่างไรก็ตาม อาหารก็อร่อยถูกปากเรา 3 สาวผู้หิวโหยเป็นอย่างมาก กินกันหมดทุกอย่างเว้นแต่กุ้ง เนื่องเพราะฉันไม่ชอบกินกุ้งตัวโต ๆ เท่าไร ส่วนพี่เก็จกับพี่หนิงบอกว่าไม่อร่อยอย่างที่คิด ก็เอากลับบ้านไป ตอนชำระเงิน พี่เก็จบอกพี่หนิงว่า...เราแชร์กันสองคน อ่องไม่ต้องเพราะไม่มีรายได้....เง้อ แล้วพี่สองคนมีเหรอคะ????? อย่างไรก็ตาม ขอบคุณพี่สาวทั้งสองเป็นอย่างยิ่งค่ะ
กินข้าวอิ่มแล้ว เราก็เดินไปอีกร้าน เพื่อจะชิมลอดช่องวัดเจษฎ์ แต่เสียดายที่ร้านปิดสงกรานต์ พี่หนิงเลยชวนล่วงหน้าว่าไว้มากันใหม่ ขากลับ พี่หนิงส่งเราสองคนที่โรบินสัน เพราะพี่เก็จจะซื้อของเข้าบ้าน อีกอย่างตอนนี้ในซอยรถติดมากเนื่องจากเขาเริ่มเล่นน้ำกันแล้ว พี่เก็จซื้อของเยอะมาก จนฉันงงว่า...คุณพี่จะหอบหิ้วสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เดินจากโรบินสันไปถึงบ้านเลยเหรอ? ไหนว่าปวดหลังไง? สรุปว่าฉันก็เลยขอถือทั้งหมดให้พี่เก็จ เดินกลับบ้านตั้งแต่โรบินสันถึงบ้าน เหลือเชื่อว่าไม่เปียกเลยแม้แต่น้อย เฮ้อ ๆ ๆ พี่เก็จพูดปลอบใจตอนถึงบ้านว่าเขาเห็นเราถือของมามั้งเลยเกรงใจ แต่เมื่อวานเดินตัวปลิวก็ไม่เห็นมีใครสาดอ่ะ ท่าทางว่าฉันจะดูแก่จริง ๆ
ขนาดว่าฉันช่วยถือของให้ส่วนใหญ่แล้ว กลับมาถึงบ้าน ใบหน้าพี่เก็จก็ยังมีร่องรอยของความเหนื่อยล้า จนฉันอดถามแบบงง ๆ ไม่ได้ว่า “ถ้าอ่องไม่ได้มาด้วย พี่จะถือทั้งหมดนี่เข้าบ้านยังไงคนเดียวอ่ะ?”   คำตอบสั้น ๆ ที่ชัดแจ่มแจ้งคือ “พี่ก็ไม่ซื้อซิจ๊ะ” 5555555555 ฉันเห็นว่าพี่เก็จน่าจะต้องการพักผ่อนมาก ถ้าฉันอยู่พี่เก็จอาจจะไม่ได้พัก เลยตัดสินใจว่าจะกลับบ้าน ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกพี่เก็จบอกให้ค้างอีกคืน เนื่องจากเป็นห่วงว่าเดินออกไปจะเปียก แต่ฉันคะเนดูจากเมื่อวานและเมื่อกี้ น่าจะปลอดภัยทีเดียว
ขากลับฉันเดินมาขึ้นมอเตอร์ไซด์ ปรากฏว่าทั้งแป้งทั้งน้ำตลอดทาง 5555555 มันส์พะยะค่ะ สันนิษฐานว่าเพราะขากลับฉันใส่หมวกมั้ง คนเลยไม่เห็นว่าเป็นผู้เฒ่า แถมตอนมานั่งรอรถเมล์ (ซึ่งรอนานมาก ๆ ) ฝนก็ยังลงเป็นละอองฝอย ๆ ฉันนึกขำ ๆ ว่ารู้งี้เมื่อวานตอนออกมาจะเล่นน้ำ น่าจะใส่หมวกเดินออกมาเสียก็ดีหรอก
กลับมาถึงบ้านอาบน้ำแล้วสลบเหมือด  วันรุ่งขึ้นก็พักผ่อน เปิดเน็ตมาเจอเมลพี่ตุ้ม บอกว่าวันอาทิตย์จะไปตีกอล์ฟ พี่ตุ้มรู้ว่าฉันไม่เล่นกอล์ฟ แต่ก็ไปเดินด้วยกันได้ น่าจะเป็นโอกาสอันดีที่จะได้เดินด้วยกันหลายชั่วโมง ฉันตอบแบบไม่ลังเลแม้แต่น้อยนิดว่า “โอเค้” อย่าว่าแต่เดินในสนามกอล์ฟ  anywhere with you, I go! ให้ไปเดินในสมรภูมิก็ไปถ้าพี่ตุ้มไปด้วย 55555555 ที่กล้าพูดเพราะรู้ว่ายังไงพี่ตุ้มก็ไม่ไปเดินหรอกในสมรภูมิ
แต่พี่เก็จ sms มาบอกว่ามีไข้หวัดเล็กน้อย ถ้าไม่ติดว่าพี่ตุ้มนัด ฉันก็คงไปบ้านดูพี่เก็จ แต่โปรดอภัยให้น้องเถอะค่ะ อันพี่ตุ้มเนี่ยะ รอมาตั้งหลายเดือนแล้วไม่ได้เจอเลย ลงแดงจนเขียวจนดำแล้วค่ะ แต่พี่เก็จก็น่ารักมาก รู้ใจว่าฉันจะต้องเป็นห่วงเลยบอกมาว่าไม่ต้องห่วง จะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี
ฉันใช้เวลาวันเสาร์ข่มความตื่นเต้นด้วยการโหลดรูปที่ถ่ายพี่เก็จลงคอม แล้วเขียนบล็อกเรื่องที่ไปทำอาหารที่บ้านพี่เก็จ ... กับบันทึกอันนี้ที่รอไปใช้เวลากับพี่สาวที่รักก่อนค่อยรวมมาเป็นมหาสงกรานต์มิชฌิมของฉัน
ตอนเช้าวันอาทิตย์ ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ 55555 ลุกมาตีสาม แล้วไปนอนต่อ เอาไปฝันว่าเจอพี่ตุ้มแล้ว 55555555 ยังกับสาวน้อยรอเดทแรกกับชายหนุ่มเลยนะนั่น 5555555 เพราะพี่ตุ้มบอกว่า afternoon ฉันก็เลยพยายามลืม ๆ เวลาช่วงเช้า แต่นาฬิกากว่าจะกระดิกแต่ละติ๊กละต๊อกมันช่างยาวนานเสียนี่กระไร พอ 11 โมงฉันก็จัดแจงหุงข้าวกินให้เสร็จ จะได้เก็บล้างให้ทันเวลาที่พี่ตุ้มจะมารับ จนบ่ายสองโมงกว่าชักเริ่มหวาดหวั่น ฤาพี่ตุ้มจะลืมไปแล้วหรือเปล่าว่านัดเราไว้????? เลยเมลไปถามว่า “พี่ตุ้มขา...ขอถามคำได้ป่ะ afternoon ของพี่มันคือกี่โมงคะ?”  หรืออีกนัยยะคือ พี่ลืมน้องหรือเปล่า? 55555555
และแล้ว เวลานี้ที่รอคอยก็มาถึง ฉันลงทุนไปยืนรอถึงปากซอย แต่พี่ตุ้มเปลี่ยนรถคันใหม่ ตอนที่รถเลี้ยวเข้ามาแล้วหยุดฉันก็เลยงง ๆ  พี่ตุ้มมาในเสื้อแดงกางเกงขาว...ชุดนี้ถ้าใส่ไปโฮมคัมมิ่งก็จะดีหรอกนะคะ ใบหน้าสดใส และสวยหวานเหมือนเดิม พี่ตุ้มทักแบบให้กำลังใจว่าฉันผอมลง ไม่จริงหรอกค่ะ ฉันน่ะปริแล้ว กางเกงกว่าจะติดตะขอได้ แขม่วแล้วแขม่วอีก พอขึ้นรถปุ๊บก็ฝอยสารพัดสารพัน จริง ๆ แล้วฉันเขียนเมลคุยกับพี่ตุ้มแทบทุกวันอยู่แล้ว เรียกว่าไม่มีอะไรที่พี่ตุ้มไม่รู้ 55555555 ที่จริงตอนแรกก็เกรงใจอยู่ว่า CEO ระดับพี่ตุ้มจะเสียเวลามาอ่านเรื่องไร้สาระของน้อง แต่พี่ตุ้มไฟเขียวมาว่า เขียนมาเท่าที่ใจอยากได้เลย ไม่ต้องห่วง (เพราะพี่จะอ่านมั่ง ไม่อ่านมั่ง 5555555)  ในวงเล็บนี่ฉันพูดเองค่ะ
แต่พอเจอหน้า ก็อยากคุยอยู่ดี แล้วด้วยความที่ลัลล้ามากไปหน่อย หัวเราะมากจนพี่ตุ้มเสียสมาธิ ตีลูกลงน้ำ ลงทรายก็หลายรอบ ยังมีหน้าแซวพี่เขาอีกว่าพาลูกกอล์ฟมาเล่นสงกรานต์  พี่ตุ้มบอกว่าคราวหน้าถ้าหัวเราะมาก ๆ อย่างนี้จะไม่ชวนมาแล้วนะ แง๊~~~ พี่ตุ้มใจร้ายอ่ะ  ก็คนดีใจที่ได้เจอพี่ ไม่หัวเราะจะให้ร้องไห้เหรอคะ??  5555555555 อย่างไรก็ตาม เดินกลางแดดระอุ 90 กว่าองศามาก ๆ เข้า ก็ชักแหย่ไม่ออกเท่าไร แบบว่ามันร้อน และก็เหนื่อย 55555555 แต่ก็สนุกกับการถ่ายรูปพี่ตุ้ม พี่ตุ้มถามตลอดว่า...ไหวไหม ๆ ?  จริง ๆ แล้วพี่ตุ้มแหละไหวหรือเปล่า? 555555 อ่องแค่เดิน กับถ่ายรูป ไม่ได้ออกแรงหวดไม้กอล์ฟเหมือนพี่ตุ้ม  ถ้าพี่ไหว อ่องก็ไหวอยู่แล้วค่ะ
ได้คุยกันตอนพัก คุยไปคุยมาก็คุยกันถึงครูภิญโญ เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินจากพี่ตุ้มว่าครูภิญโญเคยพูดถึงฉันให้พี่ตุ้มฟัง ออกจะงง ขอไม่เล่านะคะ แบบว่าเขิน 55555555 เอาเป็นว่าสิ่งที่ครูพูดถึงฉันทำให้ฉันรู้สึกซาบซึ้งและคิดถึงครูเป็นอย่างมากก็พอ 
กลับมาถึงบ้านอย่างเหน็ดเหนื่อย ตอนนี้พอจบรายการ ตาก็แทบปิดแล้วค่ะ แต่ฉันก็ยังไม่ได้นอน เปิดคอมเพื่อคัดรูป แล้วส่งให้พี่ตุ้ม จึงได้เจอเมลพี่เก็จตามที่เล่าไว้ในตอนต้น - ตานี้พี่เก็จมีความสุขแล้วใช่ไหมคะ?
สำหรับฉัน สุดแสนจะหฤหรรษ์จริง ๆ ได้ pre สงกรานต์กับแก๊งสุโค่ย  ได้สนุกสนานกับพี่ ๆ หลายคน ต่างบุญต่างวาระ แม้ว่าในปีที่กำลังจะเคลื่อนมาถึง จะมีเหตุการณ์ไม่ดีเกิดขึ้นกับฉัน ฉันคงได้ความสุขที่มีตอนนี้ไปเจือจางความทุกข์ที่อาจจะมีมา  ขอบคุณทุก ๆ คนที่ทำให้สงกรานต์ปีนี้ของฉันไม่เงียบเหงาค่ะ

วันเสาร์ที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2554

ข้าวผัดหนำเลี้ยบกับซี่โครงหมูต้มฟัก

สูตรบังเอิญอร่อย
ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่จะไปค้างบ้านพี่เก็จ และจะไปทำอาหารให้เจ้าของบ้านชิม สร้างความตึงเครียดเล็กน้อย เพราะสามีพี่เก็จเป็นผู้ชายที่ทำอาหารอร่อย ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ทำให้พี่ขุนกิน แต่พี่เก็จน่าจะคุ้นลิ้นกับอาหารอร่อย ๆ มาหลายมื้อ เกรงจะเสียความมั่นใจ แต่ก็สู้ไปมิได้ไหวหวั่น
บอกพี่เก็จว่าจะทำข้าวผัดหนำเลี้ยบให้กิน พี่เก็จก็บอกว่าเนื้อหมูไม่ต้องซื้อมา ซื้อแต่หนำเลี้ยบมาอย่างเดียว ก่อนวันนัดเจอกันก็เมลบอกให้พี่เขาหุงข้าวไว้แต่เช้าเลย แล้วปล่อยให้เย็น เพราะข้าวร้อน ๆ จะทำให้ติดกระทะค่ะ แต่ลืมบอกไปว่า...ข้าวต้องหุงให้เป็นเม็ดด้วย
ข้าวที่จะนำมาผัดให้อร่อยนั้น ควรหุงให้เป็นเม็ด วิธีการก็ไม่ยากอะไรแค่ใส่น้ำสูงกว่าข้าวประมาณไม่ถึงข้อนิ้วเท่านั้นเอง แล้วข้าวสุกแล้วก็ต้องทิ้งให้เย็น จากนั้นจึงนำมายี ๆ ให้แยกจากกันก่อนจะลงผัด จึงจะได้ข้าวผัดที่ดูน่ากิน และรสชาติอร่อยค่ะ
ตอนเช้าก็เดินไปตลาดสด หาซื้อหนำเลี้ยบกระป๋องสีส้มตราม้าขาวไม่มีอัศวินขี่ ระหว่างนั้นก็คิดว่า..ด้วยนิสัยดูแลสุขภาพของพี่เก็จ กินข้าวผัดอย่างเดียวคงติดคอ น่าจะทำแกงจืดไว้ซดให้คล่องคอ แกงจืดฟักน่าจะดี เพราะฟักมีคุณสมบัติเย็น เหมาะกับอากาศร้อน ๆ เป็นอย่างยิ่ง ตัดสินใจซื้อระนาดซี่โครงหมูด้วย 1 ระนาด จริง ๆ ไม่รู้เรียกอะไร แต่เห็นมันเหมือนระนาดก็เลยเรียกเอาเอง แล้วยังมีผักกาดแก้วไว้กินแก้เลี่ยนอีกด้วย
มาถึงบ้านพี่เก็จ อย่างที่คาดไว้เลย พี่เก็จบอกว่าผักเนี่ย..แอกอนิกส์หรือเปล่า?  เอ้อ...เปล่าหรอกค่ะ พี่เก็จเลยนำไปแช่น้ำ เทน้ำยาเพิ่มสารแอกอนิกส์ (ประชดค่ะ อิอิ)  ก็ล้างซี่โครงหมูที่ซื้อมา คลุกเกลือและรากผักชีตำหมักไว้ประมาณครึ่งชั่วโมง แล้วต้มน้ำให้เดือด ใส่ซี่โครงหมู หรี่ไฟอ่อน แล้วไปนั่งดูพี่เก็จออกกำลังกาย อันน้ำซุปนั้นจะให้อร่อยจริง ๆ ต้องต้มให้นาน ๆ ค่ะ และห้ามคน น้ำจะออกมาใสจ๋องส่งประกายวิ้ง ๆ ถ้ามีเศษเนื้อหลุดลอย ให้ค่อย ๆ ช้อนออก พยายามสร้างความกระทบกระเทือนให้กับน้ำน้อยที่สุด สิ่งที่สำคัญมากสำหรับการทำอาหารให้อร่อย...ต้องใจเย็น ๆ ค่ะ...
จริง ๆ แล้วระหว่างการรอน้ำซุป สามารถหั่นผักไว้ก่อนได้ แต่เนื่องจากผักมันไม่แอกอนิก เลยต้องแช่น้ำยานานหน่อย พอพี่เก็จออกกำลังกายเสร็จ ก็บอกว่าหิวแล้ว..ให้รีบทำ...เง้อ...
ก็เลยปอกฟัก หั่นบาง ๆ  ดูสวยและน่ากินกว่าชิ้นหนา ๆ แต่ฟักเป็นผักที่สุกแล้วเละง่าย ดังนั้นให้ใส่ตอนใกล้เวลาจะกินเท่านั้นค่ะ แต่ก็ไม่ใช่ใส่ปุ๊บกินปั๊บนะคะ ต้องให้เวลาฟักสุกด้วยค่ะ วิธีดูก็คือใส่ฟักลงในน้ำซุปแล้วทิ้งไว้ อย่าคนเด็ดขาดค่ะ อ้อก่อนใส่ฟักก็เติมน้ำปลานิด เกลือหน่อยลงในน้ำซุปชิมดูรสชาติตามที่ชอบค่ะ ตอนที่ชิมอย่าตกใจนะคะ ถ้าน้ำซุปมันหอมเกินไป 555555 ไม่วายเว่อร์เลยจริงจริ๊ง.....ใส่ฟักแล้วก็เฝ้าพอฟักสีเขียวอ่อนเหมือนหยกใส ๆ แล้วก็ยกขึ้นเลยค่ะ เวลาตักใส่ชามให้โรยหน้าด้วยผักชี ใส่พริกไทยลงไปเล็กน้อย
ทีนี้ก็มาทำข้าวผัด เอาหนำเลี้ยบมาบี้ให้เละ ๆ เอาเม็ดออกค่ะ น้ำในกระป๋องห้ามทิ้งนะคะ เพราะนั่นแหละตัวชูรสชูโรงเลยแหละค่ะ หมู...จะสับหรือจะบดก็แล้วแต่สะดวก เอาพริกขี้หนูซอย ต้นหอมซอย มารอพร้อมกับไข่ไก่ค่ะ  เห็นข้าวแล้วกลุ้ม เพราะมันแฉะไปหน่อย แต่ได้โอกาสบอกว่าถ้าไม่อร่อย ก็เพราะข้าวไม่สวยนะเออ 555555555
เริ่มแรกก็ใส่น้ำมัน เอาหมูลงไปผัด ...เอ้อ...มีอีกเรื่องที่จะบอก กระทะที่จะทำข้าวผัดนั้น ถ้ามีกระทะตั้งครรภ์ จะทำข้าวผัดได้ดีกว่ากระทะท้องแบน นี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัวนะคะ เพราะมันจะพลิกจะแพลงจะรวนได้สะดวกทั่วถึงกว่าเยอะค่ะ
กลับเข้าเรื่อง ป่านนี้หมูไหม้ไปแล้วมั้ง ชอบนอกเรื่องเรื่อย ...หมูใกล้สุกก็เทหนำเลี้ยบ พริกสดลงไป ผัดจนหมูสุก ถ้าน้ำมันแห้งให้เติมน้ำมันด้วยค่ะ แล้วก็ใส่น้ำหนำเลี้ยบ ลงไป หลังจากนั้นใส่ไข่ลงไป ตอนนี้ต้องรวนเร็ว ๆ หน่อยค่ะ แล้วหรี่ไฟ ค่อย ๆ ตักข้าวไปคลุกเคล้าให้เข้ากัน พอไข่แห้งก็ปิดไฟ แล้วคลุกต่อให้ทั่วถึง ชิมดู ถ้ายังเค็มไม่พอก็เติมน้ำหนำเลี้ยบค่ะ จากนั้นก็เอาต้นหอมลงไปคลุก ๆ โรยพริกไทยแล้วก็ตักใส่จาน ปักดอกอัญชัน เคียงด้วยผักสดเช่นแตงกวา ผักกาดแก้ว หรือผักสดอื่น ๆ ตามแต่ใจจะไขว่คว้า
แล้วก็นั่งลงรับประทานด้วยความเอร็ดอร่อยพร้อมซดน้ำซุปหอมรากผักชี หวานน้ำต้มกระดูกได้อย่างสำราญใจเลยค่ะ

วันอังคารที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2554

หมูฝอย..ทำไปก็บ่นไป

นักเล่นกล้ามพลาดไม่ได้
อันสุกรฝอยนั้น จะว่าทำยากก็ยาก ทำง่ายก็ได้ เพราะขั้นตอนไม่มีอะไรมากมาย แต่ต้องอาศัยวิริยะอุตสาหะในการฝอยหมูอยู่บ้าง การทำหมูฝอยนั้นถ้าทำคนเดียวอาจจะน่าเบื่อ แต่ถ้าได้ทำกับเพื่อน ทำไปฝอยไป ก็ช่วยได้กิจอันน่าเบื่อนั้นสนุกสนานขึ้นมาได้อักโขอยู่ค่ะ
หัสแรกเริ่มเดิมทีที่พี่เก็จชักชวนไปทำหมูฝอยที่บ้านนั้น ก็ยังนึกภาพไม่ออกว่ามันจะสำเร็จลุล่วงด้วยดีหรือไม่ แต่หลังจากได้ฝึกปรือฝีมือทำครัวจากพี่ลีผ่านการแชตมา ก็คิด (ผิด ๆ???) ว่าตัวเองนั้นต้องมีพรแสวงแฝงอยู่บ้างแหละน่า  
ไปถึงบ้านพี่เก็จ ก็พบว่าหมูถูกต้มและนำขึ้นพักไว้เรียบร้อยแล้ว  เนื้อหมูที่จะนำมาทำหมูฝอยนั้นต้องเป็นเนื้อล้วนค่ะ จะสันนอก สันในก็แล้วแต่ชอบ ส่วนตัวคิดว่าไม่น่าจะแตกต่างกันมาก เพราะยังไงเดี๋ยวก็เอาฝอยละเอียดอยู่ดี ขั้นตอนการต้มที่ถูกต้องนั้น ให้หั่นหมูเป็นชิ้น ๆ ค่อนข้างบาง แล้วต้มด้วยน้ำเกลือ ยิ่งต้มนานก็ยิ่งทำให้หมูนุ่ม เปื่อย ง่ายต่อการฉีก เมื่อต้มได้ที่แล้วให้เอาขึ้นพักน้ำให้แห้งค่ะ ซึ่งขั้นตอนเหล่านี้พี่เก็จได้ทำไว้ ก่อนจะออกไปรับฉันที่ปากซอย ดังนั้นพอกลับมา เนื้อหมูก็สะเด็ดน้ำแห้งสนิทดี
เราก็นำหมูมาทำการฉีก เกิดมาก็ไม่เคยทำหมูฝอย อีตอนที่เห็นหมูก็นึกในใจอยู่ว่า มันจะฉีกง่ายเหรอนั่น เพราะดูน่าจะเนื้อแน่นอยู่  กว่าทั้งชะลอมจะกลายเป็นหมูฝอยเนี่ยะ ถึงเที่ยงคืนจะฉีกหมดไหมนั่น?  แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เริ่มแรกพี่เก็จก็แจกชามคนละชาม กับส้อมคนละคู่ แล้วเราก็นั่งฉีกด้วยส้อม นัยว่าเพื่อสุขบริโภค แต่ทำอยู่ 2 ที รู้สึกไม่ถนัดเลยยอมทิ้งอนามัย ใช้มือนี่แหละลงมือฉีก พี่เก็จคงต้มหมูไม่นานพอ ฉันนั่งดูคุณพี่กับตัวเองฉีกด้วยความเร็วที่ไม่น่าประทับใจแล้วก็ท้อ ฉีกไปบ่นขำ ๆ ไปว่าเมื่อไรจะได้กินเนี่ยะ...พรุ่งนี้จะได้กินหรือเปล่า? ในที่สุด ฉันก็เกิดไอเดียว่าลองทุบให้มันยุ่ย ๆ น่าจะแยกอนุภาคง่ายกว่านี้ พี่เก็จก็ลุกไปครัวหาสาก กับเขียงมา แล้วฉันก็ลงมือทุบ ๆ ๆ ๆ จนแบนแต๋ งานนี้พี่เก็จชมเชยว่าไอเดียเริ่ดมาก ฉีกง่ายขึ้นเยอะเลยค่ะ ภายในเวลาไม่นาน หมูชิ้นก็กลายสภาพเป็นเส้นฝอย ๆ มองดูคล้ายหมูหยอง
จากนั้นก็ซอยหอมแดง กะเอาค่ะดูว่าหมูมากน้อยแค่ไหน ตอนปอกหอมแดง ขำพี่เก็จมาก ประมาณหยิบแว่นกันแดดมาใส่ หอมแดงมันมี uv เหรอคะคุณพี่? 55555 พี่เก็จบอกว่าก็แว่นกันแดดมันใหญ่ดี แล้วยังเล่าว่าไปได้ยินจากไหนไม่รู้ จุดเทียนระหว่างปอกหอมจะช่วยไม่ให้ร้องไห้เหมือนกัน โอ๊วคุณพี่ขา น้องนึกภาพจุดเทียนรอบห้องครัวตอนปอกหอมแดงแล้วต้องบอกว่าโรแมนติกมาก ๆ 555555555 ซอยหอมแดงเรียบร้อยแล้วก็ตั้งกระทะก่อนค่ะ ยังไม่เจียวหอมนะคะ ก่อนอื่นคั่วงาก่อน ใช้ไฟอ่อน ๆ เทเมล็ดงาลงไปแล้วเอาตะหลิวคนไป ๆ มา ๆ จนงาหอมฉุยดี แล้วก็เทใส่ชามไว้ค่ะ จากนั้นก็ใส่น้ำมันเพื่อเจียวหอมแดง  เคยนึกสงสัยว่าทำไมถึงชื่อหอมทั้ง ๆ ที่ออกเหม็นฉุน ๆ แต่เจียวไป ๆ ตอนมันจะสุกเนี่ยะ หอมดีเหมือนกันค่ะ อย่ามัวเพลินกับกลิ่นหอมล่ะ เดี๋ยวจะไหม้ซะก่อน เอาแค่เป็นสีน้ำตาลก็เอาขึ้นพักน้ำมันไว้ค่ะ
ถ้ามี 2 คน คนหนึ่งคั่วงา-เจียวหอมแดง อีกคนก็จัดการหมูซะ..จะได้ไม่เสียเวลา แต่เผอิญต้องถ่ายรูปด้วย เลยรอ...5555555.... กลับมาที่หมูฝอยในชามหรือกะละมังก็ได้ ใส่แป้งสาลีเล็กน้อย น้ำปลา เกลือ น้ำตาล พริกไทย แล้วคลุกให้เข้ากันค่ะ ลองชิมดูได้ว่าได้รสชาติที่ถูกใจหรือยัง แป้งสาลีใส่ลงไปเพื่อให้หมูกรอบค่ะ แต่ก็ไม่ต้องประเคนใส่เยอะ แค่เล็กน้อยเท่านั้นก็น่าจะทำให้กรอบพอ
เมื่อคลุกหมูเสร็จแล้วก็ใส่น้ำมันลงในกระทะที่เจียวหอมแดงสักครู่ ใส่เยอะหน่อยค่ะ เทหมูลงไปรวน ใช้ไฟอ่อนหน่อยนะคะ เดี๋ยวหมูจะไหม้ ค่อย ๆ คนให้มันออกสีน้ำตาลสวย แล้วก็ปิดไฟ เอาขึ้นใส่ชะลอมให้น้ำมันสะเด็ดให้หมด
แล้วจึงเทงาคั่วกับหอมแดงเจียวลงไปคลุก ๆ ให้เข้ากัน เท่านี้ก็พร้อมเปิบแล้วค่ะ เมนูนี้สามารถเก็บไว้เป็นเสบียงติดครัวไว้ได้นาน ด้วยการใส่ภาชนะแห้งมีฝาปิดมิดชิด แต่ก่อนจะใส่ภาชนะดังกล่าว ควรทิ้งไว้ให้เย็นก่อนค่ะ.
รูปภาพประกอบโดยละเอียด เชิญที่...http://www.facebook.com/album.php?id=587560548&aid=309336

สุโค่ยสงกรานต์

มันช่างสุโค่ยจริง ๆ
เมื่อวานนัดพี่เจนไว้ที่ร้านแม่ศรีเรือนสาขาพาราไดซ์ 11 โมงครึ่ง ตอนเช้าก็นั่งเขียนเมนูหมูฝอย อย่าเรียกเมนูเลย มันเป็นนิยายซะมากกว่า เขียน ๆ อยู่เหลือบดูนาฬิกาที่มุมขวาของคอม อ้าว 11 โมงแล้วเหรอเนี่ยะ เลยปิดคอมแล้วออกไปขึ้นรถสองแถว อยู่บนรถพี่เจนก็โทรมาพอดี ปกติแล้วฉันมักจะไปถึงพาราไดซ์ก่อนใคร เนื่องจากบ้านอยู่ใกล้สุด แต่วันนี้พี่เจนมาถึงเร็วก่อนเวลานัดค่ะ พี่เจนบอกว่ารถไม่ติดเลย
มีมีตติ้งกับแก๊งสุโค่ยครั้งนี้นอกจากจะมีสมาชิกใหม่คือพี่เก็จวรงค์แล้ว พวกเรามีจุดหมายอีกเส้นทางหนึ่งคือบ้านครูชัชว์ วงษ์แก้วค่ะ  ที่จริงถ้าครูสุขภาพแข็งแรงดี ก็คงไปรับครูมาสังสรรค์ด้วยกันที่พาราไดซ์แล้ว แต่เนื่องจากก่อนหน้าโฮมคัมมิ่งไม่กี่วัน ครูต้องเข้ารพ.เจาะเอาน้ำในปอดออก เนื่องจากปอดมีน้ำมากไป ทำให้ครูพลาดงานโฮมคัมมิ่งไปอย่างน่าเสียดาย อุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตารอจะไปอยู่เชียว เล่นเอาครูซึมไปเลย ฉันไปเยี่ยมครูมาหนหนึ่งเห็นครูซูบผิดตา หงอยผิดปกติ ธรรมชาติครูชัชว์จะเป็นคนสดใสร่าเริงค่ะ แต่วันนั้นที่ไปเยี่ยม คือวันที่ครูออกจากรพ.ได้ไม่นาน ครูนั่งเหงาอยู่คนเดียว เห็นแล้วก็ใจหาย เพราะครูผอมมาก ผมที่เคยสลวยสวยงามก็กลับแห้ง และหายไปเยอะ ครูเล่าว่าก่อนป่วยมันส่งสัญญาณด้วยการหลุดร่วงติดมือเป็นกำ ๆ
กลับมาถึงบ้าน ฉันก็ร่อนเมลถึงหัวหน้าแก๊งว่าสงสารครูมาก อยากให้หัวหน้าไปเยี่ยมด้วยกัน เพราะพี่เจนเป็นคนสนุกสนานเฮฮา คงสามารถทำให้ครูกระชุ่มกระชวยได้เป็นแน่ ฉันคิดว่าถ้ามีคนเยอะ ๆ ครูน่าจะกระปรี้กระเปร่า เลยชวนพี่เก็จ พี่ตุ้ย และแก้วด้วย แต่พี่ตุ้ยไปต่างประเทศ ส่วนแก้วก็ต้องคอยหยอดตาให้คุณพ่อ เลยมีพี่เก็จไปได้คนเดียว แต่ก็ไม่กร่อยหรอกค่ะ ตราบใดที่มีพี่เจน กับป๊าก....ไม่มีทางเงียบแน่นอน 555555
เพราะเราไม่ได้เจอกันนาน ไม่นับโฮมคัมมิ่ง เพราะในงานแทบไม่ได้คุยกัน ป๊ากกับพี่จ๋อและพี่เก็จวุ่นด้วยหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ พี่เจนก็ป๊อปปูล่ามีแต่คนอยากมาถ่ายรูปด้วย ส่วนฉันก็มัวร่อนไปทางนั้นที ทางนี้ที โดยเหตุฉะนี้ ที่เจอในงานโฮมคัมมิ่ง พวกเราจึงไม่ได้นั่งคุยกันเหมือนวันนี้ ก็มีสารพัดสารพันเรื่องที่จะคุยกัน ทั้งเรื่องซีเรียส (มีด้วยเหรอ?) 555555 ก็มีแต่ช่วงสั้น ๆ เรื่องขำขันเฮฮามีมากกว่าเยอะค่ะ หัวเราะกันจนพี่เก็จสมาชิกใหม่ต้องขอตัวไปห้องน้ำ เพราะเมาทะเลหรรษา 5555555
เราตกลงไปรถคันเดียวกัน อีก 2 คันจอดไว้ที่นี่ พี่พจน์ได้รับเสียงโหวตให้เป็นคนขับรถพี่เจน ฉันนั่งหน้าเพราะเป็นคนนำทาง ส่วนสี่สาวที่เหลือนั่งหลังด้วยกันค่ะ ก็คุยกันต่อ ลืมความไม่สะดวกเพราะต้องเบียดกันเลยทีเดียว เมื่อมาถึงบ้านครู ฉันบอกให้ทุกคนอยู่ในรถก่อน ฉันจะไปบอกให้เขาเก็บหมาก่อน หมาบ้านครูไม่กัดหรอกค่ะ แต่มันตัวใหญ่ แค่ทักทายเบาะ ๆ ถ้าคนไม่คุ้นก็จะล้มเพราะแรงหมาได้ ทำเอาทุกคนทึ่ง...ท่าทางจะมาบ่อยจนหมาจำได้ 5555555 หลังจากที่ต้อนหมา 2 ตัวเข้ากรงได้ ก็หารีโมตเปิดประตูอีก เนื่องจากพี่ป้อมลูกสาวครูที่มาดูแลครูปกติไม่ได้พักอยู่ที่นี่ค่ะ เลยไม่ค่อยรู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน แม่บ้านครูลากลับบ้านสงกรานต์ กว่าจะเปิดประตูรับแขกสุโค่ย  สาว ๆ ยืนตากแดดแทบดำเป็นแขกทั้งรูปธรรม นามธรรม
เพราะวันรุ่งขึ้นเป็นวันสงกรานต์ ป๊ากเลยเตรียมพาน ขันใหญ่ ขันเล็ก แล้วซื้อมาลัยดอกไม้ น้ำอบมาเสร็จสรรพ สุโค่ยมาก ๆ พวกเราหลังจากพูดคุยกับครูได้สักพักก็ขอรดน้ำปีใหม่ครู ซึ่งป๊ากเท่มากค่ะ (ไม่มีห.หีบการันต์แล้วนะคะพี่หนิงพี่เก็จ อิอิ) เอาน้ำเย็นที่พี่ป้อมยกมาเสิร์ฟพวกเราเทเป็นน้ำมนต์อันแสนจะเย็นฉ่ำ ก็เพิ่งออกจากตู้เย็น แล้วยังมีกุหลาบมาฉีกกลีบโรยพร้อมดอกมะลิอีกจำนวนนึงด้วย ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมสมัยเรียนได้ที่ 1 5555555 แต่ก่อนที่ป๊ากจะเทน้ำอบลงในขัน ฉันก็บอกว่าไม่ต้องเท ไว้เทที่มือครูดีกว่า เนื่องจากฉันหมายมั่นไว้ว่าถัดจากครู พวกเราจะรดน้ำพี่เจนกันด้วย และพี่เจนบอกฉันตอนอยู่พาราไดซ์ว่าไม่ชอบกลิ่นน้ำอบไทย
แล้วเราสาว ๆ ๆ ทั้งหลายก็รวมตัวกันคุกเข่าเบื้องหน้าครู พี่เจนเป็นตัวแทนน้อง ๆ ทุกคนกราบรดน้ำและอวยพรครูอย่างผู้เชี่ยวชาญ เพราะทำหน้าที่แบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ครูชัชว์ปลื้มใจมากค่ะ ครูก็อวยพรพวกเรายาวเหยียดไม่แพ้พี่เจน แล้วฉันก็เชิญพี่เจนไปนั่ง ให้พวกเราได้รดน้ำพี่เจนด้วย พอพิธีการเสร็จ พี่เจนก็เล่นสนุกทันที เอาน้ำดีดใส่น้อง ๆ พี่เก็จไวทายาท ตักน้ำในขันราดคอฉัน อร๊ากกกเย็น 5555555 ทีนี้พวกเราก็ลืมอายุกัน เล่นน้ำแบบหนีกันอุตลุต แต่ไม่มีใครอยากเปียก หนีตลอด ครูชัชว์ก็ดูเด็ก ๆ วัยกลางคนเล่นน้ำไป ยิ้มแฉ่งไป หัวเราะไป
ก่อนลากลับ ครูชัชว์ขอบใจพวกเรา ที่ทำให้ครูได้หัวเราะสนุกสนานอีกครั้งหลังจากที่เหงา ๆ มานาน เราออกจากบ้านครูด้วยหัวใจเบิกบาน แม้ว่าครูจะไม่ได้สอนพวกเรา แต่ครูก็เคยเป็นครูเวรดูแลเราอยู่หลายปีทีเดียว และยังดำรงสถานะเป็นรุ่นพี่ด้วย
ความรักความผูกพันระหว่างชาววัฒนา เป็นอะไรที่คนอื่นนอกรั้ววัฒนามองแล้วไม่เข้าใจ มองแล้วชื่นชม แกมอิจฉา ทั้งนี้ ฉันก็ต้องพูดอีกครั้งว่าถ้าไม่ใช่เพราะพี่เจน ฉันก็คงไม่รู้จักที่จะรักพี่น้องวัฒนาได้อย่างนี้  ขอบคุณค่ะพี่สาวผมสีม่วง 555555 แล้วไม่ต้องชวนครูชัชว์ไว้ผมสีนี้ล่ะคุณพี่ 55555555
อีกฉากความรัก ความผูกพันระหว่างพี่น้องวัฒนาที่ฉันอยากบันทึกมาเผยแพร่  ฉันอยากให้พวกเราปรารถนาดีต่อกัน ดูแล-ไม่ทอดทิ้งกันเช่นนี้ จากรุ่นสู่รุ่นเช่นนี้ตลอดไป.

วันอาทิตย์ที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2554

ไข่เจียวสีม่วง

อร่อยแบบสวย ๆ
ทำอาหารยาก ๆ มาหลายมื้อแล้ว วันนี้มาทำอะไรที่พื้น ๆ ง่าย ๆ แต่ไม่ธรรมดามั่งดีไหม?
ครั้งแรกที่ฉันกินดอกอัญชันสด ๆ คือที่บ้านพี่แดง (ปริศนา รามสูต) พี่สาวร่วมสถาบันผู้แสนอารี... ตอนที่เห็นดอกอัญชันขึ้นโต๊ะในจานผัก ก็นึกว่าพี่เขาใส่มาประดับให้สวย ๆ  ฉันเคยรู้ว่าเขาใช้ดอกอัญชันมาคั้นเอาน้ำไปหมักผมก่อนสระ จะทำให้ผมขาวกลับดำเป็นธรรมชาติ แล้วนอกจากนี้ก็ยังเอาไปผสมแป้งทำขนมสีม่วงอมน้ำเงินได้หลายอย่าง เช่นขนมชั้น, ช่อม่วง, ข้าวเหนียวมูล เป็นต้น  สมัยนี้ก็มีผสมน้ำใส่น้ำเชื่อมเล็กน้อยเป็นเครื่องดื่มแสนสวย นอกจากอาหารแล้ว ฉันไม่แน่ใจว่ามีการเอาไปย้อมผ้าด้วยหรือเปล่า? น่าจะมีนะคะ สีออกสวย..
จนอายุ 50 ได้ไปเที่ยวบ้านพี่แดง แล้วเพิ่งรู้แจ้งเห็นจริงว่าดอกอัญชันนั้นสามารถรับประทานสด ๆ ได้ ไม่ก่อเกิดอาการอาหารเป็นพิษให้ปวดท้อง หรือชักตาม่วงแต่อย่างใด ตั้งแต่นั้นมา...เวลาไปบ้านใคร ๆ ที่ปลูกอัญชัน ก็เที่ยวโฆษณาชวนเชิญให้กินดอกกันมาตลอด
จนกระทั่งวันหนึ่ง ไปบ้านพี่เอื้อย (เก็จวรงค์ นุกุลกิจ) นี่ก็พี่สาวร่วมสถาบันอีกคนค่ะ บ้านนี้ปลูกอัญชันต้นใหญ่เชียว ดอกเยอะมากค่ะ เลยบอกพี่เอื้อยว่า ดอกมันกินได้นะคะ แล้วเราก็เด็ดมากินกัน  แต่อีกวัน พี่เอื้อยบอกว่าลองเอามาเจียวไข่ดูดีไหม?
จึงเป็นที่มาของเมนูนี้ ไข่เจียวสีม่วงค่ะ วิธีการก็ไม่ยากอะไรเลย เด็ดดอกอัญชันมาล้าง แล้วสะบัดน้ำ ก่อนจะใส่ในชามไข่ เติมน้ำเปล่านิดนึง น้ำปลาหน่อย ตี ๆ ๆ ๆ รอน้ำมันในกระทะร้อน แล้วก็เทไข่ลงไปเลยค่ะ ทอดตามปกติที่ทอดไข่เจียวนะแหละค่ะ
อาหารพื้น ๆ ง่าย ๆ แต่เราสามารถทำให้มันพิเศษได้ อร่อยหรือไม่? ต้องไปดูบ้านพี่เอื้อยค่ะ ดอกอัญชันที่เคยดก ยามนี้พร่องแพร่งเหมือนขาดธาตุ เพราะอ่องไปทีไรก็ไปเก็บมาเจียวไข่ทุกครั้งไป ถ้าไปบ่อย ๆ บางทีทั้งต้นอาจจะไม่มีดอกให้เจ้าของเชยชมเป็นแน่แท้ เนื่องจากเข้าไปอยู่ในท้องแขกหมด.

วันอังคารที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2554

วัฒนาโฮมคัมมิ่ง

พลังความสุข ความรัก ความผูกพันอันยิ่งใหญ่
เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา เป็นอะไรที่...เล่าไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นตรงไหนก่อนดี เพราะมันช่าง “อื่น ๆ อีกมากมาย” จริง ๆ ค่ะ งานวัฒนาโฮมคัมมิ่งที่จัดขึ้น เป็นงานแรกที่พาพวกเราคัมมิ่งโฮมอย่างเต็มรูปแบบ คณะทำงานก็เหน็ดเหนื่อยกันถ้วนหน้า เหนื่อยเพราะมีรายละเอียดปลีกย่อยเยอะ งงเพราะเป็นครั้งแรกที่ได้มีการจัดกัน ก็พยายามสุมหัวกันระดมความคิดเพื่อให้งานนี้ สามารถพาพวกเราย้อนกลับไปสู่บรรยากาศเก่า ๆ ที่คุ้นเคยกันให้มากที่สุด เท่าที่พวกเราจะสามารถทำได้ 

หลังจากที่เหนื่อยกันมามากมาย ผ่านมา 3 วัน ทุกคนก็หายเหนื่อยแล้ว แต่มาเพลียตาแทน เนื่องจากคลื่นรูปที่ถาโถมลงใน FACEBOOK นับเป็นพันเป็นหมื่นรูปได้มั้งคะ ดูกันไม่หวาดไม่ไหวเลยทีเดียว ฉันเองนั่งดูตั้งแต่บ่ายวันอาทิตย์จนเช้าวันนี้ คิดว่าจะพัก และเริ่มบันทึกเหตุการณ์ความสุข ความรัก ความผูกพันอันยิ่งใหญ่ก่อนที่จะสับสน  ไอ้ลืมน่ะไม่มีลืมง่าย ๆ อยู่แล้วค่ะ เพียงแต่การเล่า...โดยเฉพาะเล่าให้ผู้ที่ไม่ได้มาได้ฟังท่ามกลางผู้ที่มาเนี่ยะ...มันยากนะคะ เพราะจะทำเนียน มั่ว ๆ ไปบ้างก็ไม่ได้

เกริ่นกันมานาน กว่าจะเข้าเรื่อง...เกริ่นถ่วงเวลาค่ะ...งานนี้มี big surprises สำหรับฉันหลายรายการ และขีดความปลาบปลื้มดีใจก็มากเท่า ๆ กันจนต้องบอกก่อนว่า เล่าก่อนเล่าหลังไม่ได้แปลว่าจัดอันดับนะคะ เพราะทุกคนที่ได้มางานเพราะฉันออดอ้อนให้มานั้น...คือเบื้องหลังรอยยิ้มอันเบิกบานของฉันเท่าเทียมกันค่ะ...

ตอนเช้าก่อนงานเริ่ม เอ็มได้เชิญครูเวรมาประชุมบริ๊ฟท์บทบาทหน้าที่ว่าครูจะต้องทำอะไรบ้าง ภาพที่ครูตั้งอกตั้งใจฟังอดีตนักเรียนทำให้พวกเราต้องได้อายเชียวค่ะ เพราะสมัยเรียน พวกเราไม่ได้ตั้งใจฟังครูสอนเท่านี้เลยค่ะ จริง ๆ..

หลังจากที่เจอพี่อ้น (พี่อ้อนขา อ่องขออนุญาตเรียกอย่างเคยนะคะ) ที่ร้านอาหารแถวสมิติเวชเมื่อวันเกิดปีที่แล้ว ฉันก็ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เจอพี่อ้นอีกโดยเฉพาะในวันนี้ (แต่สารภาพว่าแอบหวัง เพราะอยากเจอพี่หัวโต๊ะในวัฒนาอีก) เมื่อได้เจอเข้าจริง ๆ ในวันวัฒนาโฮมคัมมิ่ง  ฉันก็รู้สึกยินดีจนกล้าที่จะพูดคุย (จนต่อยหอยแตกไปหลายตัว) กับพี่อ้น แถมขอให้พี่อ้นช่วยโทรตามพี่ตุ้มมาให้ด้วย พี่ตุ้มก็อยากมา แต่ติดภารกิจจริง ๆ ฉันก็เศร้าแป๊บเดียว เพราะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นมากมายในวันดี ๆ เช่นนี้  บางทีการที่พี่ตุ้มไม่มา พระเจ้าอาจจะอยากให้ฉันร่อนไปร่อนมาทั่ว ๆ มากกว่ามาเกาะติดพี่ตุ้มคนเดียวก็เป็นได้ เพราะถ้าพี่ตุ้มมานี่...ยัยอ่องติดหนึบกับพี่ตุ้มคนเดียวและก็พลาดกับทุก ๆ รายการแน่ ๆ ขนาดพี่ตุ้มไม่มายังพลาดไป 2 รายการเลยค่ะ คือตอนเคารพธงชาติกับตอนครูวรรณดีปลูกต้นไม้

เข้าเรื่อง ๆ ..... พูดถึงพี่สาวที่รักทีไร เป็นได้กางใบออกทะเลอันดามันทุกที..... สมัยอยู่โรงเรียน ฉันก็ไม่กล้าพูดคุยกับพี่อ้นเลย (พี่ไหน ๆ ก็ไม่กล้าเว้นพี่ตุ้ม) จริงไหมคะ? เป็นพี่หัวโต๊ะนพพรมา 1 ปี พี่อ้นเคยเห็นดอกพิกุลไหมคะ ฮ่า ๆ พอมาเจอกันวันนี้ ด้วยความดีใจอย่างมหาศาล ความกล้าหาญก็บังเกิด ได้พูดคุยกับพี่อ้น ได้ถ่ายรูปร่วมกันหลายใบ พี่อ้นเหมือนเดิมเลยค่ะเว้นสีผม ส่วนนพพร เปลี่ยนไปแม้แต่สีผม ไม่มีอะไรเหมือนเดิมเลยนอกจากหัวใจ ฮิ้ว~~~~~ ความปิติมีมากจนล้น ตอนที่ไปนั่งถ่ายรูปกันสองคน มีแอบหอมแก้มพี่อ้นด้วย พี่อ้นเลยทำเอ็ดมาว่า “มากไป ๆ” ช่างกล้าเนอะ แล้วยังได้นั่งโต๊ะเดียวกับพี่อ้น เป็นพี่หัวโต๊ะให้พี่อ้นอีก โอ้โห...อะไรจะสุขสันต์วันโฮมคัมมิ่งปานนี้

เหมียวบอกว่า ยัยอ่องหน้าบานเป็นจานดาวเทียม...เห็นเพื่อนรุ่น105 เป็นนางฟ้า... อันนี้ไม่ผิดจากความจริงเลย เพราะจนวินาทีสุดท้ายก่อนออกจากบ้านมาเข้าค่าย เพื่อน ๆ รุ่นนี้ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองให้เห็นว่าสนใจที่จะมาร่วมงาน...แต่พอมากันก็มาถึง 15 คน!!! แม้ว่าฉันจะต้องลงทุนบนว่าถ้ามาเกิน 5 คนจะเต้นให้ดู แต่ก็น่ะ...คุ้มค่าทุกนาที... ฉันอยากจะบอกรุ่น 105 ว่าพวกเธอทำให้หัวใจที่แป้วเหี่ยบแฟ่บของฉันพองโตขึ้นจนคับแทบปริเลยทีเดียว เกิดความมั่นใจขึ้นอย่างสุด ๆ ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยได้มาอยู่ในกลุ่มเพื่อน ๆ  เพราะมัวร่อนไปทางนี้ที ทางนั้นที แยกร่างไม่ได้แต่ร่อนได้ ฮ่า ๆ ๆ แต่ก็อยากจะบอกเพื่อนว่าขอบคุณ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ และขอบคุณ!!!! บอกแล้วใช่ไหมว่างานนี้สนุกแน่นอน ?  ติดใจกันเป็นแถวเลยใช่ไหมล่ะจ๊ะ? รุ่น 106 ก็ไม่น้อยหน้าเลย มากัน 15 คน  งานนี้รุ่น “นพพร” แชมป์ค่ะ 15+15+1=31 คน เท่ากับ 1 ห้องเรียนพอดี ว้าว !!!  แต่เพื่อน ๆ จ๋า...ความสนุกที่ได้ พอจะชดเชยให้ฉันไม่ต้องเต้นได้หรือเปล่า? แหะ ๆ ขอบอกว่าคืนวันพฤหัสที่พวกเธอโพสต์ลง fb ว่าจะมาเกิน 5 คนเนี่ยะ สร้างความเครียดให้ฉันอย่างมากนะ ดีที่ไม่บอกว่าจะร้องเพลงให้ฟัง หวิดไปแล้ว เหอ ๆ ๆ ๆ

ตอนที่ครูวัชรินทร์เดินมาทักฉัน ฉันก็ยกมือไหว้ ปากก็กำลังจะถามว่า “พี่.....?” ดีที่ครูชิงแนะนำตัวก่อนว่าครูวัชรินทร์จ้ะ.... ฉันถึงกับต้องปรับสมอง ปรับสายตาอย่างเร่งด่วน....โอ้ว นี่ฉันเบลอขนาดแยกครูออกจากรุ่นพี่ไม่ได้แล้วเหรอเนี่ยะ? ครูวัชรินทร์ยังจำได้ดีว่าฉันชอบเขียนนิยายในชั่วโมงเลขของครู ทั้ง ๆ ที่นั่งหน้าห้อง แถมครูก็ยืนสอนอยู่ติด ๆ โต๊ะฉันนี่แหละ ครูบอกว่าเพราะเหตุนี้ ทำให้ครูมาทบทวนว่า...คงไม่เหมาะที่จะเป็นครู เพราะไม่สามารถทำให้นักเรียนสนใจสิ่งที่สอนได้  ครูขา หนูผิดไปแล้ววววว.....

อดีตนายกผมสีม่วงมาในชุดน้องเจน ใส่ชุดนักเรียนเดินหน้าบานเข้ามาท่ามกลางเสียงกรี๊ด เสียงโห่รับลั่นหน้าบ้าน  ฉันงี้ตะลึงจนลืมถ่ายรูปไปเลย คิดดูซิว่าน่าตะลึงขนาดไหน ฮ่า ๆ  น้องเจนเลยเป็นดาราประจำงานไป ใคร ๆ ก็อยากถ่ายรูปด้วย สุโค่ยมากค่ะ ข้าน้อยขอคารวะท่านหัวหน้า

ศิษย์เก่าและแก่ (คำของท่านผู้หญิงสุมาลีเองค่ะ) มาอย่างสง่างามเหมือนเคย ฉันยืนอยู่บนหน้าบ้านพอดีตอนที่ท่านผู้หญิงลงจากรถ โดยไม่รู้ตัว ฉันเข้าไปกราบสวัสดีถึงตัวท่านด้วยความลิงโลด เพราะก่อนหน้าวันโฮมเพียงไม่กี่วันยังฝันว่าเจอ และในฝันก็ได้ถามว่าท่านจะมาหรือไม่? ซึ่งตอนนี้...ฝันนั้นก็เป็นจริงแล้ว.... ท่านยังสร้างความปิติยินดีให้ฉันด้วยการชูโปรแกรมและจดหมายที่ฉันเขียนไปเชิญแกมอ้อนให้ท่านมา ฮ่า ๆ ช่างกล้าเนอะ อ้อนกระทั่งท่านผู้หญิงสุมาลี ท่านมาในฟอร์มเสื้อขาว กางเกงขายาวสีแดง ท่านบอกว่าแวะมาได้แป๊บเดียวเพราะต้องไปประชุมที่อื่นต่อ ฉันอยากจะเรียนท่านว่า...เท่าที่ท่านได้มา พวกเราทุกคนก็ปลาบปลื้มกันสุด ๆ แล้วค่ะ แล้วท่านก็มอบซองแสดงความยินดีกับการจัดงานต่อสวว.ให้ไว้กับฉัน ซึ่งได้ส่งต่อถึงนายกแดงโดยเรียบร้อยแล้ว....

ท่านผู้หญิงมาได้เวลาดีจริง ๆ  เพราะได้เวลาที่ฉันต้องขึ้นไปตีระฆังให้ทุกคนไปกินข้าวเที่ยงกัน  พี่อ๋องบอกไว้ว่าตีนาน ๆ ๆ ๆ ๆ เลยนะ แต่ตีอยู่นาน มองมาข้างล่างก็ไม่เห็นมีใครได้รู้เรื่องเล้ย?  ไอ้นาน ๆ ๆ ๆ ของพี่อ๋องเนี่ยะ มันต้องกินเวลาเท่าไรล่ะเนี่ย  หรือจะต้องตีจนเป็นผีเวรเฝ้าระฆัง?

หลังจากตีแก๊ง ๆ ๆ ๆ (รู้สึกมันจะดังกรุ๊งกริ๊ง ๆ มากกว่า ฮ่า ๆ) ฝูงนกกระจอกก็ค่อย ๆ รู้ตัว เพราะพี่อ๋องพี่เก็จพี่ตุ้มช่วย ๆ กันประกาศและต้อนนกกระจอกร่วม 300 คนไปห้องกินข้าวที่ต้องไปกินกันที่ตึกใหม่ (แถว ๆ ตึกประถม) ฉันก็เดินไปสมทบทีหลัง ในห้องอาหารเต็มไปด้วยเด็กนักเรียนคนเก่าคราบใหม่ จับจองโต๊ะกันเป็นที่อลหม่าน ไอ้ที่พวกเรานั่งจัดโต๊ะกันไม่ได้หลับได้นอนไม่เป็นผลแม้แต่น้อย เพราะทุกคนอยากนั่งกับเพื่อนกันหมด ส่วนฉันหาเพื่อนไม่เจอ ไปนั่งกันตรงไหนมั่งเนี่ยะ กำลังยืนมองงง ๆ พี่หนิงเห็นก็เรียกให้มานั่งโต๊ะรุ่น 100 ก่อน แต่พอมองเห็นพี่อ้น ก็วิ่งไปนั่งกับพี่อ้นซะงั้น ฮ่า ๆ

ตอนแรกบอกพี่อ้นว่าให้พี่เป็นพี่หัวโต๊ะอีกรอบ พี่อ้นเสนอไอเดียดีกว่านั้น ให้อ่องเป็นพี่หัวโต๊ะมั่ง เขินมาก เพราะมองไปทั้งโต๊ะรุ่น 99 ทั้งโต๊ะอ่ะ  แต่พี่ ๆ ทุกคนน่ารักมากค่ะ ไม่ทำให้อึดอัดขัดเขินเลย แถมกินข้าวกันคนละ 2 จาน แปลว่าพี่หัวโต๊ะทำหน้าที่ได้ดีมากใช่ไหมคะ ลูกโต๊ะเลยกินได้เยอะ น่าน...เอาความดีความชอบใส่ตัวซะเฉย ๆ อย่างนั้นเลยนะนพพร....

ก่อนกินข้าวก็มีการร้องเพลง โดยพี่โอ๋บุปผา เป็นคนเล่นเปียโน ....อา วันวานยังหวานอยู่ ~~~~

ตอนที่ฉันกินข้าวอิ่มแล้ว ป้าจีรวัสส์ก็เข้ามาในโรงอาหารพอดี  เหตุผลที่ป้าจีมาสาย เป็นเพราะต้องแวะไปโรงพยาบาลก่อน ป้าจีบอกตอนที่ฉันเข้าไปกอดและกราบสวัสดีว่า ป้าพยายามโทรหาแล้วแต่โทรไม่ติด เพราะมือถือฉันไม่มีคลื่นค่ะ ป้าจีเป็นที่เคารพรักของวัฒนาทุกรุ่นจริง ๆ สังเกตจากจำนวนคนที่ทยอยกันเข้ามาทัก  ไม่ขาดสายจริง ๆ จนป้าจีแทบไม่เป็นอันได้กินยำทวายของโปรดเลยทีเดียว

ตอนกินข้าวเสร็จ นายกแดงได้เชิญ 3 แม่ครัวผู้รังสรรค์อาหารให้พวกเรากินกันมาตลอด 40 ปีนี้มาอวดโฉมอย่างเป็นทางการ แสงแฟรชวูบวาบราวกับดาราฮอลลีวูดปรากฏตัว เสียงปรบมือดังและยาวนานจนฉันเองรู้สึกตื้นตัน  พวกเราหลายคนยกมือไหว้ขอบคุณแม่ครัวสำหรับอาหารดี ๆ ที่ได้บำรุงพวกเราตลอดมา โมทนาอาหารประจำวัน ทั้งผู้จัดสรรและบริการ...ขอบคุณอีกครั้งค่ะ

เมื่ออิ่มแล้วทุกคนก็ทยอยมุ่งไปตึกเรียน แต่ฉันไปถึงช้า เพราะต้องคอยดูแลพาป้าจีไปด้วยความรับผิดชอบในฐานะพี่เวร และคนไปอ้อนป้าจีมางาน ก็พาป้าจีไปหน้าบ้านก่อนเพื่อเปลี่ยนยูนิฟอร์ม แล้วจึงมุ่งหน้าไปตึกเรียนกัน จึงได้พลาดตอนน้องเจนกับพี่แอ๊ะชักธงอย่างน่าเสียดาย

เห็นทุกคนนั่งกันเต็มห้องประชุมแล้ว ฉันแอบถามตึกเรียนว่า...ดีใจไหมคะที่ทุกคนกลับมาทักทายกันอีกครั้งหนึ่ง?.... ฉันว่าฉันได้ยินคำตอบนะ เพราะห้องประชุมที่เคยอึมครึม เงียบเหงาในหลายครั้งที่ฉันแวะเวียนมาถ่ายรูป บัดนี้กลับสว่างไสวด้วยรอยยิ้ม มีชีวิตชีวาด้วยเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของฝูงนกวัฒนาฝูงใหญ่ กระทั่งครูวรรณดีก็แทบต้องซดยาชวนป๋วยบวกยาเสือดำเพื่อบำรุงหลอดเสียง แต่ที่สะกดห้องประชุมให้เงียบงันได้จริง ๆ กลับเป็นเสียงร้องเพลงของพี่น้อย จันทนีย์ สะกดทุกคนให้ตกอยู่ในภวังค์จนป้าจีต้องชะโงกมาดูหน้าคนร้องเชียวแหละค่ะ สุดยอดมากสำหรับนักร้องเสียงเพชรสิบกะรัตคนนี้

หนึ่งในกิจกรรมที่ไฮไลต์ และสนุกที่สุดของงานนี้คือการประมูลโต๊ะเก้าอี้เรียน ที่เริ่มต้นจาก 2 พัน ค่อย ๆ ขยับ ๆ ท่ามกลางการลุ้นของคณะทำงานว่าจะถึงเป้าที่คุยกันไว้ 2 หมื่นหรือไม่? แต่ในที่สุดก็สามารถเกิน 2 หมื่นจนได้ ตอนนี้เหล่าผู้ประมูลเริ่มคึกคัก คณะทำงานก็หน้าบาน ส่วนคนเชียร์ไม่ต้องพูดถึง ....นานแค่ไหนแล้วที่ห้องประชุมไม่เคยมีเสียงกรี๊ดดังขนาดนี้  ดีที่กำลังจะปิดซ่อมพอดี 555555 เพราะป่านนี้คงกระเทือนด้วยพลังเสียงจนปูนกระเทาะไปหลายจุดแล้วม้าง ตัวเลขมานิ่งอยู่ที่ 6 หมื่นนานพอสมควร จนครูวรรณดีใกล้ทุบค้อนสรุปราคา ทันใดนั้นน้องเจนก็ยกมือลุกขึ้น...1 แสนบาทค่ะ สำหรับการบูรณะตึกเรียนอันเป็นที่รักและภาคภูมิใจของวัฒนามาตั้งแต่ปี 1919..... เสียงกรี๊ดระเบิดอย่างยาวนาน ๆ พร้อมๆ กับการปลุกชีพผู้ประมูลให้ฮึกเหิม จาก 1 แสนจึงขึ้นพรวด ๆ เหมือนราคาทองคำ ขึ้นแล้วไม่มีลง ยิ่งแพงก็ยิ่งยวนใจให้ไขว่คว้า 55555555 เหตุการณ์ตอนประมูลฉันคงไม่สามารถถ่ายทอดได้ครบ เพราะหูไม่ดี 5555555 ผู้ได้มาอยู่ในห้องประชุมวันนั้นคงไม่ลืมไปอีกนาน ส่วนผู้ที่ไม่ได้มาอยู่ก็...จงใคร่รู้ใคร่เห็นต่อไป   5555555  เอาบทสรุปก็แล้วกันนะคะ สรุปว่าโรงเรียนเพิ่มโต๊ะเก้าอี้ให้อีก 2 ตัว เป็น 3 ตัวค่ะ ผู้ชนะการประมูลได้แก่น้องปริญดา รุ่น 111 ประมูลได้ในราคา 1 แสนห้าหมื่นบาท !!!! หมอฟันจงเจริญ!!!!! ที่สองคือจอย นิลเนตร รุ่นฉันเอง 555555 ประมูลได้ 1 แสนสามหมื่น และพี่ ๆ รุ่น 101 นำโดยพี่หมอตุ้ย 1 แสน2 หมื่น  หมอฟันจงเจริญอีกรอบ 55555555

และที่หลาย ๆ คนชอบ จนรุ่น 105 ที่ไม่ได้จองล่วงหน้าอดกระจองอแงอยากได้มั่งไม่ได้คือ บัตรแดงรุ่นลิมิตเตด โฮมคัมมิ่ง ซึ่งครูวรรณดีลงทุนเขียนด้วยลายมือครู พร้อมกับเซ็นชื่อให้ทุกใบค่ะ! กว่าจะเขียนหมด นิ้วมือข้างขวาแทบขึ้นกล้าม ฮ่า ๆ ๆ บัตรแดงนี้พอฉันกลับมาถึงบ้านก็รีบวิ่งไปให้คุณแม่เซ็น ไม่เท่านั้น ยังเอาบัตรเก่าไปให้เทียบให้เหมือนอีกด้วยค่ะ เท่สะไม่มีล่ะนพพร !! ตอนแจกบัตรแดงแรก ๆ ครูก็แจกทีละคนทีละใบ หลัง ๆ ชักเมื่อย ฮ่า ๆ มาเริ่มที่ฉัน..เอ้านพพร เป็นตัวแทนละกัน รับไปแจกเพื่อน ๆ  เมื่อรับบัตรแดงกันจบแล้วก็ร้องเพลงปิดท้าย วัฒนาต้องร้องเพลง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าฉันจบจากวัฒนาได้ไงไม่ชอบร้องเพลง ฮ่า ๆ ๆ ฉันได้เดินไปฟังพี่อ้นร้องเพลงด้วย เสียงหวานเพราะเชียว... พี่อ้นน่าจะเข้า wwa alumni glee club นะคะ หลังจากนี้เราได้ไปถ่ายรูปกันหน้าตึกเรียนค่ะ

จากนั้นป้าจีกับคุณแม่พี่อ๋องก็ได้เวลากลับแล้วค่ะ ฉันเข็นรถไปส่งป้าจี กลับมาครูวรรณดีปลูกต้นไม้เสร็จไปแล้ว จึงเดินเตร่ไปดูกีฬาสีและได้คุยกับเพื่อน ๆ บ้างเล็กน้อยช่วงนี้ หลายคนทยอยกันกลับบ้าน แต่ก็มีหลายคนที่ยังยืนหยัดอยู่โรงเรียน ที่ไม่ได้ดูกีฬาก็เตร่ไปทัวร์โรงเรียน เพราะสำหรับบางคนแล้ว การที่ห่างโรงเรียนไป 20 ปีขึ้น โรงเรียนเปลี่ยนไปมากมายจริง ๆ  มีคนถามฉันเยอะแยะว่าตึกนี้ตึกอะไร ใช้ทำอะไรมั่ง ฯลฯ ฉันก็ตอบเท่าที่รู้ เพราะบอกตามตรงว่าถึงจะมาโรงเรียนบ่อย ๆ ก็ไม่ค่อยสนใจตึกใหม่ ๆ เท่าไร ความรู้จึงจำกัดอยู่ในวงแคบค่ะ

พี่ไก่แก้วมาถึงในตอนเย็น ซึ่งนับว่าดี เพราะผู้ใหญ่กลับไปกันหมด มีพี่ไก่แก้วเข้ามาเป็นตัวแทนผู้อาวุโส แต่ฉันจำไม่ได้แล้วว่าพี่ไก่แก้วได้อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันหรือไม่? เพราะถึงตอนนี้แบตตารี่อ่อนแรงใกล้หมดเต็มที  ฮ่า ๆ ฉันแอบขึ้นไปอาบน้ำหลังกินข้าว แล้วลงมาตามหาพี่เก็จ ด้วยความเป็นห่วงว่าพี่เก็จจะไหวไหม? พี่เก็จสปิริตวัฒนาแรงดีค่ะ บอกว่าเหนื่อย แต่ไม่ยอมขึ้นนอน เพิ่งมารู้ทีหลังว่ากลัวผี ฮ่า ๆ เลยอยู่ร่วมกิจกรรมกลางคืนด้วย มีประกวดโฮมคัมมิ่ง หลายคนบอกว่ากลางวันสนุก แต่กลางคืนเนือยไปหน่อย ไม่ได้แก้ตัวนะคะ...แต่คณะทำงานก็แรงน้อยถอยลงไปตาม ๆ กัน เพราะคืนที่ผ่านมากว่าจะจัดทุกอย่าง เตรียมความพร้อมสำหรับความสนุกสนานของพี่ ๆ น้อง ๆ ชาววัฒนาด้วยกัน ก็แทบไม่เหลือเวลานอนแล้วค่ะ แต่งานหน้า คณะทำงานตั้งใจกันว่าจะฟิตร่างกายมาให้ปั๋งกว่านี้  เพื่อความสุข ความรัก และความผูกพันของพี่น้องวัฒนาค่ะ ขอสัญญา...ลงชื่อ...เอ็ม ฮ่า ๆ ๆ

การประกวดโฮมคัมมิ่งควีนไม่มีรุ่นไหนส่งตัวแทนมา จึงต้องใช้วิธีเชิญแกมบังคับเลือกมาร่วม ถึงจะเหนื่อยมาทั้งวัน และไม่ค่อยเต็มใจเท่าไร แต่เหล่าผู้ประกวดก็ร่วมกิจกรรมกันอย่างไม่มีอิดออดแต่อย่างใดค่ะ และเราก็ได้โฮมควีนคนแรกของประวัติศาสตร์น้องกฤตยา ล่ำซำ (น้องปัด) รุ่น 107 ค่ะ ปิดท้ายงานด้วยเพลงวัฒนาที่เอ็มเดินมาบอกฉันว่า...ร้องให้แล้วนะพี่อ่อง ฮ่า ๆ ๆ เนื่องจากฉันขอไว้ว่างานนี้ควรมีการร้องเพลงประจำโรงเรียน

พวกเดย์แคมป์ก็ร่ำลาเพื่อน ๆ กลับบ้านกัน ยังมีหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ฉันไม่ไหวแล้ว กับพี่เก็จแว่บขึ้นไปนอนกันก่อน เตียงที่ตอนแรกจัดเรียงกัน ฉันกับพี่เก็จอยู่ห่างกันหลายเตียงอยู่ พี่เก็จบอกให้ย้ายมานอนติด ๆ กัน เพราะทั้งห้องใหญ่ตอนนี้มีคนนอนแค่สองคนมันโหวงเหวงชวนหวิว ฮ่า ๆ นอนได้ซักพัก ไนท์แคมป์ก็ทยอยกันขึ้นมาทีละคนสองคน พร้อม ๆ กับเสียงพูดคุยกันระหว่างทำเตียง พี่เก็จกับฉันนอนไม่หลับ จึงชวนกันย่องกลับไปนอนตึก 4 ตามเดิม โดยมีป๊ากนำทาง นับเป็นประสบการณ์ข้ามตึกครั้งแรกในชีวิตนพพรเลยทีเดียว

เช้ามาฉันหลับสนิท จริง ๆ แล้วตื่นตี 4 มานั่งดูทีวีสักพักแล้วกลับไปนอนต่อเพราะพี่อ๋องบอกว่าไม่ต้องตีระฆังปลุกเลยหมดภาระ หลับได้สนิทจนพี่เก็จต้องมาปลุกตอน 8 โมง ฮ่า ๆ  ถึงตอนนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว นอกจากคณะทำงานมาช่วยกันเก็บตกสิ่งต่าง ๆ ในระหว่างที่บางคนไปโบสถ์ บางคนก็กลับบ้านไปหลังจากกินกล้วยน้ำว้าและนมสดส่งท้าย

.....นี่คือเรื่องราว เหตุการณ์เท่าที่สามารถรวบรวมมาเรียบเรียงเล่าสู่กันฟังได้ค่ะ แม้จะไม่ครบถ้วนเท่าไร แต่ก็หวังว่าจะได้รับอรรถรสกันเพียงพอที่จะทำให้งานครั้งหน้า จะได้รับการตอบรับจากเพื่อน ๆ และพี่ ๆ น้อง ๆ ไม่น้อยกว่าครั้งนี้นะคะ....  จนกว่าเราจะพบกันใหม่ที่วัฒนาที่รักของเรา....เฝ้าคิดติดแด เฝ้านึกแต่โรงเรียน.....


วันพุธที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2554

ประชุมโฮมคัมมิ่ง

เป่าปรี๊ด…เป่าปรี๊ด....ปรี๊ดดดดดดดด

2 มีนาคม 2554
วันนี้ฉัน ป๊ากและแก้วนัดกันไปเดินสำเพ็ง เพื่อสำรวจราคาสายคล้องบัตรพนักงาน จะเอามาคล้องป้ายชื่อสำหรับงานโฮมคัมมิ่ง  ตอนแรกว่าจะแค่สำรวจราคา แต่พอเจอและเห็นว่าราคาถูกมาก ๆ ป๊ากก็ตัดสินใจซื้อเลย เนื่องจากว่าสำเพ็งมันไกล ถ้าต้องเดินทางมาอีกครั้งเห็นจะไม่คุ้ม เมื่อได้อุปกรณ์ครบ ก็พากันเดินทางกลับ เจอรถยนต์จำนวนมหาศาลหลั่งไหลมาใช้ถนนร่วมกัน กว่าจะถึงศาลาโคลก็แทบจะหมดแรง แต่ก็ดีเพราะมีแก้วมาร่วมประชุมด้วยกันเป็นวาระพิเศษ วาระจำเป็น เนื่องจากถ้าไปส่งแก้วก่อน อาจจะมาถึงที่ประชุม 1 ทุ่ม
การประชุมโฮมคัมมิ่ง เหมือนเป็นมีตติ้งของวัฒนาต่างรุ่น พี่ ๆ น้อง ๆ มาเม้าแตกกัน ผู้ดำเนินการประชุมต้องควบคุมการประชุมด้วยการเป่าปรี๊ด ๆ จนน้ำลายท่วมนกหวีด เพราะแรก ๆ ก็ตกใจพากันเงียบงัน แต่ตอนหลังชักชิน เสียงปรี๊ดก็เอาไม่ค่อยอยู่  ประมาณว่าจะปรี๊ดก็ปรี๊ดไป ไอ้ที่เม้าก็ยังเม้าต่อไป ฉันล่ะสงสารเพื่อนจับใจ ประชุมทีไร กลับไปต้องซัด ลูกกตัญญู ตลอด
ทำให้นึกถึงว่าวันงานโฮมคัมมิ่ง เสียงปรี๊ดจะเอาฝูงนกวัฒนาอยู่ไหม? ขนาดนกไม่กี่ตัวในองค์ประชุมยังเป่ากันเสียงแหบแห้ง 55555555 วันงาน..พี่เวรเห็นจะมีเวรมีกรรมมากอยู่ ได้ยินว่าทุกคนจะได้รับแจกนกหวีดคนละตัว เพราะมีหน้าที่ต้องควบคุมฝูงนกให้ได้  ท่านนายกแดงคะ...นอกจากนกหวีดแล้ว ขอ เสือดำ บำรุงหลอดเสียงบรรดาพี่เวรคนละ 1 โหลขวดใหญ่ด้วยนะคะ 555555555
พี่อ๋องติดลำโพงกำลังเสียงสูง ๆ ไว้ที่ระฆังด้วยนะคะ สงสารและเป็นห่วงระฆังโรงเรียน อยู่มาเป็นร้อยปีจะแตกซะตอนนี้ละม้าง และรับสมัครพี่เวรไว้เยอะ ๆ หน่อยนะคะ ไม่งั้นจบงานคนที่สะบักสะบอมมากสุด ก็เห็นจะเป็นพี่เวรนั่นเอง 55555555
แก้วได้เสนอว่าน่าจะมี first aid โห...เพื่อนดิฉันรอบคอบ พอดีมีหมอมานั่งประชุมด้วย เลยจองตัวไว้เป็นแพทย์ประจำงาน 1 คน ติดปัญหาอยู่นิ้ดเดียวเท่านั้นเอง ......น้องเขาเป็น ทันตแพทย์
เอาบรรยากาศการประชุมมาเล่าให้ฟังค่ะว่าแค่ประชุมยังฮากันน่าดู น้องเรดหน้าเรดแล้วเรดอีก เลือดฝาดตลอดการประชุมเชียว แม้จะเป็นงานที่เยอะและน่าจะเหนื่อยสำหรับทุก ๆ คนที่เตรียมงาน แต่ทุกคนก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม สู้ ๆ 555555 ทุกคนตั้งหน้าตั้งตารอเจอเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่จะมาร่วมสนุกกันเต็มที่
ใครที่ยังชั่งใจอยู่ว่าจะมาดีไม่มาดี? ขอให้ตัดสินใจกันไว ๆ นะคะ ส่วนบางคนที่ request ว่าขอให้จัดใหม่ปีหน้า คงต้องบอกว่า...ปีหน้าตึกเรียนจะปิดซ่อมแซมค่ะ ที่จริงปิดหลังงานโฮมคัมมิ่งนี้แหละ เราจะพลาดโอกาสที่จะได้เข้าไปนั่งในตึกเรียนที่เราคุ้นเคยกันมา 136 ปี  หลังจากที่บูรณะใหม่ อาจจะกลายเป็นตึกเดิมบรรยากาศใหม่ ขาดไยอดีตที่ติดอยู่ในหัวใจของเราหลาย ๆ คน
สำหรับฉัน ตอนนี้เหลือเพียงตึกเรียนเท่านั้น ที่ยังพอมักคุ้น  ตึกต่าง ๆ แทบเป็นเหมือน ลูกของเพื่อน ที่แม้ว่าเราจะรักเพราะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเพื่อนที่เราผูกพัน แต่ก็ไม่คุ้นเคยเหมือนตัวเพื่อนของเรา  เวลาเป็นวารีที่ไหลไปเรื่อย ไม่เคยเป็นเวลาเดิมในทุก ๆ ลมหายใจของเรา สิ่งเดิม ๆ ที่เราคุ้นเคยกันกำลังจากไปทีละอย่างสองอย่าง เมื่อวันที่เราบอกว่า...เอาล่ะวันนี้ว่างละ อยากกลับมารำลึก...วันนั้น ทุกอย่างก็อาจจะไม่เหลือร่องรอยให้รำลึกอีกแล้ว
กลับมากันเถอะค่ะ กลับมาเยี่ยมตึกเรียนของเราขณะที่ยังเป็นตึกที่มีชีวิตมีวิญญาณ (แม้ว่าจะหายใจไม่ได้ 55555) ก่อนที่วิญญาณของมันจะอำลาไปตามวิถีแห่งการเกิด คงอยู่ และดับสูญแห่งสรรพสิ่ง  บางทีความรักของพวกเรา อาจจะหล่อหลอมเป็นไอรักแฝงไว้ให้มันกลับมาใหม่ก็เป็นได้.
ภาพการประชุมค่ะhttp://www.facebook.com/?ref=hp#!/album.php?fbid=1690489313071&id=1562888695&aid=2081406