วันอาทิตย์ที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2554

ไข่เจียวสีม่วง

อร่อยแบบสวย ๆ
ทำอาหารยาก ๆ มาหลายมื้อแล้ว วันนี้มาทำอะไรที่พื้น ๆ ง่าย ๆ แต่ไม่ธรรมดามั่งดีไหม?
ครั้งแรกที่ฉันกินดอกอัญชันสด ๆ คือที่บ้านพี่แดง (ปริศนา รามสูต) พี่สาวร่วมสถาบันผู้แสนอารี... ตอนที่เห็นดอกอัญชันขึ้นโต๊ะในจานผัก ก็นึกว่าพี่เขาใส่มาประดับให้สวย ๆ  ฉันเคยรู้ว่าเขาใช้ดอกอัญชันมาคั้นเอาน้ำไปหมักผมก่อนสระ จะทำให้ผมขาวกลับดำเป็นธรรมชาติ แล้วนอกจากนี้ก็ยังเอาไปผสมแป้งทำขนมสีม่วงอมน้ำเงินได้หลายอย่าง เช่นขนมชั้น, ช่อม่วง, ข้าวเหนียวมูล เป็นต้น  สมัยนี้ก็มีผสมน้ำใส่น้ำเชื่อมเล็กน้อยเป็นเครื่องดื่มแสนสวย นอกจากอาหารแล้ว ฉันไม่แน่ใจว่ามีการเอาไปย้อมผ้าด้วยหรือเปล่า? น่าจะมีนะคะ สีออกสวย..
จนอายุ 50 ได้ไปเที่ยวบ้านพี่แดง แล้วเพิ่งรู้แจ้งเห็นจริงว่าดอกอัญชันนั้นสามารถรับประทานสด ๆ ได้ ไม่ก่อเกิดอาการอาหารเป็นพิษให้ปวดท้อง หรือชักตาม่วงแต่อย่างใด ตั้งแต่นั้นมา...เวลาไปบ้านใคร ๆ ที่ปลูกอัญชัน ก็เที่ยวโฆษณาชวนเชิญให้กินดอกกันมาตลอด
จนกระทั่งวันหนึ่ง ไปบ้านพี่เอื้อย (เก็จวรงค์ นุกุลกิจ) นี่ก็พี่สาวร่วมสถาบันอีกคนค่ะ บ้านนี้ปลูกอัญชันต้นใหญ่เชียว ดอกเยอะมากค่ะ เลยบอกพี่เอื้อยว่า ดอกมันกินได้นะคะ แล้วเราก็เด็ดมากินกัน  แต่อีกวัน พี่เอื้อยบอกว่าลองเอามาเจียวไข่ดูดีไหม?
จึงเป็นที่มาของเมนูนี้ ไข่เจียวสีม่วงค่ะ วิธีการก็ไม่ยากอะไรเลย เด็ดดอกอัญชันมาล้าง แล้วสะบัดน้ำ ก่อนจะใส่ในชามไข่ เติมน้ำเปล่านิดนึง น้ำปลาหน่อย ตี ๆ ๆ ๆ รอน้ำมันในกระทะร้อน แล้วก็เทไข่ลงไปเลยค่ะ ทอดตามปกติที่ทอดไข่เจียวนะแหละค่ะ
อาหารพื้น ๆ ง่าย ๆ แต่เราสามารถทำให้มันพิเศษได้ อร่อยหรือไม่? ต้องไปดูบ้านพี่เอื้อยค่ะ ดอกอัญชันที่เคยดก ยามนี้พร่องแพร่งเหมือนขาดธาตุ เพราะอ่องไปทีไรก็ไปเก็บมาเจียวไข่ทุกครั้งไป ถ้าไปบ่อย ๆ บางทีทั้งต้นอาจจะไม่มีดอกให้เจ้าของเชยชมเป็นแน่แท้ เนื่องจากเข้าไปอยู่ในท้องแขกหมด.

วันอังคารที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2554

วัฒนาโฮมคัมมิ่ง

พลังความสุข ความรัก ความผูกพันอันยิ่งใหญ่
เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา เป็นอะไรที่...เล่าไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นตรงไหนก่อนดี เพราะมันช่าง “อื่น ๆ อีกมากมาย” จริง ๆ ค่ะ งานวัฒนาโฮมคัมมิ่งที่จัดขึ้น เป็นงานแรกที่พาพวกเราคัมมิ่งโฮมอย่างเต็มรูปแบบ คณะทำงานก็เหน็ดเหนื่อยกันถ้วนหน้า เหนื่อยเพราะมีรายละเอียดปลีกย่อยเยอะ งงเพราะเป็นครั้งแรกที่ได้มีการจัดกัน ก็พยายามสุมหัวกันระดมความคิดเพื่อให้งานนี้ สามารถพาพวกเราย้อนกลับไปสู่บรรยากาศเก่า ๆ ที่คุ้นเคยกันให้มากที่สุด เท่าที่พวกเราจะสามารถทำได้ 

หลังจากที่เหนื่อยกันมามากมาย ผ่านมา 3 วัน ทุกคนก็หายเหนื่อยแล้ว แต่มาเพลียตาแทน เนื่องจากคลื่นรูปที่ถาโถมลงใน FACEBOOK นับเป็นพันเป็นหมื่นรูปได้มั้งคะ ดูกันไม่หวาดไม่ไหวเลยทีเดียว ฉันเองนั่งดูตั้งแต่บ่ายวันอาทิตย์จนเช้าวันนี้ คิดว่าจะพัก และเริ่มบันทึกเหตุการณ์ความสุข ความรัก ความผูกพันอันยิ่งใหญ่ก่อนที่จะสับสน  ไอ้ลืมน่ะไม่มีลืมง่าย ๆ อยู่แล้วค่ะ เพียงแต่การเล่า...โดยเฉพาะเล่าให้ผู้ที่ไม่ได้มาได้ฟังท่ามกลางผู้ที่มาเนี่ยะ...มันยากนะคะ เพราะจะทำเนียน มั่ว ๆ ไปบ้างก็ไม่ได้

เกริ่นกันมานาน กว่าจะเข้าเรื่อง...เกริ่นถ่วงเวลาค่ะ...งานนี้มี big surprises สำหรับฉันหลายรายการ และขีดความปลาบปลื้มดีใจก็มากเท่า ๆ กันจนต้องบอกก่อนว่า เล่าก่อนเล่าหลังไม่ได้แปลว่าจัดอันดับนะคะ เพราะทุกคนที่ได้มางานเพราะฉันออดอ้อนให้มานั้น...คือเบื้องหลังรอยยิ้มอันเบิกบานของฉันเท่าเทียมกันค่ะ...

ตอนเช้าก่อนงานเริ่ม เอ็มได้เชิญครูเวรมาประชุมบริ๊ฟท์บทบาทหน้าที่ว่าครูจะต้องทำอะไรบ้าง ภาพที่ครูตั้งอกตั้งใจฟังอดีตนักเรียนทำให้พวกเราต้องได้อายเชียวค่ะ เพราะสมัยเรียน พวกเราไม่ได้ตั้งใจฟังครูสอนเท่านี้เลยค่ะ จริง ๆ..

หลังจากที่เจอพี่อ้น (พี่อ้อนขา อ่องขออนุญาตเรียกอย่างเคยนะคะ) ที่ร้านอาหารแถวสมิติเวชเมื่อวันเกิดปีที่แล้ว ฉันก็ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เจอพี่อ้นอีกโดยเฉพาะในวันนี้ (แต่สารภาพว่าแอบหวัง เพราะอยากเจอพี่หัวโต๊ะในวัฒนาอีก) เมื่อได้เจอเข้าจริง ๆ ในวันวัฒนาโฮมคัมมิ่ง  ฉันก็รู้สึกยินดีจนกล้าที่จะพูดคุย (จนต่อยหอยแตกไปหลายตัว) กับพี่อ้น แถมขอให้พี่อ้นช่วยโทรตามพี่ตุ้มมาให้ด้วย พี่ตุ้มก็อยากมา แต่ติดภารกิจจริง ๆ ฉันก็เศร้าแป๊บเดียว เพราะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นมากมายในวันดี ๆ เช่นนี้  บางทีการที่พี่ตุ้มไม่มา พระเจ้าอาจจะอยากให้ฉันร่อนไปร่อนมาทั่ว ๆ มากกว่ามาเกาะติดพี่ตุ้มคนเดียวก็เป็นได้ เพราะถ้าพี่ตุ้มมานี่...ยัยอ่องติดหนึบกับพี่ตุ้มคนเดียวและก็พลาดกับทุก ๆ รายการแน่ ๆ ขนาดพี่ตุ้มไม่มายังพลาดไป 2 รายการเลยค่ะ คือตอนเคารพธงชาติกับตอนครูวรรณดีปลูกต้นไม้

เข้าเรื่อง ๆ ..... พูดถึงพี่สาวที่รักทีไร เป็นได้กางใบออกทะเลอันดามันทุกที..... สมัยอยู่โรงเรียน ฉันก็ไม่กล้าพูดคุยกับพี่อ้นเลย (พี่ไหน ๆ ก็ไม่กล้าเว้นพี่ตุ้ม) จริงไหมคะ? เป็นพี่หัวโต๊ะนพพรมา 1 ปี พี่อ้นเคยเห็นดอกพิกุลไหมคะ ฮ่า ๆ พอมาเจอกันวันนี้ ด้วยความดีใจอย่างมหาศาล ความกล้าหาญก็บังเกิด ได้พูดคุยกับพี่อ้น ได้ถ่ายรูปร่วมกันหลายใบ พี่อ้นเหมือนเดิมเลยค่ะเว้นสีผม ส่วนนพพร เปลี่ยนไปแม้แต่สีผม ไม่มีอะไรเหมือนเดิมเลยนอกจากหัวใจ ฮิ้ว~~~~~ ความปิติมีมากจนล้น ตอนที่ไปนั่งถ่ายรูปกันสองคน มีแอบหอมแก้มพี่อ้นด้วย พี่อ้นเลยทำเอ็ดมาว่า “มากไป ๆ” ช่างกล้าเนอะ แล้วยังได้นั่งโต๊ะเดียวกับพี่อ้น เป็นพี่หัวโต๊ะให้พี่อ้นอีก โอ้โห...อะไรจะสุขสันต์วันโฮมคัมมิ่งปานนี้

เหมียวบอกว่า ยัยอ่องหน้าบานเป็นจานดาวเทียม...เห็นเพื่อนรุ่น105 เป็นนางฟ้า... อันนี้ไม่ผิดจากความจริงเลย เพราะจนวินาทีสุดท้ายก่อนออกจากบ้านมาเข้าค่าย เพื่อน ๆ รุ่นนี้ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองให้เห็นว่าสนใจที่จะมาร่วมงาน...แต่พอมากันก็มาถึง 15 คน!!! แม้ว่าฉันจะต้องลงทุนบนว่าถ้ามาเกิน 5 คนจะเต้นให้ดู แต่ก็น่ะ...คุ้มค่าทุกนาที... ฉันอยากจะบอกรุ่น 105 ว่าพวกเธอทำให้หัวใจที่แป้วเหี่ยบแฟ่บของฉันพองโตขึ้นจนคับแทบปริเลยทีเดียว เกิดความมั่นใจขึ้นอย่างสุด ๆ ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยได้มาอยู่ในกลุ่มเพื่อน ๆ  เพราะมัวร่อนไปทางนี้ที ทางนั้นที แยกร่างไม่ได้แต่ร่อนได้ ฮ่า ๆ ๆ แต่ก็อยากจะบอกเพื่อนว่าขอบคุณ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ และขอบคุณ!!!! บอกแล้วใช่ไหมว่างานนี้สนุกแน่นอน ?  ติดใจกันเป็นแถวเลยใช่ไหมล่ะจ๊ะ? รุ่น 106 ก็ไม่น้อยหน้าเลย มากัน 15 คน  งานนี้รุ่น “นพพร” แชมป์ค่ะ 15+15+1=31 คน เท่ากับ 1 ห้องเรียนพอดี ว้าว !!!  แต่เพื่อน ๆ จ๋า...ความสนุกที่ได้ พอจะชดเชยให้ฉันไม่ต้องเต้นได้หรือเปล่า? แหะ ๆ ขอบอกว่าคืนวันพฤหัสที่พวกเธอโพสต์ลง fb ว่าจะมาเกิน 5 คนเนี่ยะ สร้างความเครียดให้ฉันอย่างมากนะ ดีที่ไม่บอกว่าจะร้องเพลงให้ฟัง หวิดไปแล้ว เหอ ๆ ๆ ๆ

ตอนที่ครูวัชรินทร์เดินมาทักฉัน ฉันก็ยกมือไหว้ ปากก็กำลังจะถามว่า “พี่.....?” ดีที่ครูชิงแนะนำตัวก่อนว่าครูวัชรินทร์จ้ะ.... ฉันถึงกับต้องปรับสมอง ปรับสายตาอย่างเร่งด่วน....โอ้ว นี่ฉันเบลอขนาดแยกครูออกจากรุ่นพี่ไม่ได้แล้วเหรอเนี่ยะ? ครูวัชรินทร์ยังจำได้ดีว่าฉันชอบเขียนนิยายในชั่วโมงเลขของครู ทั้ง ๆ ที่นั่งหน้าห้อง แถมครูก็ยืนสอนอยู่ติด ๆ โต๊ะฉันนี่แหละ ครูบอกว่าเพราะเหตุนี้ ทำให้ครูมาทบทวนว่า...คงไม่เหมาะที่จะเป็นครู เพราะไม่สามารถทำให้นักเรียนสนใจสิ่งที่สอนได้  ครูขา หนูผิดไปแล้ววววว.....

อดีตนายกผมสีม่วงมาในชุดน้องเจน ใส่ชุดนักเรียนเดินหน้าบานเข้ามาท่ามกลางเสียงกรี๊ด เสียงโห่รับลั่นหน้าบ้าน  ฉันงี้ตะลึงจนลืมถ่ายรูปไปเลย คิดดูซิว่าน่าตะลึงขนาดไหน ฮ่า ๆ  น้องเจนเลยเป็นดาราประจำงานไป ใคร ๆ ก็อยากถ่ายรูปด้วย สุโค่ยมากค่ะ ข้าน้อยขอคารวะท่านหัวหน้า

ศิษย์เก่าและแก่ (คำของท่านผู้หญิงสุมาลีเองค่ะ) มาอย่างสง่างามเหมือนเคย ฉันยืนอยู่บนหน้าบ้านพอดีตอนที่ท่านผู้หญิงลงจากรถ โดยไม่รู้ตัว ฉันเข้าไปกราบสวัสดีถึงตัวท่านด้วยความลิงโลด เพราะก่อนหน้าวันโฮมเพียงไม่กี่วันยังฝันว่าเจอ และในฝันก็ได้ถามว่าท่านจะมาหรือไม่? ซึ่งตอนนี้...ฝันนั้นก็เป็นจริงแล้ว.... ท่านยังสร้างความปิติยินดีให้ฉันด้วยการชูโปรแกรมและจดหมายที่ฉันเขียนไปเชิญแกมอ้อนให้ท่านมา ฮ่า ๆ ช่างกล้าเนอะ อ้อนกระทั่งท่านผู้หญิงสุมาลี ท่านมาในฟอร์มเสื้อขาว กางเกงขายาวสีแดง ท่านบอกว่าแวะมาได้แป๊บเดียวเพราะต้องไปประชุมที่อื่นต่อ ฉันอยากจะเรียนท่านว่า...เท่าที่ท่านได้มา พวกเราทุกคนก็ปลาบปลื้มกันสุด ๆ แล้วค่ะ แล้วท่านก็มอบซองแสดงความยินดีกับการจัดงานต่อสวว.ให้ไว้กับฉัน ซึ่งได้ส่งต่อถึงนายกแดงโดยเรียบร้อยแล้ว....

ท่านผู้หญิงมาได้เวลาดีจริง ๆ  เพราะได้เวลาที่ฉันต้องขึ้นไปตีระฆังให้ทุกคนไปกินข้าวเที่ยงกัน  พี่อ๋องบอกไว้ว่าตีนาน ๆ ๆ ๆ ๆ เลยนะ แต่ตีอยู่นาน มองมาข้างล่างก็ไม่เห็นมีใครได้รู้เรื่องเล้ย?  ไอ้นาน ๆ ๆ ๆ ของพี่อ๋องเนี่ยะ มันต้องกินเวลาเท่าไรล่ะเนี่ย  หรือจะต้องตีจนเป็นผีเวรเฝ้าระฆัง?

หลังจากตีแก๊ง ๆ ๆ ๆ (รู้สึกมันจะดังกรุ๊งกริ๊ง ๆ มากกว่า ฮ่า ๆ) ฝูงนกกระจอกก็ค่อย ๆ รู้ตัว เพราะพี่อ๋องพี่เก็จพี่ตุ้มช่วย ๆ กันประกาศและต้อนนกกระจอกร่วม 300 คนไปห้องกินข้าวที่ต้องไปกินกันที่ตึกใหม่ (แถว ๆ ตึกประถม) ฉันก็เดินไปสมทบทีหลัง ในห้องอาหารเต็มไปด้วยเด็กนักเรียนคนเก่าคราบใหม่ จับจองโต๊ะกันเป็นที่อลหม่าน ไอ้ที่พวกเรานั่งจัดโต๊ะกันไม่ได้หลับได้นอนไม่เป็นผลแม้แต่น้อย เพราะทุกคนอยากนั่งกับเพื่อนกันหมด ส่วนฉันหาเพื่อนไม่เจอ ไปนั่งกันตรงไหนมั่งเนี่ยะ กำลังยืนมองงง ๆ พี่หนิงเห็นก็เรียกให้มานั่งโต๊ะรุ่น 100 ก่อน แต่พอมองเห็นพี่อ้น ก็วิ่งไปนั่งกับพี่อ้นซะงั้น ฮ่า ๆ

ตอนแรกบอกพี่อ้นว่าให้พี่เป็นพี่หัวโต๊ะอีกรอบ พี่อ้นเสนอไอเดียดีกว่านั้น ให้อ่องเป็นพี่หัวโต๊ะมั่ง เขินมาก เพราะมองไปทั้งโต๊ะรุ่น 99 ทั้งโต๊ะอ่ะ  แต่พี่ ๆ ทุกคนน่ารักมากค่ะ ไม่ทำให้อึดอัดขัดเขินเลย แถมกินข้าวกันคนละ 2 จาน แปลว่าพี่หัวโต๊ะทำหน้าที่ได้ดีมากใช่ไหมคะ ลูกโต๊ะเลยกินได้เยอะ น่าน...เอาความดีความชอบใส่ตัวซะเฉย ๆ อย่างนั้นเลยนะนพพร....

ก่อนกินข้าวก็มีการร้องเพลง โดยพี่โอ๋บุปผา เป็นคนเล่นเปียโน ....อา วันวานยังหวานอยู่ ~~~~

ตอนที่ฉันกินข้าวอิ่มแล้ว ป้าจีรวัสส์ก็เข้ามาในโรงอาหารพอดี  เหตุผลที่ป้าจีมาสาย เป็นเพราะต้องแวะไปโรงพยาบาลก่อน ป้าจีบอกตอนที่ฉันเข้าไปกอดและกราบสวัสดีว่า ป้าพยายามโทรหาแล้วแต่โทรไม่ติด เพราะมือถือฉันไม่มีคลื่นค่ะ ป้าจีเป็นที่เคารพรักของวัฒนาทุกรุ่นจริง ๆ สังเกตจากจำนวนคนที่ทยอยกันเข้ามาทัก  ไม่ขาดสายจริง ๆ จนป้าจีแทบไม่เป็นอันได้กินยำทวายของโปรดเลยทีเดียว

ตอนกินข้าวเสร็จ นายกแดงได้เชิญ 3 แม่ครัวผู้รังสรรค์อาหารให้พวกเรากินกันมาตลอด 40 ปีนี้มาอวดโฉมอย่างเป็นทางการ แสงแฟรชวูบวาบราวกับดาราฮอลลีวูดปรากฏตัว เสียงปรบมือดังและยาวนานจนฉันเองรู้สึกตื้นตัน  พวกเราหลายคนยกมือไหว้ขอบคุณแม่ครัวสำหรับอาหารดี ๆ ที่ได้บำรุงพวกเราตลอดมา โมทนาอาหารประจำวัน ทั้งผู้จัดสรรและบริการ...ขอบคุณอีกครั้งค่ะ

เมื่ออิ่มแล้วทุกคนก็ทยอยมุ่งไปตึกเรียน แต่ฉันไปถึงช้า เพราะต้องคอยดูแลพาป้าจีไปด้วยความรับผิดชอบในฐานะพี่เวร และคนไปอ้อนป้าจีมางาน ก็พาป้าจีไปหน้าบ้านก่อนเพื่อเปลี่ยนยูนิฟอร์ม แล้วจึงมุ่งหน้าไปตึกเรียนกัน จึงได้พลาดตอนน้องเจนกับพี่แอ๊ะชักธงอย่างน่าเสียดาย

เห็นทุกคนนั่งกันเต็มห้องประชุมแล้ว ฉันแอบถามตึกเรียนว่า...ดีใจไหมคะที่ทุกคนกลับมาทักทายกันอีกครั้งหนึ่ง?.... ฉันว่าฉันได้ยินคำตอบนะ เพราะห้องประชุมที่เคยอึมครึม เงียบเหงาในหลายครั้งที่ฉันแวะเวียนมาถ่ายรูป บัดนี้กลับสว่างไสวด้วยรอยยิ้ม มีชีวิตชีวาด้วยเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของฝูงนกวัฒนาฝูงใหญ่ กระทั่งครูวรรณดีก็แทบต้องซดยาชวนป๋วยบวกยาเสือดำเพื่อบำรุงหลอดเสียง แต่ที่สะกดห้องประชุมให้เงียบงันได้จริง ๆ กลับเป็นเสียงร้องเพลงของพี่น้อย จันทนีย์ สะกดทุกคนให้ตกอยู่ในภวังค์จนป้าจีต้องชะโงกมาดูหน้าคนร้องเชียวแหละค่ะ สุดยอดมากสำหรับนักร้องเสียงเพชรสิบกะรัตคนนี้

หนึ่งในกิจกรรมที่ไฮไลต์ และสนุกที่สุดของงานนี้คือการประมูลโต๊ะเก้าอี้เรียน ที่เริ่มต้นจาก 2 พัน ค่อย ๆ ขยับ ๆ ท่ามกลางการลุ้นของคณะทำงานว่าจะถึงเป้าที่คุยกันไว้ 2 หมื่นหรือไม่? แต่ในที่สุดก็สามารถเกิน 2 หมื่นจนได้ ตอนนี้เหล่าผู้ประมูลเริ่มคึกคัก คณะทำงานก็หน้าบาน ส่วนคนเชียร์ไม่ต้องพูดถึง ....นานแค่ไหนแล้วที่ห้องประชุมไม่เคยมีเสียงกรี๊ดดังขนาดนี้  ดีที่กำลังจะปิดซ่อมพอดี 555555 เพราะป่านนี้คงกระเทือนด้วยพลังเสียงจนปูนกระเทาะไปหลายจุดแล้วม้าง ตัวเลขมานิ่งอยู่ที่ 6 หมื่นนานพอสมควร จนครูวรรณดีใกล้ทุบค้อนสรุปราคา ทันใดนั้นน้องเจนก็ยกมือลุกขึ้น...1 แสนบาทค่ะ สำหรับการบูรณะตึกเรียนอันเป็นที่รักและภาคภูมิใจของวัฒนามาตั้งแต่ปี 1919..... เสียงกรี๊ดระเบิดอย่างยาวนาน ๆ พร้อมๆ กับการปลุกชีพผู้ประมูลให้ฮึกเหิม จาก 1 แสนจึงขึ้นพรวด ๆ เหมือนราคาทองคำ ขึ้นแล้วไม่มีลง ยิ่งแพงก็ยิ่งยวนใจให้ไขว่คว้า 55555555 เหตุการณ์ตอนประมูลฉันคงไม่สามารถถ่ายทอดได้ครบ เพราะหูไม่ดี 5555555 ผู้ได้มาอยู่ในห้องประชุมวันนั้นคงไม่ลืมไปอีกนาน ส่วนผู้ที่ไม่ได้มาอยู่ก็...จงใคร่รู้ใคร่เห็นต่อไป   5555555  เอาบทสรุปก็แล้วกันนะคะ สรุปว่าโรงเรียนเพิ่มโต๊ะเก้าอี้ให้อีก 2 ตัว เป็น 3 ตัวค่ะ ผู้ชนะการประมูลได้แก่น้องปริญดา รุ่น 111 ประมูลได้ในราคา 1 แสนห้าหมื่นบาท !!!! หมอฟันจงเจริญ!!!!! ที่สองคือจอย นิลเนตร รุ่นฉันเอง 555555 ประมูลได้ 1 แสนสามหมื่น และพี่ ๆ รุ่น 101 นำโดยพี่หมอตุ้ย 1 แสน2 หมื่น  หมอฟันจงเจริญอีกรอบ 55555555

และที่หลาย ๆ คนชอบ จนรุ่น 105 ที่ไม่ได้จองล่วงหน้าอดกระจองอแงอยากได้มั่งไม่ได้คือ บัตรแดงรุ่นลิมิตเตด โฮมคัมมิ่ง ซึ่งครูวรรณดีลงทุนเขียนด้วยลายมือครู พร้อมกับเซ็นชื่อให้ทุกใบค่ะ! กว่าจะเขียนหมด นิ้วมือข้างขวาแทบขึ้นกล้าม ฮ่า ๆ ๆ บัตรแดงนี้พอฉันกลับมาถึงบ้านก็รีบวิ่งไปให้คุณแม่เซ็น ไม่เท่านั้น ยังเอาบัตรเก่าไปให้เทียบให้เหมือนอีกด้วยค่ะ เท่สะไม่มีล่ะนพพร !! ตอนแจกบัตรแดงแรก ๆ ครูก็แจกทีละคนทีละใบ หลัง ๆ ชักเมื่อย ฮ่า ๆ มาเริ่มที่ฉัน..เอ้านพพร เป็นตัวแทนละกัน รับไปแจกเพื่อน ๆ  เมื่อรับบัตรแดงกันจบแล้วก็ร้องเพลงปิดท้าย วัฒนาต้องร้องเพลง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าฉันจบจากวัฒนาได้ไงไม่ชอบร้องเพลง ฮ่า ๆ ๆ ฉันได้เดินไปฟังพี่อ้นร้องเพลงด้วย เสียงหวานเพราะเชียว... พี่อ้นน่าจะเข้า wwa alumni glee club นะคะ หลังจากนี้เราได้ไปถ่ายรูปกันหน้าตึกเรียนค่ะ

จากนั้นป้าจีกับคุณแม่พี่อ๋องก็ได้เวลากลับแล้วค่ะ ฉันเข็นรถไปส่งป้าจี กลับมาครูวรรณดีปลูกต้นไม้เสร็จไปแล้ว จึงเดินเตร่ไปดูกีฬาสีและได้คุยกับเพื่อน ๆ บ้างเล็กน้อยช่วงนี้ หลายคนทยอยกันกลับบ้าน แต่ก็มีหลายคนที่ยังยืนหยัดอยู่โรงเรียน ที่ไม่ได้ดูกีฬาก็เตร่ไปทัวร์โรงเรียน เพราะสำหรับบางคนแล้ว การที่ห่างโรงเรียนไป 20 ปีขึ้น โรงเรียนเปลี่ยนไปมากมายจริง ๆ  มีคนถามฉันเยอะแยะว่าตึกนี้ตึกอะไร ใช้ทำอะไรมั่ง ฯลฯ ฉันก็ตอบเท่าที่รู้ เพราะบอกตามตรงว่าถึงจะมาโรงเรียนบ่อย ๆ ก็ไม่ค่อยสนใจตึกใหม่ ๆ เท่าไร ความรู้จึงจำกัดอยู่ในวงแคบค่ะ

พี่ไก่แก้วมาถึงในตอนเย็น ซึ่งนับว่าดี เพราะผู้ใหญ่กลับไปกันหมด มีพี่ไก่แก้วเข้ามาเป็นตัวแทนผู้อาวุโส แต่ฉันจำไม่ได้แล้วว่าพี่ไก่แก้วได้อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันหรือไม่? เพราะถึงตอนนี้แบตตารี่อ่อนแรงใกล้หมดเต็มที  ฮ่า ๆ ฉันแอบขึ้นไปอาบน้ำหลังกินข้าว แล้วลงมาตามหาพี่เก็จ ด้วยความเป็นห่วงว่าพี่เก็จจะไหวไหม? พี่เก็จสปิริตวัฒนาแรงดีค่ะ บอกว่าเหนื่อย แต่ไม่ยอมขึ้นนอน เพิ่งมารู้ทีหลังว่ากลัวผี ฮ่า ๆ เลยอยู่ร่วมกิจกรรมกลางคืนด้วย มีประกวดโฮมคัมมิ่ง หลายคนบอกว่ากลางวันสนุก แต่กลางคืนเนือยไปหน่อย ไม่ได้แก้ตัวนะคะ...แต่คณะทำงานก็แรงน้อยถอยลงไปตาม ๆ กัน เพราะคืนที่ผ่านมากว่าจะจัดทุกอย่าง เตรียมความพร้อมสำหรับความสนุกสนานของพี่ ๆ น้อง ๆ ชาววัฒนาด้วยกัน ก็แทบไม่เหลือเวลานอนแล้วค่ะ แต่งานหน้า คณะทำงานตั้งใจกันว่าจะฟิตร่างกายมาให้ปั๋งกว่านี้  เพื่อความสุข ความรัก และความผูกพันของพี่น้องวัฒนาค่ะ ขอสัญญา...ลงชื่อ...เอ็ม ฮ่า ๆ ๆ

การประกวดโฮมคัมมิ่งควีนไม่มีรุ่นไหนส่งตัวแทนมา จึงต้องใช้วิธีเชิญแกมบังคับเลือกมาร่วม ถึงจะเหนื่อยมาทั้งวัน และไม่ค่อยเต็มใจเท่าไร แต่เหล่าผู้ประกวดก็ร่วมกิจกรรมกันอย่างไม่มีอิดออดแต่อย่างใดค่ะ และเราก็ได้โฮมควีนคนแรกของประวัติศาสตร์น้องกฤตยา ล่ำซำ (น้องปัด) รุ่น 107 ค่ะ ปิดท้ายงานด้วยเพลงวัฒนาที่เอ็มเดินมาบอกฉันว่า...ร้องให้แล้วนะพี่อ่อง ฮ่า ๆ ๆ เนื่องจากฉันขอไว้ว่างานนี้ควรมีการร้องเพลงประจำโรงเรียน

พวกเดย์แคมป์ก็ร่ำลาเพื่อน ๆ กลับบ้านกัน ยังมีหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ฉันไม่ไหวแล้ว กับพี่เก็จแว่บขึ้นไปนอนกันก่อน เตียงที่ตอนแรกจัดเรียงกัน ฉันกับพี่เก็จอยู่ห่างกันหลายเตียงอยู่ พี่เก็จบอกให้ย้ายมานอนติด ๆ กัน เพราะทั้งห้องใหญ่ตอนนี้มีคนนอนแค่สองคนมันโหวงเหวงชวนหวิว ฮ่า ๆ นอนได้ซักพัก ไนท์แคมป์ก็ทยอยกันขึ้นมาทีละคนสองคน พร้อม ๆ กับเสียงพูดคุยกันระหว่างทำเตียง พี่เก็จกับฉันนอนไม่หลับ จึงชวนกันย่องกลับไปนอนตึก 4 ตามเดิม โดยมีป๊ากนำทาง นับเป็นประสบการณ์ข้ามตึกครั้งแรกในชีวิตนพพรเลยทีเดียว

เช้ามาฉันหลับสนิท จริง ๆ แล้วตื่นตี 4 มานั่งดูทีวีสักพักแล้วกลับไปนอนต่อเพราะพี่อ๋องบอกว่าไม่ต้องตีระฆังปลุกเลยหมดภาระ หลับได้สนิทจนพี่เก็จต้องมาปลุกตอน 8 โมง ฮ่า ๆ  ถึงตอนนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว นอกจากคณะทำงานมาช่วยกันเก็บตกสิ่งต่าง ๆ ในระหว่างที่บางคนไปโบสถ์ บางคนก็กลับบ้านไปหลังจากกินกล้วยน้ำว้าและนมสดส่งท้าย

.....นี่คือเรื่องราว เหตุการณ์เท่าที่สามารถรวบรวมมาเรียบเรียงเล่าสู่กันฟังได้ค่ะ แม้จะไม่ครบถ้วนเท่าไร แต่ก็หวังว่าจะได้รับอรรถรสกันเพียงพอที่จะทำให้งานครั้งหน้า จะได้รับการตอบรับจากเพื่อน ๆ และพี่ ๆ น้อง ๆ ไม่น้อยกว่าครั้งนี้นะคะ....  จนกว่าเราจะพบกันใหม่ที่วัฒนาที่รักของเรา....เฝ้าคิดติดแด เฝ้านึกแต่โรงเรียน.....


วันพุธที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2554

ประชุมโฮมคัมมิ่ง

เป่าปรี๊ด…เป่าปรี๊ด....ปรี๊ดดดดดดดด

2 มีนาคม 2554
วันนี้ฉัน ป๊ากและแก้วนัดกันไปเดินสำเพ็ง เพื่อสำรวจราคาสายคล้องบัตรพนักงาน จะเอามาคล้องป้ายชื่อสำหรับงานโฮมคัมมิ่ง  ตอนแรกว่าจะแค่สำรวจราคา แต่พอเจอและเห็นว่าราคาถูกมาก ๆ ป๊ากก็ตัดสินใจซื้อเลย เนื่องจากว่าสำเพ็งมันไกล ถ้าต้องเดินทางมาอีกครั้งเห็นจะไม่คุ้ม เมื่อได้อุปกรณ์ครบ ก็พากันเดินทางกลับ เจอรถยนต์จำนวนมหาศาลหลั่งไหลมาใช้ถนนร่วมกัน กว่าจะถึงศาลาโคลก็แทบจะหมดแรง แต่ก็ดีเพราะมีแก้วมาร่วมประชุมด้วยกันเป็นวาระพิเศษ วาระจำเป็น เนื่องจากถ้าไปส่งแก้วก่อน อาจจะมาถึงที่ประชุม 1 ทุ่ม
การประชุมโฮมคัมมิ่ง เหมือนเป็นมีตติ้งของวัฒนาต่างรุ่น พี่ ๆ น้อง ๆ มาเม้าแตกกัน ผู้ดำเนินการประชุมต้องควบคุมการประชุมด้วยการเป่าปรี๊ด ๆ จนน้ำลายท่วมนกหวีด เพราะแรก ๆ ก็ตกใจพากันเงียบงัน แต่ตอนหลังชักชิน เสียงปรี๊ดก็เอาไม่ค่อยอยู่  ประมาณว่าจะปรี๊ดก็ปรี๊ดไป ไอ้ที่เม้าก็ยังเม้าต่อไป ฉันล่ะสงสารเพื่อนจับใจ ประชุมทีไร กลับไปต้องซัด ลูกกตัญญู ตลอด
ทำให้นึกถึงว่าวันงานโฮมคัมมิ่ง เสียงปรี๊ดจะเอาฝูงนกวัฒนาอยู่ไหม? ขนาดนกไม่กี่ตัวในองค์ประชุมยังเป่ากันเสียงแหบแห้ง 55555555 วันงาน..พี่เวรเห็นจะมีเวรมีกรรมมากอยู่ ได้ยินว่าทุกคนจะได้รับแจกนกหวีดคนละตัว เพราะมีหน้าที่ต้องควบคุมฝูงนกให้ได้  ท่านนายกแดงคะ...นอกจากนกหวีดแล้ว ขอ เสือดำ บำรุงหลอดเสียงบรรดาพี่เวรคนละ 1 โหลขวดใหญ่ด้วยนะคะ 555555555
พี่อ๋องติดลำโพงกำลังเสียงสูง ๆ ไว้ที่ระฆังด้วยนะคะ สงสารและเป็นห่วงระฆังโรงเรียน อยู่มาเป็นร้อยปีจะแตกซะตอนนี้ละม้าง และรับสมัครพี่เวรไว้เยอะ ๆ หน่อยนะคะ ไม่งั้นจบงานคนที่สะบักสะบอมมากสุด ก็เห็นจะเป็นพี่เวรนั่นเอง 55555555
แก้วได้เสนอว่าน่าจะมี first aid โห...เพื่อนดิฉันรอบคอบ พอดีมีหมอมานั่งประชุมด้วย เลยจองตัวไว้เป็นแพทย์ประจำงาน 1 คน ติดปัญหาอยู่นิ้ดเดียวเท่านั้นเอง ......น้องเขาเป็น ทันตแพทย์
เอาบรรยากาศการประชุมมาเล่าให้ฟังค่ะว่าแค่ประชุมยังฮากันน่าดู น้องเรดหน้าเรดแล้วเรดอีก เลือดฝาดตลอดการประชุมเชียว แม้จะเป็นงานที่เยอะและน่าจะเหนื่อยสำหรับทุก ๆ คนที่เตรียมงาน แต่ทุกคนก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม สู้ ๆ 555555 ทุกคนตั้งหน้าตั้งตารอเจอเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่จะมาร่วมสนุกกันเต็มที่
ใครที่ยังชั่งใจอยู่ว่าจะมาดีไม่มาดี? ขอให้ตัดสินใจกันไว ๆ นะคะ ส่วนบางคนที่ request ว่าขอให้จัดใหม่ปีหน้า คงต้องบอกว่า...ปีหน้าตึกเรียนจะปิดซ่อมแซมค่ะ ที่จริงปิดหลังงานโฮมคัมมิ่งนี้แหละ เราจะพลาดโอกาสที่จะได้เข้าไปนั่งในตึกเรียนที่เราคุ้นเคยกันมา 136 ปี  หลังจากที่บูรณะใหม่ อาจจะกลายเป็นตึกเดิมบรรยากาศใหม่ ขาดไยอดีตที่ติดอยู่ในหัวใจของเราหลาย ๆ คน
สำหรับฉัน ตอนนี้เหลือเพียงตึกเรียนเท่านั้น ที่ยังพอมักคุ้น  ตึกต่าง ๆ แทบเป็นเหมือน ลูกของเพื่อน ที่แม้ว่าเราจะรักเพราะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเพื่อนที่เราผูกพัน แต่ก็ไม่คุ้นเคยเหมือนตัวเพื่อนของเรา  เวลาเป็นวารีที่ไหลไปเรื่อย ไม่เคยเป็นเวลาเดิมในทุก ๆ ลมหายใจของเรา สิ่งเดิม ๆ ที่เราคุ้นเคยกันกำลังจากไปทีละอย่างสองอย่าง เมื่อวันที่เราบอกว่า...เอาล่ะวันนี้ว่างละ อยากกลับมารำลึก...วันนั้น ทุกอย่างก็อาจจะไม่เหลือร่องรอยให้รำลึกอีกแล้ว
กลับมากันเถอะค่ะ กลับมาเยี่ยมตึกเรียนของเราขณะที่ยังเป็นตึกที่มีชีวิตมีวิญญาณ (แม้ว่าจะหายใจไม่ได้ 55555) ก่อนที่วิญญาณของมันจะอำลาไปตามวิถีแห่งการเกิด คงอยู่ และดับสูญแห่งสรรพสิ่ง  บางทีความรักของพวกเรา อาจจะหล่อหลอมเป็นไอรักแฝงไว้ให้มันกลับมาใหม่ก็เป็นได้.
ภาพการประชุมค่ะhttp://www.facebook.com/?ref=hp#!/album.php?fbid=1690489313071&id=1562888695&aid=2081406



วันอังคารที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

What did I do on Feb 7 2011?

Something particular but fun

คิดว่าจะเริ่มเขียนไดอารี่ แต่เขียนทุกวันก็ขี้เกียจ 55555 เลยเขียนเฉพาะบางวันที่อยากบันทึกดีกว่าค่ะ
วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ยาวนานจริง ๆ ยาวจนป่วยเลยแหละ แต่ก็เป็นการป่วยที่ไม่น่าเศร้าอะไร ป่วยเพราะสนุกมากไปหน่อย 555555 

เริ่มตั้งแต่เช้า ฉันขึ้นรถ bts ไปลงพร้อมพงษ์ แวะวิลล่าซื้อขนม  เป็นครั้งแรกที่ฉันออกจากบ้านโดยไม่ได้กินข้าวเช้า นี่อาจจะเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ป่วยก็ได้นะ เดินจากวิลล่าไปบ้านป้าจีที่สุขุมวิท 18 ก็เดินมาเรื่อย ๆ มีเวลาเหลือเฟือ แวะเซเว่นซื้อไมโลกล่องกิน 1 กล่องแล้วเดินต่อ มาถึงปากซอย 18 อย่างเหนื่อยนิดหน่อย กำลังคิดว่าจะนั่งมอเตอร์ไซด์เข้าไปดีไหม ก็เห็นรถตู้ป้าจี พี่ชาติคนขับรถเห็นก็เปิดกระจกทัก ฉันถามไปว่าป้าจีอยู่บ้านหรือเปล่า พี่ชาติบอกว่าอยู่ในรถครับ อ้าว..5555555 ป้าจีบอกให้ขึ้นมาบนรถ ไปเป็นเพื่อนป้าไปเจาะเลือดหน่อย เอาล่ะซิ ฉันต้องไปวัฒนาก่อน 9.30 น. จึงถามว่าป้าจีไปเจาะเลือดที่ไหน ได้ความว่าบำรุงราษฎร์ ดูเวลาแล้วน่าจะทำเวลาได้ทันนะ จึงตัดสินใจขึ้นรถ  นั่งคุยกับป้าจีที่บำรุงราษฎร์  หลังจากเจาะเลือดเสร็จ ป้าจีต้องรอผลและพบหมอ 10 โมง ก็บอกให้รถไปส่งไปวัฒนาเลย เพราะเดี๋ยวพี่หนูกำลังจะมาแล้ว  ฉันว่านอกจากป้าจีเป็นห่วงฉันจะไปวัฒนาสายแล้ว อาจจะเพราะว่าฉันคุยเสียงดังไปหน่อย 55555555 เพราะความหูตึง ป้าจีเลยคิดว่าควรจะคุยกันที่บ้านดีกว่า

จึงได้มาถึงวัฒนาก่อน 9 โมงครึ่ง เจอพี่เก็จนั่งรอที่ศาลาครูผิน ก็ชวนพี่เก็จไปนั่งหน้าบ้าน ป๊ากและหลาย ๆ คนมาถึงแล้ว เว้นพี่เจนกับรถตู้ คงจะเพราะรถติด พี่นพพรกับฉันเจี๊ยวจ๊าวกันใหญ่ว่าวันนี้เราจะไปทำให้ครูผกายงงกันว่านพพรมีสองคน พี่บุษเลยเรียกมาโพสต์ท่าด้วยกันหลายรูป แต่ว่าไปแล้วนะ ...จะได้เห็นรูปจากกล้องพี่บุษบ้างไหมเนี่ยะ? อีเมล เฟชบุ้คอะไร คุณพี่ไม่มีสักอย่าง 555555 พอรถตู้มาถึง ก็กรูกันขึ้น เต็มพอดิบพอดี  เสียดายว่างวดนี้พี่แดงปริศนาไม่ได้ร่วมทางไปด้วย แต่ก็น่ะ ที่นั่งเต็ม... 

คุยกันในรถเพลินหรือว่ารถไม่ค่อยติดก็ไม่รู้ได้ เรามาถึงจุดหมายปลายทางอย่างเร็ว ฉันยังเป็นหมอนวดให้พี่เก็จได้นิดเดียวเอง  พี่เก็จบอกให้ฉันทุบหัวให้ ป๊ากไม่ได้ยิน เห็นอีกที ก็ว่า “ทำไมพี่อ่องไปเล่นหัวพี่เก็จอย่างงั้น” เห็นฉันเป็นคนยังไงยะยัยป๊าก ?   พี่เก็จจึงช่วยยืนยันว่าพี่สั่งเอง

ลงมาจากรถ พวกเราเคยมากันแล้ว แต่พี่เก็จมาเป็นครั้งแรก ฉันแอบหมายมั่นให้พี่เก็จเป็นคนเขียนบทความลงวารสาร 555555555 เดี๋ยวนี้รู้สึกหล่อนจะถนัดโยนไม้เหลือเกินนะนพพร   ครูผกายกับเพื่อน ๆ กำลังรับประทานอาหาร  ซิสเตอร์จึงบอกให้นั่งรอก่อน  เขามีที่นั่งคล้ายโรงเตี๊ยมวัฒนา แต่ความที่มันไกล  พอครูวรรณดี ครูสาลินี และศิษย์รุ่นพี่สายสนม นั่งก็เต็มแล้ว พวกเราก็เลยเอกเขนกกันที่พื้นรายรอบครูตรงนั้นเอง  ต่างคนก็ต่างคุยกัน เรื่องนั้นเรื่องนี้ว่ากันไป คนนั้นคุยกับคนนี้ คนนี้คุยกับคนโน้น ประสาวัฒนาแหละค่ะ

พี่บุษเอาอีกละ ...บอกนพพรทั้งสอง มาถ่ายคู่กันอีกมา...เลยแกล้งประชดพี่ว่า...เป็นแฝดอินจันเลยดีไหมคะ?  ปรากฏว่าข้อเสนอนี้ได้รับการยอมรับ ...ซวยเลย 5555555 แล้วอินกับจันเนี่ยะ...ติดกันตรงไหนของร่างกายเนี่ยะ? 555555555 ก็โพสต์ท่ากันไปสนุกกันไป

จนครูผกายกินอิ่มแล้ว เดินกลับไปที่ห้องแล้ว เด็กวัฒนาทั้งหลายยังมัวเม้ากันอยู่เลย ฉันจึงเดินล่วงหน้าไปก่อน ก็ไปกราบทักทายครู  ครูถามว่ามากี่คน?  วรรณดี คันธวงศ์มาด้วยไหม? สาลินีล่ะ ก็เลยโบกมือมาทางกลุ่มว่ามาได้แล้วค่า ครูเรียกหาแล้ว

ทุกคนร้องเพลง Happy Birthday และเพลงขอพระเจ้าอวยพระพร ต่อด้วยเพลงอื่น ๆ อีก ฉันไม่ได้แจมตามเคย 5555555 เอาแต่เก็บรูปอย่างเดียว การคุยกับครูออกจะซับซ้อนนิดหน่อย เพราะครูหูไม่ค่อยได้ยินแล้ว ฉันคิดว่าถ้าฉันแก่ ไม่ต้องขนาดครูผกาย อีก 5 ปีข้างหน้าก็พอ ต้องพกสมุดและปากกาสำหรับการสื่อสารแล้วมั้ง  ไม่อยากจะบอกว่าทุกวันนี้ บางทีก็ต้องใช้ 5555555 ขนาดคุยกับคนในบ้านยังต้องใช้เลย

พวกเราผลัดกันเขียนชื่อ แนะนำครูพร้อมอายุด้วย  ป๊ากปลื้มใจที่อายุน้อยสุด 555555 ส่วนนพพรมีสองนพพร ฉันเลยเขียนแนะนำตัวเองว่านพพรยังสาว.... หลาย ๆ คนวงเล็บชื่อเล่นกัน ไม่รู้ว่าเริ่มที่ใครก่อน แต่ท้ายที่สุด...ครูวรรณดีขอเล่นบ้าง 555555 วงเล็บชื่อเล่นของครูด้วย ว้าว....ทุกคนอยากรู้กันใช่ไหมคะ?  ไม่บอกหรอกค่ะ 555555555 ครูบอกว่าไม่เคยบอกใครมาก่อนเลย แต่วันนี้พวกเราที่มากัน ได้รับรู้ top secret ด้วยกัน  ฉันก็ด้วยความขี้เล่น ทะเล้น แหย่ครู เลยโดนพี่หลายคนรวมทั้งเพื่อนเอ็ดเอา จนครูอาจจะคิดเสียใจนิด ๆ ว่า...ท่าคิดผิดจริง ๆ 555555 ยัยนพพรจะเอาไปประกาศข่าวทั่วโลกไหมเนี่ยะ   แหม...หนูไม่บอกใครหรอกค่ะ บล็อกนี้เป็นพยาน
ครูผกายบอกเคล็ดลับอายุยืนสุขภาพดีว่าต้องออกกำลังกาย เพราะงี้เอง ครูจึงยังแข็งแรง ยังเดินเหิรด้วยตัวเอง ไม่ต้องพึ่งแม้แต่ไม้เท้า ครูวรรณดีบอกว่าดูซิ...ครูผกายนั่งหลังตรงเชียว พวกเราซะอีกบางทีพอนาน ๆ ก็มีงอบ้าง เพราะเมื่อย 

จากนั้นก็ไปกินข้าวกันที่ร้านแม่ศรีเรือนเจ้าเดิม ฉันจำได้ว่า...ครั้งที่แล้วสั่งไข่เจียว จนเขาอิ่มกันทั้งโต๊ะ แม่ไก่ยังไม่ออกไข่เลย -*-  ครูวรรณดีก็ยังจำได้เลย 555555 พอกินอิ่ม พี่เจนกับพี่เก็จก็ไปรถบุ๋ม ที่เหลือก็กลับวัฒนา  ตอนแรกฉันว่าจะไปหาป้าจี เพราะนัดไว้ แต่ว่าป๊ากบอกว่าเอ็มจะมาโรงเรียนเพื่อดูสถานที่และวางแผนงาน home coming เลยให้น้ำผึ้งโทรไปขอยกเลิกนัด พี่หนูรับสาย พี่หนูบอกว่าไม่เป็นไร จะมาเมื่อไรก็โทรมาบอก....พอเอ็มมาพวกเราก็เริ่มเดินสำรวจ มีครูวิ เป็นคนนำทาง คณะประกอบด้วยเอ็ม พี่จุ๋มอรุณี พี่จ๋อ ป๊าก และฉัน ก็ไล่กันไปตั้งแต่หน้าบ้าน ที่นอน ห้องตู้ ห้องอาบน้ำ ตึกเรียน

แค่ฟังเอ็มร่ายโครงการ ฉันก็รู้สึกตื่นเต้นแล้วว่างานต้องสนุกแน่ ๆ  ตระเวนเดินสำรวจความพร้อมของสถานที่ ตลอดจนคุยกับครู และผู้จัดการโรงเรียนเรื่องสถานที่ และอาหาร กว่าจะจบก็เกือบทุ่ม เริ่มมึน ๆ แต่ต้องไปเจอเพื่อนที่มาจากฮ่องกงที่เอ็มโพเรียมอีก

กลับถึงบ้าน ปวดหัวรุนแรง แถมอาเจียนเพราะอาหารไม่ย่อยอีก  แต่ถามว่าเป็นทุกข์ไหม?  ไม่เลยค่ะ  จัดยาแก้ปวดหัวให้ตัวเองกิน อาบน้ำสระผม แล้วเข้านอน ตื่นเช้ามาก็สดชื่นตามเดิมแล้ว 

วันเสาร์ที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2554

วันครู...

ที่สนุกที่สุด เท่าที่เคยไปมา

เช้าวันเสาร์ที่ 15 มกราที่ผ่านมา นิตยาขับรถมารับ แล้วก็ไปรับครูชัชว์ที่บ้าน เพื่อไปร่วมงานวันครูที่วัฒนา อากาศเย็นสบายแต่เช้า แปลว่าฤกษ์งามยามดีมาก ไปถึงครูชัชว์ออกมายืนรอหน้าบ้านอยู่แล้ว ถามไถ่ได้ความว่าครูออกมายืนรอตั้งแต่ 9 โมง เราไปกันช้าเพราะฉันมัวเข้าห้องน้ำจัดหนัก -_-*  แต่สีหน้าครูชัชว์ก็เบิกบาน ไม่ได้โชว์ความหงุดหงิดที่ต้องออกมายืนรอแต่อย่างใด
นิตยาขับรถเร็วกว่าหอยทากนิดหน่อย พอพูดแซว คุณเธอก็อ้างว่า...มีครูนั่งอยู่ ต้องปลอดภัยไว้ก่อน ฉันก็เลยบอกนิดว่า...ไม่เป็นไรหรอก ครูชัชว์หัวใจแข็งแรงดี และเคยนั่งรถผาดโผน (ที่นพพรขับ) จนชินแล้วล่ะ พวกเราไปถึงโรงเรียน 10 โมงกว่า ฉันรู้ระแคะระคายมาก่อนแล้วว่าปีนี้จะมีเพื่อน ๆ และรุ่นน้องมากันมากกว่าปีที่แล้ว แต่ไม่คิดว่าจะมากมายขนาดนี้ เต็มห้องประชุมทีเดียว ครูวรรณดียิ้มหน้าบานสดใส ครูอื่น ๆ ก็ไม่น้อยหน้ากัน รับไหว้ศิษย์เก่าที่ทยอยเข้ามาจนน่าเวียนหัวแทน ฉันไปรับกล้องจากพี่จ๋อ เป็นไซด์ไลน์จ๊อบ 5555555 รับกล้องมาแล้วก็ยืนมึน จะเก็บภาพใครมั่งดีเนี่ยะ คนเต็มไปหมด โดยเฉพาะรุ่นน้อง ๆ มากันล้นหลามจริง ๆ ค่ะ
หลาย ๆคนเพิ่งมากันเป็นปีแรก ฉันเดินสำรวจไปทั่วงาน เพื่อนเรา (รุ่น106) ก็มากันหนาตา นัดกันใส่เสื้อขาว-กางเกงยีนส์ ดูเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันดี แต่นิดฐา โผล่มาในเสื้อสีดำ เข้ามาทัก เผลอยกมือไหว้...555555 จำเพื่อนตัวเองไม่ได้อ่ะ เป็นเหตุให้เพื่อนเอาไปนินทาซะ .... ที่สร้างความปลาบปลื้มดีใจสุด ๆ คือกลุ่มเพื่อนรุ่น 105 ที่ตัดสินใจมากันโดยไม่บอกฉันล่วงหน้า พอเห็นหน้าเพื่อนนี่ หัวใจพองโต ใบหน้าเบ่งบานจนรู้สึกได้เลย ทีนี้ล่ะ เริ่มมั่นใจในตัวเองมากขึ้น ว่าเราก็ไม่น้อยหน้าใครเลย ว่ะฮ่า ๆ ๆ
ใกล้เวลารดน้ำแล้ว แต่คนก็ยังทยอยเข้ามาเรื่อย ๆ จนรุ่นพี่บางรุ่นไม่มีโต๊ะนั่ง ฉันเดินเก็บภาพไปทั่วงาน ในใจนึกกังวลถึงยำทะวายกับมันเชื่อม จะพอสำหรับทุกคนไหมเนี่ยะ ถึงจะมีอาหารอื่น ๆ อีก แต่เชื่อว่าทุกคนต้องมุ่ง 2 จานเด็ดนี่ก่อน  แล้วยังมี..ฉันจองยำทวายไว้ล่วงหน้า 1 ที่ไปฝากคุณป้าจีด้วย ซึ่งป้าจีก็โทรมาย้ำเมื่อวานว่าอย่าลืมเอายำทวายมาให้นา เพราะป้าสั่งที่บ้านไม่ต้องทำอาหารกลางวัน 5555555 เพิ่มความตึงเครียดให้ฉันเล็กน้อย เนื่องจากว่าโรงเรียนเกิดไม่ได้ทำยำทวายล่ะ หนูจะไปเนรมิตยำทวายที่ไหนมาให้ป้าจีเนี่ยะ ระหว่างกำลังเก็บภาพอยู่ ป้าจีก็โทรเข้ามา ถามว่าจะเข้ามากินยำทวายกับท่านด้วยหรือเปล่า? ฉันจึงบอกไปว่าเขายังไม่ได้จัดโต๊ะเลยค่ะ เดี๋ยวพอเขาจัดแล้ว จะเอาไปให้ แต่คงอยู่กินข้าวกับป้าจีไม่ได้ เนื่องจากต้องรีบกลับมาทำหน้าที่ตากล้อง
แม่ครัวได้จัดยำทวายใส่ถุงมาให้เรียบร้อย ฉันก็รีบเดินไปปากซอยแล้วซิ่งมอ’ไซด์เอายำทวายไปส่ง ไม่ได้อยู่รอเจอป้าจี เพราะต้องรีบกลับมากินของตัวเอง เอ๊ย...ไม่ใช่ 555555  รีบกลับมารดน้ำครูตะหาก
กลับมาถึง ดูเหมือนคนจะเยอะขึ้นอีก เสียงยิ่งกว่านกแตกรังเซ็งแซ่แน่นห้องประชุม สีหน้าครู ๆ ทุกท่านที่นั่งอมยิ้มมองลูกศิษย์ลูกหาด้วยความปลาบปลื้ม แม้ว่าแต่ละคนจะคุยกันจนเหตุการณ์เหนือความควบคุมของพิธีกร  มีการฉาย MV เพลงครู ภาพครูเก่า ๆ ทำให้ในหัวใจทุกคนอบอุ่น และแอบหวลไห้หาหลายท่านที่จากไปไกลแสนไกล แต่วันนี้ได้กลับมาสถิตอยู่ในใจทุกคนในห้องประชุมนี้...เมื่อได้จัดที่นั่งให้ครูเรียบร้อยแล้ว พี่แดงนายกสวว.ก็เริ่มต้นประเดิมชัยรดน้ำให้เหล่าคณาจารย์ ตามด้วยคิวยาวเหยียด ครูประสาทพรให้ลูกศิษย์ทุกคนด้วยความเมตตา ลูกศิษย์ก็อวยพรครูด้วยความกตัญญู เป็นภาพที่อยากเห็นอีกในปีหน้าจังค่ะ ความที่คนเยอะมาก แล้วเด็กวัฒนาก็คุกเข่าเข้าแถวรดน้ำ มิไยว่าครูจะบอกว่าไม่ต้องคุกเข่าก็ได้ แต่ทุกคนก็ยินดี และเต็มใจที่จะรักษาขนบธรรมเนียมอันดีงามด้วยใจเคารพครูอย่างเต็มเปี่ยม ฉันรดไปได้ครึ่งทางน้ำหมดขัน 555555 แต่ดูเหมือนจะมีคนคอยดูแล รีบเอาน้ำมาเติมให้อย่างท่วงทันที มือครูเย็นเฉียบ แต่ความอบอุ่นคงเต็มหัวใจ
หลังจากนั้นก็ถึงเวลาอร่อย 555555 ฉันตักยำทวาย และเอามันเชื่อมมาด้วย เป็นไปตามคาด อาหาร 2 จานนี้หมดลงอย่างรวดเร็ว มีการเติมยำทวายรอบสอง แต่มันเชื่อมหมดแล้วหมดเลย นพพร-เธอช่างรอบคอบนะ 55555555 ถ้าเอาความรอบคอบนี้ไปใช้กับการเรียนและชีวิต คงรุ่งโรจน์ไปถึงไหน ๆ แล้ว 555555555
จบงาน ฉันก็พากลุ่ม 106 ไปทัวร์โรงเรียน ไปรำลึกความหลังที่ตึกนอน หลาย ๆ คนตื่นเต้นที่เตียงหายไป 555555 ถ่ายรูปและชมพิพิธภัณฑ์กันชนิดทะลุปรุโปร่ง  ด้วยความใกล้ชราภาพ จากตอนแรกว่าจะไปต่อที่ตึกเรียน หลาย ๆ คนก็บอกว่าไว้คราวหน้าละกัน เหนื่อยแล้ว.....ก็ดีเหมือนกัน คราวหน้าจะพกกล้องคู่ใจมาด้วย ใช้กล้องคนอื่นไม่เคยมือ ภาพเลยเบลอมั่งอะไรมั่ง  ขอเชิญผู้ที่พลาดงานดี ๆ ไปชมภาพกันนะคะ แล้วปีหน้า หวังว่าจะอยู่ในภาพด้วยกันค่ะ ^___^
บรรยากาศในห้องประชุมhttp://www.facebook.com/?ref=hp#!/album.php?id=1014205787&aid=2091484

เด็กวัฒน์ 106 บุกตะลุยหน้าบ้านหาตึกนอน
http://www.facebook.com/album.php?id=587560548&aid=320412

วันอาทิตย์ที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2553

เพราะเราดี เขาจึงรักเรา หรือเพราะเขารักเรา เราจึงดี?

อำลานายกเจน

วิถีชีวิตของคนเรามักจะมีเรื่องชวนฉงนฉงาย บางเรื่องก็มีความลี้ลับ บางเรื่องแม้จะไม่ลี้ลับอะไร แต่ก็ไม่น่าจะเชื่อว่าจะเกิดขึ้นได้ เช่นกรณีที่ฉันได้ไปร่วมงานเลี้ยงส่งนายกสวว.เมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา เป็นอะไรที่ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะมีสิทธิ์มีเสียงได้โผล่หน้าไปในงานแบบนี้มาก่อน เนื่องจากได้ยินมาว่าเป็นงานเลี้ยงภายใน มาทราบภายหลังว่าพี่จ๋อได้เสนอพี่โอ๊ะให้ชวนฉันไปเซอร์ไพร้ส์พี่เจน พี่โอ๊ะก็เห็นดีเห็นงามไปตามทรามวัย เลยส่งเมลมาชวนฉันไป เมลพี่โอ๊ะใช้คำที่ทางการซะจนฉันออกจะไหวหวั่น 55555 เลยต้องถามให้แน่ก่อนว่าจะให้ฉันไปทำอิหยัง ใครที่รู้จักฉันดีจริง ๆ จะรู้ว่าฉันเป็นคนแพ้ spotlight อย่างแรง แต่หลังจากได้เมลอีกฉบับที่พี่โอ๊ะกรุณาตอบอย่างละเอียด ก็ค่อยเบาใจลงเล็กน้อยว่าคงไม่มีอะไรอย่างที่หวาดหวั่นไว้ แต่ก็ยังอุตส่าห์ไปดักคอกิ๊กจ๋อไว้ล่วงหน้าว่าห้ามสัมภาษณ์ข้าพเจ้ายาวนะ เพราะเป็นคนขาดความมั่นใจจริง ๆ ค่ะ   เรื่องให้พูดต่อหน้าฝูงชนเป็นอะไรที่.......นพพรไม่เคยยินยอมพร้อมใจ... แต่ดู ๆ รายการที่พี่ ๆ เขาเตรียมไว้ ก็เห็นจะต้องยอมตกเป็นเป้าสายตาเล็กน้อย  เอาน่า...มันก็แค่ช่วงสั้น ๆ เท่านั้นเอง นางเอกของรายการน่ะคือพี่เจน ยังไงเสียคนก็ต้องโฟกัสที่นางเอกมากกว่าตัวประกอบอยู่แล้ว

ฉันต้องขอบคุณพี่โอ๊ะที่เชิญมางานดี ๆ อย่างนี้ตามคำยุยงของพี่จ๋อ ก่อนหน้าฉันได้ยินเรื่องราวความขัดแย้ง การปีนเกลียวระหว่างพี่ ๆ ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการเปลี่ยนชุดกรรมการบริหาร แต่ได้ยินพี่จ๋อพูดกับพี่เจนว่า...งานนี้พี่โอ๊ะตั้งใจจัด-ขึ้นเพื่อให้พี่ ๆ น้อง ๆ ที่มีเรื่องกระทบกระทั่งกันได้ realize ว่า...แท้ที่สุดแล้วทุกคนก็รักโรงเรียน ที่ทำงานกันอยู่ก็เพื่อโรงเรียนอันเป็นที่รักนี่เอง  ไอ้พวกเปลือก ๆ ทั้งหลายหรือจะมีความหมายเท่ากับแกนใน? - จริงอยู่ว่าเปลือกมันสำคัญ เพราะมันแลเห็นได้ง่าย ไม่ต้องคิดอะไรก็มองเห็นแล้ว แต่มันไม่ใช่ของแท้ 

นัดพี่จ๋อไว้ 11 โมงที่ล็อบบี้โรงแรม ฉันก็ไปถึงตรงเวลา เพียงแต่ว่าล็อบบี้โรงแรมเนี่ยะ มันเป็นบูมเมอแรง แล้วพี่จ๋อนัดไว้ตรงไหนเนี่ยะ เดินหาอยู่รอบนึงไม่เจอ ก็เลยโทรเข้ามือถือแจ้งพี่จ๋อ แล้วเข้าห้องน้ำ ออกมาก็เห็นพี่จ๋อกำลังเดินหา 5555 พี่จ๋อพาขึ้นไปบนชั้นที่...เท่าไรหว่า? จำบ่ได้แล้ว....เป็นห้องอาหารจีนชื่อ Summer Palace ค่ะ พี่ ๆ บางคนมาถึงก่อนแล้วเช่นพี่โอ๊ะ  พี่เอ๊ะ   พี่บุษ     พี่กุ้ง กำลังเตรียมติดตั้งจอ projector ก็มีโต๊ะกลม 3 โต๊ะ ฉันยืนดูพี่ ๆ เขาทำงานกันอยู่ พี่บุษก็มาสะกิดว่าเดี๋ยวอ่องนั่งโต๊ะนี้นะ ...โต๊ะที่พี่บุษบอกมันคือโต๊ะกลางค่ะ คาดว่าพี่เจนคงนั่งโต๊ะนี้ ฉันก็รับคำไป แต่คิดว่าถึงเวลาจริง ๆ จะไปนั่งโต๊ะอื่น เนื่องจากว่าเราเด็กสุด และอีกอย่างนั่งใกล้พรรคพวกจ๋อไว้ก่อนน่าจะดีกว่า 5555555

ระหว่างนี้พี่ ๆ ก็ทยอยกันเดินเข้ามาเรื่อย ๆ ฟังได้ไม่ครบว่าพี่ ๆ ชื่ออะไรกันมั่ง ฉันคิดว่าอินเตอร์เน็ตมีส่วนทำให้เรากลายเป็นโรคสมาธิและความจำสั้น (ทำไมไม่ยอมรับความจริงว่าแก่เลี้ยวก็หลงลืมงี้แหละ 555555)  ฉะนั้นเพื่อไม่ให้เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจ ก็ขอข้ามขั้นตอนชื่อไปเลยนะคะ

ห้องเลี้ยงดูดี มีกระจกรอบ เวลาถ่ายฉากหนึ่งจะเก็บอีกฉากได้ ...เจ๋งค่ะ แต่ที่ไม่ค่อยชอบคือแสงน้อยไปหน่อย เพราะฉันเป็นคนที่ถ่ายรูปไม่ชอบใช้ flash เมื่อแสงน้อย..เราก็ต้องทำมือให้นิ่ง รวมทั้งคนที่ถูกถ่ายภาพก็ต้องนิ่งด้วย  งานนี้พี่จ๋อไม่ได้เอากล้องใหญ่มา สงสัยจะแพคกล้องเข้ากระเป๋าเตรียมตัวไปพม่าแล้วล่ะมั้ง หรือไม่ก็...ขี้เกียจหิ้วมา....เพราะกล้องใหญ่ก็หนักอยู่

เผลอแป๊บเดียวก็นั่งกันเต็มห้องแล้ว โต๊ะที่คนน้อยสุดคือโต๊ะหน้าจอ Projector ค่ะ ฉันกับพี่จ๋อเลยตกลงใจนั่งโต๊ะนี้แหละ ตอนนี้พี่ ๆ ก็คุยกันมั่ง นั่งดูอัลบั้มที่พี่จ๋อทำมาให้พี่เจนมั่ง ซ้อมเพลงเธอคนนี้คือคนพิเศษ กับ That’s what friends are for มั่ง  เรียกว่าใครใคร่ทำอะไรก็ทำ ฉันใคร่จะกินแล้ว แต่อาหารยังไม่มา 55555 เลยจิบน้ำเก๊กฮวยก่อน ในที่สุด นายกเจนก็ปรากฏกายค่ะ พร้อมกันนั้นอาหารก็เริ่มยกเข้ามาตั้ง แต่เราชาววัฒนายังกินไม่ได้...ต้องร้องเพลงโมทนาอาหารประจำวันกันก่อน

หลังจากนั้นก็เริ่มกินอาหาร กินไปได้สักพัก พี่ ๆ ที่มีหน้าที่ดำเนินรายการ คือพี่แดงพงษ์ทิพย์ พี่ด้าชลลกา ก็เริ่มดำเนินรายการ ต้องขออภัยที่ฟังไม่รู้เรื่องเลยค่ะ เพราะจุดที่พี่ ๆ เขายืนคือระหว่างโต๊ะที่ฉันไม่ได้นั่ง ...เฮ้อ...เกิดมาพร้อมหูที่เอาไว้หายใจ...กินต่อไปดีกว่า 5555 พี่พจน์สามีพี่จ๋อย้ายมานั่งข้าง ๆ บอกว่าเดี๋ยวจะพากย์ให้ แต่พอเอาเข้าจริง กลับเปลี่ยนใจไม่พากย์ซะงั้น แฮ่มมมมม

แต่พี่โอ๊ะใจดีกว่า เมลมาเล่าให้ฟังถึงบรรยากาศตอนที่ฉันกับพี่จ๋อโดนเนรเทศไปแปลงกายนอกห้อง ว่าพี่เจนได้เล่าให้ฟังถึงสิ่งต่าง ๆ ที่ประสบมา 14 ปีที่ทำงานกับสวว. มีไฮไลท์คือการเลียนคาแรคเตอร์ของสวว.หลายคน เช่นพี่จุ๋มอรุณี พี่เต่า ตลอดจนจุดเด่นของทุกคนที่กอดคอทำงานร่วมกันมาเช่น พี่กุ้งมาณวิกาจะเป็นลักษณะเสี่ยสั่งลุย พี่โอ๊ะพี่เอ๊ะก็...เจอพี่ต้องเจอน้อง ตัวติดกันประมาณแฝดสยาม พี่แดงปริศนา..พี่สั่งมาน้องทำให้ทู้กอย่าง พอ ๆ กับพี่แดงพงษ์ทิพย์ อยากได้อะไรขอให้บอก เดี๋ยวแดงจัดให้ สรุปว่าพี่เจนสมพงษ์กับสีแดงอันเป็นสีของโรงเรียนเรา อิอิ พิธีกรได้สรุปจุดเด่นของนายกลานทิพย์ว่า 1.มีความอดทน อันนี้จริงที่สุดค่ะ ถึงฉันจะได้เข้ามาสัมผัสพี่เจนในปีสุดท้าย ฉันก็มองเห็นว่าพี่เจนต้องอดทนมากเพียงไหน ไม่เท่านั้นยังสอนให้ฉันอดทนด้วย แต่ฉันทำไม่ดีเท่า 2.มีความสามารถเลียนแบบทุกคน

เรื่องที่พี่เจนฝากอีกเรื่องถึงนายกฯท่านใหม่ว่านอกจากจะทำงานในหน้าที่แล้ว ต้องประสานกับองค์กรอื่นๆ เช่นชมรมรู้คุณแผ่นดิน และมีภาษีสังคมค่อนข้างมากที่ต้องเตรียมไว้ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดนั้นคือความรัก...โอ้เย่....555555 ฉันล่ะชอบความรักซะจริง ๆ

ตัดฉากไปนอกห้อง พี่จ๋อกับฉันกำลังปรึกษากันว่าเราจะรำเซิ้งเข้าไปดีไหม ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ยืนเป็นอีก้อสองคน เฝ้าประตูยังกับยักษ์หน้าวัดโพธิ์ 55555  พี่จ๋อบอกว่าเดี๋ยวจะถามว่าฉันรักพี่เจนไหม ทำไมถึงรัก ฉันต่อรองว่า....เอาคำถามเดียวได้ไหม แค่ว่ารักพี่เจนไหม...เพราะไอ้ทำไมถึงรักเนี่ยะ...คำตอบมันยาวเกิน อีกอย่างพี่จ๋อก็ตั้งใจจะอ่านบทความที่ฉันเขียนอยู่แล้วนิ อันนั้นเป็นคำตอบเลยแหละ ก็เลยตกลงตามนั้นว่าจะเหลือคำถามเดียว  ระหว่างรอเวลา ฉันก็บอกพี่จ๋อว่า ไปฉี่แป๊บ...พี่จ๋อร้องเฮ่ย..อย่าเพิ่งดิ รอให้เสร็จก่อน ฉันบอกไม่เอาอ่ะ เกิดนานล่ะ เดี๋ยวกระเรี่ยกระราด แล้วก็วิ่งไปห้องน้ำท่ามกลางการลุ้นระทึกของพี่จ๋อว่าฉันจะกลับมาทันไหม? จริง ๆ แล้วฉันแอบไปทำใจ 55555 เพราะคิดว่าไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วทำให้พี่เจนสนุกสนานดีกว่า ออกจากห้องน้ำพร้อมแผน...วิ่งกลับมาบอกพี่จ๋อ ระหว่างทางเจอฝรั่งที่มากินข้าว ...เขาร้องว้าว เลย 555555 คงนึกไม่ถึงว่าจะเจออีก้อในโรงแรมกลางกรุง ดีที่ไม่ค่อยมีแขกมากินข้าวกันเท่าไร
ฉันบอกพี่จ๋อว่า...เดี๋ยวตอนส่งดอกไม้ให้พี่เจนเนี่ยะ ทำแบบหนุ่มขอความรักจากสาวดีมะ พี่จ๋อก็บอกดี ๆ แล้วตอนที่พี่จ๋อถามว่ารักพี่เจนไหม? ฉันก็จะบอกพี่เจนว่า...Look into my eyes…555555 พี่จ๋อบอกโห...คิดได้นะ แต่ฉันน่ะในใจนึก...คิดน่ะคิดได้ แต่จะกล้าทำหรือเปล่านี่ดิ ตอนที่พี่โอ๊ะออกมาเรียก แอบสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เรียกพลังลมปราณ 555555
ความรู้สึกตอนที่เดินหอบช่อดอกไม้เข้าไปในห้อง เส้นทางจากประตูไปถึงพี่เจนเนี่ย ไม่กี่เมตร แต่ประหนึ่งระยะทางพันไมล์ 555555 เว่อร์ไปละ แต่จริง ๆ น่ะ ตอนที่กวาดตามองตาพี่ ๆ ที่มองมา มีสายตาที่พิศวง สายตาที่มีคำถาม...ต๊าย-อารายเนี่ย สายตาที่ยิ้มขัน และสายตาอื่น ๆ อีกมากมาย เกือบทำให้ทรุดแล้ว 555555ดีที่มีสติ ดึงความสนใจกลับไปโฟกัสที่พี่เจนคนเดียวดีกว่า เห็นพี่เจนตาโต ประมาณว่านึกไม่ถึง ...ความเครียดเลยค่อย ๆ มลายหายไป ระยะทางพันลี้ ก็เหลือเพียงนิ้วเดียว (ถึงแล้ว 55555)  สูดลมหายใจเข้าเร็ว ๆ อีก 1 ฮึดใหญ่ ๆ ให้เต็มปอดแล้วคุกเข่าลงยื่นดอกไม้ให้ 555555 ทำไปจนได้นะเรา ก็น่ะ..ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว คงไม่มีอะไรจะมากไปกว่านี้
ฉันคุกเข่านั่งข้าง ๆ พี่เจน เพราะยืนแล้วเป็นเป้าสายตาชัดเกินไป 555555 นั่งลงดีกว่า ระหว่างนี้พี่จ๋อก็ถามว่าฉันรักพี่เจนไหม ฉันก็กลั้นใจแสดงคาเฟ่ที่เตรียมตัวมาด้วยกันชี้ไปที่ตาแล้วบอกพี่เจนว่า “พี่เจน look into my eyes…” ที่จริงจะดีกว่านี้ถ้าฉันกล้าร้องเพลง 555555 แต่แค่นี้ก็มือเย็นเจี๊ยบแล้ว 555555 ดีที่พี่เจนรับมุกด้วยการทำท่าจ้องประสานตากัน ก็เฮฮากันประสาชาวสุโค่ยไป แล้วพี่จ๋อก็ขออ่านบทความที่ฉันเขียนลงบล็อกวันก่อน  บทความนี้ฉันตั้งใจจะให้เป็นความในใจของฉัน พี่จ๋อและป๊าก ถึงนายกในดวงใจของพวกเรา แต่พี่จ๋อได้อ่านแล้วชอบ เลยขออนุญาตฉันเอามาอ่านในวันนี้ ฉันก็อนุญาตแต่ขอให้พี่จ๋อตัดข้ามข้อความบางตอน เช่นเรื่องของพี่เต่า เพราะมันจะผิดคอนเซ็ปส์งานของพี่โอ๊ะที่ตั้งใจจะจัดเพื่อความสมัครสมานสามัคคีของพี่ ๆ น้อง ๆ 
แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อจบงาน ฉันคิดว่าพี่ ๆ น้อง ๆ คงจะมีความเข้าใจพี่เจนมากขึ้น เพราะดูจากสีหน้าส่วนใหญ่ก็ยิ้มแย้ม โอภาปราศรัยกันดี เว้นพี่จี๋ที่ต้องรีบกลับไปประชุมก่อน นอกจากเรื่องร้องไห้ด้วยความตื้นตันแล้ว พี่เจนยังหอมแก้มพี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ ซะจนสีลิปสติกหายหมด
วันนี้เราได้นายกคนใหม่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว อาจจะตรงใจใครบางคน และไม่ตรงใจใครบางคน แต่อย่างที่พี่เจนได้พูดไว้...ความรัก การให้อภัย และความสามัคคีปรองดอง...เป็นสิ่งสำคัญ 
สำหรับฉัน..จริงอยู่ว่า ทุกสิ่งในชีวิตล้วนผ่านมา เพื่อจะผ่านไป.. แต่มันผ่านไปเพียงรูปธรรม เหมือนสสารที่แปรรูปจากเหตุการณ์ ไปเป็นความทรงจำ  สิ่งที่ดึงพวกเราทุกคนเข้ามาทำงานในสวว. นั้นแท้ที่จริงแล้วคือ...ความทรงจำดี ๆ เกี่ยวกับโรงเรียนที่ทำให้เรารักและผูกพันกันจนเกิดจิตกตัญญู  อยากจะทำอะไรเพื่อเป็นการกตเวทิตาต่อโรงเรียนบ้าง ฉันคิดว่าเมื่อเวลาผ่านไป ที่เคยมีเรื่องไม่ถูกใจกัน ก็จะค่อย ๆ คลายความตึงเครียดลงเองด้วยการสมานแผลจากกาลเวลา และเราทุกคนก็จะกลับมาพูดคุยกันได้ฉันพี่ฉันน้อง ขอเพียงทุกคนไม่ลืมหัวใจของวัฒนา พระคัมภีร์ข้อหนึ่งที่ฉันชื่นชอบคือ ...ดังนั้นยังตั้งอยู่สามสิ่ง คือความเชื่อ ความหวังใจ และความรัก แต่ความรักใหญ่ ที่สุด – 1 โครินธ์ 13:13


รูปเพิ่มเติมดูได้ที่นี่ค่ะ http://www.facebook.com/profile.php?id=587560548#!/album.php?aid=2085649&id=1014205787&page=4