วันจันทร์ที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2553

ดอกท้อสีทอง

เรื่องสั้น 1 ใน 10 รางวัลสุภาว์เทวกุล เมื่อ...นมนานกาเลมาแล้ว
เรื่องสั้นนี้เขียนมานานมากแล้วค่ะ น่าจะ 10 กว่าปีแล้ว จำไม่ได้จริง ๆ ว่าเมื่อไร สำนวนโวหารห่างไกลจากความเป็น “นพพร” ในวันนี้อย่างกับกทม-ลอนดอน ตอนที่เขียนเรื่องนี้เสร็จส่งเข้าประกวดแล้ว ก็ส่งสำเนาไปให้ครูภิญโญอ่าน ครูก็โทรมาพูดถึงเรื่องสั้นเรื่องนี้ว่า... “อ่านไม่รู้เรื่อง” 5555555 ตอนนั้นแอบจิตตก โห ขนาดครูภาษาไทยอ่านไม่รู้เรื่อง จะได้เข้ารอบไหมนั่น
แต่แล้วก็ surprise มากค่ะ ในเวลาไม่นาน ก็เห็นเรื่องสั้นของเราถูกตีพิมพ์ในสกุลไทยในฐานะเป็นเรื่องที่ 2 ที่ได้รับการคัดเลือกให้เข้ารอบ แต่ก็คิดว่าน่าจะได้แค่นั้นแหละ ไม่เคยคิดว่าท้ายสุดแล้วจะได้รางวัล  เหมือนฝันไป....เมื่อคืน มีพี่ ๆ อยากอ่าน ก็เลยไปค้นมา แล้วลองอ่านดู อืมม์...55555555 อะไรมันจะเคร่งขรึมขนาดนี้เนี่ยะ  เชิญอ่านกันดูนะคะ ถ้าไม่เฮฮา ก็อย่าสะออนนะค้า 55555
โต๊ะหินขัดสีขาวใต้ซุ้มการเวกไม่ร้อนเกินไปในเวลาเกือบ 4 โมงเย็น แม้ว่าแดดวันนี้จะเปรี้ยงเป็นพิเศษ แต่ลมก็พัดอยู่จนใบไม้แลไหว ๆ กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สีเหลืองครอบคลุมบริเวณ นับว่าเหมาะสมยิ่งนักที่เจ้าของบ้านมักจะใช้เป็นที่รับแขกของเตี่ยโดยเฉพาะ
เตี่ยเป็นชายจีนอายุประมาณ 65 ปี ตลอดชีวิตได้ต่อสู้ทำมาหากินสร้างครอบครัวมา-ไม่ถึงกับร่ำรวยเป็นปึกแผ่น แต่ธุรกิจประกอบรถจักรยานในย่านจรัญสนิทวงศ์และหน้าร้าน 2 คูหาริมถนนวรจักรนี้ก็ได้เลี้ยงดูสมาชิกในครอบครัวร่วม 20 กว่าชีวิตให้ได้มีข้าวกิน มีที่นอน มีเสื้อใส่ มีอีกหลายต่อหลายอย่างที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตอยู่ของคนกรุงเทพฯในยุควัตถุนิยม
แต่ทว่า ผู้สร้าง มากับมือกลับเป็นคนสมถะ หลังจากที่วางมือในกิจการโดยเด็ดขาดเมื่อ 2 ปีก่อน เตี่ยก็ใช้พื้นที่บนชั้นดาดฟ้าของหน้าร้านที่วรจักรนี้ปลูกต้นไม้ เตี่ยเป็นคนปลูกต้นไม้ได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่ว่าจะเป็นไม้บอนไซที่มีการจัดฉากสวยงาม 3-4 กระถาง อันเป็นสุดหวงถึงกับเมื่อมีคนมาขอซื้อด้วยราคาสูงลิ่วเท่าไรก็ไม่ปรากฏว่าเตี่ยจะยอมขาย
ต้นชวนชม ดอกไม้สีชมพูสวยสะแต่เต็มไปด้วยพิษสง เตี่ยก็มีอยู่นับเกือบ 10 ต้น แต่ละต้นได้ถูกบังคับเลี้ยงให้ท่วงท่าของลำต้นมีลีลาอ่อนช้อยสวยงาม เคยมีคนมาขอซื้อไปเช่นกัน แต่เตี่ยก็ปฏิเสธ
ที่มีอยู่มากมายที่สุดคือเกือบ 30 ต้น วางเรียงรายเต็มชั้นดาดฟ้านั้นคือไม้ประดับยอดนิยมของชาวจีน-โป๊ยเซียน ซึ่งเตี่ยเพิ่งเล่นไม่นานมานี่เอง แต่ละต้นจึงยังไม่โต และดอกก็มีสีสันที่หลากหลายคละกันไปเกือบจะไม่ซ้ำกัน ต้นโป๊ยเซียนนี้มีคนมาขอซื้อเช่นกัน และก็เหมือนกับทุก ๆ ต้น เตี่ยจะไม่ยอมขาย แต่ถ้าเป็นคนถูกคอกันมากพอ เตี่ยก็ยกให้ฟรี ๆ ไปพร้อมกระถางราคาแพงเลยทีเดียว
อาแหมะจากเตี่ยไปเกือบ 14 ปี ขณะที่ลูกชายคนเล็กยังกระเตาะกระแตะอยู่ เตี่ยกับอาแหมะมีลูกด้วยกัน 12 คน เป็นลูกสาวเรียงมาเลย 4 คนโต และลูกชายต่อคิวเป็นจำนวนถึง 8 คน ลูกสาวคนโตเมื่ออาแหมะเสียชีวิตอายุได้ 34 ปีก็เป็นแม่บ้านดูแลบ้านและเลี้ยงน้องเล็ก ๆ ในขณะที่เตี่ยก็ทำงานและฝึกลูก ๆ ขึ้นมาช่วยกันในการงานตลอดมาโดยไม่ได้แต่งงานใหม่แต่อย่างไร ครอบครัวใหญ่ขนาดนี้เตี่ยไม่เคยพบกับคำว่าเหงาพอ ๆ กับคำว่าสงบ เพราะพอลูกรุ่นเล็กเริ่มโตเกินกว่าที่จะกระจองอแง ลูกรุ่นโตก็แต่งงานออกหลานวัยกระจองอแงออกมาแทนอย่างต่อเนื่องถึงทุกวันนี้ หากจะถามเตี่ย ถึงจะไม่พึงพอใจกับความวุ่นวายที่เด็กเล็ก ๆ อยู่ในบ้าน แต่ก็ไม่ถึงกับรำคาญ
มันคงเป็นความเคยชินเสียมากกว่า เตี่ยรักความเคยชินของชีวิต เมื่อมีการไปซื้อที่หลายไร่ย่านฝั่งธนฯไว้เป็นส่วนผลิต เตี่ยก็ไม่ได้คิดจะย้ายไปอยู่ แม้ว่าลูก ๆ จะสนับสนุนเพราะที่นั่นกว้างขวางกว่า อากาศก็ดีกว่า แต่เตี่ยก็ยังยืนกรานจะอยู่ที่นี่ เพราะนอกจากจะเป็นสถานที่เคยคุ้นแล้ว เกือบทุกวันเตี่ยมักจะมีเพื่อนมานั่งคุย นั่งเล่นหมากรุกจีน หรือบางทีก็จิบน้ำชาร้อน ๆ คุยปรับทุกข์สุขร่วมกัน ถ้าไม่มีเรื่องส่วนตัวมาเล่าสู่กันฟังก็อาจจะวิจารณ์ความเป็นไปของสังคมในเวลานั้น ๆ
เมื่อครู่ใหญ่ ๆ ลูกสาวคนโตก็ได้ขึ้นมาแจ้งว่านายห้างลี้เพิ่งโทรศัพท์มาบอกว่าเดี๋ยวจะแวะมาเล่นหมากรุกจีนด้วย เตี่ยจึงได้สั่งให้ลูกไปซื้อขนมเปี๊ยะมาไว้กินกับน้ำชาซึ่งเตี่ยสั่งให้เตรียมชาจุ้ยเซียงไว้สำหรับสหายคนนี้
ขณะที่เตี่ยกำลังนั่งมองต้นไม้ฝ่าเปลวแดดเปรี้ยงอยู่ เสียงทักทายก่อนการปรากฏตัวก็ดังขึ้น
นายห้างลี้เป็นชายจีนร่างเล็ก อายุ 70 กว่าแต่กิริยายังคงกระฉับกระเฉง แต่งเสื้อเชิ้ตบางสีขาวสอดชายเข้ากางเกงสีเทาดำใส่เข็มขัดเรียบร้อย ผิดกับเตี่ยที่ชอบใส่เพียงเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงสามส่วนก๊วยสีกรมท่า ถ้าอากาศเย็นหน่อยก็จะมีเสื้อแจ๊คเก็ตสีแดงสวมโดยไม่ติดกระดุม นาน ๆ ทีจะเห็นเตี่ยใส่กางเกงขายาว เพราะเตี่ยนั้นจะออกไปข้างนอกน้อยมาก
หลังจากเล่นหมากรุกจีนจบไปเพียง 1 กระดาน นายห้างลี้ก็พูดขึ้นว่า
“วันนี้เล่นกระดานเดียวพอแล้ว รู้สึกใจคอไม่ค่อยมีสมาธิ”
เตี่ยมองเห็นแต่แรกแล้วว่าวันนี้นายห้างลี้มีเรื่องบางอย่างรบกวนจิตใจอยู่ ทั้งสองคบกันเป็นเพื่อนมาช้านานแล้ว ระยะหลังที่เตี่ยเกษียณตัวเองจากกิจการต่าง ๆ ก็มีการพบปะกับนายห้างลี้โดยสม่ำเสมอประมาณอาทิตย์ละครั้ง การที่นายห้างลี้มาพบในวันนี้ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานเพิ่งมาก็เป็นปัจจัยหนึ่งที่ชี้ให้เห็นว่าคงมีปัญหาอะไรบางอย่างที่นายห้างลี้ต้องการปรึกษาใครสักคน
“ลูกสาวลื้อที่แต่งงานไปหลายคนนั้น...มีความสุขดีไหม?” นายห้างลี้ถามขึ้นก่อนจะออกตัวว่า “ที่ถามนี่ไม่ใช่ว่าจะยุ่มย่ามเรื่องส่วนตัวหรอกนะ”
“มีคนมาขอลูกสาวอีกซิท่า” เตี่ยเดายิ้ม ๆ “เฮียไม่เห็นต้องถามอะไรอั๊วเลย ลองมองดูสะใภ้ที่เข้ามาอยู่ในบ้านเราก็ได้ พวกเขาก็เป็นลูกสาวบ้านอื่นมาเหมือนกัน”
“จะเหมือนกันได้อย่างไร คนละบ้านกัน” นายห้างลี้เถียง “อั๊วมันเป็นคนไม่ก้าวก่ายเรื่องลูกสะใภ้ พวกเขาก็อยู่อย่างสงบพอสมควร ทีนี้ที่ถามลื้อนี่เผื่อจะรู้ว่าคนอื่นเป็นแบบไหนบ้างเท่านั้นเอง”
เตี่ยหยิบพัดใบตาลขึ้นโบกช้า ๆ ไม่ใช่ว่าร้อน แต่เวลาใช้ความคิด การทำอะไรสักอย่างเป็นจังหวะจะโคนจะช่วยให้ความคิดแล่นได้ นายห้างลี้มีลูกสาวหลายคน และทุกคนล้วนแต่เคยมีบุรุษมาหมายปองทั้งสิ้น เคยมีการทาบทามขอลูกสาวที่บ้านนี้ไม่ต่ำกว่า 10 หนแน่นอนนับแต่วันที่ลูกสาวคนโตเข้าสู่วันดรุณี แต่นายห้างลี้ไม่เคยนำมาปรึกษาเพื่อน ไม่เคยแม้แต่มาเล่าสู่กันฟัง กระนั้นเตี่ยก็ได้ยินมาจากที่อื่นว่าจวบจนบัดนี้ บ้านของนายห้างลี้ยังไม่เคยต้อนรับขบวนขันหมากเลยแม้สักครั้งเดียว จนเป็นที่พูดกันไปทั่วว่าบ้านนายห้างลี้นั้นหวงลูกสาวไม่แพ้งูจงอางหวงไข่เลยทีเดียว
“ลูกผู้หญิงแต่งงานไปมักเสียเปรียบผู้ชาย” นายห้างลี้เปรย “ตอนที่ได้อุ้มลูกสาวคนแรกในอ้อมแขนนะ ลื้อเชื่อไหม ความรักที่มีต่อลูกแล่นไปทั่วตัวและหัวใจเลย นิ่งได้เฝ้าดูพวกเขาเติบโตขึ้นมา ก็ยิ่งหลงใหล ยิ่งเสน่หา พ่อคนอื่นจะเป็นยังไง อั๊วไม่รู้หรอกนะ สำหรับอั๊ว ลูกชายเป็นความภาคภูมิใจแต่ลูกสาวนั้นเป็นความชื่นใจ”
“ก็เลยหวง อยากเก็บความชื่นใจไว้กับตัวตลอดชีวิตหรือไง”
“ไม่ใช่หวงหรอก เป็นห่วงมากกว่า กลัวว่าจะไปตกระกำลำบาก กลัวว่าผัวมันจะไม่รักลูกเราอย่างที่เรารัก”
“ของมันแหงอยู่แล้วล่ะ ผัวที่ไหนจะรักเมียอย่างพ่อรักลูกสาว” เตี่ยแหย่สหายเล่น “พ่อแม่น่ะรักลูก ห่วงใยลูกทุกคนแหละ แต่ว่าบางทีคนเป็นพ่อแม่ก็ต้องควบคุมอารมณ์ไว้บ้าง อย่าให้ห่วงเสียจนไม้เอกหายกลายเป็นหวงไป”
“แล้วมันเสียหายตรงไหนถ้าอั๊วจะหวงลูกสาวอั๊ว”
“แน่ะ ยอมรับแล้วไหมล่ะ” เตี่ยหัวเราะชอบใจ ทำให้นายห้างลี้พลอยเห็นขำไปด้วยที่ตนตกหลุมพรางของเพื่อน เตี่ยชงน้ำชาใหม่ รินใส่ถ้วยชาใบเล็ก ๆ เชื้อเชิญเพื่อนให้จิบพลางยกขึ้นจิบเองถ้วยหนึ่ง
จู่ ๆ แดดก็ร่มลงในทันใด เมฆทะมึนเคลื่อนตัวมาทำให้ท้องฟ้ามืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว ลมก็กรรโชกแรง มองดูคล้ายกับพายุฝนตั้งเค้าจะเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก แต่ในเวลาอันสั้นเหลือเชื่อ ไม่ทันที่ชายชราทั้งสองจะตัดสินใจทำอย่างไร กระแสลมก็เบาลงในขณะที่ก้อนเมฆดำนั้นเคลื่อนผ่านไป ฟ้าก็ค่อยขาวขึ้นจนกลายเป็นเหลืองจ้าแวบตาดังเดิม โดยไม่มีหยาดฝนตกลงมาแม้สักหยด
“ลูกสาวคนไหนล่ะคราวนี้” เตี่ยถาม
“คนเล็ก”
“อ้าว..หัวแก้วหัวแหวนนี่” เตี่ยร้องพร้อมกับหัวเราะหึ ๆ อย่างนึกขัน
“ลูกทองของแม่เขา” นายห้างลี้แก้
เตี่ยชวนนายห้างลี้ลุกขึ้นเดินชมต้นไม้เมื่อแดดได้ร่มลงแล้ว นายห้างลี้เป็นคนชอบศิลปะ ดังนั้นจึงออกจะนิยมบรรดาบอนไซของเตี่ยอยู่ครามครัน แต่ถึงจะมีความสนิทสนมมากเพียงไหนก็ไม่เคยเอ่ยปากขอของรักของเพื่อนแต่อย่างไร ด้วยเกรงว่าเอาไปปลูกดูแลเองถ้าไม่มีเวลาก็อาจจะเฉาตายให้เป็นที่เสียดายประการหนึ่ง เกรงว่าเตี่ยอาจจะปฏิเสธให้เสียความรู้สึกอีกประการหนึ่ง
การเลี้ยงให้ต้นไม้ใหญ่มากลายเป็นต้นไม้แคระแต่คงสภาพให้ดูเหมือนของดั้งเดิมต้นฉบับ หรือพูดง่าย ๆ ว่าจำลองภาพของจริงของป่ามาสู่กระถางขนาดไม่เกิน 2-3 ฟุต นั้นไม่ใช่เรื่องยากก็จริงอยู่ แต่ก็ไม่เรื่องของการปอกกล้วยเข้าปาก นอกจากความรู้ความเชี่ยวชาญแล้ว ต้องอาศัยการเอาใจใส่อย่างสม่ำเสมอ และความอดทนสูงพอสมควร ถ้าเป็นคนใจร้อนล่ะก็ลืมได้เลยกับการเลี้ยงบอนไซ โดยเฉพาะเตี่ยปลูกบอนไซแบบสร้างตำนานในแต่ละกระถาง ไม่ใช่มีเพียงต้นไม้แคระเท่านั้น แต่จะมีการจัดฉากตามแต่จินตนาการจะพาไป และเจ้าต้นไม้แคระจะให้ความร่วมมือ
เตี่ยหยิบกรรไกรมาตัดแต่งต้นหนึ่งที่เห็นว่าบางส่วนได้โผล่แหร็มออกมาตามธรรมชาติของการเติบโต หากแต่ถ้าปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ มันก็คงไม่สวยดังใจของเจ้าของ มือทำไป ปากก็ชวนคุยไป
“ใครล่ะ ว่าที่ลูกเขย”
“จะเรียกว่าที่ได้อย่างไร ยังไม่ได้ตกลงยกให้ซะหน่อย” นายห้างลี้อดแก้ไม่ได้ “ไอ้หนุ่มนี่มันเป็นเพื่อนสมัยเรียนหนังสือ”
เตี่ยหันมามองหน้านายห้างลี้พร้อมกับยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก
“ดูท่าทางลื้อจะไม่ค่อยยอมรับเขาสักเท่าไรนะ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกน่า เขาก็เป็นคนดี แต่อั๊วว่าลูกเรายังไม่รู้จักผู้ชายมากพอที่จะตกลงใจร่วมชีวิตด้วย” นายห้างลี้ถอนใจเฮือกใหญ่ “เด็กสมัยนี้มันทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้ให้เป็นเรื่องเล็กขนาดจูงมือไปซื้อยาสีฟันได้”
“อายุเท่าไรแล้วอาหมวยน่ะ”
“31”
“ตอนเราอายุขนาดนี้ก็มีลูกเกือบครึ่งโหลกันแล้วนะ” เตี่ยตบบ่าเพื่อนเบา ๆ เชิงหยอกล้อ มีรอยขันกระจายทั่วตาคู่ฝ้าฟาง “อั๊วว่าลูกสาวลื้อคงจะคิดรอบคอบน่า เพราะอายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แถมความรู้ก็สูง คงจะศึกษาฝ่ายชายดีพอหรอก”
“ศึกษาอะไร ถามกี่ข้อ ๆ บอกอยู่อย่างเดียว หนูไม่รู้ ๆ อั๊วอยากจะคลั่งตายนัก” นายห้างลี้ทำท่าฮึดฮัด “ช่างไม่รู้เลยหรือว่าพ่อเป็นห่วง พ่อรักขนาดไหน กับเรื่องสำคัญของชีวิตยังมาทำเป็นเรื่องเล่น”
“เอ้า ใจเย็นหน่อยเถอะ อั๊วว่าที่ลูกเขาบอกไม่รู้นี่อาจจะแปลได้ว่าไม่บอกก็ได้นี่นา เฮียลี้..ลูกสาวลื้อนะที่จะแต่งงาน ไม่ใช่ตัวลื้อ ถ้าลูกเขาพอใจ ลื้อก็น่าจะยินดีสนับสนุน ภาษิตไทยเขาว่าปลูกเรือนตามใจผู้อยู่จะปลูกอู่ก็ต้องตามใจผู้นอน ไม่ใช่ตามใจคนปลูก เพราะจะสุขจะสบายก็ต้องอยู่ที่ผู้อยู่ผู้นอนถูกใจมากน้อยแค่ไหน เตียงตัวนี้ลื้ออาจจะเห็นว่ามันนิ่มเกินไป นอนแล้วจะปวดหลัง แต่คนนอนเขาอาจจะชอบนิ่ม ๆ ถ้าเขานอนแล้วหลับฝันดีได้ ก็ไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นจะไปกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาแล้วปวดหลัง”
“แต่อั๊วกลัวลูกจะไปตกระกำลำบาก”
“พ่อแม่รักลูกได้ ปกป้องลูกได้ก็ชั่วระยะหนึ่งเท่านั้นแหละ เราอายุกันปูนนี้แล้ว อีกไม่นานก็ต้องกลับบ้านเก่า หรือว่าลื้อจะหอบลูกกลับบ้านเก่าด้วย”
“พูดบ้า ๆ” นายห้างลี้บ่นฮึมฮัม
เตียหัวเราะ
“อั๊วรู้” นายห้างลี้พูดอย่างครุ่นคิด “รู้ยิ่งกว่ารู้อีกว่าวัฏจักรวงจรชีวิตนั้นมีสุขกับทุกข์เป็นเครื่องปรุงแต่ง แต่คงจะเป็นเพราะความรักที่มีต่อลูกมั้ง ยังไงก็ทนไม่ได้ที่จะเห็นลูกเป็นทุกข์”
“ไม่คิดบ้างหรือว่าถ้าไม่ให้แต่ง ลูกก็อาจจะเสียใจ”
รอยหม่นระคนคลางแคลงปรากฏขึ้นบนสีหน้าของนายห้างลี้ เตี่ยลอบส่ายหน้า ตัวเตี่ยเองก็เป็นคนรักลูก แต่เห็นจะไม่ถึงครึ่งของสหายคนนี้
“อย่าด่วนตีตนไปก่อนไข้เลย” เตี่ยปลอบ “ฟ้ามืดบางครั้งก็ไม่ได้แปลว่าพายุฝนจะกระหน่ำเสียเมื่อไรกัน”
นายห้างลี้มองไกลออกไป ตอนนี้ท้องฟ้ากำลังอยู่ในสภาพสบายสายตาที่สุด เมฆดำลอยอยู่ไกลลิบ..มันผ่านไปแล้ส คงไม่ย้อนกลับมาอีก แต่พายุลูกใหม่อาจจะกำลังก่อตัวอยู่เงียบ ๆ ที่ไหนสักแห่ง สายตาผู้เฒ่ากลับมามองสิ่งใกล้ตัว เพื่อนรักเดินทอดน่องชมต้นไม้ของตนอย่างสบายอารมณ์ เห็นใบไม้ไหนเหลืองก็จัดการปลิดเด็ดออกจากต้น เห็นหนอนกินใบไม้ก็คีบทิ้งไป ไม่ต่างจากความเป็นพ่อของนายห้างลี้เลยสักนิด..
สองมือของพ่อได้ทำงานหาเงินมาเลี้ยงดูลูก ๆ สองมือเดียวกันนี้ได้โอบอุ้มคุ้มครองลูก ๆ ให้รู้สึกอบอุ่นปลอดภัย และสองมือที่ทำหน้าที่ล้อมกันลูกไม่ให้ออกไปจากปราการความรักของพ่อ..เพราะเชื่อมั่นว่าไม่มีที่ใดที่จะดีไปกว่านี้อีกแล้ว
ต้นไม้มีชีวิต คนก็มีชีวิต
คนมีจิตใจ แต่ต้นไม้ไม่มี
“เฮ้อ...”นายห้างลี้ถอนหายใจ “คงจะถึงเวลาแล้วใช่ไหมที่ต้นท้อในสวนพ่อจะไปออกดอกเบ่งบานให้บ้านอื่นได้ชื่นใจบ้าง”
“จะเป็นไรไปล่ะเพื่อนรัก...ยังไงก็ยังเหลือดอกท้ออยู่หลายกระถางไม่ใช่หรือ?”
สายตาสองคู่ประสานกัน แล้วต่อมาเสียงหัวเราะดังลั่นก็ได้ยินไปทั่วสวนของเตี่ย
“ไป เราไปเล่นหมากรุกกันอีกสักหลายกระดานเถอะ”

ท้องฟ้ามืดแล้ว แต่ใต้ซุ้มการเวกยังมีชายชราสองคนนั่งเล่นหมากรุกจีนภายใต้แสงไฟจากตะเกียงเจ้าพายุ เตี่ยโบกพัดไปมาไล่ยุงขณะที่ดวงตาจดจ่อความสนใจไปยังกระดานตรงหน้า เวลาอยู่กับเพื่อนเช่นนี้เป็นสิ่งที่เตี่ยรับรู้มาตลอดชีวิตหลายสิบปีว่ามีค่า จะเอาอะไรมาแลกเตี่ยเป็นไม่ยอม

วันอาทิตย์ที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2553

นั่งรถไฟไปนคร

ช่างสะออนในหัวใจ
เหตุการณ์บางอย่าง แม้ว่าจะผ่านไปนานแสนนาน ความที่มันทำให้หัวใจสะออน เลยจำได้แม่น ตอนนี้ต้องมีคนถามก่อนเลยว่า “สะออน” มันแปลว่าอะไร  ไปถามอัสนี-วสันต์ค่ะ ได้คำตอบแล้วมาบอกด้วยนะคะ 5555555 เอ้า ถ้าฉันไม่รู้ความหมายแล้วเอามาเขียนได้ไง ก็แบบว่าคำมันเท่ห์ดี เปล่าหรอกค่ะ ฉันเข้าใจความหมาย แต่ไม่รู้จะอธิบายยังไงนอกจากจะบอกว่า มันสะออนน่ะ เข้าใจไหมว่ามันสะออน 555555
ครูภิญโญ เคยเป็นชื่อที่ฉันรู้สึกเกรงขาม เกรงใจ เกรงกลัว...บอกได้เลยว่าตอนเป็นนักเรียนวัฒนา ไม่เคย “รัก”ครูภิญโญสักนิด ไม่เคยอยากใกล้ชิดแม้แต่นิดเดียวจริง ๆ ค่ะ  เพราะอะไร...เชื่อว่าหลาย ๆ คนเข้าใจ แล้วไฉนจึงกลับเป็นว่าฉันรักครูภิญโญไปได้?  ไม่เพียงแต่รัก แต่ยังเคารพในจิตวิญญาณความเป็นครูอย่างเหลือล้น เพราะพอได้ปีนข้ามกำแพงมารู้จักตัวตนครูจริง ๆ  ใครที่ได้ทำอย่างฉันคงเข้าใจ
ตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ ครูภิญโญ ครูเพ็ญเพ็ชร ครูไพจิตร เป็นเสมือน 3 แม่เสือแห่งโรงเรียนวัฒนา แต่ละคนมีความดุไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย แต่ผู้ที่ดุสุดคือครูภิญโญ ฉันจำได้ว่าสมัยเด็ก ๆ เวลาเดินไปไหน ๆ ถ้าเห็นครูภิญโญเดินมาตามโรงเตี๊ยม และมีเวลาหลบทัน ฉันจะเลี่ยงไปทันที เวลามีเพื่อนมาตามว่า “นพพร ครูภิญโญเรียก” ก็จะถามตัวเองไปตลอดทางว่า วันนี้เราทำไรผิดหว่า? ไม่เค้ย ไม่เคยปลอดโปร่งใจเวลาโดนครูภิญโญเรียกหา จริง ๆ ค่ะ
พอวันนี้มานึกย้อนไป ในชีวิตความเป็นนักเรียนวัฒนา ฉันยังไม่เคยโดนครูภิญโญทำโทษเลยแม้แต่ครั้งเดียว แล้วทำไมถึงได้กลัวครูนักหนา?  อาจจะเพราะตัวครูสูงใหญ่ ใส่เสื้อผ้าแบบเดียวเป็น pattern เท่าที่จำได้มีครูผินกับครูประพิธด้วยที่แต่งตัวเหมือน ๆ กันแทบทุกวัน แต่ pattern ของครูภิญโญดูน่ากลัว 55555555 ทั้ง ๆ ที่ก็เสื้อขาวเรียบ ๆ กับกระโปรงไม่มีกลีบสีดำ-น้ำตาล-กรมท่าเท่านั้นเอง แต่คงเป็นเพราะบุคลิกกับใบหน้าที่มักจะถมึงขึงขัง เวลาครูภิญโญจ้องมองใคร บางทีเราก็ไม่แน่ใจ เพราะลูกตาข้างหนึ่งมองเรา อีกข้างมองไปทางอื่น เลยเดาใจครูยาก
ตอนที่จบออกจากโรงเรียน ฉันมักจะกลับเข้าไปเดินเล่น ไปสวัสดีครูเก่า ๆ ด้วยความรักและคิดถึง แต่ไม่เคยคิดจะเข้าไปหาครูภิญโญเลยสักครั้ง
จำได้ดีว่าวันหนึ่ง ครูเสริมศรีบอกฉันว่า “นพพร วันนี้มีแกงคั่วสับปะรด ไปกินไหม”  “ไปค่ะ ๆ” ตอบอย่างลัลล้ามาก เพราะชอบแกงคั่วสับปะรดสุด ๆ นึกว่าครูเสริมศรีเป็นครูเวรกินข้าว คงพาฉันไปนั่งกินที่โต๊ะนักเรียน แต่มันยังไม่ 5 โมงนิ ครูจะจูงฉันไปไหนเนี่ยะ ทันใดนั้น ฉันก็เห็นครูผู้ใหญ่ครบทีมนั่งในห้องอาหาร อารมณ์ตอนนั้นขนลุกชัน 555555 หยุดเดินทันที “ครูฮ้า...หนูไม่กินแล้วฮ่ะ” มือครูเสริมศรีจับแน่นที่ข้อมือฉันยังกับผู้คุมจับนักโทษ “ทำไมล่ะ เข้ามากินเถอะ” และแล้วครูทั้งหมดในห้องอาหารก็หันมามองนอกห้อง สมัยก่อนมีมุ้งลวดค่ะ ถึงภาพจะไม่ชัดแต่ก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต 55555 เป็นใคร ๆ จะเข้าไปได้อย่างสบายใจมั่ง? ในเมื่อโต๊ะที่ว่ามีครูประพิธ ครูภิญโญ ครูเพ็ญเพ็ชร เป็นอาทิ เรียกว่ารวบรวมระดับหัวกระทิดุ ๆ ของวัฒนาอ่ะ “หนูไม่กินจริง ๆ นะครูอ่ะ” อยากร้องไห้ 555555 ไม่น่าตะกละแต่ต้นเล้ยพับเผื่อย แต่ด้วยรังสีที่ผ่านทะลุมุ้งลวดมา..มันทำให้ขาอ่อน ไร้แรงต้านทาน ในที่สุดครูเสริมศรีก็ลากฉันเข้าไปในห้องอาหารครูจนได้   ปกติห้องอาหารครูก็เป็นพื้นที่อันศักดิ์สิทธิ์ที่นักเรียนไม่ได้เข้ามาเหยียบกันอยู่แล้ว นี่ยังมานั่งกินข้าวอีก? 55555 หัวเราะเสียงสั่น ๆ ค่ะ บรรยากาศตอนนั้นน่าสะพรึงกลัวจริง ๆ นะคะ ฉันยังจำความรู้สีกได้ดีถึงเดี๋ยวนี้เลย หัวใจเต้นแรงมาก ๆ ความดันขึ้นจนปวดหัวตึ้บ ตอนนั้นยั๊วะครูเสริมศรีหน่อย ๆ 555555 เหงื่อก็ออกตามมือ พอเดินเข้าห้องอาหารก็ก้มหน้างุดเลย ไม่พูดอะไร ไม่ได้ไปไหว้สวัสดีครู ๆ ด้วยซ้ำไป กลัวขนาดนี้แหละค่ะคิดดู
แต่ครูเสริมศรีก็ทำเหมือนไม่รู้อะไร ตักข้าวให้แล้วก็อธิษฐานก่อนกินข้าว ระหว่างนั้นฉันนั่งใจสั่น จำไม่ได้ว่ามองอะไรรู้แต่ว่าไม่ได้มองไปทิศนั้นละกัน พอครูเสริมศรีขอบคุณพระเจ้าเสร็จก็ชวนให้ฉันกิน ฉันก็ได้แต่งึมงำ ๆ บ่นว่า “ครูอ่ะ ๆ” อยู่เบา ๆ เพราะในโต๊ะก็มีครูอื่น ๆ อีก และโต๊ะครูผู้ใหญ่แม้จะอยู่ในสุดติดกำแพงห้อง แต่ก็ไม่ไกลเท่าไร รังสีพุ่งมากระทบเปรี๊ยะ ๆ เป็นระยะ ๆ 555555 ครูโต๊ะอื่น ๆ ก็มองมาเหมือนกันแต่ไม่มีใครพูดอะไร หรือจะพูดก็ไม่รู้ โดนรังสีจนหูดับไปแล้ว 555555 อย่าว่าแต่หู ตาก็พร่ามัวไปหมด แต่จมูกยังดี อยากกินแกงจัง.....แต่จะกลืนลงไหมเนี่ยะ 5555555
หลังจากที่ฉันเข้าไป ไม่น่าจะเกิน 5 นาที ครูผู้ใหญ่ก็พร้อมใจกันลุกแล้วเดินออกไปเงียบ ๆ นพพรนั่งใจสั่นตัวสั่นอยู่ที่โต๊ะนั่นแหละ พอครูผู้ใหญ่เดินออกไปหมดแล้ว ครูเสริมศรีก็แซวฉันแบบหัวเราะ ๆ ว่า “ไปหมดแล้ว ทีนี้กินได้แล้วนะจ๊ะ” “ครูอ่ะ” ฉันตัดพ้อครูเสียงดังขึ้น แต่ก็กินอย่างมีความสุข อา...แกงคั่วที่คิดถึง 5555555
นั่นคือครั้งแรกที่ฉันรู้ว่าครูเหล่านั้นไม่ได้ดุร้ายอย่างที่คิด จริง ๆ แล้วครูออกจะมีเมตตาสูงด้วยซ้ำไป เพราะรู้ว่าฉันกลัวจนอึดอัดแทบหายใจไม่ออก เลยออกจากห้องอาหารไป ทั้ง ๆ ที่อาจจะยังไม่อิ่มกันเท่าไรก็ได้ มานึก ๆ ดู ฉันนี่แย่ชะมัด ไม่ไปสวัสดีครูแล้วยังทำให้ครูกินไม่เต็มที่ในมื้อนั้นอีก หากครูสามารถรับรู้ได้ในญาณวิถีใด ๆ ขอได้รับความขอบคุณอย่างเต็มตื้นจากหนูด้วยนะคะ
บุคคลแรกที่ทำให้ฉันอยากใกล้ชิดครูภิญโญ คือครูชัชว์ค่ะ ครูชัชว์บอกว่าครูภิญโญรักฉันมาก ...ครั้งแรกที่ได้ยิน จำได้ว่าเหวอเลยค่ะ แต่ครูชัชว์ก็เล่าให้ฟังว่าครูภิญโญสนิทกับครูจินตา และครูชัชว์ มักจะพูดถึงฉันให้ครูชัชว์ฟัง แต่ฉันก็ไม่ได้ถามครูชัชว์ว่าครูภิญโญพูดถึงฉันว่ายังไง ในหัวมันมึนงงค่ะว่าฉันไปทำอะไรให้ครูภิญโญรัก? 5555555 แต่ก็นะ เป็นความรู้สึกที่อบอุ่นดีค่ะ  ทำให้นึกได้ว่าเพื่อนเคยเล่าว่าตอนที่ฉันไปเมกาแล้วเขียนจดหมายมาถึงคณาจารย์โรงเรียนวัฒนาฯ นั้น ครูภิญโญเอาจดหมายฉันไปอ่านในโบสถ์ แล้วพูดชื่นชมฉัน แต่ฉันก็ยังไม่มีความคิดที่จะเข้าไปคุยกับครู หรือเขียนจดหมายถึงครูโดยตรง  บอกแล้วไงคะว่ามีกำแพงที่สูงและหนาเตอะระหว่างครูภิญโญและฉัน
แต่พอครูชัชว์พูดหลายครั้งว่าครูภิญโญรักฉัน ของงี้มันต้องพิสูจน์ 55555 ตอนนั้นครูภิญโญกลับไปอยู่นครแล้ว แต่ครูเพ็ญเพ็ชรยังอยู่ฉันจึงไปขอที่อยู่มา แล้วก็เขียนจดหมายไปถึงครู จำไม่ได้ว่าเขียนอะไรไป แต่ครูภิญโญตอบจดหมายมาค่ะ เสียดายที่จดหมายเหล่านั้นฉันเก็บไว้ แต่ย้ายที่อยู่บ่อยเกินไปทำให้สาบสูญไป เสียดายจริง ๆ ค่ะ ตอนนี้กำแพงนั้นก็บางและเตี้ยลงหน่อยแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่คิดจะข้ามอยู่ดี จนวันหนึ่งฉันไปเที่ยววัฒนาเช่นเคย ไม่รู้มีใครมาบอกฉันให้ไปหาครูภิญโญที่ตึก 5  และจากครั้งนั้นเอง กำแพงเบอร์ลินก็ถูกทำลายลง ฉันได้เห็นครูยิ้มแย้มทักทาย มีบุคลิกที่เข้าถึงได้ เหตุการณ์ผ่านมา 30 ปี ฉันจำไม่ได้ว่าคุยอะไรกับครูบ้าง จำได้แต่ว่าฉันบอกตัวเองว่า...ครูภิญโญไม่ได้น่ากลัวอะไรเลย ตรงข้ามเป็นครูที่ใจดีมาก ๆ ด้วย
ตั้งแต่นั้นมา ถ้าฉันไปวัฒนา ถัดจากครูผิน ครูวรรณดี ...ครูภิญโญจะเป็นบุคคลที่ฉันถามหาว่ามาจากนครหรือเปล่า? ถ้าครูมาฉันจะต้องขึ้นไปนั่งคุยกับครูตลอด จนกระทั่งมาถึงช่วงที่ครูไม่ขึ้นกรุงเทพอีกเลย  ฉันก็เริ่มคิดแล้วว่าสักวัน...ฉันจะไปหาครูที่นครให้ได้ 
แล้ววันนั้นก็มาถึง ฉันรู้จักเพื่อนใหม่ เขาเป็นคนพัทลุง ปีหนึ่งเขาก็ชวนฉันไปเที่ยวบ้านเขาที่พัทลุง สิ่งแรกที่ฉันเรียกร้องก็คือเขาต้องพาฉันไปหาครูภิญโญที่นคร  และต้องตามหาบ้านให้เจอด้วย เขาบอกว่าสบายมาก เพราะเขาเคยเป็นนักเรียนที่นครมาก่อน รู้จักนครทะลุปรุโปร่ง
วันนั้นเจอครูเพ็ญเพ็ชรด้วย เป็นครั้งสุดท้ายที่เจอ..เพราะจากนั้นไม่นาน ครูเพ็ญเพ็ชรก็ไปอยู่กับพระเจ้าค่ะ ครูภิญโญพาไปกินขนมจีน และสอนให้กินแบบคนใต้คือใส่น้ำยา น้ำพริกและหลายๆ  อย่างรวมกัน อีตอนแรกฉันแอบแหยะมาก หนูไม่ใช่พระนะคะครู จะได้กินแบบนั้น แต่แบบว่ายังเกรง ๆ กลัว ๆ ครูอยู่ ครูบอกให้ทำอะไรก็ต้องทำ 555555 แต่ว่ามันอร่อยจริง ๆ ค่ะ ตั้งแต่นั้นมาฉันก็มักจะอ้อนครูว่าคิดถึงขนมจีนปักษ์ใต้ประจำ
นี่คือที่มา....ที่ยาวเหยียดกว่าจะเข้าเรื่อง 55555 ยังไม่ได้เข้าเรื่องอีกเหรอ?  ยังค่ะ 55555555 พอฉันกลับจากนคร ฉันก็ไปเล่าให้ครูจินตาฟัง ให้ปีหนึ่ง...ครูจินตาก็บอกฉันว่า “นพพร พาครูไปเยี่ยมครูภิญโญหน่อยซิ” ตึ่ง...โป๊ะ...55555555 มึนเลยค่ะแว้บแรกที่ได้ยิน ไม่ใช่แค่ครูจินตาคนเดียว ยังมีครูชัชว์อีกคน แม้ว่าจะกังวล แต่ฉันก็สนุกไปกับการวางแผนไปนครของครู ๆ  เริ่มแรกครูจินตาบอกให้จองโรงแรม เอาที่ใกล้ ๆ บ้านครูภิญโญ แล้วฉันจะรู้ไหมว่าโรงแรมไหนใกล้ เลยต้องโทรไปถามครูภิญโญ ครูภิญโญบอกให้มาค้างที่บ้านครู มีห้องเหลือ 1 ห้อง คือห้องครูเพ็ญเพ็ชร ตอนนั้นครูเพ็ญเพ็ชรเสียไปแล้วค่ะ ฟังว่าต้องไปนอนห้องครูเพ็ญเพ็ชร หัวใจฉันมันก็แสนจะสะออน 55555 เรื่องที่พักจบไป ก็มีเรื่องการเดินทางมาอีก  จะเดินทางไปอย่างไรดี? ถ้าบินไป ก็จะลำบากว่าจะไปบ้านครูยังไง เลยตัดสินใจว่าไม่บิน เมื่อไม่บินก็เหลือรถทัวร์ กับรถไฟ  มาสรุปที่รถไฟแบบตู้นอน น่าจะเป็นการเดินทางที่ปลอดภัยและสะดวกสบายที่สุดแล้ว ตอนนั้นครู ๆ ก็น่าจะ 75 อั๊พกันแล้วค่ะ แถมครูจินตามีปัญหาเกี่ยวกับระบบขับถ่ายอีก ส่วนครูชัชว์ก็เข่าไม่ค่อยดี โอ้วววว แล้วฉันจะดูแลไหวไหมเนี่ยะ 5555555
แต่นั่นกลับเป็นอีกครั้งที่ฉันตระหนักในความเมตตาของครูทุกท่าน เนื่องจากครูเห็นฉันมาตั้งแต่เด็ก ครูจึงรู้จักและเข้าใจฉันมากกว่าที่ฉันคิดนัก ครูชัชว์กับครูจินตานอนชั้นล่างฉันนอนชั้นบน สิ่งเดียวที่ฉันเป็นห่วงคือการเดินไปห้องน้ำ แม้ว่าจะมีที่ให้เกาะจับตลอดทาง แต่ฉันก็ไม่อาจวางใจได้ เนื่องจากก่อนที่จะออกจากบ้าน ลูก ๆ ครูทั้งสองบ้านต่างฝากฝังคุณแม่ไว้กับฉัน ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันรับเละแน่นอน 
แล้วไอ้ตัวฉันก็แข็งแรงเดินดีเหลือเกินนะ 555555 แต่จริง ๆแล้วการดูแลครูจินตากับครูชัชว์กลับไม่มีเรื่องน่าเป็นห่วงอย่างที่คิดเลย เรียกว่าฉันวิตกจริตไปเอง ครูทั้งสองมีความพร้อมในการเดินทางครั้งนั้นเป็นอย่างดี  พอเขาปูเตียงเรียบร้อย ก่อนจะเข้านอน ฉันก็บอกครูว่าถ้าจะเข้าห้องน้ำต้องเรียกฉันทุกครั้ง จะถี่ หรือดึกแค่ไหนก็ห้ามเกรงใจเด็ดขาด ครูก็รับปาก แต่ดูจากสายตาครูแล้ว ...สรุปนพพรไม่ต้องนอน 555555 เพราะต้องคอยแอบดูว่าครูจะลุกไปห้องน้ำตอนไหน แต่เหตุการณ์บนรถไฟก็ผ่านไปด้วยดี ทั้งขาไปและขากลับ
เราไปถึงนครตอนสาย ๆ น่าจะประมาณ 10 โมงถ้าจำไม่ผิด ครูไพจิตรมารอรับพร้อมน้องชายครูที่ขับรถมาค่ะ ไปถึงบ้านครู ฉันตื่นเต้นมาก เพราะไม่เคยขึ้นชั้นสองมาก่อน 555555 ครูมีความเป็นอยู่ที่เรียบง่ายและสมถะมาก ๆ ค่ะ ลักษณะบ้านเป็นเหมือนทาวน์เฮ้าส์พอขึ้นไปก็มีห้อง 3 ห้องเรียงแถวไป หน้าห้องก็เป็นที่นั่งเล่น ลักษณะยาวๆ เรียบๆ คล้ายห้องที่ตึกห้าแหละค่ะ เมื่อขึ้นไปถึง ก็เจอโต๊ะกินข้าวที่เรียงรายไปด้วยขนมจีนและน้ำยาไม่ต่ำกว่า 7 ชนิด จำนวนที่เห็นนี่รับแขกได้สิบกว่าคนสบาย ๆ ค่ะ แต่ครูภิญโญจัดเพื่อต้อนรับเรา 3 คน
“โหย ทำไมเยอะแยะนักล่ะ” ครูจินตายังพูดแบบนี้เลย
“นพพรเขาชอบร้านนี้” ครูภิญโญตอบ “เดี๋ยวนี้ฉันมันออกไปข้างนอกไม่ไหวแล้วเลยให้ราศีไปซื้อมาเมื่อเช้านี้”
ดูเอาเถอะ ครูยังจำได้เสมอว่าฉันชอบ แต่ว่ามันเยอะไปหรือเปล่านั่น????
“มากันแค่ 3 คน จัดรับซะอย่างกับมา 20 คน” ครูจินตาบ่น คงจะเสียดายของมั้งคะ เพราะยังไงก็กินไม่หมดหรอกค่ะ แบบว่าเยอะจริง ๆ
แล้ววัฒนาทุกรุ่น...พอเจอกันก็เม้าท์แตกกระจายจริง ๆ ฉันไม่เคยเห็นครูภิญโญพูดมาก...ไม่ใช่แล้ว เรื่องพูดมากนี่เห็นบ่อย ๆ แต่ไม่เคยเห็นครูคุยเล่นมาก่อน ประทับใจมากค่ะ ครู ๆ 4 ท่าน ครูภิญโญ ครูจินตา ครูไพจิตร ครูชัชว์ คุยกันสารพัดสารพันเรื่อง แถมบางทีใช้ภาษาปักษ์ใต้  ไอ้ฉันก็...ปกติใช้ภาษาไทยแล้วมาเม้าท์แตกต่อหน้าฉันก็ฟังไม่ทันอยู่แล้ว มาเจอภาษาต่างถิ่นเข้าก็นั่งบื้อไปเท่านั้น แต่ไม่เบื่อเลยค่ะ ได้เห็นครู ๆ ยิ้มแย้ม หัวเราะเฮฮากัน ความสุขก็เต็มตื้นหัวใจแล้วค่ะ ตามเคย นพพรถ่ายรูปแหลก ครูก็คุยไป นพพรก็ถ่ายรูปไป ถ่ายครูภิญโญเยอะสุด เพราะอยู่ไกล นาน ๆ จะมาหา ทุกทีที่มาก็ไม่เคยมีกล้องมา ครั้งนี้จึงถ่ายจนครูถามดุ ๆ ว่า “เธอจะถ่ายรูปฉันเยอะไปหรือเปล่า?” แต่ตอนนี้ฉันไม่กลัวครูแล้วค่ะ เลยยิ้ม ๆ แล้วกดแชตเตอร์ต่อไป จนเช้าอีกวัน ครูก็เรียกฉันมา แล้วถอดแว่นตาออก “นพพร ถ่ายรูปฉันรูปนี้ แล้วพอได้แล้วนะ” 55555  ที่จริง...กล้องสมัยก่อนเป็นกล้องฟิล์ม ฉันทำได้แค่ถ่ายจนหมดฟิล์ม 1 ม้วนเท่านั้น เพราะฉันถอดและใส่ฟิล์มไม่เป็น ต้องเอาไปให้ที่ร้านทำให้ ก็เลยถ่ายมาได้แค่ 36 รูป แต่ก็เป็น 36 รูปที่มีค่ามาก ส่วนภาพที่เหลือต้องเก็บไว้ในเมโมรี่สติ๊กของสมอง ทุกวันนี้ ขณะที่เขียนก็ยังจดจำภาพระเบียงหน้าห้องที่ครู ๆ 4 ท่านนั่งคุยกันหัวเราะกันได้ดี ฉันคงเสียดายแย่ถ้าไม่ได้พาครูจินตากับครูชัชว์ไปนครตอนนั้น เพราะดูเหมือนจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ท่านทั้ง 4 ได้พบกัน ในเวลาต่อมาไม่นานเท่าไร ครูไพจิตรก็จากไป  และครูภิญโญ ครูจินตาก็ตามไปในเวลาไม่กี่ปีถัดมา... แม้ว่าครู ๆ จะจากไป และฉันไม่สามารถจะไปหาครูทุกครั้งที่คิดถึงอีกแล้วก็ตาม แต่ความทรงจำเหล่านั้นยังอยู่ดี  เสียงหัวเราะ ใบหน้ากระจ่างสว่างไสวของครู ๆ ตอนเม้าท์กระจายยังคงตราตรึง และคงจะอยู่ไปอีกนาน....
พอกลับมาได้ไม่กี่วันก็สิ้นปี ครูภิญโญส่งพัสดุมาที่บ้านฉัน เป็นฟรุ้ตเค้กแสนอร่อย 3 ก้อน ให้ฉันนำไปฝากครูจินตาและครูชัชว์ด้วย หลังจากที่ฉันไปนครครั้งนั้น ครูก็เริ่มมีอาการหลงมากขึ้น หูก็ตึงจนแซงหน้าฉันไป ฉันโทรไปหาครูบ้าง เขียนจดหมายไปคุยบ้าง แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งครูโทรมาหาฉัน เพื่อจะบอกว่านิยายที่ฉันส่งไปให้อ่าน ครูอ่านไม่รู้เรื่อง 555555 ทำเอาใจเสียเลยครูอ่ะ แต่ก็เป็นนิยายที่ได้รับรางวัลคครั้งแรกและครั้งเดียวค่ะ
ครั้งสุดท้ายที่ฉันโทรไปหาครู เป็นอะไรที่ขำมากค่ะ ประมาณว่า
ครูจะบอกว่า “อะไรนะนพพร”
 “ครูสบายดีหรือเปล่าคะ”
 “นพพรว่าอะไรนะฉันไม่ค่อยได้ยินแล้ว”
ฉันตะโกนดัง ๆ “ครูสบายดีหรือเปล่าคะ”
 “หนูอย่าโทรมาบ่อยนะ เปลืองสตังค์”
 “ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ได้โทรบ่อยนี่คะ”
“นพพรว่าอะไรนะ”
“หนูคิดถึงครูค่ะ ครูรักษาสุขภาพด้วยนะคะ”
  “อะไรนะ”
“งั้นแค่นี้นะคะ”
“ว่าไงนะ”
ฉันเน้นช้า ๆ ดัง ๆ ชัด ๆ “แค่-นี้-นะ-คะ สวัสดีค่ะ”
“ว่าไงนะนพพร”
“ขอหนูคุยกับครูราศีได้ป่ะคะ”
“อะไรนะ”
“ครูราศีอยู่ไหมคะ ขอหนูคุยด้วยหน่อยค่ะ”
“อะไรนะหนู”
“แค่ก ๆ” เริ่มเจ็บคอ 5555 “งั้นหนูคุยแค่นี้ก่อนนะคะ”
“อะไรนะ หนูพูดดัง ๆ หน่อย ครูไม่ได้ยิน”
55555555 จะได้วางสายไหมเนี่ยะ
สรุปว่าคุยแบบนี้อยู่อีก 10 นาทีได้ฉันตัดสินใจวางสายไป ขอโทษนะคะครู แบบว่าหนูไม่รู้จะทำฉันใดจริง ๆ โปรดอภัยให้หนูที่เสียมรรยาทอย่างแรงด้วยนะคะ
ค่ะ นี่เป็นเพียงเรื่องราวสนุก ๆ ส่วนหนึ่ง  ที่ฉันอยากเล่าเพื่อสะท้อนให้เพื่อน ๆ และพี่ ๆ เห็นครูในอีกภาคหนึ่ง ที่เพื่อนฉันที่พัทลุงผู้ไม่เคยรู้จักครูภิญโญมาก่อน ออกปากกับฉันว่า “ครูพี่อ่องใจดีจัง” 55555555 เขาจะนึกภาพครูที่เฮี้ยบจัดชนิดเป็นที่สุดแห่งความดุในบรรดาครูทั้งหลาย (ในยุคของฉัน) ออกไหมน้อ?   เฉกเช่นเดียวกันกับเพื่อน ๆ ที่ไม่ได้เจอครูอีกเลย ก็คงนึกภาพครูในคราบของครูที่ใจดี มีเมตตาไม่ออกเช่นกันใช่ไหมคะ
บทความนี้ออกจะยาวเวิ่นเว้อไปหน่อย เพราะฉันเริ่มแก่ตัวก็เลยพูดมาก 5555555 แต่จุดประสงค์คือเพื่อบันทึกความจำของตัวเองไว้อ่านเองในภายหน้าด้วยค่ะ  มีหลายอย่างที่เริ่มจะจำไม่ได้  บางเรื่องราว คงไม่เป็นไรถ้าจะลืม แต่บางเรื่องราว ฉันคงเสียดายแย่ถ้าเกิดลืมเลือนไป  จริง ๆ แล้วครูภิญโญก็สอนให้ฉันรู้ว่า คนเรามองกันที่ภาพไม่ได้ บางครั้งอาจจะมีอะไรที่บดบังตัวตนจริง ๆ ของเขาซ่อนอยู่ จงให้โอกาสตัวเองในการทำความรู้จักคน ๆ นั้นอย่างถ่องแท้ อย่าแค่มองแล้วคิดไปเองว่าเขาจะเป็นยังไง เพราะบางครั้งเขาอาจจะมีสาเหตุ หรือความจำเป็นที่จะต้องแสดงออกเช่นนั้นก็ได้ จริง ๆ แล้วมนุษย์ทุกคนมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ในหัวใจด้วยกันทั้งสิ้น ลองค้นหา แล้วคุณจะพบ.

วันพุธที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2553

งานวันเกิดสัญจร อาจารย์วรรณดี

ลุยตลาดน้ำอโยธยา เงินสะพัด ECCO 5555


ขอออกตัวก่อนนะคะ ตอนแรกไม่คิดจะเขียนเรื่องราววันนี้ เพราะไม่ค่อยรู้จักใคร ดังนั้น ขอให้ถือเป็นไดอารี่ส่วนตัว เล่าสู่กันฟังระหว่างฉันกับพี่ ๆ เพื่อน ๆ ที่ไม่ได้ไป อย่าได้เอาสาระอะไรจากบันทึกเล็ก ๆ นี้เลยนะคะ  (ถามจริงอ่อง...หล่อนเคยเขียนอะไรที่มีสาระด้วยเหรอ 55555 ก็...เอ้อ....) จะไม่เขียนเล่า ก็ขัดใจพี่หนิง พี่เฉิดมิได้  ที่พี่หนิงไม่ได้ไปทราบเหตุผลแล้ว...แต่คุณพี่เฉิดศิริ ไฉนคุณพี่ไม่ไปค้า.....
สมัยก่อนวันที่ 17 ตุลาคม ทีไรฉันต้องยกหูโทรศัพท์โทรไปบ้านครูจินตาทุกปี ปีไหนครูไปอยู่กับพี่แจ้วที่เมกา ก็ส่งการ์ดข้ามทวีปไป มารู้หลัง ๆ ว่าครูวรรณดีก็เกิดวันเดียวกันแถมปีเดียวกันอีกต่างหาก เลยได้อวยพรครูเป็นแพคคู่  มีอยู่ปีหนึ่งนัดครูวรรณดีว่าจะพาครูจินตาครูชัชว์ไปเที่ยวบ้านครูวรรณดี แต่ไม่ได้คอนเฟิร์มแน่นอน พอถึงวันนั้นก็ขับรถไปบ้านครูวรรณดี 
“อ้าวแล้วครูจินตา-ครูชัชว์ล่ะ” ครูวรรณดีถาม
“ครูจินตา-ครูชัชว์ทำไมเหรอคะ” ยังไม่รู้ตัว 555555
“ลืมได้ไงนี่? ไปเลย ไปรับครูสองท่านมาเลย” สั่งเสียงเด็ดขาด
เฮ่อ....เลยต้องขับรถมารับครูจินตา+ครูชัชว์ที่อยู่แถวบ้านฉัน เพื่อไปบ้านครูวรรณดี (ฝั่งธน) อีกที  ตอนแรกครูจินตาออกแนวงอน จะไม่ปงไม่ไปแล้ว ดีมีครูชัชว์ช่วยง้อ 55555 แต่ก็คุ้มค่ะ เพราะบรรยากาศดีมาก ครู ๆ คุยกันสนุกสนาน มีนพพรถ่ายรูป สมัยก่อนยังไม่มีดิจิตอล ก็ถ่ายหมดฟิล์ม 1 ม้วนเต็ม ๆ แหละค่ะ
Switch กลับมา 2010 ...ปีนี้ ทางสมาคมจัดพาครูไปเที่ยวอยุธยากัน โดยจัดกันล่วงหน้า 14 ตุลา ไม่ใช่วันเกิดสัญจรครั้งแรก แต่เป็นครั้งแรกที่ฉันร่วมขบวน เมื่อคืนก็นอนดึก เพราะแก้วจะทำการ์ดวันเกิดให้ครู ต้องนั่งกันหน้าคอมคนละเครื่องคนละบ้าน ทำกันเสร็จ แก้วดันสั่งปริ๊นต์ไม่ได้ กว่าจะรู้เรื่องก็เกือบเที่ยงคืน ตื่นมาตี 5 เพื่อเตรียมตัว ป๊ากมารับประมาณ 6 โมงกว่า 7 โมงเพื่อไปวัฒนา
มาถึงก็ส่งเสียงทักกันเจี๊ยวจ๊าว เพราะไม่ได้เจอพี่ ๆ นักร้องเลยตั้งแต่ตอนกลับมาจากเซี่ยงไฮ้ ออกจะคิดถึงอยู่ คนเคยเจอกันทุกจันทร์ ไม่ได้เจอมาหลายจันทร์แล้วก็ให้หวั่นไหว เกือบปันใจไปเป็นอื่นซะแล้ว 5555555  เสียดายพี่หนิงไม่ได้มาเพราะติดภารกิจชวนป๋วยปี่แปกอ และยังมีอีกหลายคนที่ทำงาน ไม่สามารถจะลางานมาได้
ขึ้นรถกันเรียบร้อยแล้ว รถโค้ช 2 ชั้น 2 คันก็ได้ฤกษ์ออกจากวัฒนา มีการประชุมสวว.สัญจรด้วย  เดือนนี้ได้ร่วมขบวนประชุมสัญจรสองครั้ง แต่ไม่ได้เข้าประชุมกับเขาทั้งสองครั้ง 555555 ครั้งแรกของชมรมผู้รู้คุณแผ่นดิน ครั้งนี้...ของสมาคมศิษย์เก่าวัฒนาฯ  ช่างเป็นบุคคลสำคัญเสียนี่กระไรเรา 55555  แรก ๆ ก็นั่งอยู่หน้ารถ คุยแต่กับป๋าจักร ป๊าก แก้ว พี่เก็จ พี่ติ๋ง คุยไปก็แอบมองไปด้านหลัง ๆ เผื่อจะจำใครเขาได้บ้าง 55555555 ปรากฏว่าเห็นพี่โอ๊ะนั่งกลาง ๆ พี่แด๋ง พี่ตุ้ย พี่แจน และท้ายรถพี่เอ๊ะ
ความที่สมาธิสั้น ก็เดินไปคุยกับพี่แด๋งมั่ง พี่เอ๊ะมั่ง  ย้อนกลับมาคุยกับพี่ติ๋ง-พี่เก็จ-แก้ว-ป๊ากมั่ง  ข้ามพี่ ๆ ที่ไม่รู้จักไป ๆ มา ๆ จนพี่ ๆ เขาคงนึกรำคาญอยู่ไม่น้อย 55555 แบบว่าไม่คิดจะคุยกับฉันมั่งเหรอไง?
ใช้เวลาไม่นานก็ไปถึงร้านอาหาร ยังไม่ทันรู้สึกหิวเลยค่ะ ก็ถ่ายรูปคนนั้นคนนี้ไปตามประสา ช่วงนี้มีพี่ ๆ หลายคนนั่งรถมาจอยกันที่ร้าน แล้วแยกย้ายกันกลับไม่ได้ตามไปตลอดโปรแกรม  พี่เจนบอกเหมือนกันว่าให้แอด fb พี่ ๆ ไว้ แต่ไม่มีโอกาสได้คุยกับพี่ ๆ ทั้งหลายเลยค่ะ ตามสายตากะเอาน่าจะมีคนร่วมงานเฉียดร้อยคนได้มั้งคะ มีครูสมจิตต์ ครูฉันทนากับครูอาวุโสท่านอื่น ๆ ที่หนูไม่รู้จักชื่อก็มาด้วยค่ะ แต่คงมารถตู้มั้งคะ เพราะไม่เห็นอีกเลยหลังจากออกจากร้านอาหาร มาและจากไปอย่างลึกลับ
พี่นีย์เป็นพี่หัวโต๊ะอีกครั้ง  ลูกโต๊ะประกอบด้วยพี่ติ๋งพี่เก็จพี่รู้ธหลานพี่นีย์ 2 คน ป๊ากแก้วและฉัน  พี่จ๋องอนมากเพราะไม่มีที่ให้เขานั่ง พี่หนิงขา...ได้กินกุ้งเผื่อพี่หนิงไปหลายตัวแล้วนะคะเพราะมีเพื่อนที่แสนดีนั่งขนาบซ้ายขวาแกะกุ้งให้ 555555 ครูวรรณดีนั่งโต๊ะข้าง ๆ ท่าทางเอร็ดอร่อยมากค่ะ โต๊ะเราดูเหมือนจะเป็นที่เอ็นดูของโต๊ะอื่น ๆ ไม่น้อย เพราะมีการส่งจานอาหารมาเติมให้อยู่เรื่อย หรืออีกนัยว่าโต๊ะนี้กินเก่งสุด? 5555555
แล้วก็มีการมอบของชำร่วย เป็นคุ้กกี้ค่ะ และถ่ายรูปหมู่ แล้วก็ขึ้นรถเพื่อไปโรงงาน ecco ต่อค่ะ  ตอนนี้ครูวรรณดีขึ้นมานั่งคู่กับป๋าจักรแล้ว  พี่แดง พี่หน่อย พี่จ๋อ ก็ขึ้นมานั่งชั้นสองเช่นกัน ส่วนพี่เจนขึ้นมาแป๊บเดียว ก็ลงไปนั่งชั้นล่าง  คงมีธุระคุยกับใครมั้งคะ  ทริปนี้ไม่ค่อยได้คุยได้เล่นกับพี่เจนเลย  พี่เจนบอกภายหลังว่าวันนั้นเป็นไข้ ไม่สบายเล็กน้อย
นั่งรถนานผิดปกติ ...เพราะคนขับรถหลงทางค่ะ หาทางไปโรงงาน ecco ไม่เจอ  กว่าจะไปถึงก็นั่งรถจนเบื่อไปตาม ๆ กัน บางคนอาจจะแอบปวดฉี่  พอไปถึงโรงงาน  ใครใคร่ซื้อรองเท้า ก็ซื้อ ใครไม่ใคร่ซื้อก็นั่งรอบ้าง เดินดูคนอื่นซื้อ และออกความเห็นโดยไม่มีใครขอบ้าง (จะใคร..ถ้าไม่ใช่ฉัน 555555) ถ่ายรูปบ้าง  เป็นครั้งแรกที่พี่หน่อยโพสต์ท่าให้ถ่ายรูปโดยไม่ได้ขอ 555555 เลยเบลอเลย 555555  หลังจากเพิ่มยอดขายให้ ecco ไป 10 ล้านแล้ว ก็ได้เวลาออกจากโรงงานเพื่อไปตลาดน้ำ  ecco ถึงกับหลั่งน้ำตา(ฟ้า) ขอบคุณคณะลูกค้าจนเปียกไปตาม ๆ กัน  เดินมาขึ้นรถ เห็นพี่นีย์อยู่บนรถอีกคัน เลยบอกพี่จ๋อให้ถ่ายรูป ทั้งกระโดด ทั้งโบกมือเรียกให้พี่นีย์หันมายิ้ม แต่พี่นีย์ก็ไม่รู้เรื่องสักที  พี่จ๋อเลยกลายเป็นปาปารัสซี่ แถมจับภาพเด็ดพี่นีย์ได้ 1 ภาพอีก เหตุผลที่พี่นีย์อยู่รถอีกคัน เพราะพี่นีย์เอาหลานมาด้วย ถ้านั่งคันนี้อาจจะดูแลหลานไม่ทั่วถึงมั้งคะ จะใช่หรือไม่ต้องไปถามพี่นีย์เองค่ะ 55555
มาถึงตลาดน้ำ ฝนก็ยังไม่หยุด แต่ก็แค่ปรอย ๆ วันนี้คนมาเที่ยวเยอะมากค่ะ จึงต้องจอดรถไว้ที่ถนนใหญ่แล้วเดินกันเข้าไป พี่จ๋อฝากป๋าจักรให้ช่วยดูแล เอ้อ...ฝากผิดคนแล้วพี่จ๋อ 555555 ถนนลื่น ๆ ยังงี้อ่องยังเอาตัวไม่รอดเลยอ่ะ  ผู้ใหญ่เดินกันเก่งน่าดูค่ะ พอมาถึงตลาดน้ำจะมีเนินนิดหน่อย ป๋าจักรแทนที่จะเดินไปทางบันได กลับปีนเนินขึ้นไป ทำท่าจะหงายเก๋งลงมา ทั้งฉัน ทั้งบุ๋ม (ลูกสาวพี่เจน) ถลาเข้าไปแทบไม่ทัน เง้อ...คุณป๋า....พอขึ้นไปได้ก็ยังเดินดุ่ย ๆ ตรงไป อย่างกับจะไปเข้าเวรประจำป้อมกรุงศรีฯ  ฉันซึ่งบังเอิญเป็นคนอยู่ถัดจากป๋าก็เลยต้องซอยเท้าก้าวตามประชิดด้วย
ชายชาติทหารเก่า เดินไวจริง ๆ ค่ะ รู้ตัวอีกที เหลือป๋าจักรกับฉัน...ตกอยู่ในวงล้อมของศัตรู...เอ๊ย...คนแปลกหน้า  เฮ่ย...หายไปไหนหมดเนี่ยะ ไหงเหลือฉันกับป๋าจักรสองคนฟระ...555555 กรำแล้วตรู  ป๋ายังไม่หยุดเดินเลยค่ะ เอ้อคุณป๋าขา...กินน้ำไหมคะ? 555555 จะได้ชะลอรอคนอื่น ๆ แต่ป๋าจักรบอก..ไม่หิว...เดิน ๆ มาเรื่อย ๆ เจอพี่บุษกรกำลังเลือกซื้อขนม...ดีจัง เจอแล้ว 1 คน ป๋าขา เอาขนมไหมคะ...ป๋าจักรบอก..ไม่หิว...5555555 ไม่หิวก็แวะกินหน่อยไม่ได้เหรอคะ เอ้อ...หันมาอีกที พี่บุษหายไปแล้ว...ทำไมหายตัวไวจัง เดิน ๆ ไปได้หน่อย เห็นป๋าเดินช้าลง...ป๋าขา เมื่อยป่ะคะ นั่งก่อนไม๊คะ...ป๋าจักรส่ายหน้าเป็นคำตอบสุดท้าย  -*-
ทีนี้เลยบอกป๋าจักรว่า..ป๋าจักรจำทางได้หรือเปล่าคะ หนูจำไม่ได้อ่ะ ...555555 คราวนี้ได้ผล ...ป๋าจักรหยุดเดิน มองหน้านิ่ง ๆ ไม่รู้คิดอะไรอยู่ ไม่อยากเดา 5555555  สักพักป๋าจักรก็ตัดสินใจขึ้นสะพาน...เอ้อ...ป๋าขา หนูว่าอย่าขึ้นดีกว่านะคะ คือถ้าป๋าตกกะไดเนี่ย หนูไม่มีปัญญาช่วยป๋านะคะ.... คิดในใจค่ะ ป๋าจักรไปอยู่ที่สะพานเรียบร้อยแล้ว
พี่จ๋อหายไปไหนเนี่ยะ 555555 ทำไงดี ๆ เฮ้อ พอขึ้นสะพานข้ามน้ำไป มันก็เป็นเกาะ คุณป๋าเดินมั่วได้ใจมากค่ะ ทีนี้ฉันงงของจริงแล้ว เพราะอีตอนที่มาสำรวจกับพี่เจน ก็ไม่ได้เดินขึ้นสะพานเลย กรำจริง ๆ 55555 ป๋าจักรเริ่มเหนื่อยแล้ว...สีหน้าบอก พอดีเดินมาถึงที่เขามีนวดเลยถามป๋าจักรว่า...นวดไหมคะป๋า 555555 แน่นอนว่าป๋าจักรเซย์โนลูกเดียว เดินมาได้หน่อย มาถึง..ที่ไหนก็ไม่รู้ รู้ตะว่ามองไปรอบ ๆ มีแต่น้ำ 555555 แต่มีศาลา มีต้นไม้และมีที่ให้นั่งหย่อนใจ คราวนี้ป๋าจักรยอมนั่งพัก
อ้าว...เจอแล้ว ครูวรรณดีกับหลายๆ  คน...แต่...แต่...พวกเขาอยู่ในเรือ  พวกเราอยู่บนเกาะ 555555 โบกมือช่วยด้วย ๆ เราสองคนหลงทาง แต่พวกนั้นคงนึกว่าเราทักทาย เลยโบกมือทักตอบ ....ถ่ายรูปแก้เซ็งดีกว่า 55555
ตอนนี้เจอเกือบทุกคนเลย แต่ในเรือที่ผ่านไป 2 ลำ กับอีกฝั่งคลอง 555555 จะกลับไงเนี่ยะ แง๊ ๆ  แต่สรุปแล้วก็กลับได้แหละค่ะ เว่อร์ไปงั้นเอง อิอิ
หลายคนหิ้วกันคนละถุง สิบถุง อ่องกับป๋าจักรไม่มีอะไรเลย 55555 ขากลับก็ขอเมลพี่โอ๊ะ ถึงได้รู้ว่าพี่ที่นั่งรอบ ๆ พี่โอ๊ะคือพี่รุ่น 99 ...ตื่นเต้นมากเพราะได้เจอเพื่อนพี่ตุ้มเพิ่ม  ความรู้สึกช้าไหมคะ 55555 จะถึงบ้านอยู่แล้วเพิ่งมาทำความรู้จัก  โดยเฉพาะพี่แก้วเขมจิราผู้เกือบจะได้เป็นหัวโต๊ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเจี๊ยบดึงไปนั่งโต๊ะพี่อ้นซะก่อน เลยนั่งคุยกับพี่ ๆ อยู่ตรงนี้นานหน่อย แล้วก็ขอถ่ายรูปพี่ ทั้งสามไปฝากพี่ตุ้มอีก 1 รูป ตอนนี้แดดเป็นใจค่ะ สาดแสงมากำลังสวยเลย
พวกเราถึงโรงเรียนโดยสวัสดิภาพ ตอนไปส่งฉันกลับบ้าน ป๊ากบอกฉันว่าวันนี้ครูวรรณดีอารมณ์ดีเป็นพิเศษ น่าจะเพราะครูสบายใจเรื่องสภาฯได้กรรมการชุดใหม่ และประธานสภาคนใหม่ก็เป็นคนที่ครูชอบ คงเป็นของขวัญที่พระเจ้าประทานให้ครู และโรงเรียนอันเป็นที่รักของพวกเรา
พี่เฉิด - พี่หนิงขา ครั้งหน้าอย่าพลาดนะค้า.....
ภาพประกอบดูได้ที่ http://www.facebook.com/home.php?#!/album.php?aid=292014&id=587560548 
และ http://www.facebook.com/profile.php?id=1014205787&v=photos#!/album.php?aid=2080778&id=1014205787

วันอาทิตย์ที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2553

ปลูกต้นไม้ให้ป่าสดชื่น คืนความสดใสให้อารมณ์ตัวเอง

ลัลล้า ลัลล้า ~~~~~~

หลายวันมานี่ฝนตกทุกวัน เลยนึกถึงต้นไม้ที่ไปปลูกไว้ที่เขื่อนศรีนครินทร์กับชาวแก๊งสุโค่ยเมื่ออาทิตย์ก่อน ป่านนี้ต้นไม้น้อย ๆ คงจะลัลล้ากับหยาดฝน แต่เทวดาเจ้าขา..น้ำฝนน่ะ มันจะเยอะไปป่าวคะ เดี๋ยวต้นไม้ต้นน้อยของหนูน้ำท่วมปอดตายก่อนโต
เมื่อเริ่มคิดถึงต้นไม้ ก็เลยเรื่อยเปื่อยไปถึงเรื่องราวเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เรา 4 คนเดินทางไปปลูกต้นไม้ตามประสาคนว่างงาน ปราศจากภาระและปัญหาอื่นทั้งหลายทั้งปวง  ตอนแรกที่พี่เจนชวนไปปลูกป่า ก็นึกว่าแค่ไปปลูกต้นไม้กัน แต่ความที่ป่ามันไกล เลยต้องค้าง 1 คืน ก็คงจะประมาณบ้านเล็กในป่าใหญ่  วันต่อมา (วันเกิดพี่เจน) พี่เจนก็ส่งชุดชาวเขาเผ่าอีก้อปนกระเหรี่ยงมาให้ บอกว่าวันที่ไปกาญจน์ให้ใส่ชุดนี้ ไม่ใช่ให้ใส่ตอนไปปลูกต้นไม้ แต่ให้ใส่กลางคืน ก็โอเคไม่มีปัญหา เพราะลองชุดดูก็เข้ากับหน้าดี 55555
แต่จริง ๆ แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นมันมากกว่าที่คิดไว้หลายเท่า  เพราะเราไปกับชมรมผู้รู้คุณแผ่นดิน ซึ่งสมาชิกล้วนแล้วแต่ระดับหัวกระทิ ชมรมนี้เป็นการรวมตัวของศิษย์เก่าโรงเรียนสตรีชั้นนำของประเทศคือ วัฒนา มาแตร์ เซนต์ฟรังซ์ เซนต์โย จิตรลดา ราชินี สตรีวิทย์ สายปัญญา และ สปอท. เพื่อทำประโยชน์ให้กับสังคมในวาระต่าง ๆ  การที่พวกเราได้ติดตามพี่เจนไปด้วยทั้ง ๆ ที่เป็นแค่ลูกกระจ๊อก เป็นเพราะพี่เจนต้องการให้ฉันนำมาเขียนเผยแพร่ในวารสารของโรงเรียน แต่ตอนนี้ยังไม่มีอารมณ์ 555555 กลับมาจากกาญจน์ร่วม 2 อาทิตย์แล้ว ไม่รู้เป็นไร เขียนหนังสือไม่ได้เลย
แต่วันนี้ขอบันทึกลงในบล็อกไว้กันลืม เผื่อบิ้วด์อารมณ์ได้เมื่อไร จะได้มีข้อมูลไว้เขียน  ไม่ใช่อารมณ์มา เมมโมรี่ไป..555555 มีหวังโดนสมาชิกแก๊งเล่นงานแน่ 
ในเมื่อมีแต่เครื่องเพชร เอ๊ย ...คุณหญิงคุณนายและผู้หลักผู้ใหญ่ระดับนายกศิษย์เก่าแต่ละโรงเรียนในทริป ความสะดวกสบายจึงอยู่ในเกรดเอบวก พูดง่าย ๆ ว่าเงินที่เก็บคนละ 1 พันสำหรับการร่วมทริป กับสิ่งที่ได้รับ...เกินความคาดหมายมากอยู่
เพราะมันผ่านมาแล้ว เกือบ 2 อาทิตย์ ก็เลยชักจะเลือน ๆ จำได้มั่งไม่ได้มั่ง 555555 ท่านหัวหน้าแก๊งอย่ามีน้ำโหเลยนะ แบบว่าสมองลูกแก๊งคนนี้ใกล้ถึงวาระปลดระวางแล้ว  ก่อนวันเดินทางพี่เจนบอกว่าให้ใส่กางเกงสีดำ เสื้อจะเอาไปให้วันเจอกัน อ้าวววพี่เจน จะให้เปลือยบนออกจากบ้านเหรอคะ 5555555 เปล่าหรอกค่ะ ล้อเล่น คือก็ใส่เสื้ออะไรไปแล้วแต่ แล้วไปเปลี่ยนเป็นเสื้อสีฟ้าของชมรม ความที่ฉันมีกางเกงสีดำน้อย และจะต้องไว้สำหรับไปงานศพหลังจากกลับมาจากกาญจน์ จึงใส่กางเกงดำเหมือนกัน แต่ลายพร้อยเชียว 55555 เป็นกางเกงที่เหมาะกับการบุกป่าลุยโคลน ... ก็จะไปปลูกต้นไม้ในป่านิ จะใส่เสื้อผ้าดี ๆ ทำไม จริงป่ะ
เห็นเสื้อแล้ว...อุแม่เจ้า ทำไมมันถึงฟ้าแจ๋ขนาดนั้นเนี่ยะ แต่ดู ๆ ไปก็สวยดี เป็นผ้าลินินตัดเย็บประณีต ทีนี้ก็เข้าทีมได้แล้ว พวกเรา 3 คน อ่อง พี่จ๋อ ป๊าก น่าจะเด็กที่สุดในคณะ...55555 เหตุผลหนึ่งที่ชอบไปไหน ๆ กับพี่เจนเพราะสดชื่นดี ทุกทีก็เด็กสุด ผิดกับความเป็นจริงสุด ๆ 555555 
พอผู้คนมากันครบแล้วก็ขึ้นรถโค้ช 2 ชั้น แน่นอนค่ะ ต้องนั่งชั้นบน แต่ไม่ชอบใจเท่าไร เพราะต้องไปนั่งท้าย ๆ คันรถ อดเห็นวิวซิ จริง ๆ แล้วไม่เลวนักหรอกค่ะ เพราะเรา 4 คนไม่ได้เจอกันนานแล้ว พอมาเจอกันก็มีเรื่องคุยกันเยอะ ไม่มีเวลาดูวิวอยู่ดี แล้วเก้าอี้รถคันนี้เป็นเก้าอี้นวดไฟฟ้าด้วย  โอ จอร์จ..มันยอดมั่ก 5555555
ไปถึงรีสอร์ทพอดีอาหารเที่ยง ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นโต๊ะจีนนะคะ พี่เจนซื้อตุ้มหูนิลให้น้อง ๆ 3 คน ป๊ากกับพี่จ๋อใส่ทันที ประมาณไม่บ้าเห่อ แค่เป็นสาวเบอร์ห้าเท่านั้นเอง ฉันก็เลยอยากใส่มั่ง แต่...รูมันตันซะงั้น  ใส่ได้แค่ข้างเดียว  อีกข้างป๊ากปลุกปล้ำซะหูแดงเถือกก็ยังใส่ไม่เข้า ระหว่างนั้น กล้องเป็นสิบ ๆ กล้องก็ระดมยิงแฟรชกัน  เกิดมาในโลกดิจิตอล ไม่เปลืองฟิล์ม ถ่ายได้เท่าที่ใจอยากถ่าย ยิ้มซะเมื่อยแล้วเมื่อยอีก จริง ๆ ก็เริ่มหมดอารมณ์ยิ้มเพราะเจ็บหู 555555 ในโต๊ะอาหารนี้เองก็ได้รู้จักพี่ไก่แก้ว ศุลีมาศ เป็นรุ่นพี่วัฒนา และเป็นนายกสมาคมคนก่อนหน้าพี่เจน
หลังจากอิ่มกันแล้วก็ออกเดินทางไปปฏิบัติหน้าที่สำคัญ คือไปปลูกป่ากันที่เขื่อนศรีนครินทร์ เพราะเคยไปแก่งกระจานมาแล้ว หน้าตาก็คล้าย ๆ กัน เลยไม่ตื่นเต้นเท่าไร แต่สนุกอีตอนกระโดดถ่ายรูปกัน  มันส์มากขอบอก-เรื่องสู้กับแรงโน้มถ่วงของโลกเนี่ยะ  กรุณาอย่าถามนะคะว่าต้นไม้ที่ปลูกน่ะชื่ออะไรมั่ง รู้แต่ว่าไม่ใช่ต้นกฤษณาแน่นอน 55555555
กว่าจะกลับถึงรีสอร์ทก็เย็น ไอ้ปลูกป่ากับกระโดดที่เขื่อนน่ะแป๊บเดียว แต่ที่นานเพราะไปฟังแล็คเช่อร์เรื่องเขื่อนของการไฟฟ้า ต้องไปถามป๊ากโน่นค่ะว่าเขาพูดอะไรมั่ง เพราะหน้าที่จด และเก็บข้อมูลเป็นของเขา ส่วนฉัน...ฟังไม่รู้เรื่องเลยสักอย่างเดียว 55555  พอกลับถึงรีสอร์ทก็แยกย้ายเข้าห้องเพื่อพักผ่อนเล็กน้อย แล้วเตรียมตัวกับกิจกรรมมื้อเย็น
ฉันพักกับป๊าก พี่เจนพักกับพี่จ๋อ ห้องอยู่ตรงกันแต่คนละชั้น พักผ่อนอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเป็นชุดชาวเขา เชื่อไหมคะว่า สาว ๆ แก๊งอีก้อ เอ๊ย..สุโค่ยแห่งกุลสตรีวังหลังวัฒนาดังกระหึ่มตั้งแต่ปรากฏตัวในชุดแฟนซีชาวเขา เพราะพี่เจนซื้อมาอย่างแทบจะครบเครื่องมีทั้งเสื้อ หมวก กำไลมือ กำไลเท้า และสร้อยคอเงิน เดินไปไหน คนก็เอี้ยวมองกันยังกับ F4 มาเอง 55555555 (เว่อร์ประจำนะ)
ทุกคนก็ไปรวมตัวกันที่สวน เพื่อฟังคุณเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์กวีซีไรต์ ศิลปินแห่งชาติขับกลอนสดกล่อมท่ามกลางอ้อมกอดแห่งหมู่ไม้และดวงดาว แถมจุมพิตจากสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่เรียกว่ายุงพอให้รำคาญนิดหน่อย ไม่เคลิ้มหลงผิดไปว่าอยู่ ณ สวรรค์ชั้นไหน 555555 ชักเว่อร์มากไปแล้วยัยอ่อง  กลอนมันก็เพราะดีค่ะ แต่หนูหิว... 5555555 เมื่อไรอาหารจะยกมาเสิร์ฟเนี่ยะ กินไปฟังไปก็ยังดีนะคะ ทีท่านเนาวรัตน์ยังจิบเบียร์ไปร่ายกลอนสดไปเลยอ่ะ 
ก่อนเลือดจะหมดตัว..ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ เพราะพี่เตี๊ยกเอายากันยุงมาให้ทากัน แต่หิว ๆ ๆ ในที่สุดก็จบจนได้ ตาเริ่มลาย หูก็อื้อ จริง ๆ แล้วก็ฟังไม่รู้เรื่องเท่าไร 555555 แต่ดูจากสีหน้าคนรอบตัวแล้ว คงจะเป็นบทกวีที่มีความไพเราะเสนาะโสตอยู่ไม่น้อย เพียงแต่หูเรามันตึง-ใบหน้าหย่อนยาน ก็เลยเหวอ ๆ อยู่คนเดียว(ประจำเลยเนอะ)  อ้าว จบแล้วทำไมอาหารยังไม่มา?  แว้กกกก หิวอ่ะ จริง ๆ ที่กินอาหารเขาจัดอีกที่ค่ะ คงกลัวว่ากลิ่นอาหารจะรบกวนสมาธิทำให้ไม่ได้เสพความไพเราะของบทกวีมั้งคะ 5555555  ก่อนไปถึงที่ ๆ จัดบุฟเฟ่ต์ เขามีโคมให้ปล่อยค่ะ  โหย..ของชอบ อีก้ออ่องรี่เข้าใส่เลย 5555555 แหม เกิดเป็นคนกรุงเทพ ไม่มีโอกาสได้เล่นหรอกค่ะ เพราะถ้าโคมไปตกบ้านชาวบ้านลุกเป็นไฟ คนปล่อยได้เข้าซังเตซิคะ  พวกเรา 4 คนปล่อยกันหลายอันเลย แต่ดูเหมือนพี่จ๋อจะปล่อยน้อยสุด เพราะต้องเป็นคนถ่ายรูป  ฮ้า~~~~ ลืมหิวเลย 55555555 ชอบจริง ๆ 
มื้อนี้เป็นบุฟเฟ่ต์มีอาหารให้เลือกนานาชนิด กินกลางแสงไฟ และแสงดาวค่ะ โรแมนติคเนอะ กิน ๆ ไปอย่างมีความสุขมาชะงักตรงพี่เจนบอกว่า...เดี๋ยวเราต้องมีการร้องเพลงด้วย  เอ้า...ทำไมคุณพี่เพิ่งมาบอกเนี่ยะ พี่จ๋อกับป๊ากไม่มีปัญหาเพราะเป็นนักร้องอาชีพแห่งวง wwa alumni glee club อยู่แล้ว ส่วนพี่เจนก็ชอบร้องรำทำเพลงอยู่ เหลือข้าน้อยอ่องเนี่ยะแหละที่รู้สึกเป็นปัญหา หนูไม่ร้องเพลงงงงง พี่เจนบอกว่าไม่เป็นไรหรอก  lipsing เอาละกัน แหงะ...เพลง you’ve got a friend จะลิปส์ท่าไหนล่ะคะ จำเนื้อไม่ได้เลย  กิน ๆ ไปพักหนึ่งพี่เจนเปลี่ยนโปรแกรม เพราะพวกที่ขึ้นไปแสดงบนเวทีร้องเพลงไทยทั้งนั้น ถ้าเราฝรั่งจ๋า มันจะเป็นที่หมั่นไส้หรือเปล่า อีกอย่างใส่ชุดชาวเขาก็น่าจะร้องเพลงไทย  ก็เลยตกลงจะร้องเมดเล่ย์รำวง  อืม ๆ พอได้ ๆ อยู่ ชอบเพลงดวงจันทร์วันเพ็ญอยู่แล้ว  กำลังสบายอกสบายใจ พี่เจนก็โยนเรื่องทุกข์หนักมาโครมใหญ่ ต้องรำวงด้วยนะ...จ๊ากกกก พี่เจน!!!! ขออ่องนั่งเชียร์ข้างล่างคนเดียวได้ป่ะ 55555555   กินไปคิดหนักไป จะขอกลับห้องนอนเลยได้ไหมเนี่ยะ แต่เปิดประตูห้องด้วย key card ไม่เป็นนี่ซิ  55555555 เฮ้อ....ระหว่างนั้นเจ้าหน้าที่จัดงานเดินมาบอกว่าชุดของเราจะขึ้นเวทีเป็นชุดสุดท้าย เพราะความโดดเด่น เหอ ๆ ๆ แอบภาวนาให้ทุกคนง่วงนอนหลับกันหมดตอนขึ้นเวทีละกัน เครียดชะมัด 55555555 
เวลาต่อมา....ไม่รู้ลงจากเวทีได้ไง ความจำหายไป 55555555 มารู้ตัวอีกทีคือ...ตอนพี่เจนขึ้นไปรับรางวัลชนะเลิศประกวดร้องเพลง โว้ ๆ ๆ ดีใจ ๆ ปลื้มสุด ๆ 555555 แต่คงต้องยอมรับความจริงว่า....พี่เจน พี่ไก่แก้วลงทุนซื้อพวงมาลัยเพื่อมาเป็นคะแนนให้เราหลายเงินอยู่...จะว่าซื้อคะแนนเสียงก็น่ะ 555555555 ไม่ค่อยอยากจะยอมรับเท่าไร มองข้ามดีกว่า อิอิ (ขอบคุณพี่เจน พี่ไก่แก้วนะค้า)
คืนนั้นนอนหลับไปด้วยความผาสุก ตื่นมารับอรุณอย่างสดชื่น ดี๊ด๊าสุด ๆ เพราะวันนี้มีโปรแกรมให้พายเรือเล่น ถึงขนาดไปปลุกพี่เจนจากเตียง 555555 พี่เจนตื่นสายอ่ะค่ะ
เขาจัดอาหารเช้าบนแพค่ะ กิน ๆ อยู่ เอ๊ะมันแปลก ๆ มองไปอีกที อ้าว...แพมันเคลื่อนที่ได้ มีเรือลากจูงไปช้า ๆ อะไรจะโรแมนติกขนาดนี้เนี่ยะ  อาหารอร่อยขึ้นมาทันที 5555555 ป๋าจักรโทรมาถามลูกจ๋อ ว่าเป็นยังไงมั่ง ที่ป๋าจักรเป็นห่วงเพราะมีข่าวออกทีวีว่าฝนตกน้ำท่วม แต่พวกเราไม่เจอฝนเลย ป๊ากบอกฉันว่า...เป็นเพราะเรามากับพวกผู้มากบารมีทั้งหลาย ฝนฟ้าเลยไม่กล้าเป็นอุปสรรค...ว่าเข้าไปนั่น...  เป็นอาหารเช้าที่สนุกสนานมากค่ะ เพราะมีเพลงคาราโอเกะด้วย มีตอนหนึ่งพี่ไก่แก้วร้องเพลง เดินมาถึงโต๊ะที่พี่เจนนั่ง แอบหอมแก้มพี่เจนด้วย  ฉันล่ะชอบนัก ภาพพี่ ๆ น้อง ๆ รักกันเนี่ยะ พี่เจนโชว์ลีลานักลีลาศมือหนึ่งคนเดียวไม่พอ ดึงป๊ากขึ้นไปสอนสด ๆ ด้วย บางทีก็เป็นหางเครื่องร่วมกับพี่ไก่แก้ว ฉันกับพี่จ๋อก็ถ่ายรูปกันมันมือเหมือนกัน พวกเราสนุกกันมากถึงขนาดว่าแพอื่น ๆ ที่ริมท่าก็พากันเต้นรำไปกับเราด้วย เป็นบรรยายกาศที่น่าประทับใจจริง ๆ ค่ะ
พอไปถึงจุดปล่อยเรือคายัค  ฉันก็เป็นคนแรก ๆ ที่ลงแถมกวักมือเรียกพี่เจนมาเป็นฝีท้ายอีก เป็นการตัดสินใจที่ผิดมาก ๆ 5555555 เพราะความที่ฉันไม่เคยพายเรือในน้ำเชี่ยวแบบนี้  เคยแต่พายในน้ำนิ่ง ๆ พายมั่วยังไงก็ได้ จริง ๆ เรือคายัคเนี่ยะ ป๊ากบอกทีหลังว่าต้องจ้ำฝีพายไปทางเดียวกัน แต่ฉันจ้ำมั่ว ๆ 555555 พี่เจนก็ตะโกนบอกแล้ว ดันไม่ได้ยินเพราะถอดเครื่องช่วยฟังฝากพี่จ๋อไว้ เนื่องจากเครื่องช่วยฟังโดนน้ำบ่ได้  สรุปว่าเรือเราเลยหมุน ๆ เป็นนาฬิกาหลายรอบ 5555555 กว่าจะถึงรีสอร์ทพี่เจนคงเหนื่อย และเซ็ง แต่ฉันสนุก 55555555  ขอโทษอีกครั้งนะคะพี่เจนขา   แหะ ๆ  แบบว่าพี่เจนเปียกโชกทั้งตัวเลย ไม่รู้เพราะฉันหรือเปล่าเนี่ยะ ....
ขึ้นจากน้ำก็นึกว่าจะได้เข้าห้องพัก ยังค่ะ ยังมีการรวมตัวที่สนามเล่นเกมกัน สารพัดเกม ทำให้พวกเราได้หัวเราะกัน ได้คุ้นเคยกันมากขึ้น   เรียกว่าพอขากลับในรถทัวร์ เราก็ไม่ได้คุยกันเอง 4 คน แต่ยังคุยกับคนข้างหน้า ข้างหลังด้วย ....  กว่าจะกลับห้องพักก็ประมาณ 11 โมงมั้งคะ จำไม่ได้ รู้แต่ว่าเขาให้เวลาเก็บกระเป๋า อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ แล้วออกมากินข้าวเที่ยงก่อนออกเดินทางไปเที่ยวโรงถ่ายพระนเรศวรที่มีผู้กำกับคนดัง ท่านมุ้ยมาต้อนรับ และพาชมทั่ว หลังจากนั้นก็กลับค่ะ
โห...เล่าไปเรื่อย ยาวเหมือนกันนะเนี่ยะ 55555555  ฉันต้องขอบคุณพี่เจนที่พาฉันมาเพื่อรับทราบถึงกิจกรรมหนึ่งที่สมาคมศิษย์เก่าของเราได้ร่วมกับคนอื่นทำงานเพื่อสังคม ขอบคุณค่ะพี่เจน ขอบคุณไปถึงเจ้าภาพที่จัดงานได้อย่างประทับใจไม่พอ วันรุ่งขึ้นมี sms ยาวเหยียดจากประธานชมรม จนฉันล่ะงง เพราะจำได้ว่าไม่เคยให้เบอร์มือถือไป  sms เนื้อหายาวขนาดว่าเครื่องฉันรับไว้ไม่หมด 5555555 ต้องลบอันเก่าออก ถึงจะรับได้แหละค่ะ 
มันเป็นอีกช่วงหนึ่งที่ฉันเห็นสายสัมพันธ์ที่ดีระหว่างพี่น้องวัฒนา พี่ไก่แก้วแม้จะเพิ่งรู้จักกัน ก็ให้ความเมตตาเอ็นดูพวกเราเป็นอย่างดี ฉันหวังว่าความรักดี ๆ นี้จะคงอยู่ในสายสัมพันธ์พี่ ๆ น้อง ๆ และเพื่อน ๆ ชาววัฒนาทุกคนตลอดไป เหมือนเพลงที่ว่า...ความรักเป็นสายสัมพันธ์ ยึดมั่นใจเราทั้งหลายให้สามัคคีไม่มีวันคลาย.....
ติดตามชมภาพต่าง ๆ ที่ http://www.facebook.com/album.php?profile=1&id=587560548#!/album.php?aid=2080084&id=1014205787&page=2  ได้เลยค่ะ